หลงหยียนกำลังหัวเราะในใจ“อีกครู่บิดาจะทำให้เ้ารู้ว่าการต้องล้มอยู่แทบเท้าข้ามันเป็เยี่ยงไร”เขานึกไม่ถึงเป็แน่ว่าหลงเหยียนจะเลื่อนระดับพลังภายในค่ำคืนเดียวอีกทั้งยังฝึกวิชากายสุริยะสำเร็จในขั้นแรกแล้วด้วย
ภายใต้สถานการณ์นี้หลงเหยียนไร้ซึ่งความกลัว อีกทั้งยังพูดระคนหัวเราะทำให้คนตระกูลหลงที่อยู่ข้างหลังรู้สึกประหลาดใจมาก พวกเขาไม่เข้าใจ่นี้หลงเหยียนเป็อะไรไป? สมองเพี้ยนไปแล้วหรือ?เพราะอะไรถึงกล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้พูดกับอัจฉริยะแห่งตระกูลเซียว
ทุกคนต่างก็รอคอยอยากเห็นว่าคนไร้ค่าตรงหน้าจะถูกเซียวปิงหลานเหยียบไว้แทบเท้าอย่างไร ที่ผ่านมาเพราะเขาเป็บุตรชายของผู้นำแห่งตระกูลหลง ทำให้พวกเขาไม่กล้าหาเื่แต่ทุกคนก็ไม่มีใครชอบเขา หากไม่ขับคนไร้ค่าคนนี้ออกจากตระกูลวงศ์ตระกูลต้องอับอายขายขี้หน้า
พวกเขาสองคนตาต่อตาฟันต่อฟัน...
สิ่งที่ทำให้เซียวปิงหลานโมโหยิ่งกว่าก็คือเวลานี้คนตระกูลหลงมีมากเกินไป ถ้าเป็สถานที่เงียบๆเขาคงคร่าชีวิตหลงเหยียนไปนานแล้ว ไม่จำเป็ต้องพูดพร่ำทำเพลง ในใจปะทุความโมโหไฟร้อนลุกโชนขึ้นไปถึงสมอง ในใจเปี่ยมไปด้วยความเกลียดแค้น
หลงเอ้าอวีอยู่บนเปลยกผู้ป่วยเขายิ้มอย่างผยอง มองทุกอย่างตรงหน้า วันนี้เขาตั้งใจเรียกคนในตระกูลหลงมาให้มากที่สุดเขา้าให้เซียวปิงหลานจัดการหลงเหยียนต่อหน้าทุกคน
“ดี ดีมาก ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ นี่เ้าอยากกลับ์แล้วหรือ?ครั้งก่อนทำข้าเสียเื่! วันนี้ข้าต้องเก็บเ้าให้ได้!”
จากนั้นเขาก็คำราม“เ้าสารเลวนี่ทำร้ายเพื่อนรักข้า พวกเ้าคิดว่าข้าควรสั่งสอนมันเยี่ยงไร”
“อัดมัน ฆ่าให้ตาย”
“ควรฉีกแขนขาทิ้ง ให้เขาคลานออกตระกูลหลง”
เสียงยุยงที่โเี้ดังมาจากรอบๆ
เซียวปิงหลานพูดด้วยเสียงดุร้าย“ได้ ข้าจะรวบชำระทั้งแค้นเก่าและใหม่ทีเดียว วันนี้เ้าต้องตาย หาใช่แค่ข้าที่้าทำแบบนั้นไม่เ้าดูสิ พวกเขาล้วนอยากให้ข้าทำทั้งนั้น” มีหลงจ้านและบิดาเขาอยู่ต่อให้หลงเหยียนเป็ผู้นำตระกูลหลงก็ทำอะไรเขาไม่ได้!
เมื่อตัดสินใจแล้วเขาก็เงยหน้าที่แสดงถึงความเืเย็นขึ้น “พร้อมหรือไม่? บิดาจะทำให้เ้ารู้จักพละกำลังระดับชีพัขั้นที่สี่!”
