ตอนที่ 2 ดอกแก้วอยากเป็ของพี่พัดชา
“อืม~” จ๊วบ~ พัดชาดูดนิ้วเรียวของตัวเองอย่างเชื่องช้า ให้คนตัวเล็กที่ยังคงมองใบหน้าเรียวใสของเธออยู่ดู
“อึก!” เมื่อเห็นนิ้วชี้ของผู้หญิงอีกคนเปื้อนน้ำลาย ดอกแก้วเผลอกลืนน้ำและผงกหัวขึ้นลง ราวกับเป็คนลิ้มเลียความยาวของอวัยวะส่วนนั้นเสียเอง
‘มองไม่วางตาเลยนะ สาวน้อย’ สาวผมสีเขียวมินต์เอ่ยแบบไม่ออกเสียง ทั้งที่ยังคงมองลึกเข้าไปข้างในดวงตากลมโต ว่าแนวโน้มที่จะเชิญชวนมีโอกาสมากน้อยเท่าไร
“มะ มีอะไรหรือเปล่าคะ? พี่คนสวย” เ้าของร่างบอบบางเหมือนจะดึงสติขึ้นมาได้เล็กน้อย จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงยืดยานตามประสาคนเมา
“พี่ต้องถามน้องมากกว่า จ้องพี่ซะขนาดนี้ มีอะไรให้พี่ช่วยหรือเปล่าจ๊ะ สาวน้อย” พัดชาไม่เอ่ยเปล่า แต่ยังขยับเก้าอี้บาร์ที่ตัวเองนั่งไปแนบชิดเธอ
“เอ่อ~ พี่คนสวยคะ ทำไมที่นี่ผู้ชายเยอะจังเลยคะ? คือหนูเมา กลัววูบ ไม่กล้าขอให้ใครพาไปส่งบนห้องน่ะค่ะ”
“น้องพักห้องไหนล่ะ เดี๋ยวพี่พาไปส่งได้” เ้าของโรงแรมสาววัยสามสิบสองปีเอ่ย
โรงแรมของพัดชามีพนักงานเพศชายปริมาณร้อยละ 70 ทั้งที่ควรจะเป็พนักงานสาวสวยตามสไตล์รสนิยมของเธอ
‘เื่อะไรฉันจะให้พนักงานโรงแรมเป็ผู้หญิงกันล่ะ ขืนเป็หญิง ฉันคงจับกินหมด แบบนี้แหละสบายใจดี’ เ้าของั์ตาเฉี่ยวนึกในใจ
84K
