ตอนที่ห้า ตอบคำถามแด๊ดได้รึยังครับ
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านผ้าม่านบางๆ เข้ามาทางหน้าต่างกระทบเข้ากับกรอบหน้าทั้งสองข้าง
“…จุ๊บ…ตื่นได้แล้วครับเด็กดี” เป็อคินที่ตื่นก่อนลูกพีช อคินจุ๊บไปที่แก้มซ้ายของเธอพร้อมกระซิบปลุกเด็กซี้เซาเบาๆ ข้างหูน้อยๆ
“อื้ออ ขออีกสักห้านาทีได้ไหมครับ ลูกพีชง่วงอ่าา อืออ” คนตัวเล็กยังงัวเงียใส่อคิน เธอไม่ยอมตื่นอีกทั้งยังเอ่ยปากทั้งที่ตายังปิดขอเวลานอนอีกสักหน่อยก่อนจะสอดแขนกอดเข้ากับอกแกร่งที่คุ้นชินว่ามันคือหมอนข้างนอนดังเดิม
ส่วนอคินเมื่อเห็นคนตัวเล็กทำหน้างัวเงียและกอดเขาอย่างกับเขาเป็หมอนข้างใบโตก็อดเอ็นดูไม่ได้จึงปล่อยให้เธอได้นอนกอดเขาอีกสักหน่อยก่อนจะปลุกเธออีกครั้ง
“ตื่นเร็วครับ…เด็กขี้เซานี่สิบนาทีแล้วนะ แด๊ดให้เวลาเลทมาตั้งห้านาทีแล้วนะครับ” อคินเริ่มคลอเคลียแถวซอกคอน้อยๆ ของลูกพีชเพื่อให้เธอตื่นอีกครั้ง
“อื้ออออ อึก ม่ายเอาอะลูกพีชจาาานอน” คนตัวเล็กมีหรือจะยอมตื่นลูกพีชปัดตัวของอคินออกจากตัวเองอย่างงัวเงียหันหน้าไปอีกทางพร้อมหลับต่ออย่างไม่สนใจการกระทำของเขาเลยแม้แต่น้อย
“หึ ไม่ตื่นหรอครับเด็กขี้เซา…ฮึบ…” อคินคร่อมตัวของลูกพีชไว้โดยคนที่อยู่้าคืออคินก่อนจะก้มลงซบที่ซอกคอน้อยๆ อีกครั้งพร้อมทำการจูบต้นคอของลูกพีชก่อนจะกัดไปที่ซอกคอน้อยๆ นี้แทน
“อื้อออ อึก อ้ะ…จะเจ็บ…เจ็บนะ” เสียงร้องเจ็บของลูกพีชดังขึ้นเมื่อเธอรู้สึกเจ็บที่บริเวณลำคอมันเจ็บนะเป็หมารึไงกัดมาได้เดี๋ยวลูกพีชก็กัดคืนซะหรอก ว่าแล้วลูกพีชก็ลืมตาขึ้น พร้อมแยกเขี้ยวน้อยใส่อคินเหมือนหมาตัวน้อยที่ถูกก่อกวนให้รำคาญใจ
“หึ ตื่นยังครับ” อคินไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักน้อยออกจะชอบใจเลยซะด้วยซ้ำที่ทำให้ตัวของร่างบางมีรอยของเขา
ประทับไว้
“ตะตื่นแล้ว ลูกพีชตื่นแล้ว” เสียงคนตัวน้อยดังแจ้ววๆ พร้อมตื่นเต็มตาจากการถูกอคินก่อกวน
อคินยังคงคร่อมร่างของลูกพีชไว้ดังเดิม เขามองเข้าไปในยันต์ตาใสของลูกพีชที่ปนด้วยหลายอารมณ์ จนอคินไม่อาจสามารถรู้ได้เลยว่าตอนนี้เธอคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้มีคือโกรธเขามากแน่ถึงได้แยกเขี้ยวใส่เขาไม่หยุดแบบนี้
“ตื่นแล้วงั้นก่อนไปอาบน้ำแด๊ดขอทวงคำตอบเมื่อวานครับ ตอบคำถามแด๊ดครับเด็กดี” อยู่ๆ อคินก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเ้าลูกชายสุดที่รักมันมาขัดจังหวะเวลาสำคัญไป
แล้วตอนนี้แหละไม่มีใครเป็การเหมาะสมแก่เวลาที่สุดที่เขาจะเปิดประเด็นเข้าคำถามที่เขาถามเธอไปเมื่อวานนี้
“ตะตอบอะไรครับ” ยัยลูกพีชงับเขี้ยวน้อยๆ ลงก่อนจะทำเป็หน้าชวนสงสัยเพราะถึงแม้จะตื่นเต็มตาแล้วแต่สมองของเธอตอนนี้กลับไม่ประมวลผล ตอบคำถามไหนกันนะ
“ก็คำถามแด๊ดไงครับ ว่าแด๊ดชอบลูกพีช ลูกพีชเปิดใจให้แด๊ดได้ไหมครับ” อคินถามด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นไม่มีแม้แต่ความลังเลเลยสักเล็กน้อย
“เห้ออออ…ลูกพีชว่าลูกพีชตอบแด๊ดไปแล้วนะครับว่ามันไม่เหมาะสมทั้งด้านสังคมและจริยธรรม แต่ถ้าแด๊ดยังไม่เข้าใจอยากได้คำตอบตรงๆ จากลูกพีช ลูกพีชตอบให้ใหม่ก็ได้ครับ ว่าไม่ …
