...” ตวัดสายตามองคนที่ชนเธอจนกระเด็นไล่จากศีรษะจรดปลายเท้าของพ่อคนหน้าเป็ที่ฉวยโอกาสตอนเธอจะล้มหันกลับมาพร้อมสอดแขนโอบรัดรอบเอวคอดกิ่ว ช่วยไม่ให้ล้มอับอายขายขี้หน้าเหล่าผู้คนที่มาร่วมงาน
“พวกชอบแส่เื่ของคนอื่นน่ะเองเขาส่งบัตรเชิญให้มา หรือเสนอหน้ามาตามคำสั่งใครบางคน แต่หน้าอย่านี้คงดีแต่ทำตามคำสั่งของคนอื่นเขานั่นแหละไม่มีปัญญามาเองหรอก”
มิโอเดรกคลี่ยิ้มหวาน“เผอิญว่างานนี้มีเด็กไม่รู้จักโต มาโอ้อวดปัญญาอันน้อยนิดต่อหน้าผู้มีเกียรติ”โต้กลับพลางกระชับท่อนแขนบังคับนิโกลิน่า ลีนารา คาเดจีร่ารั้งกายสะโอดสะองพาเดินด้วยท่วงท่าผ่อนคลายและสบายๆไปตามเส้นทางทอดยาว สองข้างทางเป็ซุ้มเถาวัลย์และดอกไม้หลากสี
“ปล่อยฉันนะไอ้บ้าจะพาฉันไปไหนนี่ ไอ้คนเฮงซวย ปล่อย!”ขบกัดฟันเอ่ยด้วยความหงุดหงิดกึ่งคุกรุ่นไปด้วยเพลิงโทสะพลางระดมทุบตีสลับดึงแกะมือใหญ่ออกจากบั้นเอว
“นึกยังไงถึงได้มาเดินแบบวันนี้ไม่รู้หรือไงว่าจะทำให้ตัวเองกลายเป็จุดสนใจ แล้วต่อไปก็จะมีพวกผู้ชายตามมาแทะโลมรู้บ้างไหม” แค่นี้ก็ทำให้บางคนคอยตามติดก่อกวนไม่ยอมห่างอยู่แล้วไม่รู้จะพูดยังไงดีกับยายเด็กชอบทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังคนนี้ดี
“เป็ใครล่ะยะถึงได้มาสอดและสั่งสอนฉันน่ะปล่อยฉันดีกว่าไอ้คนฉวยโอกาส!”
“เป็คนที่หวังดีอยากเตือนเด็กน้อย ทำอะไรควรใช้สมองคิด ไม่ใช่สักอยากแต่เอาชนะจนทำให้ตัวเองได้รับความเดือดร้อน รวมถึงคนรอบข้างด้วย”
“ใครเดือดเนื้อร้อนใจเื่ของฉันมีแต่นายนั่นแหละ นอกจากไม่สนับสนุนแล้วยังขัดขวางทุกทางด้วย สงสัยชาติก่อนเกิดเป็ท่อนไม้ถึงได้ทำตัวขวางคลองอยู่เรื่อยเชียว” เมื่อผลักเต็มแรงแต่ก็พากายออกจากท่อนแขนแกร่งไม่ได้นิโกลิน่าเลยเปลี่ยนเป็หยิบหนังเนื้อหนาๆ และบิดแรงๆ โดยใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานๆ
“ไม่ได้อยากทำตัวขวางทางใครแต่เผอิญคนที่เธอเข้าไปพัวพันเขาดันไม่ชอบ ไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยฉันเห็นเธอวิ่งไล่ตามจับแล้วก็สงสารและรำคาญ!” เขาเองก็เหนื่อยกับการต้องทำตัวเป็คนกลางคอยรับหน้าคนโน้นทีคนนี้ทีไม่สนุกหรอกกับการถูกผู้หญิงด่าและลงไม้ลงมือจนน่วมไปทั้งตัวอีกอย่างหัวใจเขาก็ยังมีความรู้สึก ปวดร้าวมิใช่น้อยยามถูกผลักไสขับไล่
“เพราะนายทำตัวเป็มาร...คอยขัดขวางฉันต่างหากล่ะคอยดูเถอะกรรมจะต้องตอบสนองเข้าสักวัน ทำตัวเป็มารขัดขวางความรักของคนอื่นเวลาตัวเองมีรักบ้าง ทีนี้แหละ...” ยิ้มเย้ยหยัน ภาวนาให้มิโอเดรกเจอคนที่ชอบ แล้วถูกขัดขวางจากทุกคนและทุกทางทำให้ปวดหัวและปวดร้าว จนต้องย้อนนึกเข้าใจถึงความรู้สึกของเธอในวันนี้!