“ต้องเตรียมพร้อมด้วยหรือ อยากลงมือก็เข้ามาเถอะเ้านึกว่าข้าจะกลัวเ้าหรือ ที่ริมน้ำเมื่อวานข้าแค่ไม่อยากทำให้เป็เื่ใหญ่โตเท่านั้น เพราะข้ายังอยากกอดหญิงงามต่ออีกหน่อยฮ่าๆๆ จริงสิ ข้าได้ยินมาว่าแม่เ้าก็รูปงามไม่น้อย ไว้มีโอกาสจูงเชือกออกมาให้บิดาเชยชมหน่อยสิข้าก็อยากรู้ว่าจะหาสุนัขหน้าโง่เหมือนพ่อเ้าให้นางอีกสักตัวสองตัวได้หรือไม่จะได้หาตัวที่เหมาะกับคนขี้แพ้อย่างเ้า... ฮ่าๆๆ”
หลังจากหลงเหยียนพูดจบเขาก็แหงนหน้าหัวเราะอย่างผยองทำให้คนตระกูลหลงที่อยู่ข้างหลังเซียวปิงหลานอดหัวเราะตามไม่ได้
เมื่อฟังเช่นนั้นเซียวปิงหลานก็ะเิโมโหออกมาในที่สุด ที่ผ่านมาเขาวางตัวเหมือนเป็คนสูงส่งวันนี้กลับถูกหยามศักดิ์ศรีเช่นนี้ แถมคนที่หยามหน้ายังเป็คนที่ตนเคยรังแกมาตลอดหลงเหยียนไม่เพียงแต่ทำให้คนรอบข้างประหลาดใจ ยังทำให้เขาโมโหจนตัวสั่น
“เ้าสมควรตาย เ้าทำให้ข้าโมโห วันนี้ ถ้าเ้าไม่ตายข้าจะยอมเป็ขี้ข้าเ้า”
ทันใดนั้นร่างเขาก็ะเิพลังปราณ พลังปราณระลอกหนึ่งเคลื่อนไหวตามตัว รอบๆก่อตัวกลายเป็พายุพละกำลังชีพัขั้นที่สี่ถูกปล่อยออกมาซึ่งแข็งแกร่งกว่าหลงเอ้าอวีมาก
“โอ้ เขาแกร่งมากเสียจริง เหมือนครั้งนี้หลงเหยียนจะจนมุมแล้วเขาต้องต้านไม่ไหวแน่”
“ไม่แน่ หลงเหยียนอาจตายั้แ่กระบวนท่าแรก...”คนรุ่นหลังในตระกูลหลงยกหลงเอ้าอวีถอยหลัง เพื่อให้มีพื้นที่ในการต่อสู้
ตอนนี้คนที่ผยองที่สุดก็คือหลงเอ้าอวี... ความปีติยินดีบนใบหน้านั้นมิอาจปกปิดได้เลย
เซียวปิงหลานเหวี่ยงออกไปหนึ่งหมัดหมัดยังไปไม่ถึง คลื่นลมจากหมัดก็พัดชายเสื้อหลงเหยียนลอยไปข้างหลัง
พละกำลังของหมัดนี้แกร่งเกินไปแล้วหลงเหยียนที่เป็เหมือนตัวตลกในสายตาทุกคนต้องพ่ายแพ้เกรงว่าจะไม่เหลือแม้แต่กระดูก!
แต่เมื่อหมัดของเซียวปิงหลานเข้าใกล้หลงเหยียนร่างกะพริบ สามารถหลบหมัดนี้ได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้เขามีกายสุริยะสำหรับเขาแล้ว พละกำลังจากหมัดนี้ไม่แกร่งเท่าไรถ้าเปลี่ยนเป็ตนมีพลังชีพัขั้นที่สาม พลังปราณมหาศาลในตัว บวกกับกายสุริยะผลลัพธ์ของหมัดนี้ต้องน่ากลัวกว่าหลายเท่า
“เ้าอย่าคิดว่าชีพัขั้นที่สองของเ้าจะผยองต่อหน้าข้าได้มีพละกำลังเพียงน้อยนิดก็ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแล้วส่วนใหญ่คนแบบนี้ล้วนตายอนาถ และสิ่งที่เ้าต้องแลกมาคือความตาย...”
หมัดของเซียวปิงหลานคว้าน้ำเหลวเขาไม่ได้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลง ร่างกายคล้ายพายุหมุน พุ่งเข้ามาหาหลงเหยียนซ้ำก่อนจะะเิเสียงคำรามติดต่อกันหลายครั้ง ทว่าทุกหมัดกลับล้มเหลว
“นี่มัน...?” เซียวปิงหลานชะงักไป
“เพราะเหตุใดเ้านั่นถึงเร็วขึ้นกว่าเดิม เหมือนมีพลังไม่ต่างจากข้าเลย?เป็ไปได้อย่างไร?”
