[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 124 เหล่าโครงกระดูกทั้งหลาย

        สิ่งที่ตกค้างในลำคอมันช่างทำให้นึกถึงช่วงอันขมขื่นที่เคยเผชิญภายในคอร้อนเหมือนโดนคนเอาอะไรมาเผา กลิ่นเลือดที่คลุ้งไปทั้งลำคอจนไม่สามารถกลืนอะไรเข้าไปได้เลยแถมยังทรมานไปทั้งร่างกายเหมือนคนกำลังจะตายไม่มีผิดแต่ความตายนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเธอจริง ๆแต่แสงสว่างที่เจิดจ้าของประตูมันควรจะแสบตาแต่มันกับทำให้เธอรู้สึกสงบจนอยากจะเดินเข้าไปข้างในนั้น

        โพรทาเลียตีตัวเองเล็กน้อยให้สติกลับมา ประตูบานใหญ่นี้กำลังล่อลวงเธอให้เข้าไปตายจริงๆ แสงสว่างนี้คงเกิดจากผลไม้ที่เธอกินเข้าไปทำให้เส้นทางตรงหน้าเปิดออกเพราะนึกว่าเธอกำลังจะตายยิ่งมองคลื่นที่กำลังเคลื่อนไหวไปมาภายในประตูนั้นก็ยิ่งรู้สึกแปลก ๆ กับแสงที่กำลังเรือนแสงอยู่นั้นมิเรียมองเด็กน้อย เธอรู้สึกว่าเป็นกังวลถ้าอีกฝ่ายเข้าไปข้างในนั้นแต่เส้นทางของมนุษย์ตัวน้อยคนนี้เธอไม่สามารถกำหนดได้ เธอเดินตรงไปหาอีกฝ่าย

        “เจ้าจะเข้าไปเลยเหรอ? เด็กน้อย” 

        โพรทาเลียที่ได้ยินน้ำเสียงโทนต่ำเหมือนเป็นกังวล ความรู้สึกที่คุ้นเคยกำลังทำให้เธอรู้สึกมีความสุขที่ได้ยินความเป็นห่วงของอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะหมุนตัวไปหาอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม

        “ก็ต้องเข้าไปนั่นแหละ! อุตส่าห์ยอมทรมานแล้วทั้งที...จะรออะไรล่ะเนอะ!”

        “...” มิเรียเห็นรอยยิ้มนั้นเธอกับรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา“คือว่า...”

        มิเรียกำลังจะพูดบางอย่างออกมาอยู่นั้นก็มีคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจและเสียมารยาทแบบสุดๆ

         “แล้วเข้าไปในนั้นแล้วเกิดไม่รอดล่ะ? ก็สมน้ำหน้านั้นล่ะ!!”

        ทุกคนต่างหันไปมองเจ้าของเสียงอย่างจอห์นที่กำลังกอดอกอย่างไม่พอใจทำเอาคนเป็นเจ้านายอย่างเจคอบถึงกับปวดหัวที่มีลูกน้องแบบนี้จริง ๆ

        “เจ้าพูดอะไรให้มันมีสีสันไม่ได้เลยฤา!!จอห์น!!”

        “แต่เจ้าชาย...”

        “ข้าจะไม่พูดซ้ำสองนะ!!”

        “ขออภัยขอรับ...”

        จอห์นถึงกับก้มเงียบ เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายถึงต้องตะโกนใส่เขากันยิงทำให้สงสัยว่ามนุษย์ตรงหน้าทำอะไรให้เจ้านายของเขาสนใจโดยไม่ฟังเขาเลยสักนิด

        “ขอโทษด้วยนะ เจ้ามนุษย์จริงสิเจ้ายังไม่ได้บอกนามของตนเองเลยนะ ข้า เจคอบ เป็น...”

        “ฉันรู้ว่าท่านเป็นใคร เจคอบ...แต่ชื่อฉันถ้าเป็นชื่อที่คุณชอบเรียกล่ะก็...เจ้าลูกน้อยน่าจะดีกว่านะ”

        “เจ้าลูกน้อย!!”

        ทุกคนต่างพูดพร้อมกันอย่างตกใจกับคำพูดอีกฝ่ายการเรียกว่าลูกน้อยอาจจะสื่อไปในหลายความหมายอย่างเช่นอีกฝ่ายเป็นลูกของเจ้าชายหรือเปล่า

        “นี่เจ้า!! จะให้เจ้าชายเรียกเจ้าแบบนั้นงั้นหรือ?”