“แต่ฉันว่าไม่นะถึงฉันจะไม่หล่อและรวยเท่าไซม่อน แต่อย่างน้อยก็มีเสน่ห์น่าสนใจอยู่มิใช่น้อย และฉันก็เชื่อว่าผู้หญิงคงไม่ตาบอดกันหมดต้องมีบ้างแหละน่าที่มองเห็นความหล่อเหลาและความดีในตัวฉัน”
คนที่เขา้าให้เห็นก็เป็แม่เนื้อนุ่มในอ้อมแขนคนนี้แหละไม่รู้เมื่อไหร่เธอจะมองเห็นความรู้สึกดีๆ ที่มอบให้เสียทีคนใกล้ตัวมีแต่ความหวังดีให้กลับมองไม่เห็น กลับไปเห็นคนที่เขาไม่แยแสมีค่ามากกว่าแต่จะโทษนิโกลิน่าก็ไม่ได้คงต้องโทษตัวเอง รู้ทั้งรู้เขารังเกียจและรำคาญแต่ยังเสนอหน้าไปให้ถูกด่าว่าอีก
“ผู้หญิงตาบอดนะสิถึงได้มารักผู้ชายหลงตัวเองอย่างนาย” แบะกลีบปากและกวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างหยามหยันยอมรับหน้าตาของมิโอเดรกก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่ เข้าขั้นหล่อล่ำเต็มไปด้วยเสน่ห์ของชายชาตรีเต็มเปี่ยมแต่เธอเห็นแล้วรู้สึกไม่พอใจเสียมากกว่า ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แค่เห็นหน้าชายหนุ่มเธอก็รู้สึกเหมือนกับถูกหยามเกียรติเหยียบหน้ายังไงก็ไม่รู้
“ให้ตายฉันก็ไม่หลงกลนายหรอกย่ะคิดแอ้มฉันน่ะต้องดูตัวเองเสียก่อน นายไม่อยู่ในสายตาสักนิด ยังมาพูดมากปากดีอีก”อีกฝ่ายนะเ้าเสน่ห์และเ้าเล่ห์จนจับไม่ได้ไล่ไม่ทันอยู่ ดังนั้นเธอจึงต้องคอยเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาอย่าหลงกลเขา มิฉะนั้นน้ำตาจะต้องตกใน
คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงถูกหยามหน้าอย่างนี้ เขาคงอยู่เฉยไม่ได้ “ก็ไม่แน่หรอกนะลีน่า เธออาจเป็คนที่ตกหลุมรักฉันก็ได้นี่นา”
“ฉันไม่โง่หลงรักผู้ชายหลงตัวเองอย่างนายหรอกนะแล้วนี่...ปล่อยได้แล้ว มากอดไว้ทำไมนี่ อึดอัดจะตายชัก!”อยากใส่อารมณ์มากกว่านี้ แต่สภาพเธอตอนนี้ไม่ควรทำอะไรให้ตัวเองเป็ภัยด้วยถ้ามิโอเดรกโกรธขึ้นมา เขาไม่ไว้หน้าหากำไร เธอนั่นแหละจะแย่เอาถึงไม่ชอบหน้าเขาสักเท่าไหร่แต่ก็มิอาจต้านััแห่งปรารถนาอันเร่าร้อนจนกายอ่อนระทวยได้
แทนที่มิโอเดรกจะปล่อยชายหนุ่มกลับยิ่งกระชับท่อนแขน วางคางแกร่งบนไหล่กว้าง นิ้วยาวไต่บนท่อนแขนกลมกลึงแ่เบาจนคนถูกล่วงเกินถึงกับสั่นสะท้านกับัับางเบาราวผีเสื้อโบยบินไปดูดน้ำหวานจากดอกไม้