เซียวปิงหลานเร่งความเร็วพุ่งออกไประหว่างกลางพวกเขา หมัดเสียดสีห้วงอากาศจนเกิดประกายไฟทว่ากลับมิอาจแตะต้องตัวหลงเหยียนได้
“ฮ่าๆๆ พี่อวี ลองดูหลงเหยียนสิ เมื่อกี้ยังผยองอยู่เลย ดูตอนนี้สภาพเขาอนาถมากน่าดู ถูกหมัดของพี่หลานบีบให้ถอยหลังแม้แต่โอกาสโจมตีกลับยังหามีไม่”
ขาข้างหนึ่งของหลงเอ้าอวีห้อยอยู่กับไม้ดามหนึ่งในคนของตระกูลหลงนวดไหล่และพูดประจบประแจง
ในมือหลงเอ้าอวีถือผิงกั่ว1แล้วยกมันขึ้นมากัด“เ้าจะไปรู้อะไร ขอแค่พี่หลานลงมือ ชกเข้าเป้า ชีวิตเ้าหมอนั่นต้องจบแน่”
ขณะที่เขากำลังพูดอย่างภูมิใจพลางปรบมือศิษย์ตระกูลหลงที่อยู่รอบๆ ส่งเสียงเฮ บ้างก็หัวเราะเสียงดังชี้นิ้วด่าทอหลงเหยียนต่างๆ นานา คล้ายเซียวปิงหลานกำลังแหย่ลูกไก่ในกำมือหลงเหยียนเป็เหมือนของเล่นและตัวตลก มีแค่เซียวปิงหลานเท่านั้นที่รู้วันนี้หลงเหยียนต่างไปจากเดิม ความเร็วของตนมิอาจตามทัน
หลงเหยียนหลบสำเร็จอีกครั้งมองท่าทางที่ผยองของหลงเอ้าอวีกับสีหน้าของคนรอบตัวแล้ว เขาก่นด่าในใจ “พวกสารเลวดูให้ดี ครั้งนี้ข้าจะทำให้พี่หลานของพวกเ้าล้มแทบเท้าข้าจำต้องร้องขอชีวิตกับข้าเลย”
“รายการน่าตื่นตาตื่นใจใกล้เข้ามาแล้ว เบิกตาดูให้ดี”
หลงเหยียนะโลอยไปข้างตัวหลงเอ้าอวีด้วยความเร็วสูงจากนั้นก็ใช้มือบีบปากเขาอย่างแรง ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาตบหน้า เพียะๆๆๆๆหลงเหยียนลงมืออย่างรวดเร็ว
ฟิ้ว...ร่างหมุนกลับไปยังที่เดิม ครั้งนี้ทุกคนชะงักไปตามๆ กันผิงกั่วในมือหลงเอ้าอวีหล่นลงบนพื้น
“น่าสมเพช นี่เ้าฉวยโอกาสตอนข้าขยับไม่ได้มาหยามศักดิ์ศรีข้าหรือ พี่หลานรีบเอาชีวิตมันซะ ถ้าเกิดเื่อะไรข้าจะรับหน้าให้เอง”
เวลานี้หลงเหยียนกลับยืนกอดอกมองไปยังหลงเอ้าอวีและเซียวปิงหลานที่แลดูเหนื่อยหน่าย ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปาก
“ทักษะการต่อสู้เ้ามีแค่นี้หรือ กระจอก แสดงศักยภาพของเ้าออกมาให้เต็มที่ให้ข้าได้เห็นท่าไม้ตายของเ้าหน่อย”
“แกรก!”
สภาพของหลงเหยียนในตอนนี้ดูอนาถมากแต่ยังกล้าพูดจาผยองอีก อีกยังท้าทายเซียวปิงหลานด้วยรอยยิ้ม!นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็นึกไม่ถึง เพียงแค่วันเดียวพละกำลังของหลงเหยียนจะเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้
ที่ผ่านมาเซียวปิงหลานไม่เคยถูกบีบเท่านี้มาก่อนเขาคำรามเสียงดัง พลังปราณถูกรวบรวมอีกครั้ง เมื่อครู่เขาแค่อบอุ่นร่างกายเท่านั้นยังไม่ได้เริ่มใช้วิชาการต่อสู้ที่แท้จริง
“หลงเหยียน เ้ามันน่าสมเพช สมควรตาย ถ้าเ้าไม่ตาย ข้าจะ...”
“ถ้าเ้าฆ่าข้าไม่ได้ เ้าจะต้องเป็ขี้ข้าของข้า เมื่อกี้เ้าพูดเอง”
ตอนนี้แสงแดดจ้าหลงเหยียนสามารถต่อสู้พลางฝึกวิชากายสุริยะไปในเวลาเดียวกันเพื่อเป็การสร้างรากฐานชีพัขั้นที่สามให้มั่นคง
จู่โจมความเร็ว ควบคุมพลังปราณที่มหาศาล ทั้งหมดนี้แกร่งกว่าพละกำลังขั้นที่สามมากฝึกวิชากายสุริยะไม่ได้ช่วยเพิ่มพลังปราณเท่านั้นแต่ยังใช้เป็วิชาป้องกันที่ดีได้อีกด้วยทั้งหมดนี้ล้วนเป็ที่พึ่งพาและช่วยให้หลงเหยียนแข็งแกร่งขึ้น
“หมัดทะลวงฟ้า”
“หมัดทะลวงฟ้า”
พวกเขาสองคนคำรามพร้อมกัน
ทันใดนั้นหมัดจากชีพัขั้นที่สี่และหมัดจากชีพัขั้นที่สามปะทะกัน โครม...พวกเขาทั้งสองถูกแรงกระแทกดันให้ถอยหลังพร้อมกัน
--------------------
1 ผิงกั่ว คือแอปเปิล
845
