บทที่ 25-เขา...ยังตามหานางอยู่อีกหรือ
เสวี่ยนซื่อพาเหมยกุ้ยนั่งรถม้าออกมาจากโรงทอผ้า มุ่งหน้าสู่ร้านอาหารซึ่งอยู่ไม่ไกล
เขามองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าเก็บมือเรียบร้อย ชั่วขณะนั้นใจของบุรุษหนุ่มก็มีความรู้สึกทั้งเต้นเร็วขึ้นและช้าลง
ยากนักที่เหมยกุ้ยจะให้โอกาสใกล้ชิดต่อเขาสักครั้ง หากครั้งนี้มิใช่เพราะถูกเอ่ยปากหว่านล้อมทางอ้อม นางคงบ่ายเบี่ยงหรือเรียกคนมาร่วมด้วยเสมอ
เสวี่ยนซื่อนึกถึง่เวลาที่พาเหมยกุ้ยเดินทางมาที่เมืองนี้ นั่นคงเป็่เวลาลำพังสำหรับพวกเขาเพียงหนึ่ง
หลังเถ้าแก่ผายมือเชื้อเชิญทั้งสองเข้าไปนั่งในร้าน เสวี่ยนซื่อก็สั่งอาหารไปหลายอย่าง พร้อมกับเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งนิ่งเงียบ
"เ้าอยากกินอะไรหรือไม่"
เหมยกุ้ยส่ายหน้า "ที่คุณชายสั่งไปก็เพียงพอแล้วเ้าค่ะ"
"หากเ้า้าสิ่งใดก็ขออย่าได้เกรงใจ เ้าสมควรบำรุงร่างกายให้มากหน่อย"
"ขอบคุณคุณชายเ้าค่ะ"
ถ้อยคำและน้ำเสียงมากมารยาททำให้คนฟังเจ็บในหัวใจ เพราะไม่ว่าจะรู้จักกันมาร่วมปี หากนางก็ยังคงเว้นระยะห่างความสัมพันธ์กับเขาเสมอ
เขารู้ว่านางรับรู้ถึงความรู้สึกที่เขามีให้
นางยิ้มให้เขา พูดคุยกับเขา อยู่ตรงหน้าเขา
ทว่าหัวใจกลับคว้ามายากยิ่งนัก
เสวี่ยนซื่อมิได้มีความรู้สึกรักดั่งชายหญิงกับเหมยกุ้ยั้แ่คราแรกที่พบ ครานั้นเขาเข้าช่วยนางเพราะสงสาร อีกทั้งยิ่งมารู้ว่านางเป็ม่ายและตั้งท้องอ่อนๆเขาก็ยิ่งมิอาจมองเมินนาง รีบเร่งยื่นมือเข้าช่วยด้วยจิตใจสะอาด แต่แล้วการร่วมเดินทางก็ทำให้สิ่งที่ไม่เคยเกิดได้เกิดขึ้นแล้ว
นับวันผ่าน ทำให้เขาเปลี่ยนมุมมองต่อนาง กลายเป็ความรักอย่าง้าครองคู่ในที่สุด
คราแรกที่เจอกันเหมยกุ้ยดูอ่อนแอยิ่ง นางเหมือนคุณหนูในจวนขุนนางสักแห่งที่หนีออกมาเที่ยวเล่น
หากกระนั้นไม่นานเขาก็ต้องประหลาดใจ เพราะตลอดการเดินทางนางไม่ย่อท้อ มีความอดทนเหนือความคาดหมาย แม้ร่างกายนางจะแสดงออกว่าไม่ไหว แต่ยามที่เขาถามจิตใจของนางก็ตอบออกมาไหวเสมอ
อาจจะเพราะ่นั้นแววตาของนางยังคงเต็มไปด้วยความหวาดระแวงที่มีต่อเขา นางจึงไม่ไว้วางใจเผยด้านอ่อนแอชัดเจน กระทั่งร่วมผ่านความลำบากพานางมาหาที่พึ่งใหม่ในเมือง คอยเสาะหาบ้านพักและหมั่นแวะเวียนไปดู และชักชวนมาทำงานด้วยกัน แววตาเกรงถึงภัยจึงมลายหายสิ้น
่ระยะเวลาแพ้ท้องเขาคอยดูแลอยู่เคียงข้างนาง ตอนแรกเขาจะจ่ายเงินให้ คาดไม่ถึงว่านางจะหยิบเงินออกมาจ่ายเอง ถุงเงินใบนั้นดูเยอะพอสมควร นั่นจึงเป็หนึ่งในความสงสัยที่เสวี่ยนซื่อเก็บมาตลอด ภายหลัพอคาดการณ์ได้ว่าสามีที่ตายไปของนางร่ำรวย สมบัติเก่าจึงพอขายเป็เงินติดตัวมาด้วย
เหมยกุ้ยเคยตอบแทนเขาด้วยเงินอย่างจริงใจและเต็มใจ แต่เขาไม่รับ นับจากนั้นนางจึงตั้งใจทำงานที่รับผิดชอบยิ่งเพื่อตอบแทน
เสวี่ยนซื่อรับได้แม้นางจะมีพันธะติดตัว เขาสามารถรักบุตรชายของนางได้
แต่เขารู้ดี...ใจของเหมยกุ้ยเหมือนมีบางอย่างติดค้าง และบางอย่างนั้นก็เป็สิ่งที่นางมิเคยปริปากบอกผู้ใด
เสวี่ยนซื่อไม่กล้าถาม แต่เขาก็หวังว่าเหมยกุ้ยจะปลดอะไรที่ติดค้างออกไปได้ในเร็ววัน
อย่างไรเสียสามีของนางก็สิ้นไปแล้ว เช่นนั้นเขาก็รอได้ ไร้คู่แข่งใด
"คุณชายเสวี่ยน...คุณชายเสวี่ยนเ้าคะ..."