        “ฉันไม่ได้ขอนะ...แต่นั่นเป็นคำพูดที่เขาชอบเรียกสมัยฉันยังเด็กจนฉันบ่นบ่อยๆ ล่ะนะว่าอย่าเรียกแบบนั้น...เพราะคุณอาจจะไม่สามารถมีคนรักได้นะ...”

        เจคอบจ้องมองอีกฝ่ายที่พูดแบบนั้นเขาไม่รู้เลยว่าชีวิตของเขาจะมีอะไรแบบนั้น โพรทาเลียเห็นสีหน้าอีกฝ่ายก็รู้สึกน่าขันหน่อยๆ ก่อนจะนึกบางอย่างที่อยากเตือนอีกฝ่ายอีก

        “นี่...เจคอบ...”

        “หือ?”

        โพรทาเลียยิ้มให้อีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง “อย่าให้ศักดิ์ศรีของคุณพังความรักของคุณนะคะ”

        เจคอบที่ได้ยินแบบนั้นก็ตาค้างเพราะศักดิ์ศรีของเขานั้นมันสำคัญยิ่งกว่าอะไรแต่พอโดนเตือนแบบนี้ก็ทำให้คิดว่าศักดิ์ศรีของเขาทำให้ความรักของเขาพังงั้นเหรอโพรทาเลียหันหลังให้โกรอสทั้งสามด้วยสีหน้าอันมุ่งมั่นก่อนที่จะก้าวขาไปข้างหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างไม่ร้องขอว่าต้องการให้ใครตามไปนี่เป็นภารกิจของเธอแล้วเธอต้องเป็นคนกำหนดเองถึงการเดินทางครั้งนี้ มิเรียจ้องมองเด็กน้อยที่กำลังก้าวไปข้างหน้านั้นความรู้สึกบางอย่างบอกว่าไม่ต้องให้เด็กคนนั้นเข้าไปข้างใน ระหว่าที่เธอกำลังจะเข้าไปหานั้นก็มีบางอย่างผุดเข้ามาข้างในหัวพร้อมกับน้ำเสียงของใครบางคน

        ‘อย่าเข้าไปยุ่งนะ...เด็กน้อยต้องผ่านกาลเวลานี้ของเราไปก่อน...สักวัน...เดี๋ยวก็เจอ...แล้ว...’

        สิ้นเสียงนั้นมิเรียก็ส่ายหน้าเบา ๆน้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นคือน้ำเสียงของเธอที่เหมือนกับถูกส่งต่อมาให้เธอห้ามไปยุ่งกับการกระทำของอีกฝ่ายแต่ในนามเสียงนั้นเหมือนเอ่ยนามของใครบางคนออกมาจนเธอนั้นไม่รู้ว่าเป็นนามของใครแต่เธอเชื่อว่าเป็นนามของคนตรงหน้า

        “โพรทาเลีย!!”

        น้ำเสียงที่ตะโกนออกมานั้นทำเอาโพรทาเลียไม่กล้าที่จะหันกลับไปเพราะเธอกำลังก้าวข้ามไปยังอีกฝั่ง เธอได้แต่เพียงยกแขนโบกมือลาเท่านั้น

        “ต้องกลับมานะ!! เจ้าต้องกลับมาอย่างปลอดภัยนะ!!”

        ความรู้สึกหนักอึ้งข้างในอกมันทำเอาเธออยากร้องไห้กับคำพูดอีกฝ่ายเมื่อก้าวข้ามประตูบานใหญ่มันทั้งหนาวและเย็นวาบไปทั้งร่างกาย เมื่อทะลุเข้ามายังอีกฝั่งก็ต้องตะลึงกับภาพอันแปลกประหลาดตาตรงหน้ารอบตัวนั้นเป็นสีเงินเหมือนทำจากโลหะทุกทีความเงาของมันทำให้เห็นร่างกายของเธอได้เลยยิ่น่าแปลกใจว่าที่นี่คือนรกงั้นเหรอ

        “ที่นี่มัน...?”

        โพรทาเลียขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าที่นี่มันคือที่ไหนหรือว่าเป็นทางผ่านตรงดิ่งไปยังนรกงั้นเหรอแต่ว่าเธอพึ่งสังเกตว่าโกรอสก่อนหน้าที่เข้ามาไม่อยู่ตรงนี้ยิ่งทำให้สงสัยว่าเธอถูกพามาที่ไหนจนเธอกำลังจะหันหลังออกไปจากที่นี่แต่ว่าประตูที่พาเธอเข้ามายังที่แห่งนี้ได้หายไปแล้ว

        “ซวยล่ะ!!”

