ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        แต่ว่าซูหมิงเยว่ไม่ได้ไปสนใจพวกนี้แล้วตรงกลับไปยังหอฮวาซีของตัวเอง

        เพิ่งจะเข้าประตูมา ก็มีเงาร่างหนึ่งวิ่งพุ่งมา 

        ซูหมิงเยว่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกเสี่ยวอวี่พุ่งเข้ามากอดเต็มรัก

        หลังจากที่เสี่ยวอวี่ได้รับข่าวจากจิ่งฉือเมื่อคืน นางก็ตื่นเต้นตลอดทั้งคืนจนไม่ได้นอน อีกทั้งยังรออยู่ที่หน้าประตูเรือนตลอด

        ซูหมิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะดึงสติกลับมาได้ นางกอดเสี่ยวอวี่พลางตบหลังอีกฝ่าย จากนั้นก็พูดปลอบเสียงอ่อน “เอาล่ะ เอาล่ะ เด็กโง่ข้าไม่เป็นอะไรแล้วนี่ เด็กดี”

        เสี่ยวอวี่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของนางตัวสั่นอยู่สองสามทีก่อนจะมีเสียงสะอื้นดังมา ต่อมาก็ตามด้วยเสียงร้องไห้โฮ

        ซูหมิงเยว่จึงกอดนางอยู่อย่างนั้นคอยปลอบใจอยู่ตลอด หลังจากผ่านมาได้ครู่หนึ่ง เสียงร้องไห้ในอ้อมกอดก็ค่อยๆ เบาลง

        เสี่ยวอวี่ปล่อยซูหมิงเยว่ออกแล้วเช็ดน้ำตาอย่างเขินอายเล็กน้อยนางก้มหน้าสะอื้นฮักๆ “คุณ....คุณหนู ท่าน....ท่านไม่เป็นอะไรจริงๆใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านทำให้หนูปีตกใจแทบตาย”

        ซูหมิงเยว่มองเสี่ยวอวี่อย่างปวดใจตาของเสี่ยวอวี่บวมแดง ทั้งยังตัวผอมลงไปมาก ดูแล้วคงเหนื่อยล้ามากๆ คิดไปแล้วช่วงนี้นางคงจะไม่ได้พักผ่อน

        “เอาล่ะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ข้ากลับมาแบบสบายดีไม่ใช่หรือ”

        เสี่ยวอวี่ตาแดงสายตามองนางพิจารณาจากบนลงล่างหนึ่งรอบถึงได้วางใจ “คุณหนู ท่านจะต้องเหนื่อยมากๆ แน่ ช่วงนี้จะต้องลำบากแน่ๆ”

        ซูหมิงเยว่ยิ้มแล้วลูบหัวนางสองทีก่อนจะเดินเข้าไปในเรือนหนิงหยวนยืนอยู่ตรงหลังเรือน ขอบตาเองก็เริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยแต่เมื่อเทียบกับเสี่ยวอวี่แล้วก็ยังถือว่าใจเย็นกว่า “คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว”

        “อืม”  ซูหมิงเยว่พยักหน้า 

        ในช่วงนี้หนิงหยวนโตกว่าตอนที่มาอยู่ข้างกายนางเยอะมากเหมือนสลัดคราบเด็กออกแล้วเติบโตเป็นบุรุษที่สามารถเผชิญหน้ากับทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียวแล้ว

        “ช่วงนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่?”

        “ทุกอย่างปกติดีขอรับ?”

        “ซูโม่ล่ะ?”

        หนิงหยวนตอบ “ตอนที่เพิ่งเกิดเรื่องกับคุณหนูใต้เท้าซูก็ได้มาถามข้าน้อยสองสามอย่าง จากนั้นก็ไม่ได้มาอีกเลยขอรับหลายวันนี้ก็กำลังเตรียมงานศพของคุณหนู”

        ซูหมิงเยว่ยกยิ้มเย็น“เขาไม่ได้ส่งคนไปหาเลยหรือ?”