“ทำอะไรนี่ตาบ้าปล่อยฉันนะคนหน้าไม่อาย” เหลียวหน้ามองไปรอบๆอย่างกลัวคนอื่นเห็นเข้าและเอาเื่นี้ไปบอกเล่าให้ไซม่อนล่วงรู้จากที่เขาไม่ชอบหน้าเธออยู่แล้วจะกลายเป็รังเกียจและขยะแขยงจนไม่อยากเข้าใกล้
“อายอะไรเราเคยหอมแก้มกันบ่อยๆ ไม่ใช่หรือไง” ไม่เพียงแค่หอมแก้มแต่เขายังเคยทำมากกว่านั้นวันนี้ก็เสียดายด้วยสถานที่ไม่อำนวย และเขาก็ไม่อยากทำให้นิโกลิน่าต้องอับอายขายหน้าผู้คนด้วย
“พูดบ้าๆนายฉวยโอกาสกับฉันต่างหาก” จมูกโด่งยู่ย่นเล็กน้อย “คิดว่าตัวใหญ่แล้วจะหาเื่รังแกกันอย่างกับคนหน้าไม่อายอย่างนี้บ่อยๆคอยดูนะ วันหนึ่งจะเอาคืนให้เจ็บแสบเชียวล่ะ” ขอให้มีโอกาสสักครั้งเถอะ ที่เธอจะสามารถเอาคืนอีกฝ่ายให้หัวแตกเืไหลอาบแต่...ไม่ดีๆ เปลี่ยนเป็ทำให้อับอายขายหน้าจนไม่กล้าเอาหน้าเห่ยๆไปอวดสาวไหนได้อีกจะดีกว่า
ปากหนาคลี่ยิ้มการปะทะคารมเล็กๆ น้อยๆ เมื่อคืนเขาเลยได้หอมแก้มนุ่ม แต่ก็น่าเสียดาย เพราะมีคนเดินผ่านมาเลยอดชิมรสกลีบปากอิ่มนุ่มแถมยังถูกฝ่ามือเล็กๆ ประทับบนใบหน้าเสียอีก นิโกลิน่าพยศจัดจริงๆ
“มัวแต่เหม่อใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คิดถึงใครอยู่วะเดรก”เอ่ยกระเซ้าเมื่อเห็นเพื่อนรักเงียบเสียงไป “หรือคิดถึงเื่ที่เอาเปรียบน้องฉันเมื่อคืนอยู่”
ไอ้เพื่อนบ้าหูตาเป็สับปะรดจริงๆเื่อยู่ตั้งไกลก็ยังเสือกรู้อีก มิโอเดรกแบะปาก กลอกสายตาขึ้นมองเพดานห้อง “แกนี่แปลกคนจริงนะไซม่อนแทนที่จะชอบกับการมีผู้หญิงหน้าตาสะสวย รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นน่าปรารถนาและมีใจให้มาคลอเคลียกลับเอาแต่ผลักไสไล่ให้เขาไปไกลๆ เสียได้”รีบพาออกนอกเื่ก่อนตัวเองจะถูกไอ้เพื่อนจอมแสบรุกให้จนมุม
“พูดอย่างนี้...ชอบเขาไม่ใช่หรือแล้วทำไมถึงไม่บอกให้รู้และจีบเขาออกหน้าออกตาล่ะ”
ถ้าเป็จริงเขาก็ยินดีมิใช่น้อย อย่างหนึ่งคือมิโอเดรกก็เป็คนดี ไม่แค่ปราบพยศนิโกลิน่าให้อยู่มือแต่ยังทำให้หญิงสาวมีความสุขได้ อีกทั้งเขาเชื่อสายตาตัวเองมิโอเดรกชอบนิโกลิน่าแต่ติดที่เขาและครอบครัวอยู่กั้นขวางตรงกลางเลยทำให้เพื่อนยอมปล่อยมือไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับฝ่ายหญิง
นิ้วยาวใหญ่ยกขึ้นลูบไล้ปลายคางสากระคาย...คงดีไม่ใช่น้อยถ้าเป็อย่างที่คิด ด้วยยิงปืนครั้งเดียวได้นกสองตัว...คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มซะอีกนะนี่