ไม่ครับ …” ลูกพีชถอนหายใจให้กับคนแก่ขี้ตื้อ ขนาดตอบเขาไปแล้วยังจะมาถามกันอีก
“หึ…เดี๋ยวลูกพีชก็เปลี่ยนใจครับ…อื้มมมมม” อคินมองหน้าลูกพีชอย่างไม่ละสายตาก่อนจะพูดสิ่งที่คิดออกไป พร้อมก้มลงมอบจูบอันแสนหวานนี้ให้กับเธอ
“มะไม อืมม อือออ…อื้มมมมมม” ในขณะเดียวกันลูกพีชก็กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธอคินอีกครั้งแต่ก็ยังไม่ทันที่ลูกพีชจะได้เอ่ยปากพูด คำพูดของเธอนั้นก็จมไปกับริมฝีปากของอคิน
อคินบดริมฝีปากน้อยๆ ของเธอหนักขึ้น หนักขึ้นและหนักขึ้น จนทั้งสองเริ่มรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเืที่ััได้ผ่านทางลิ้นรัก
“อืออออ ปะ อื้อออ่อย อ่อน… อึก (ปล่อยก่อน) ” ลูกพีชถึงแม้ตอนแรกเธอจะดูขัดขืนไปบ้างแต่สุดท้ายเธอก็เผลอเคลิ้มไปกับรสจูบอันแสนหวานที่อคินนั้นมอบให้กับเธอและนี่ยังเป็จูบแรกของเธออีกด้วย จึงทำให้ลูกพีชใจเต้นเป็พิเศษ
“…อื้ม…” ลูกพีชเม้มปากแน่น ทั้งคู่จ้องหน้ากันอย่างไม่ละสายตาอคินปล่อยให้ลูกพีชสูดลมหายใจเข้าปอดของเธอก่อนที่จะบังจงจูบเข้า ที่ริมฝีปากบางอีกครั้ง
“อืมมม อือ…อื้อออออ……อื้ม…อ้ะ…อื้อออ” ครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เพราะอคินกัดปากของลูกพีชให้เธอผละริมฝีปากน้อยๆ ของเธอออกมาเพื่อที่เขาจะได้เข้าไปเชยชิมความหวานจากลิ้นน้อยของเธออีกครั้ง
“อื้มมม อื้อออ…อ้ะ…อ่อแอ้ว (พอแล้ว) ” จูบกันได้สักพักลูกพีชก็เริ่มที่จะไม่ไหวกับรสจูบของอคิน ลูกพีชแทบจะอ่อนระทวยจมไปกับเตียงนอนนี้
“หึ…ไม่…จนกว่าลูกพีชจะเปลี่ยนใจ เปิดใจให้แด๊ด…อื้ม” อคินตอบกลับลูกพีชอย่างเด็ดขาดพร้อมมอบรสจูบของเขาให้กับเธอต่อ อีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง จนสุดท้ายลูกพีชตีแขนไปที่หัวไหล่แกร่งทั้งสองข้าง อย่างยอมแพ้
“อื้อออ อือออยะยอม ยอม…” ใช่เธอยอมแพ้ให้กับเขาแล้วจูบนี้มันก็ดี ดีมากแต่มันมากไปจนเธอไม่ไหว
“อื้มม…ยอมอะไรครับ พูดให้ชัดๆ” อคินผละริมฝีปากบางก็ถามเธอซ้ำอีกครั้งพร้อมจ้องหน้าเธอคาดคั้นจะเอาคำตอบจากปากของเธออีก
“ละลูกพีช…อื้ม…ยอมเปิดใจให้แด๊ดแล้วครับ” ลูกพีชเธอเม้มปากแน่นก่อนจะตอบเอาใจอคินไปอย่างน้อยก็ให้รอดจากจูบนี้ก่อนเพราะตอนนี้ปากของลูกพีชมันไม่ไหวแล้วมันทั้งเจ็บและแสบไปหมด เธอคิดว่าเขาคงไม่ได้จริงจังจริงๆ คนบ้าอะไรเห็นหน้ากันครั้งเดียวก็ชอบกันเลยงั้นหรอ เอ่อแต่เธอก็ชอบอคินนะ ช่างมันตอบไปก่อนค่อยหนีทีหลัง เธอคิดได้ดังนั้นจึงตอบกลับอคินไป
“หึ…ดีมากครับเด็กดี เดี๋ยวไปอาบน้ำกันนะ…ฮึบ” อคิน
มองสายตาคนตัวเล็กสักพักพร้อมกับได้คำตอบที่ตนพอใจแล้วก็ตัดสินใจอุ้มลูกพีชไปยังห้องน้ำ
ระหว่างทางเดินไปห้องน้ำ
“ดะแด๊ด เอ่อแด๊ดแค่อุ้มลูกพีชมาส่งที่ห้องน้ำใช่ไหมครับ” ลูกพีชเหมือนลูกกวางที่ตื่นใจกลัวอคินเหมือนเสือที่กำลังคาบเหยื่อเข้าไปกินในถ้ำ เพราะดูสีหน้าของอคินตอนนี้แล้วลูกพีชไม่ไว้ใจเขาเลยสักนิด
“ใช่ครับแด๊ดอุ้มลูกพีชมาห้องน้ำ…แต่แด๊ดจะอาบน้ำกับลูกพีช
Alice คนชอบทะเล
71