        หนิงหยวนส่ายหน้า “ไม่เลยขอรับ”

        แต่พอพูดถึงเฉาเชา เฉาเชาก็มา ขณะที่ซูหมิงเยว่กำลังคิดอยู่นั้นที่ประตูเรือนก็มีเสียงฝีเท้าดังมา

        พอซูหมิงเยว่หันไปมอง ซูโม่ก็พาองครักษ์เข้ามาพอดี

        ทั้งสองสบตากัน ทั้งยังแอบพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง

        ใบหน้าของซูโม่แสดงอารมณ์ตามปกติ แต่วินาทีที่เห็นซูหมิงเยว่ก็ยังมีความแปลกใจปรากฏขึ้นมาวูบหนึ่ง

        “ท่านพ่อ” ซูหมิงเยว่ก้าวไปด้านหน้าสองก้าวแล้วยิ้ม“ตอนนี้ลูกกลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน ท่านพ่อไม่ดีใจหรือเจ้าคะ?”

        ซูโม่ขมวดคิ้วเหมือนไม่พอใจกับน้ำเสียงที่ซูหมิงเยว่พูดกับเขา “เจ้าพูดอะไรน่ะเจ้ากลับมาได้นั้นก็ดีที่สุดแล้ว”

        ซูหมิงเยว่ไม่ได้พูดอะไรอีกรอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไป

        สายตาของซูโม่มองไปทางจิ่งฉือที่อยู่ด้านข้างแววตาเข้มขึ้นหลายส่วน “องค์ชายสามล่ะ?”

        “องค์ชายเองก็ปลอดภัย ตอนนี้ได้เข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้วขอรับ”

        “ตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นหลายวันมานี้พวกเจ้าไปอยู่ที่ไหนมา เหตุใดถึงไม่กลับมา?”

        แน่นอนว่าซูหมิงเยว่ไม่ชอบใจที่ซูโม่มาถามนางเช่นนี้นางขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงเย็น “ตอนนั้นข้าไล่ตามสัตว์ป่าแล้วตกหน้าผาโดยไม่ได้ตั้งใจแต่โชคดีที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทั้งยังถูกหมอคนหนึ่งช่วยเอาไว้ ที่สำคัญหมอคนนั้นยังรักษาตาให้องค์ชายจนหายอีกด้วยพวกเราจึงพักรักษาตัวที่นั่นจนหายดีถึงจะกลับมาเจ้าค่ะ”

        ซูโม่ขมวดคิ้ว “ดวงตาขององค์ชายก็หายดีแล้วหรือ?”

        “ใช่แล้วเจ้าค่ะ” ซูหมิงเยว่ตอบตามความจริง

        พวกเขากลับมาครั้งนี้โดยวางแผนว่าจะไม่ปกปิดอีกแล้วฮ่องเต้บีบพวกเขาทุกอย่าง ตอนนี้ถึงเวลาที่พวกเขาจะเอาคืนแล้ว

        ซูโม่หลุบตาลงไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็สะบัดแขนเสื้อหนึ่งที เขาพูดด้วยเสียงที่ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ“เจ้ากลับมาแล้วก็พักผ่อนให้สบายเถิด”

        พูดจบก็หมุนตัวพาคนออกไป

        ซูโม่ออกไปแล้ว สีหน้าของซูหมิงเยว่ก็เย็นชาลง

        อีกด้านหนึ่งในวังหลวง ห้องตำรา

        ฮ่องเต้กำลังนั่งแก้ฎีกาของวันนี้บนเก้าอี้ข้างเท้ายังมีเหมยเหรินคนหนึ่งกำลังนั่งนวดเท้าให้เขา

        ตั้งแต่จี๋โม่หานตกหน้าผาไปก็ยังหาศพไม่พบในช่วงนี้ฮ่องเต้ก็ใช้ชีวิตอย่างสบายใจ แม้แต่หน้าตาก็ยังดูอิ่มเอมสีหน้าเองก็ไม่เลวเช่นกัน

        ในตอนนี้เององครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกห้องตำราก็วิ่งเข้ามารายงานด้วยท่าทางแตกตื่น“ฝ่า...ฝ่าบาท”

        ฮ่องเต้มองไปที่เขาอย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างรำคาญ“มีเรื่องอะไรให้ตื่นตระหนกขนาดนี้ ไร้มารยาท”

        องครักษ์คนนั้นทำหน้าเหมือนเห็นผีแล้วพูดติดอ่าง“จี๋...องค์ชายสามมาพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮ่องเต้ชะงักไป คิดว่าตัวเองหูฝาด “ใครนะ?”