“อย่างฉันไม่มีวาสนาอย่างนั้นหรอกเขาเกลียดขี้หน้าอย่างกับเห็นไส้เดือนกิ้งกือ” อย่าว่าแต่คุยเลยแค่เดินเฉียดผ่านหน้า อีกฝ่ายก็หาเื่ด่าว่า จนเขาร่ำๆอยากยื่นมือไปคว้ามาจูบเสียให้หนำใจ แต่ก็คงได้แค่คิดเท่านั้น
“แล้วแกน่ะ...พูดแบบนี้ระวังตัวเอาไว้ด้วยละกันหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ขืนลีน่ารู้เข้ามีหวังแม่อาละวาดจนพังเป็แถบๆฉันี้เีรับศึกช่วยกันยายตัวแสบไปโยนไกลๆ ขณะที่แกหนีหายไปหาผู้หญิงที่สนใจนะโว้ย”กลบเกลื่อนความพอใจด้วยเสียงโวยวายแต่ไม่สามารถปกปิดความพึงพอใจที่แสดงออกทางใบหน้าและดวงตาได้เลย
มือใหญ่ยกขึ้นลูบไล้ต้นคอแกร่งเมื่อเจอสายตารู้เท่าทันจากเพื่อน แต่ก็จริงนี่นามิโอเดรกพยายามหาเหตุผลมาอ้างในการคิดเข้าข้างตัวเอง ปากนิโกลิน่าจัดจ้านแต่หวานล้ำแม้ต้องแลกกับการถูกประทุษร้ายบ้าง แต่ก็คุ้มค่ากับผลที่ได้รับ ใบหน้าเข้มเปื้อนยิ้มแก้มตุ่ยั์ตาวามวาวยามนึกถึงรสชาติปากสีชมพูสดที่ขยับด่าเขาฉอดๆ หวานละมุนติดตรึงปลายลิ้นจนเขาเก็บเอาไปฝันได้หลายคืนเลยเชียว
“ชอบเขาก็ลุยเลยสิเดรก”ยุยงอีกครั้งด้วยรู้ใจผู้เป็เพื่อน ที่ไม่ใช่ไม่กล้า แต่เพราะ...“ไม่ต้องเกรงใจฉัน แกก็รู้ดีนี่หว่า ฉันไม่ได้ชอบลีน่าแบบคนรัก ถ้าหากมีใครสักคนรักและดูแลแกให้มีความสุขฉันก็ควรยินดีและเปิดโอกาสให้” ที่ไซม่อนถึงกับหงุดหงิดด้วยสีหน้าเพื่อนรักยังบ่งบอกถึงความลังเลอยู่
“หรือแกจะยอมปล่อยลีน่าให้ผู้หญิงน่ารักๆ ตกอยู่ในอุ้งมือมารร้าย จนชีวิตต้องพบกับทุกข์ตรม”เปลี่ยนวิธีเมื่อเห็นว่ายุยงแล้วไม่ได้ผล
“แกทนได้หรือเดรกหากลีน่าพลาดพลั้งเสียทีไอ้เ้านั่นน่ะ” ถึงไม่ชอบแต่ใช่จะไม่มีความหวังและเขาไม่ได้เป็คนใจดำปล่อยน้องสาวที่เห็นมาั้แ่เด็กตกไปเป็ของเล่นของหนุ่มคู่แค้นอย่างซาโว
“คิดให้ดีนะเดรกแกก็รู้ตอนนี้ซาโวตามตื๊อลีน่าอยู่ แถมยังใช้ทุกวิถีทางเพื่อรวบรัดตีตราจองถ้าวันนั้นฉันไปไม่ทัน…”ละไว้ให้มิโอเดรกคิดเอาเองว่าจะเกิดอะไรขึ้นต้องถือว่าเป็ความโชคดีของนิโกลิน่าด้วยที่วันนั้นเขาอยู่ในร้านอาหารด้วยไม่เช่นนั้นหญิงสาวคงพลาดท่าถูกซาโวพาไปย่ำยีแล้ว
