เช้าตรู่วันต่อมา...
เมื่อหลี่หลิวบอกกับท่านพ่อว่านางจะปลูกผัก ตอนเช้าหลังมื้ออาหารทุกคนในบ้านจึงเริ่มการเกี่ยวหญ้าออกเพื่อที่จะได้ช่วยเปิดทางเดิน ส่วนท่านพ่อก็ถางหญ้าออกเพื่อเปิดหน้าดินเพ่อที่จะขุดและพรวนดินต่อไป เ้าดำกับเ้าแดงก็มาช่วยเล็มหญ้าออกถึงมันจะไม่อร่อยแต่พวกมันก็อยากครอบครัวของเ้านาย
บ่ายแก่ๆแดดร่มลมตกหลี่หลิวก็ได้แปลงผักมาหนึ่งแปลงยาวอย่างสมใจ นางขุดหลุมด้วยมือแล้วเอาเมล็ดผักกาดขาวลงไปก่อนจะเอาดินโรยหน้าเล็กน้อยเพื่อกันไม่ให้เมล็ดพันธุ์เคลื่อนตัวไปตำแหน่งอื่น เมล็ดพันธุ์ผักกาดถูกปลูกมากกว่าร้อยหลุมและห่างกันเพียงสองคืบของมือนาง พี่ใหญ่ทำหน้าที่ตักน้ำใส่ถังไม้เขาใช้กระบวยตักรดน้ำหลุมล่ะขันตามหลังน้องสาวไปจนสุดทาง
อีกแปลงนางเลือกที่จะปลูกมะเขือเทศ โดยมีน้องเล็กและท่านแม่ช่วยกันขุดหลุมคนล่ะด้านกว้างสี่หลุมและยาวหลายร้อยต้น เอาเมล็ดลงปลูกหลุมล่ะสองเม็ดแล้วกลบด้วยดินสีน้ำตาลดำอีกที และก็เป็เช่นเดิมแปลงนั้นก็ได้พี่ใหญ่คอยไล่ลดน้ำตามหลุมมะเขือเทศทีหลัง ส่วนท่านพ่อยังคงพรวนดินและทำแปลงผักรอไว้อีกหนึ่งแปลง
หลี่หลิวรีบเอาเมล็ดผักกวางตุ้งออกมาเพื่อปลูกในแปลงถัดไปโดยมีน้องเล็กมาคอยช่วย แต่แปลงนี้ค่อยข้างกว้างหลี่หลิวบอกท่านพ่อไปว่าต้องใช้พื้นที่มากหน่อย นางทำหลุมเล็กๆให้น้องเล็กใส่เมล็ดลงไปหลุมล่ะสองเม็ดและมีพี่ใหญ่คอยตามรดน้ำ ท่านแม่เห็นท่านพ่อเหนื่อยล้าจึงอาสาไปช่วยท่านพ่อถางหญ้าเพื่อรอทำแปลงผักในวันถัดไป
เนื้อที่ขนาดหนึ่งงานได้ถูกครอบครัวหลี่ทำเป็แปลงผักไปมากกว่าครึ่ง วันนี้สือไท่ไม่ได้มานางหาจึงทำให้เ้าเล็กดูเหงาปากไปบ้างเล็กน้อย แต่วันนี้เขาได้ช่วยงานที่บ้านอย่างเต็มกำลังจนทุกคนเอ่ยชมว่าเขาเป็เด็กที่มีความกตัญญูรู้คุณ หัดแบ่งเบาภาระ ทำให้เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งวันเลยทีเดียว
ในขณะที่ทานอาหารมื้อค่ำกันหลี่หลิวก็ได้บอกกล่าวท่านพ่อไปว่า หากเราจะเปิดร้านอาหารอย่างน้อยๆต้องให้ผู้คนโดยรอบได้รู้ก่อน นางจึงแนะนำท่านพ่อไปว่าผู้นำหมู่บ้านเป็ตัวเลือกที่ดี
"เ้าหมายถึงกลุ่มชายวัยกลางคนที่มาวันนั้นหน่ะรึ"
"ใช้แล้วเ้าค่ะ"
