บทที่ 12 เทพีแห่งรัตติกาล
ห้องพักผู้ป่วยหกห้อง มีเพียงห้องแรกเท่านั้นที่เปิดได้
เป็เพราะห้องนี้ถูกตั้งค่าให้ ‘เปิดได้’ หรือเหมือนกับประตูใหญ่ที่ตนเคาะมาห้าปี พลังของเขาในตอนนี้จึงสามารถเปิดได้เพียงประตูแรกเท่านั้น?
หลินชีเยี่ยเคาะประตูใหญ่มาห้าปี หลังจากที่ลืมตาขึ้น การรับรู้ทางจิตของเขาก็เพิ่มขึ้น จึงสามารถเปิดประตูใหญ่เข้ามาในโรงพยาบาลได้
แล้วห้องผู้ป่วยหมายเลขสอง สาม สี่ ห้า และหก จะต้องรอให้พลังของตัวเองเพิ่มขึ้นก่อน ถึงจะเปิดได้งั้นหรือ?
หลินชีเยี่ยไม่แน่ใจ ตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลามาคิดเื่พวกนี้
เพราะประตูห้องผู้ป่วยที่เคยเต็มไปด้วยผนึก กำลังค่อย ๆ เปิดออก
ภายในห้องผู้ป่วยมีพื้นที่ไม่มาก แสงสลัว ตรงกลางห้องมีเก้าอี้ตัวหนึ่ง บนเก้าอี้นั่งมีผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีดำประดับดารา จ้องมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย
นอกจากหญิงสาวและเก้าอี้แล้ว ในห้องที่มืดมิดก็ไร้สิ่งอื่น
หลินชีเยี่ยเดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวัง ใคร่ครวญสักครู่ แล้วยิ้มอย่างเป็มิตรพลางโบกมือทักทายหญิงสาวในห้อง
"สวัสดี ผมชื่อหลินชีเยี่ย"
ไม่ว่าเธอจะเป็ใคร การแสดงความสุภาพก่อน ย่อมไม่ผิด สุภาษิตกล่าวว่า คนยิ้มแย้มย่อมไม่โดนตี ถ้าเขาสุภาพ ต่อให้เธอเป็เทพเ้าก็คงไม่ทำร้ายเขา
แต่หลินชีเยี่ยยืนยิ้มจนหน้าแข็ง หญิงสาวในชุดดำก็ยังคงนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้น
หลินชีเยี่ยกัดฟัน เดินเข้าไปในห้อง
ทันทีที่เขาเดินเข้าไปในห้อง ตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นบนผนังด้านหลังของหญิงสาวในชุดดำ
[ห้องผู้ป่วยหมายเลขหนึ่ง
ผู้ป่วย: นิกซ์
ภารกิจ: ช่วยเหลือนิกซ์ในการรักษาโรคทางจิต เมื่อความคืบหน้าในการรักษาถึงค่าที่กำหนด (1%, 50%, 100%) สามารถสุ่มรับความสามารถบางส่วนของนิกซ์ได้]
ความคืบหน้าในการรักษาปัจจุบัน: NONE]
"นิกซ์?" หลินชีเยี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากเห็นตัวอักษรบนผนังชัดเจน!
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยรู้เื่เทพปกรณัม แต่เขาก็เคยได้ยินชื่อของนิกซ์ เทพีแห่งรัตติกาล หนึ่งในห้าเทพเ้าแห่งการสร้างสรรค์ในเทพปกรณัมกรีก
เธอคือหนึ่งในเทพเ้าที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเทพปกรณัม!
ดังนั้น หญิงสาวที่ดูเหม่อลอยตรงหน้าก็คือ นิกซ์ เทพีแห่งรัตติกาลงั้นเหรอ?
บุคลิกที่เ็าและสง่างาม ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ผมยาวสีดำขลับเงางามราวกับน้ำตก ชุดกระโปรงสีดำประดับดาราดั่งรัตติกาลอันลึกลับ ขับผิวขาวเนียนดุจหิมะให้ดูราวกับหยกขาวอันงดงามไร้ที่ติ
ถึงแม้ดวงตาจะไร้ประกาย แต่เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็เผยให้เห็นถึงบุคลิกที่เหนือชั้นกว่ามนุษย์
แม้แต่จักรพรรดินีในประวัติศาสตร์ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้
นิกซ์ เธอคือเทพเ้าและยังเป็จักรพรรดินี
จักรพรรดินีแห่งรัตติกาล!