        ข้างหลังเธอเหลือเพียงแค่กำแพงหนาที่ทำจากหินสีดำหนาสีหน้าอันตกใจของโพรทาเลียเริ่มซีดเผือกว่าเธอเลือกทางผิดงั้นเหรอแต่เธอเหลือเวลาไม่มากเธอต้องรีบหาทางไปยังนรกให้ได้เธอหมุนตัวไปข้างหน้าเพื่อเดินตามทางที่จะพาเธอออกไปจากที่นี่ ในมุมมืดจุดหนึ่งมีเงาปริศนากำลังจ้องมองเธอจากที่ไกลๆ เขายกมือขึ้นก็เกิดควันสีดำขึ้นมาบนฝ่ามือ

        โพรทาเลียกำลังเดินไปตามทางที่ไร้จุดสิ้นสุดและไร้ประตูให้เข้าไปมันยิ่งทำให้เธอสับสนว่าเธอเหลือเวลาแค่ไหนกันที่จะออกไปจากที่นี่ยิ่งเดินเธอก็ยิ่งล้ามันต่างจากข้างนอกสุด ๆ การหายใจมันลำบากสุด ๆจนเธอนั้นต้องหาน้ำขึ้นมาดื่ม เธอค้นหาขวดน้ำในกระเป๋าคาดเอวพอหยิบขวดน้ำขึ้นมาแล้วยกดื่มเพียงแค่ไม่กี่อึกเธอต้องกระอักน้ำออกมาจากปากพร้อมเลือดสีแดงไหลออกมา

        “อ๊า!! ร้อน!! เรื่องบ้าอะไรกัน!!!”

        โพรทาเลียตะโกนออกมาพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากปากเธอมองน้ำในขวดที่ไม่มีอะไรนอกจากความใสของมัน

        “ระวังไว้นะ ที่นี่ต่างจากข้างนอกกินเข้าไปแล้วมันเหมือนจะเป็นพิษต่อเจ้านะ!!” รัลปรากฏตัวออกมาพร้อมกับลอยมาตรงหน้า

        “รัล...หมายความว่าไง...”

        “ข้าไม่แน่ใจนะว่าเป็นอย่างที่ข้าได้ยินจากท่านพี่ไหม...นี่อาจจะเป็น...สถานที่หนึ่งในนรกที่ไม่เคยมีคนเห็นนะ...”

        “สถานที่ในนรก...แต่มันไม่เห็นร้อนเลยสักนิด…”

        “หน้าตาของมันอาจจะเป็นแบบนั้นแต่ระวังไว้สิ่งที่เธอดื่มหรือจะกินมันอาจจะเป็นพิษฆ่าเธอได้...”

        “บ้าชิบ!!”

        โพรทาเลียสบถออกมาอย่างไม่พอใจ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะต้องเข้ามายังสถานที่อันแปลกประหลาดแบบนี้แถมของกินที่เธอเอามายังกลายเป็นพิษอีกรัลที่กำลังมองอีกฝ่ายที่กำลังทรมานจากพิษที่ได้รับนั้นเขาก็รู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังมาทางนี้

        “มีอะไรกำลังมา!!”

        “ว่าไงนะ!?”

        โพรทาเลียรีบเช็ดเลือดที่ออกมาจากปากของตนเองแต่ยังไงก็ตามทีมันก็ยังไหลออกมาอยู่ดีเมื่อเงยหน้าขึ้นมามองตรงหน้าก็เห็นเหล่ากองทัพสิบนายกำลังวิ่งพุ่งตรงมาทางนี้

        “โครงกระดูกเหรอ!?”

        “ฮาเดสส่งมาหรือไงกัน?” รัลกล่าวขึ้นมาอย่างสงสัย

        “พวกโครงกระดูกเนี่ยนะ?”

        “ใช่...แต่...อีกอย่าง...ถ้าไม่ใช่ฮาเดส...ก็อาจจะเป็นสายเลือดของเขาก็ได้”

        “สายเลือดฮาเดสเหรอ?”