“เออ...รู้แล้ว!” กัดฟันกรอดๆด้วยความเจ็บใจ ถ้าเป็เขาอยู่ที่นั่นในวันนั้น ซาโวได้ถูกอัดจนหน้าปูดบวมครั้นจะไปเอาเื่ถึงบ้าน ก็ถูกไซม่อนห้ามไว้ด้วยรู้ถึงความเ้าเล่ห์รอบจัดและปากแข็ง อีกทั้งกลัวไปแล้วแทนที่จะได้เอาคืน กลับถูกจัดหนักด้วยบาทาและยังจะฟ้องกลับให้ต้องเสียหน้าและเสียทรัพย์อีก
“เื่ลีน่าเอาไว้ให้ฉันตัดสินใจอีกทีแล้วกัน”เขาไม่อยากบังคับฝืนใจ ด้วยหากคนเราไม่รักกัน แต่ต้องมาอยู่ด้วยกัน แทนที่จะเป็สุขกลับกลายเป็ทุกข์เสียมากกว่า“ฉันว่าตอนนี้แกมาจัดการเื่งานให้เรียบร้อยดีกว่าไหม” ขืนคุยแต่เื่นิโกลิน่าไม่นานเขาต้องเอ่ยปากรับคำเป็แน่
มิโอเดรกลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะหยิบเอาแฟ้มงานซึ่งเขานำติดกายมาด้วยเปิดอ้าและหยิบเอาเอกสารสองสามชุดมาส่งให้ไซม่อนอ่าน“นายกเทศมนตรีอยากใช้ชายหาดหน้าโรงแรมเราจัดเปิดงานทัวร์ปีนี้แล้วก็ขอให้เราทำแคมเปญแบบพิเศษ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวให้มาเที่ยวเยอะๆ ด้วย”
ยื่นมือไปรับมาอ่านลวกๆแต่ก็จับใจความสำคัญของเื่ได้ ทำให้สีหน้าไซม่อนซึ่งดีๆ อยู่กลับยุ่งเหยิงหัวคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เมื่อคิดถึงผลที่ตามมาเป็คลื่นพายุศัตรูอยู่ที่แจ้งรับมือได้ไม่ยากแต่อยู่ในที่มืดแล้วชอบใช้แผนการเล่นงานลับหลังนี่นะสิ
“คิดดีแล้วหรือไง”ไม่ต้องเอ่ยก็รู้ใจเพื่อนดี มิโอเดรกสนใจโครงการนี้อยู่มากถึงได้รับมาโดยไม่โทรปรึกษาเขาอย่างที่เคยทำ สำหรับเขาแม้อยากให้มีการจัดงานก็จริงเพราะเป็ผลดีทำให้โรงแรมมีชื่อเสียงขึ้นมาและเป็ที่รู้จักของเหล่านักท่องเที่ยวทว่าผลเสียก็มีเหมือนกัน
ปกติโครงการนี้อยู่ในความรับผิดชอบของซาโวคนที่ตั้งตัวเป็ศัตรูคู่แค้นกับเขาและมิโอเดรกั้แ่เริ่มแตกเนื้อหนุ่มไม่เข้าใจเหมือนกันเพราะเหตุใดและทำไม แล้วตอนนี้เขาก็ถูกอีกฝ่ายเล่นงานอยู่เนืองๆพอให้ปวดหัวกับมดที่กัดกินแทะิัจนแสบนิดๆ แต่คันคะเยอหนักๆถ้าขืนทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาอีกฝ่าย เป็ได้เกิดเื่ใหญ่ เขากับมิโอเดรกคงอยู่ไม่สุขถ้าทำจริงต้องหาทางป้องกันและรับมืออีกฝ่ายที่ต้องเวียนมาหาเื่ทุกวี่วันเป็แน่