หลินชีเยี่ยลูบคางพลางพินิจนิกซ์อย่างใกล้ชิด เขาเคยเห็นเทพเ้ามาก่อน เมื่อเทียบกับเซราฟบนดวงจันทร์ เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างขาดหายไปจากตัวนิกซ์
ความศักดิ์สิทธิ์? พลัง? อำนาจ?
หรือว่าขาดทุกอย่าง?
หลินชีเยี่ยไม่รู้ แต่เขาเดาได้ว่าสภาพปัจจุบันของนิกซ์คงเกี่ยวข้องกับอาการป่วยของเธอ
แต่นี่คือเทพเ้า!
เทพเ้าที่อยู่บนจุดสูงสุดของเทพปกรณัม!
เธอจะป่วยได้อย่างไร?
อาการป่วยของเธอเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ หรือ... ถูกใครบางคนทำ?
หากเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ หลินชีเยี่ยไม่ค่อยอยากเชื่อ แต่ถ้ามีใครทำให้เกิด… หลินชีเยี่ยก็ไม่รู้ว่าใครจะมีพลังมากพอที่จะทำให้เทพีแห่งรัตติกาลป่วยได้
อีกทั้งยังเป็โรคทางจิตด้วย
หากเป็ไปตามข้อความบนกำแพง ตอนนี้หลินชีเยี่ยต้องพยายามรักษานิกซ์ แต่เธอป่วยเป็โรคอะไร?
หลินชีเยี่ยในฐานะ ‘อดีตผู้ป่วยทางจิต’ ก็มีความรู้เื่โรคทางจิตบ้าง โดยทั่วไปแล้ว สามารถแบ่งออกเป็โรคซึมเศร้า โรคย้ำคิดย้ำทำ โรคจิตเภท โรคหลงผิด เป็ต้น
หาก้ารักษาให้นิกซ์ ก่อนอื่นต้องวินิจฉัยก่อนว่าเธอป่วยเป็โรคอะไรกันแน่
หลินชีเยี่ยตรึกตรองครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงข้างหน้านิกซ์ แล้วโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ
"ได้ยินไหม?" หลินชีเยี่ยกระซิบถามข้างหูนิกซ์
ทันใดนั้น ร่างของนิกซ์ก็สั่นเทา ทำให้หลินชีเยี่ยใจนถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว!
จากนั้นศีรษะของนิกซ์ก็หันมาทางหลินชีเยี่ยอย่างเชื่อช้า ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตา!
หลินชีเยี่ยกลืนน้ำลาย ไม่กล้าขยับเขยื้อน
หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที...
ในตอนที่หลินชีเยี่ยถูกนิกซ์จ้องจนขนลุกไปทั่วกาย แววตาของนิกซ์พลันแปรเปลี่ยน
จากว่างเปล่าเป็สงสัย
จากสงสัยเป็ตกตะลึง
จากตกตะลึงเป็น้ำตาคลอ!
ร่างของนิกซ์สั่นเทา น้ำตาคลอหน่วย ริมฝีปากของเธอขยับอย่างยากลำบาก
สะอื้นอยู่นาน
เปล่งเสียงแหบพร่าว่า
"ในที่สุดก็ได้พบเ้าแล้ว... ลูกของข้า!!"
ในวินาทีนั้น หลินชีเยี่ยรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งจากฝ่าเท้าแล่นขึ้นมาถึงสมอง ทำให้หัวของเขาว่างเปล่า!
เ้า?
ข้า?
ลูก?
หืม???
หลินชีเยี่ยจำไม่ได้จริง ๆ ว่าพ่อแม่ของเขาหน้าตาเป็อย่างไร เพราะหลังจากที่อีกฝ่ายให้กำเนิดเขาและฝากไว้กับป้า พวกเขาก็หายตัวไป
แต่...