        ยังไม่ได้พูดอะไรต่อนั้นโครงกระดูกตนหนึ่งก็พุ่งมาฟาดฟันใส่โพรทาเลียตัวเธอรีบถอยหลังสุดกำลัง พื้นที่โดนโครงกระดูกฟาดใส่ถึงกับยุบลงไปจนเกิดดรอยแตกรอยแยกเป็นวงกลมเธอเห็นแบบนั้นก็อารมณ์ขึ้นทันทีที่โดนโจมตีก่อนแบบนี้

        “โจมตีแบบนี้...จะฆ่ากันเลยเหรอ!? ได้!! ฉันกำลังเลือดขึ้นหน้าเลยล่ะ!!”

        “เลือดขึ้นปากมากกว่ามั้ง...” รัลกล่าวมองสภาพอีกฝ่ายที่เลือดยังไหลออกมาจากปาก

        “หุบปาก! รัล!!”

        โพรทาเลียจับไปที่ด้ามดาบแล้วชักออกมาจากฝักอย่างรวดเร็วดาบของเธอกำลังเปร่งประกายเหมือนมันได้รับพลังจากเจ้าของอย่างเต็มทีโพรทาเลียปล่อยพลังออกมาจากร่างกายอย่างเต็มกำลังก่อนจะพุ่งตรงเข้าไปจัดการพวกมันทั้งสิบตนเธอตวัดดาบหมุนตัวฟันตัวตรงหน้า ก่อนจะไถลไปฟันอีกตัวกลางลำตัวจนมันล้มลงไปกระบวนท่าต่าง ๆโจมตีพวกโครงกระดูกได้อย่างง่ายดายจนทำให้คนที่แอบซ่อนอยู่นั้นเห็นถึงกับตะลึงในสิ่งที่เห็นก่อนที่เขานั้นจะเรียกพวกโครงกระดูกเพิ่มขึ้นมาอีก

        โพรทาเลียที่กำลังหอบหายใจหลังจากจัดการพวกโครงกระดูกสิบตนยิ่งร่างกายไม่สมบูรณ์จากการรับพิษเธอยิ่งรู้สึกหอบและอ่อนล้าสุด ๆ

        “บ้าจริง...”

        โพรทาเลียสบถออกมาเบา ๆก่อนที่จะรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนเข้ามาเธอก็หันไปมองทิศของเสียงก็เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิด นั้นก็คือกองทัพโครงกระดูกอีกชุดที่กำลังวิ่งมาทางนี้แถมยังมีจำนวนที่เยอะกว่าด้วย

        “อ๊ากกกกกกกก!! ฉันกำลังรีบนะเว้ย!!ฉันช้ากว่านี่ เจสันต้องตายจริง ๆ แน่!!”

        ‘!!!’

        ผู้หลบซ่อนอยู่นั้นได้ยินแบบนั้นก็นิ่งไปชั่วขณะก่อนที่พวกโครงกระดูกกำลังโจมตีเด็กสาวอยู่เขามองอย่างสงสัยว่าอีกฝ่ายเอ่ยชื่อนั้นคงไม่ได้หมายถึงเจสัน เกรซใช่ไหมเพราะมีคนเดียวเท่านั้นที่ตายในช่วงนี้ ยิ่งทำให้คิดว่าอีกฝ่ายนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับเจสันเขาครุ่นคิดสักครู่ก่อนจะเห็นว่าเด็กสาวล้มลงเพราะความอ่อนล้า โครงกระดูกกำลังจะฟาดใส่เด็กสาวผู้หลบซ่อนเห็นแบบนั้นก็ยกมือขึ้นมาหยุดการโจมตีทุกอย่าง

        ‘หยุด!!’

        โพรทาเลียเห็นการโจมตีตรงหน้าที่กำลังจะฟาดฟันใส่เธอทำให้เธอต้องยกมือที่ถือดาบขึ้นมาห้องกันแต่ทว่าโครงกระดูกก็หยุดชะงักไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยโพรทาเลียจ้องมองอย่างตกใจที่จู่ ๆ โครงกระดูกก็หยุดนิ่งไปก่อนที่พวกมันจะเก็บอาวุธแล้วถอยหลังกันไปโพรทาเลียจ้องมองอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะมีฝีเท้าดังขึ้นมาตามทางเธอหันไปต้นเสียงท่ามกลางกองทัพโครงกระดูกมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีผิวกายที่ซีดเผือกผมดำหยักศกและดวงตาสีดำกำลังจ้องมองมาทางนี้ ถึงรูปลักษณ์อีกฝ่ายจะดูแตกต่างแต่เธอก็จำได้อย่างดีว่าคนนั้นคือใคร

        “นิโค...ดิแองเจโล...”

        “รู้สึกเธอจะรู้จักฉันนะ...คนแปลกหน้า...”