เสียงเรียกพร้อมกลิ่นหอมของอาหารโชยเข้าจมูก ทำให้ชายที่นั่งคิดเื่ราวความหลังสะดุ้ง
เมื่อเสวี่ยนซื่อมองไป เขาก็พบว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังจ้องมาด้วยสีหน้าเป็กังวล คิ้วเรียวงามของนางมุ่นเข้าหากันน้อย
"คุณชายไม่สบายตรงที่ใดหรือไม่เ้าคะ" เหมยกุ้ยถาม นางเรียกเสวี่ยนซื่อหลายรอบแล้ว อาหารก็มาถึงสักพักแล้วเช่นกัน
เสวี่ยนซื่อแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน "ข้าไม่ได้ไม่สบายตรงที่ใด เพียงแค่เมื่อคืนนอนดึกกว่าเดิมเล็กน้อย อาจจะมี่ที่จิตใจไม่สงบนัก"
"เช่นนั้นไยท่านจึงชวนข้ามากินข้าวถึงที่นี่กันเ้าคะ ยามนี้สมควรพักผ่อนเสียมากกว่า ทำเช่นนี้สุขภาพของท่านจะย่ำแย่เอานะเ้าคะ" เหมยกุ้ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เสวี่ยนซื่อนิ่งก่อนจะหัวเราะ "ลำบากให้เ้าต้องตักเตือนแล้ว"
เขาอยากรู้ว่านางเอ่ยด้วยน้ำใจฉันมิตรหรือว่าเป็ความห่วงใยของสตรีที่พึงมีต่อบุรุษ
ชั่วขณะที่เสวี่ยนซื่อรวบรวมความกล้าหมายจะเอ่ยถาม ข้างนอกร้านพลันมีเสียงดังจากฝูงชนพร้อมเสียงควบม้าดังพอสมควร
"เกิดอันใดขึ้น!?" คนผู้หนึ่งในร้านเอ่ยอย่างตื่นเต้น สีหน้าสอดรู้อย่างปิดไม่มิด
"มีคนมาจากเมืองหลวง ดูแล้วมุ่งหน้าไปหานายอำเภอ!"
"คนจากเมืองหลวงรึ!? เ้ารู้ได้อย่างไร"
"ลูกชายข้าเพิ่งเข้าเมืองมาเมื่อเช้า ได้ยินว่าทหารของท่านอ๋องสักคนมาที่นี่เพื่อตามหาพระชายา!"
"พระชายา!? ในเมืองแบบนี้จะมีพระชายาคนไหนหลงมากันเล่า!" เอ่ยจบก็หัวเราะตบท้าย
บทสนทนาหลังจากนั้นเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการคาดเดาของคนหลายคน ล้วนสนุกสนานไปตามๆกัน
ทว่าเหมยกุ้ยกลับหน้าซีดเผือดจนเสวี่ยนซื่อต้องเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วง
"เหมยกุ้ย เหตุใดจู่ๆเ้าจึงหน้าซีดเช่นนี้"
"ไม่เป็อะไรเ้าค่ะ เรารีบกินแล้วรีบกลับดีกว่า คุณชายจะได้พักผ่อน" นางฝืนตอบเสียงราบเรียบ
แท้จริงใจดวงนี้กำลังตื่นตระหนกและสับสนเป็อย่างมาก ใบหน้าของชายที่นางพยายามสั่งตนเองทุกค่ำคืนว่าต้องลืมโผล่ขึ้นมา ขณะภาวนาว่าอย่าได้เป็ไปในทิศทางนั้น
...ท่านอ๋องหานโจว...
...เขา...ยังตามหานางอยู่อีกหรือ...
________________________________________________
มาแล้วจ้า ตาอ๋องหลบไปก่อน ขอแนะนำเหมยกุ้ยกับลูกมาเรียกคะแนนก่อน! ฮุฮุ
1.40M