แม่ของเขา น่าจะเป็… มนุษย์
ไม่ใช่เทพีแห่งรัตติกาล
ไม่สิ ถ้าหาก...
เดี๋ยวนะ! ทำไมเทพีแห่งรัตติกาลของต่างประเทศถึงพูดภาษาจีนได้คล่องแคล่ว?!
อ้อ จริงสิ นี่เป็ความฝันของฉัน การที่ฉันสามารถเข้าใจภาษาของเทพเ้าได้ ก็คงไม่แปลก... บางทีนี่อาจจะเป็การส่งสัญญาณคลื่นสมองก็ได้
ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังคิดฟุ้งซ่าน นิกซ์ก็ลุกขึ้นยืน กางแขนออก เดินโซเซมาหาหลินชีเยี่ย!
เธอก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าก็ดูตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ!
ตอนนี้ สมองของหลินชีเยี่ยกลายเป็โจ๊กไปแล้ว เขายกแขนขึ้นโดยไม่รู้ตัว พร้อมที่จะรับอ้อมกอดของเทพีแห่งรัตติกาล!
ทว่า
เทพีแห่งรัตติกาลวิ่งผ่านหลินชีเยี่ยไปอย่างนั้น
แล้วไปกอด...
แจกันดอกไม้บนขอบหน้าต่างด้านหลังของหลินชีเยี่ย
นิกซ์กอดแจกันไว้แน่น น้ำตานองหน้า "ลูกของข้า... เ้ายังมีชีวิตอยู่ ในที่สุดข้าก็พบเ้าแล้ว!"
หลินชีเยี่ย “...???”
จากนั้น สายตาของนิกซ์ก็มองไปยังเก้าอี้ที่เธอนั่งมานานแสนนาน
หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง
เธอก็พุ่งเข้าไปกอดเก้าอี้และแจกันดอกไม้ ร้องไห้โฮอีกครั้ง!
"ฮิปนอส! ลูกของข้า เ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย!!"
หลินชีเยี่ยสับสน ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น มองนิกซ์ที่รับแจกันดอกไม้ เก้าอี้ ผนัง และอากาศเป็ลูกของตัวเอง ร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบแก้ม
หลินชีเยี่ย ‘ฉันคิดว่า ฉันน่าจะรู้ว่าเธอป่วยเป็อะไร…’
อาการหนักเอาเื่...
...
ยามรุ่งอรุณ หลินชีเยี่ยตื่นจากความฝันอย่างเชื่องช้า มองเพดานที่ว่างเปล่า แล้วถอนหายใจอย่างอ่อนใจ
หลังจากอยู่กับนิกซ์มาทั้งคืน หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าตนเองไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่
ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น เขาก็อุทานออกมาเบา ๆ
ในความคิดของเขา โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเ้าที่ปกคลุมด้วยหมอกควันนั้นกำลังลอยอยู่ ระหว่างเขากับโรงพยาบาลดูจะมีความเชื่อมโยงที่แน่นแฟ้นบางอย่าง
ตอนนี้เขาไม่จำเป็ต้องนอนหลับ ก็สามารถส่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชได้ทุกเมื่อ
นี่คือสวัสดิการหลังจากเปิดประตูหรือ... หลินชีเยี่ยลองเชื่อมต่อจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวช สามารถรับรู้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในโรงพยาบาลได้ทันที
แต่เขาก็ยังคงไม่สามารถเข้าไปในห้องผู้ป่วยทั้งห้าห้องที่ถูกผนึกได้
ตอนนี้ นิกซ์กำลังกอดแจกันดอกไม้และเก้าอี้อยู่ในสวน พูดพึมพำกับอากาศ ไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่
หลินชีเยี่ยนั่งอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดพลางขยี้ตา
"รักษา รักษา... ฉันก็ไม่ใช่หมอ จะช่วยรักษาเธอได้อย่างไร..."
ทันใดนั้น ดวงตาของหลินชีเยี่ยก็เป็ประกาย ราวกับนึกอะไรออก
หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง มุมปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ
2K