        “ก็...นิดหน่อย...แต่นาย...เป็นคนควบคุมพวกมัน...จะฆ่าฉันเหรอ?”

        “ก็...ใครที่เข้ามายังที่แห่งนี้...ถ้าไม่ใช่พวกโกรอส...ฉันจะตัองฆ่าให้หมดล่ะนะ...”

        “เหอะ ๆ”

        ‘นี่เหรอ...คนที่ยิ้มอย่างน่ารัก...ตอนมาช่วยพาพวกฉันไปค่ายนะ...’ โพรทาเลียคิด

        นิโคจ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังมองเขา ความรู้สึกของเขากำลังคิดว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใครแล้วทำไมต้องการจะช่วยเจสันกันแต่ว่าการช่วยคนที่ตายไปแล้วไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นั้นทำให้เขาคิดว่าควรจะพูดยังไงกับอีกฝ่าย

        “จงกลับไปซะ!!”

        “เอ๊ะ?” โพรทาเลียได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวอย่างตกใจว่าอีกฝ่ายพูดอะไร“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?”

        “ฉันบอกให้เธอกลับไปซะ!!”

        “หมายความว่าไง?”

        “เธอบอกเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอ? ว่าจะมาช่วยเจสันเกรซ”

        “ใช่ แต่ว่า...”

        “เขาตายไปแล้ว!!” นิโคขึ้นเสียงจนมันดังไปทั้งบริเวณนั้น

        เสียงอีกฝ่ายที่ดังเข้าโซนประสาทของโพรทาเลียทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะเธอรู้ว่าเจสันตายไปแล้ว แต่เธอยังไม่หมดความหวังว่าอีกฝ่ายที่กำลังจะตายในอีกไม่ช้าถ้าเธอไม่รีบจนเธอนั้นรู้สึกว่าต้องตอกหน้าอีกฝ่ายสักทีกับคำพูดนั้นของอีกฝ่าย

         “แล้วไง!?”

        “ว่าไงนะ!?” นิโคยกคิ้วขึ้นมองอย่างสงสัย

        โพรทาเลียพยายามพยุงตนเองให้ลุกขึ้นแต่มันก็ลำบากยิ่งกว่าอะไรจนเธอพยุงตัวเองได้เธอเงยหน้ามองอีกฝ่ายก่อนจะพูดต่อ

        “ฉันบอกว่า...แล้วไง!? ฉันไม่สนใจหรอกนะว่านายจะพูดอะไรแต่ว่า...เจสัน เกรซยังมีชีวิตอยู่!!”

        “เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง!? เขาตายมานานแล้ว!! เขากำลังเดินทางสู่เส้นทางแห่งการเกิดใหม่เธอจะไปขัดขวางเขาหรือไง!?”

        “ฉันไม่สนใจ!! ฉันต้องไปช่วยเขาขึ้นมาจากนรกนั้นเพื่อให้สมดุลของโลกฉันกลับมา!!ไม่งั้นครอบครัวเขา...ครอบครัวฉัน...!! มันกำลังพัง!!ถ้าไม่มีเจสัน...ลูกน้อยทั้งสองของฉันก็จะหายไป...”

        โพรทาเลียก้มมองมือของเธอที่กำลังสัมผัสหน้าท้องของเธอพร้อมความรู้สึกที่อัดอั้นสุดๆ เธอนึกสองแฝดตัวน้อยของเธอที่เป็นแรงผลักดันให้เธอมีรอยยิ้มได้ เธอเงยหน้าจ้องมองนิโคอีกครั้ง

        “ฉันไม่สนใจว่านายจะห้ามอะไร แต่ฉันจะช่วยเขา!!ฉันจะช่วยเจสันจนกว่าร่างกายนี้จะพังทลาย!!”

        นิโคมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้ดูมีอารมณ์ที่หลากหลายกว่าที่เขาจะเข้าใจแต่มันทำให้เขานึกย้อนไปถึงพี่สาวของเขาที่ไม่มีใครช่วยเธอได้จนเธอเสียสละตัวเองแล้วตายจากไป

        ‘เธอเป็นใครกัน...ทำไม...คนอย่างเธอถึงไม่โผล่มาตอนที่พี่สาวฉันอยู่กัน...ถ้าเธอโผล่มาเธอจะช่วยพี่สาวฉันไหม...ฉันอิจฉาเหลือเกิน...อิจฉาที่มีคนยอมเสียสละตัวเองเพื่อคนอื่น...เหมือนพี่สาวฉัน...’ นิโคคิด