“ฉันจะถือเอาโครงการนี้เป็การโฆษณาเปิดตัวโรงแรมเราด้วยแกก็รู้ไม่ใช่หรือ แม้สถานที่ตั้งของเราสวยงามกว่าโรงแรมใกล้เคียงกันมาก แต่เพราะเพิ่งเปิดไม่นานยังไม่เป็ที่รู้จักของนักท่องเที่ยว แล้วที่สำคัญ...” มิโอเดรกพูดเสียงแข็งกร้าวประกายในดวงตาสีสนิมดุกร้าวแข็ง
“ชื่อเสียงของโรงแรมเราไม่ค่อยดีในสายตาคนอื่นอยู่เพราะถูกหมามันกวนบ่อยๆ” จะไม่ให้เจ็บใจได้ยังไง จับได้ก็แค่เศษสวะที่ยอมรับว่าทำเองไม่ซัดทอดถึงใครมีหลักฐานแต่กลับเล่นงานอีกฝ่ายไม่ได้ กรามหนาขบกัดกรอดๆ ั์ตาเข้มวาวจ้าด้วยเพลิงโทสะที่พุ่งลิ่วขึ้น
“ฉันอยากทำให้ไอ้เ้าบ้านั่นรู้เสียบ้างเราไม่ใช่ขี้ๆ ที่จะมาเหยียบย่ำซ้ำเติมกันอย่างนี้ เห็นความเดือดร้อนของคนอื่นเป็ความสุขทั้งที่หนทางมีก็ควรแบ่งกันเดิน ไม่ขัดแข้งขัดขากันและช่วยเหลือกันน่าจะดีกว่า”
เห็นความมุ่งมั่นและตั้งใจของเพื่อนไซม่อนเลยไม่ขัด เพราะเขาเองก็สุดจะทนกับเื่ร้ายๆ ที่เกิดขึ้นแล้วเช่นกัน“งั้นก็ตามใจแก งานนี้แกรับผิดชอบแล้วกัน ฉันจะไม่ยุ่ง แต่มีอะไรให้ช่วยก็บอก”
ไม่ได้คิดโยนภาระหนักให้กับเพื่อนแต่ถ้ารับงานชิ้นนี้มาทำเขาจำต้องเพิ่มการรักษาความปลอดภัยในบริเวณโรงแรมให้มากยิ่งกว่าเดิมอีกเป็เท่าตัวด้วยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เ้าตัวร้ายจะแอบเล่นตุกติกนอกกติกาอย่างเคยๆ ทำมาทำให้โรงแรมเสียหายทั้งชื่อเสียงและเงินทอง อีกอย่าง...
ให้งานนี้เป็งานสุดท้ายปิดศึกระหว่างเขากับซาโวสักทีก็ดีเหมือนกัน เหนื่อยที่ต้องมาคอยรับมือกับคนคิดร้ายยิ่งระวังตัวและป้องกันมากเท่าไหร่ ดูเหมือนยิ่งเพลี่ยงพล้ำยืดเยื้อคาราคาซังอยู่แบบนี้เหมือนหนามทิ่มแทงลงในเนื้อ ไม่เจ็บมากมายแต่มันรำคาญ
“นอกจากงานนี้ก็ไม่มีงานด่วนอะไรแล้วใช่ไหมฉันจะได้ไปพักผ่อนสักหน่อย ‘กับแม่เนื้อสมันน้อยแสนหวานที่ฉันไม่มีวันจะปล่อยให้หลุดมือไป’สักอาทิตย์สองอาทิตย์” เอ่ยพูดใบหน้าซ่อนรอยยิ้ม ั์ตาวาววับ
“หือ...พูดผิดพูดใหม่ได้นะไซม่อน”เปรยอย่างไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน ร้อยวันพันปีไซม่อนไม่เคยคิดพักผ่อนนานขนาดนี้มาก่อนอย่างดีก็เพียงแค่สามวันคือสูงสุดแล้ว
“อย่างแกนี่นะ คิดจะไปเที่ยวพักผ่อนคิดไปทำอะไรไม่ดีๆ มากกว่ามั้ง” โต้กลับกลั้วหัวเราะในลำคอ พยักหน้ายิ้มๆ รับ สงสัยไซม่อนจะติดใจแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนั้นขนาดหนักถึงกับยอมทิ้งงานทิ้งการแบบนี้ บอกแล้วเขาหนาวสันหลังแทนยายหนูน้อยตัวเล็กนั่นจริงๆ
