ตอนเฒ่าเ้าเล่ห์
คฤหาสน์อมรพันธ์หัสดินทร์
“คุณมงคล นั่นคุณจะออกไปไหนกันคะ”
คุณหญิงดาหวันวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ แล้วหันไปถามสามี
“ผมจะออกไปตีกอล์ฟสักหน่อยอาจจะกลับค่ำๆ เลยนะคุณหญิงไม่ต้องรอรับประทานข้าวเย็น”
“ตีกอล์ฟ? ทั้งที่เพิ่งเกิดเื่ร้ายกับครอบครัวของเราหมาดๆงั้นเหรอคะ”
“ใช่ ผมนัดเพื่อนเอาไว้แล้วจะผิดนัดไม่ได้คุณจำวาสุเทพเ้าของบริษัทผลิตน้ำมันในอ่าวไทยได้ไหม ไม่ได้เจอกันซะนานเลยบางทีผมอาจจะคุยเื่ธุรกิจที่วางแผนเอาไว้ด้วยเลย”
คุณหญิงดาหวันหน้ามุ่ยลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงเข้ามาหาสามี
“คุณคะ นี่เกือบสามสัปดาห์แล้วนะคะที่เกิดเื่ใจคอคุณจะไม่ทำอะไรสักอย่างเลยงั้นเหรอคะทั้งที่ลูกสาวของเราหายไปทั้งคนแบบนี้แล้วบ้านหลังนี้จะถูกยึดเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ คุณรู้ไหมว่าแต่ละคืนดิฉันข่มตานอนหลับได้ยากเย็นแค่ไหนจนตอนนี้จะเป็โรคประสาทอยู่แล้วนะคะ”
สีหน้าซึ่งเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยของคุณหญิงดาหวันฉายแวววิตกหากเ้าสัวมงคลก็ไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปจากเดิม ชายสูงวัยทำหน้านิ่งออกจะกลายเป็ยิ้มเสียด้วยซ้ำ
“ลูกสาวของคุณหญิงตะหากล่ะ”น้ำเสียงของผู้เป็สามีเ็า ส่งผลให้คุณหญิงดาหวันหน้าชาวาบ
“คุณมงคล” กระแสเสียงของคุณหญิงดาหวันเจือด้วยความโกรธ
“เอาน่าคุณหญิง ใจเย็นๆ”
เ้าสัวมงคลจับไหล่ของภรรยาบีบเบาๆ
“เล่นไปตามเกมของผมอีกไม่นานหรอกทุกสิ่งทุกอย่างจะคลีคลายแล้วคุณหญิงกับผมก็จะกลับมามั่งคั่งร่ำรวยเหมือนเดิมไม่สิต้องบอกว่ารวยกว่าเดิมหลายเท่า ตอนนี้ก็ทำใจให้สบายออกไปเที่ยวเดินช้อปปิ้งบ้างอยาหมกตัวอยู่กับบ้าน”
คุณหญิงระบายลมหายใจออกมาจนหัวไหล่ไหวยวบ
“แต่ดิฉันเป็ห่วงลูก”
“ผมบอกแล้วไงว่าการลงทุนย่อมมีความเสี่ยงเป็ธรรมดาแต่ผมรับรองได้เลยนะว่าคราวนี้ผลประกอบการคุ้มเกินคาดแน่นอน”เ้าสัวมงคลบิดริมฝีปากเป็รอยยิ้มเ้าเล่ห์
“เอาล่ะอย่างที่ผมบอกนั่นแหละทำใจให้สบายใครจะพูดนินทาอะไรก็ปล่อยผ่านไปอีกไม่นานหรอกคนพวกนั้นมันจะหน้าหงายไปเอง ผมสายล่ะแล้วเจอกันนะคุณหญิง”
คุณหญิงดาหวันมองตามแผ่นหลังกว้างของผู้เป็สามีไปจนฝ่ายนั้นเดินลับสายตาครู่หนึ่งรถยนต์หรูก็เคลื่อนตัวออกไปจากคฤหาสน์ช้าๆหญิงสูงวัยเดินกลับไปทิ้งร่างลงบนโซฟาราคาแพง ดวงตาเหม่อลอยทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมายใบหน้าของบุตรสาวลอยเข้ามาในห้วงความคะนึง
“แม่ขอโทษจริงๆ นะลูกพีช ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นแม่เป็คนผิดเองขอให้ลูกสาวของแม่ปลอดภัยนะลูก” มือเหี่ยวยกขึ้นปาดน้ำตาออก
1K
