จากการที่เพิ่มบลูเข้ามาเป็สมาชิกของบ้าน ทำให้รายจ่ายของสกายเพิ่มขึ้น จนกระทบต่อเงินเดือนที่พ่อของสกายส่งให้ทุกเดือนนั้น เริ่มไม่พอใช้ แถมวันนี้ยังต้องขอยืมบัตรเครดิตของวิทย์มาผ่อนโทรศัพท์ให้กับบลูอีก เพราะโทรศัพท์ของยายที่ทิ้งไว้ให้เป็มรดกสกายนั้นใช้กับซอฟต์แวร์ในปัจจุบันไม่ได้แล้ว
วิทย์และสกาย ได้พากันไปยังร้านโทรศัพท์ หลังเลิกทำกิจกรรมที่มหาวิทยาลัย ทั้งคู่เดินเลือกร้านโทรศัพท์อยู่นาน จนในที่สุดก็ได้ร้านที่ถูกใจ
"สกายเอารุ่นนั้นสิออกใหม่ s-series เชียวนะเฟ้ย แถมรูปทรงมีสไตล์เหมาะกับหน้าน้องเขาจริงๆ เลย อิอิ" วิทย์นั้นลุ้นให้สกายซื้อโทรศัพท์ตัวท็อปของรุ่นให้กับบลู
"แพงว่ะ ..ไม่ไหวหรอก ดูแล้วค่าผ่อนเดือนนึงจะหลายตังค์อยู่นะ กูไม่ไหวหรอก" สกายพยายามมองหารุ่นที่พอไปวัดไปวาได้ เพราะเขาเพียงแค่้าติดต่อกับบลู เผื่อเวลาที่มีเหตุฉุกเฉินเท่านั้น และบลูเองก็คงไม่ได้ใช้โทรศัพท์ไปอวดใครหรือไปถ่ายเซลฟี่ลงโซเชียลมีเดีย เหมือนสาวๆ ยุคนี้ที่เขาชอบทำกัน
"โอ้โห ไอ้สกายรุ่นนั้นกล้องหน้าไม่สวย มึงเลือกให้น้องบลูของกูได้ยังไงวะ" วิทย์บ่นราวกับจะซื้อไว้ใช้เอง
"มึงอยู่เฉยๆ เหอะกูเลือกเอง มึงมีหน้าที่รูดบัตรให้กูก็พอ" สกายไม่ รอช้าส่งโทรศัพท์ที่เขาเลือกให้กับ พนักงาน พร้อมกับขอเปิดเบอร์ใหม่อีกหนึ่งเบอร์
"เฮ้ยๆ ถ้างั้นเดี๋ยวกูขอเลือกเบอร์โทรศัพท์ได้ไหมวะ กูจะเลือกเบอร์สวยๆ ให้น้องเขา เดี๋ยวเบอร์นี้กูขอจ่ายให้น้องเขาเอง" วิทย์ขอมีส่วนร่วมจนได้
ขณะที่ทั้งคู่รอทำเื่ผ่อนบัตรเครดิตอยู่นั้น สายตาของสกายก็มองไปเห็นเพื่อนร่วมคณะ กอหญ้า กับเจนนี่กำลังเดินตรงมาหาพวกเขา
"มาทำอะไรกันน่ะ" เจนนี่ร้องทักวิทย์กับสกาย
"มาซื้อโทรศัพท์ให้น้องสาวน่ะ" สกายยิ้มตอบสองสาว
"อ้าว...มีน้องสาวด้วยเหรอ เรียนที่ไหนล่ะ" กอหญ้าซึ่งดูจะให้ความสนใจสกายเป็พิเศษ ถามขึ้นมาบ้าง
"ว่าแต่เธอสองคนนี่ ตัวติดกันเลยนะ มาเรียนก็มาพร้อมกัน กลับก็กลับพร้อมกัน อยู่บ้านเดียวกันหรือเปล่าเนี่ย" เจนนี่ถามวิทย์บ้าง
"นอกจากอยู่บ้านเดียวกันแล้ว พวกเรายังนอนห้องนอนเดียวกันอีกด้วย" วิทย์พอจะรู้ว่าเจนี่สื่อถึงอะไรจึงแกล้งหล่อนกลับไป
"อ้าว..อย่าบอกนะว่า" เจนี่ทำหน้ายี้
"เฮ้ย! ไม่ใช่นะ ไอ้วิทย์มึงก็เล่นห่าอะไร เดี๋ยวก็เข้าใจผิดกันทั้งคณะ" สกายรีบแก้
"ไม่ใช่เฮ้...อะไรก็กูนอนห้องมึงจริงๆ"
"เอาเถอะๆ ไม่รบกวนเวลาแล้วล่ะ ขอโทษนะที่มาขัดจังหวะ"เจนนี่หัวเราะคิกคัก ก่อนจะชวนกอหญ้าเดินจากไป ปล่อยให้สกายยืนอ้าปากค้างเพราะแก้ตัวไม่ทัน
