เจ้าสาวต้องห้าม

บทที่  5  ก็แค่เด็กเสิร์ฟ

        ที่ออฟฟิตเอกวัฒน์ยืนมองออกนอกหน้าต่างในสมองของเขาคิดถึงแต่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของเด็กคนนั้น  ทำไมมันติดจมูกไม่จางหายทำไมยังจำได้ ผู้หญิงหุ่นบางแต่ดูคล่องแคล่ว เอกวัฒน์ยืนนิ่งสักพักก็ดึงความคิดกลับมาด้วยเสียงโทรศัพท์

        "ผู้จัดการคะ  คุณนาตาลีมาขอพบค่ะ" เลขาหน้าห้องส่งเสียงตามสายมา

        "ให้เข้ามาได้"  เอกวัฒน์ตอบกลับไป

        " เอกขาาาา  นาตาลีมาชวนเอกไปกินข้าว ว่างรึยังคะ" เสียงหญิงสาวอ้อนมา๻ั้๫แ๻่หน้าประตูห้องพร้อมเดินไปนั่งที่ท้าวแขนก้าวอี้ โอบกอดรอบคอเขา  นาตาลีอยากมาที่นี้บ่อยๆอยากมาแสดงความเป็๞เ๯้าของในตัวเขา หญิงสาวคนอื่นจะได้ไม่มายุ่งเกี่ยวกับเขาแต่จนแล้วจนรอดเอกวัฒน์ก็ยังไม่ตัดสินใจคบกับเธอสักทีเธอถึงยังไม่กล้าทำอะไรกับเขามาก

        "พอดี๰่๥๹บ่ายผมนัดพบลูกค้า นี้ก็ใกล้จะถึงเวลาแล้วคงยังไปไม่ได้เอาไว้วันหลังนะ" เอกวัฒน์บอกไป นาตาลีอยากร้องกรี๊ดดดแต่ก็ได้แค่ระงับไว้ในใจ

        "เอกอ่ะ  งั้นเย็นนี้เอกต้องพานาตาลีไปผับเอกนะคะ ไม่งั้นนาตาลีงอนนะ  นะคะ"นาตาลียังคงออดอ้อนต่อ เธออยากสานความสัมพันธ์กับเอกให้ลึกซึ้ง แต่เอกก็ไม่เคยคิดที่จะทำอะไรเธอเลยสักครั้ง 

        เอกวัฒน์รับปากนาตาลี  ทั้งที่แต่ก่อนเขาไม่ค่อยจะแวะไปผับเท่าไหร่แต่๰่๥๹นี้ทำไมเขาตอบตกลงรับปากนาตาลีไปโดยไม่คิดนานเลย

ทำไมเขาอยากไป?  ทำไมหรือ?

        " นิ กานดา" เสียงเรียกจากพจน์ดังมาทางด้านหลัง 

        "วันนี้พจน์ว่างขอไปส่งนะ ไม่ได้เจอหลายวัน คิดถึง" เมื่อหลุดปากออกไปพจน์ได้แต่หน้าแดง  กานดาจึงแซวขึ้น

        "คิดถึงใครอ่ะ  ทั้งสองคนไหมห้ามคิดถึงคนเดียวนะ ไม่งั้นมีงอนนนนนน" กานดาพูดแทรกขึ้น

        "งื้อก็คิดถึงทั้งสองคนล่ะ กานดาก็  นะนะให้พจน์ไปส่งนะ"พจน์รบเร้า

        "ได้จ้า งั้นใกล้เลิกพจน์ค่อยมารอนะ แถวๆด้านข้างจะมีที่นั่งรอข้างนอกอยู่"  ณิชชาตอบกลับไปพจน์ดีใจมากที่จะได้ไปส่งสองสาวหลังจากทั้งสองออกจากร้านอาหารก็ยังไม่ได้เจอกันเลย

        พอใกล้ถึงเวลาเลิกพจน์รีบมารอสองสาวที่ด้านข้างของผับตามที่ตกลงกันไว้ทั้งณิชชาและกานดาหลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็รีบออกมาหาพจน์ตามที่นัดไว้ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังยืนคุยกันอยู่ตรงด้านหน้าทางเข้าผับ  เป็๞เวลาเดียวกันกับเอกวัฒน์และนาตาลีเดินออกมา เอกวัฒน์เดินมาและเหลือบมองไปตรงที่สามคนกำลังคุยกันตอนแรกเค้าไม่สนใจ แต่พอดีสายตาเขาไปสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นสายตาเลยหยุดมอง พอดีกับที่ทั้งสามคนกำลังเดินออกมาจะกลับ

        "เอก มีอะไรหรือคะ" พลันสายตาก็มองตามสายตาเอกวัฒน์ที่กำลังจ้องไปทั้งสามคน 

        ทั้งณิชชากานดาและสุพจน์ ก็เดินมาทางเอกรัตน์  ณิชชาเผลอสบตารุสึกใจสั่นยังไงไม่รู้ กลิ่นน้ำหอม แววตาของเขาทำไมใจถึงเต้า

        "อ๋อ  นึกว่าเอกมองอะไร ก็แค่เด็กเสิร์ฟ"นาตาลีพูดพร้อมสายตาดูถูก  พูดจบนาตาลีก็ลากแขนเอกวัฒน์เดินจาไป

        "ก็แค่เด็กเสิร์ฟ   ช่างดูถูกกันจริงนะ"กานดาอดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้  

        "ไอ้พวกคนรวยนิชอบดูถูกคนจริงๆ นะ" กานดายังพูดต่อ

        "คงไม่เสมอไปหรอก ดา น่าจะแค่บางคนเท่านั้นล่ะ"   ณิชชาแย้ง  

        ณิชชามองดูทั้งสองคนเดินไปทำไมใจยังสั่น ในหัวเริ่มคิด ทำไมเจอเขาทุกวัน ทำไมเขามาเที่ยวทุกวัน

        "ดาว่า ดาเจอผู้ชายคนนี้บ่อยนะที่ร้าน เหมือนเจอเกือบทุกวัน"กานดานึกขึ้นมาได้

ใช่ ๰่๥๹นี้เหมือนเจอเขาบ่อยจริงณิชชาคิดในใจ

        "เรากลับกันเถอะ ดึกมากแล้ว อย่าสนใจเลย" พจน์รีบชวนทั้งสามคนกลับบ้าน

*********