“ระวังไว้เถอะ จะถูกแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบโต้จนหงายหลังกลับมา”
แวบหนึ่งที่มิโอเดรกอดสงสารนิโกลิน่าไม่ได้คนที่เชิดหยิ่งไม่เคยชายตามองใคร กลับมาสะดุดกับคนที่เขาไม่เคยคิดสนใจยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นบนวงหน้าก่อนจางหายไปอย่างรวดเร็ว อิจฉาไปทำไมกันเล่านั่นก็ผู้หญิงคนหนึ่ง เขาหรือหน้าตาก็หล่อสูสีกับไซม่อนนี่นาฐานะหรือก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ผู้หญิงมีมาให้เลือกตั้งมากมาย ทำไมต้องสนผู้หญิงที่เห็นเขาเป็เพียงแค่ตัวสกังค์เหม็นจนต้องวิ่งหนีไปให้ไกลๆ ด้วยเล่า
“แกจะไปไหนหรือเปล่า” ไซม่อนเปลี่ยนเื่ถามอย่างกะทันหัน
“อยากไปเหมือนกันแต่ไม่รู้จะไปไหนดี หรือแกมีที่ไหนแนะนำล่ะ ฉันจะได้ติดสอยห้อยตามไปด้วย” ใจอยากไปหาบางคนก่อกวนอารมณ์เธอให้ขุ่นเข้าไว้ ปะทะคารมกันสักหน่อย หาเื่ลิ้มลองกลีบกุหลาบหวานนุ่ม
“เสียใจด้วยว่ะ ไม่ใช่อย่างที่แกคิด”ไซม่อนอดหัวเราะในลำคอไม่ได้ เมื่อเห็นหน้าหล่อๆ งอหักเหมือนหญิงสาวกำลังงอน
“ฉันจะชวนแกไปออกกำลังกายคันไม้คันมือมาหลายวันแล้ว หาคนที่สู้สูสีอย่างแกไม่ได้เลย”เก็บเอกสารทุกอย่างไปไว้ที่โต๊ะทำงานแล้วเดินสอดมือในกางเกงนำหน้ามิโอเดรกไปที่ลานจอดรถของผู้บริหาร ออกกำลังกายให้ได้เหงื่อ สมองจะได้ปลอดโปร่งเผื่อคิดอะไรได้บ้าง
“หาเื่ซ้อมฉันหรือเปล่าไซม่อน”
“แล้วแต่จะคิดถ้าอยากให้ฉันซ้อมจริงๆ ก็ออมฝีมือหน่อยแล้วกัน” ก็ฝีมืออีกฝ่ายนะสูสีกับเขานี่น่าั์ตาเข้มตวัดกราดมองไปยังพนักงานสาวๆ และผู้หญิงอีกหลายคนที่ชม้ายชายตาให้อย่างรำคาญใจ
รูปลักษณ์ภายนอกหลอกตาหลอกให้สาวๆ หลงใหลได้ไม่ยากเลย ยิ่งพ่วงด้วยฐานะอย่างเขา รวยมรดกตกทอดมากจนเกินไปพวกผู้หญิงถึงได้วิ่งเข้าหาเหมือนซากศพดึงความสนใจจากอีแร้งให้มาจิกกิน
“เอาน่าไซม่อนสนใจไปทำไมกัน ไปเถอะ” มิโอเดรกยกมือขึ้นวางบนไหล่เพื่อนตบเบาๆ เขาเองก็รำคาญ แต่ยิ่งให้ความสนใจยิ่งเป็การต่อความยาวสาวความยืด สู้ไม่สนใจใครอยากทำอะไรก็ตามสบายแต่อย่ามาก่อกวนให้อารมณ์เสียเท่านั้น
“อือ...” รับคำในลำคอรีบก้าวขึ้นพาหนะคันหรูขับออกไปราวกับจรวดที่ถูกปล่อยจากฐาน
1K