        องครักษ์พูดอีกครั้ง “ฝ่าบาทองค์ชายสามมาหาพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้รออยู่ด้านนอกห้องตำราพ่ะย่ะค่ะ

        สีหน้าของฮ่องเต้แข็งทื่อขึ้นมาทันตาสีหน้าย่ำแย่จนเหมือนกับไปรับประทานอุจจาระมา มือจับกันแน่นนิ้วมือยังสั่นไปตามแรงบีบ “เวิ่น...จี๋โม่หาน ไม่ใช่ว่าตกเขาตายไปแล้วหรือ?”

        “กระหม่อม...กระหม่อมเห็นพวกเขาตกลงไปจริงๆพ่ะย่ะค่ะ ด้านล่างหน้าผานั้นมีน้ำไหลเชี่ยว เทพเซียนจากต้าหลัวตกลงไปก็ยังไม่เหลือแม้แต่ร่างพ่ะย่ะค่ะ”

        ฮ่องเต้เงียบไปไม่พูดอะไร แววตาเข้มขึ้น ใบหน้าฉายความไม่พอใจ ความเกลียดชังและจิตสังหารปะปนกันมั่วไปหมด

        “ฝ่าบาท” ในตอนนี้เองที่เสียงเย็นของบุรุษดังขึ้นมามุมปากของจี๋โม่หานแฝงด้วยรอยยิ้ม เขาพาหลิงชวนเดินเข้ามา

        เขาเดินมาถึงด้านล่างแท่นก็โค้งตัวคำนับน้อยๆ“น้องรออยู่ด้านนอกได้ครู่หนึ่งแล้ว ไม่เห็นองครักษ์ที่ไปรายงานออกมาเสียที จึงได้เข้ามาในห้องตำราโดยไม่ได้รับอนุญาตหวังว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงกริ้ว”

        สายตาของฮ่องเต้จ้องจี๋โม่หานเขม็ง เขาหักพู่กันในมือโดยไม่พูดไม่จาอยู่ครู่หนึ่ง

        จี๋โม่หานทำเป็นมองไม่เห็นความไม่พอใจกับจิตสังหารที่อยู่ในแววตาของฮ่องเต้เขาปรายตาไปมององครักษ์ที่โค้งตัวก่อนจะตัวสั่นงักๆ อยู่ด้านข้าง แล้วพูดแสร้งทำเป็นตกใจ“ฝ่าบาทกำลังทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        ฮ่องเต้ก็ได้สติกลับมาอีกฝ่ายยืนอยู่ต่อหน้าเขาตัวเป็นๆ เขาไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว

        เพียงพริบตาเดียว ฮ่องเต้ก็แสร้งทำเป็นตกใจทันที“องค์ชายไม่เป็นอะไรก็ดีมากแล้ว หยวนเชียว รีบไปหาเก้าอี้ให้องค์ชายสาม”

        “ไม่ต้องหรอก” จี๋โม่หานปฏิเสธ “น้องไม่เป็นอะไรแค่อยากจะเข้ามาบอกฝ่าบาท เพื่อไม่ให้ฝ่าบาทเป็นห่วง”

        ตอนนั้นเองฮ่องเต้ก็สังเกตเห็นดวงตาของจี๋โม่หานก่อนจะชะงักไป แววตาฉายความตกตะลึง เขาเอ่ยปากอย่างไม่อยากจะเชื่อ“ดวงตาของเจ้า....”

        “อ่อ” จี๋โม่หานหัวเราะ “ครั้งนี้เป็นความโชคดีในความชั่วร้ายหลังจากตกหน้าผาไปก็ได้ผู้มีความสามารถที่ซ่อนตัวอยู่มาเจอเข้า คนผู้นั้นได้ช่วยรักษาดวงตาให้กับข้า”