"เพราะมึง! ดูสิ... เขาเข้าใจผิดกันไปหมด" สกาย หันมาต่อว่าเพื่อน
"มึงจะกลัวไปทำไมวะ ในเมื่อมันไม่ใช่ความจริงอยู่แล้ว" วิทย์มองเห็นเป็เื่ตลก เพราะรู้จักกัน นานๆ ไป เดี๋ยวทั้งคู่ก็รู้เองว่ามันไม่ใช่เื่จริง
สกายมองตามหลังกอหญ้าไปเพราะว่าจริงๆแล้ว เขาเองก็สนใจกอหญ้าอยู่เหมือนกัน จนวิทย์เริ่มจะสังเกตเห็น
"อย่าบอกนะว่า มึงสนใจกอหญ้า ไอ้กาย กูดีใจนะ" วิทย์หัวเราะในลำคอ แต่สีหน้ายียวนสุดติ่ง
"ดีใจอะไรของมึงวะ" สไตล์ถามขณะยื่นมือไปรับถุงใส่โทรศัพท์จากพนักงาน
"ดีใจว่ากูจะได้นอนห้องมึง โดยไม่ต้องระแวงตูดกูนะสิ ฮ่าๆ" วิทย์พูดเสร็จก็เผ่นไปอย่างรวดเร็ว โดยมีสกายวิ่งไล่ตามไปจนทันเมื่อถึงลานจอดรถ แต่ด้วยความที่ สกายยังไม่หายไข้ดี กำลังขายังไม่เข้าที่ ทำให้สะดุดล้มลง นอนทับอยู่บนตัวของวิทย์
"ใจร้อนกันจริงๆ รอให้ถึงบ้านก่อนก็ไม่ได้" เสียงของเจนี่ที่กำลังจะขึ้นรถกลับบ้านพร้อมกับกอหญ้า เห็นพวกเขาั้แ่วิ่งไล่กันออกมาจากร้านจนถึงตรงที่เขานอนทับกัน
"เอ่อ... มันไม่ได้เป็อย่างที่คิดนะ พวกเธอ" สกายพูดกับสองสาวแต่สายตามองไปยังกอหญ้า เห็นหล่อนทำหน้าเหวอยกมือขึ้นมาปิดปาก เหมือนเจอสิ่งที่น่าใ ยิ่งทำให้สกายละล่ำละลักหนักขึ้นไปอีก
"ไอ้เวรวิทย์นี่สิ มันยั่วเรา เลยวิ่งไล่มาเขกกบาลมัน"
"ต๊ายยย หยอกกัน น่ารักอ่ะ" เจนนี่ไม่เลิกแซะ จนสกายหันมา หน้าบูดบึ้งใส่ เจนี่จึงหัวเราะกลบเกลื่อน
"แหม...ล้อเล่นน่า!" เจนนี่ต้องฝืนกลั้นหัวเราะ เพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายหนึ่ง น่าจะซีเรียสมากกว่าที่คิด
"ก็ไม่ได้ว่าอะไร...คิดว่าทะเลาะกันซะอีกเห็นวิ่งไล่ตามกันมา" กอหญ้ายิ้มให้สกาย ด้วยอานุภาพความสวย ขาวหมวยของกอหญ้า ทำให้สกายรู้สึกดีขึ้นมาเยอะ
"พอดีเราสองคนสนิทกันชอบเล่นแบบนี้กันบ่อยๆ ั้แ่เด็กๆ แล้ว ไม่มีอะไรหรอก" วิทย์ช่วยพูดบ้าง เพราะไม่อย่างนั้น พอสองสาวไปแล้ว เขาจะต้องโดนสกายคิดบัญชีแน่
"จ้ะๆ เชื่อแล้วจ้า อย่าหงุดหงิด ไปเลยนะเพื่อน" เจนนี่ไม่อยากทะเลาะกับเพื่อนั้แ่เมื่อแรกเข้าเรียน
"ไปก่อนนะ ดึกแล้วเดี๋ยวที่บ้านว่า" กอหญ้าบอกเพื่อนชายทั้งสองคนก่อนจะพาเจนนี่ขึ้นรถ
สกายยืนมองรถกอหญ้าจนแล่นมาถึงตรงหน้า ก่อนที่กระจกฝั่งคนขับจะเปิดออก
"กลับบ้านกันดีๆ นะ หนุ่มๆ " กอหญ้าส่งยิ้มให้
"ให้กูขับตามไปไหม มองเหมือนหมามอง..." วิทย์แหย่เพื่อนอีก
"มึงยังอีกนะ"
"เออ สงบศึกกลับบ้าน กูคิดถึงน้องบลูแล้ว" วิทย์รีบขึ้นรถก่อน เพราะเขาทำหน้าที่เป็สารถี
(จบตอนจ้า)