        นิโคก้มหน้าลงเขาหันหน้าหนีอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้เห็นว่าเขากำลังทำสีหน้าแบบไหนโพรทาเลียมองอีกฝ่ายว่าถ้าอีกฝ่ายหนีเธอจะล็อกตัวอีกฝ่ายทันที นิโคเอามือขึ้นมาเช็ดบางอย่างบนใบหน้าก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นมาพร้อมกับมือที่นิ้วกำลังแตะเข้าหากัน

        “ฉันไม่รู้ว่าเธอเกี่ยวข้องกับเจสันยังไง...แต่ฉันจะยอมปล่อยเธอไป...แต่ฉันบอกคำเดียว...เธอไม่มีวันช่วยเขาได้หรอกนะ!!” นิโคกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังดูถูกอีกฝ่ายถึงความตั้งใจนั้น

        “ฉันไม่สนใจหรอกนะว่านายจะคิดยังไง!! แต่ฉันจะทำให้นายเห็นว่าฉันสามารถช่วยเจสันกลับมาได้!! พาเขามายืนตรงหน้านายได้!!”

        “แล้ว...ที่ไหน...ที่เธอจะพาเขาไปส่ง?” นิโคถามสถานที่ที่อีกฝ่ายจะพาเจสันไปส่ง

        โพรทาเลียได้ยินคำถามก็อย่างมั่นใจ “ค่ายฮาล์ฟบลัด!!”

        “งั้นเหรอ...งั้นฉันจะรอละกัน!!”

        นิโคตอบอีกฝ่ายจบเขาก็ดีดนิ้วของเขาที่ตั้งตารออยู่สักพักโพรทาเลียเห็นท่าทางอีกฝ่ายดีดนิ้วแบบนั้นก็รู้สึกเสียวขาของตนเองก่อนจะก้มมองก็เห็นหลุมสีดำที่อยู่ใต้เท้าตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ก่อนที่ร่างกายของเธอจะตกลงเข้าไปในหลุมนั้นอย่างรวดเร็ว

        “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! นิโคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค!! เจ้าบ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!”

        น้ำเสียงอีกฝ่ายทำให้นิโคนึกถึงเพอร์ซีย์ขึ้นมาทันทีนานแค่ไหนที่เขาไม่ได้กลับไปยังค่ายฮาล์ฟบลัดกันคงถึงเวลาที่เขานั้นจะต้องยอมเสียเวลาที่จะไปเยี่ยมทุกคนที่ค่ายเสียหน่อยแต่เขาเดินมามองมองหลุมดำที่เขาสร้างขึ้น

        ‘ถ้าเธอผ่านนรกนั้นมาได้จริง ๆ สร้างปาฏิหาริย์นั้นให้ฉันเห็นหน่อยละกันคนแปลกหน้า...’นิโคคิด

        หลุมดำนั้นพาโพรทาเลียไปสู่เส้นทางอันดำมืดที่ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากสีดำรอบกายของเธอร่างกายที่ตกลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลกก็ยิ่งตกลงมาเรื่อย ๆ ไม่เห็นก้นทางเลยสักนิดเวลายิ่งผ่านไปก็ไร้วี่แววจนกระทั่งเห็นบางอย่างเห็นแสงสว่างที่ก้นทางที่คิดว่าไม่น่าจะมีโพรทาเลียเห็นก็ฉีกยิ้มอย่างดีใจที่เธอกำลังจะถีงเส้นทางสู่นรกพอหลุดออกมาเส้นทางนั้นก็ต้องตาโตอีกครั้งเมื่อสิ่งที่เธอเห็นนั้นก็คือกลางอากาศภายใต้ท้องฟ้าที่ไหนไม่รู้ก่อนที่ร่างกายของเธอจะพุ่งตกลงข้างล่าง

        “ชิบ!! ทำไมต้องกลางอากาศตลอดเลยเนี่ย!!!”

        เสียงตะโกนของโพรทาเลียดังไปทั่วพืนที่นั้นแล้วที่ที่เธออยู่นั้นทั้งดำมืดและไร้สีสันเสียงอันดังก้องของโพรทาเลียทำให้คนที่เฝ้ารอได้แต่ฉีกยิ้มอย่างดีใจว่าคนที่เธอรอมาถึงเสียที

        “พี่โพรทาเลีย!!”

จบตอนที่ 124 โปรดติดตามตอนที่ 125ต่อไป