"แค่ท่านพ่อนำอาหารใส่จานชามไปให้พวกแล้วบอกว่าเป็พวกเราที่มาใหม่ไม่ได้ไปแจ้งผู้นำชุมชนล่วงหน้า จึงทำให้พวกเขาต้องลำบากมาถามไถ่ถึงบ้าน ส่วนอาหารเป็น้ำใจเล็กๆน้อยที่เราทำไปให้เพื่อขออภัยและผูกมิตร"
"และท่านพ่อก็ต้องบอกเขาไปด้วยนะเ้าคะ ว่าบ้านของเราจะเปิดร้านอาหารนั่งกิน ซึ่งเป็ร้านเล็กๆหากพวกเขาว่างก็แวะมาอุดหนุนได้ ท่านพ่อต้องบอกเวลาให้ชัดเจนด้วยนะเ้าคะว่าร้านเปิดกี่โมง"
"พ่อต้องพูดเยอะเพียงนี้เลยงั้นรึ แล้วพ่อจะจำมันทั้งหมดได้เช่นไร เ้าบอกพ่อมาตั้งหลายอย่างถึงเพียงนี้ พ่อคงจำทั้งหมดนั่นไม่ได้หรอกนะ"
"ท่านพ่อประเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะไปกับท่านเองขอรับ ข้าพอจำได้อยู่บ้าง"
หลี่จงที่กินน้ำในมิติทุกวันเริ่มจนเริ่มมีความจำและปัญญาที่ดีขึ้นอย่างไม่รู้ตัวว่าั้แ่เมื่อไหร่กันเขาเริ่มจดจำเื่ที่ได้ยินมา แล้วจำมันได้อย่างกับว่ามันพึ่งผ่านมาได้เพียงไม่นานนัก
"ดีเลยท่านพี่ งั้นท่านก็ไปกับท่านพ่อเลยนะเ้าคะ เดี๋ยวข้าจะเอาเนื้อแดดเดียวที่เก็บไว้มาทอด เราควรใส่ติดตระกร้าไปด้วยพร้อมกับผัดมะเขือเทศใส่ไข่ ข้ามั่นใจว่าพวกเขาได้กินแล้วจะต้องชอบเอามากๆเลยล่ะเ้าค่ะ"
"ดีๆ แล้วมะเขือเทศที่มีรสเปรี้ยวหวานเ้าไปเอามาจากที่ใดกัน วันก่อนพ่อไม่เห็นเ้าซื้อมาเลยนะ"
"ความลับเ้าค่ะ"
หลี่หลิวยิ้มกรุบกริบก่อนจะหันไปยิ้มกับพี่ใหญ่คุยเื่เื่อื่นต่อ
เด็กสองคนนี้ต้องมีความลับอะไรอีกเป็แน่ หลี่หงที่เริ่มตระหนักได้มากขึ้นจากประสบการณ์ต่างๆ ซึ่งทำให้เขาใจเย็นมีความคิดในแง่บวกมากขึ้น และเขายังเริ่มรู้จักวางแผนการมากกว่าแต่ก่อน เขาจึงเลือกที่จะไม่พูดหรือถามอันใดลูกมากนักหากลูกๆอยากบอกล่ะก็ เขาก็พร้อมที่จะรับฟังและคอยสนับสนุน หากเป็เื่ไม่ควรเขาจะได้คอยบอก ว่าพวกเขาทำเช่นนี้มันดีหรือไม่ดีเช่นไร
มื้อค่ำจบลง เ้าม้าสองตัวก็ได้กินหญ้าที่มันโปรดปราน ถึงจะไม่ได้อร่อยเหมือนผักกาดขาวที่ปลูกในมิติแต่หญ้าก็ยังคงเป็อาหารหลักของพวกมัน แต่หลี่หลิวเคยได้ยินลุงเฟยบอกว่าม้าพวกเขาชอบกินแครอทพอนึกขึ้นมาได้ม้าสองตัวนั้นก็ช่างสรรหาของกินที่แปลกเอาการอยู่เช่นกัน ถึงจะเป็แบบนั้นจะให้ม้ากินแต่หญ้าอย่างเดียวอาจทำให้ร่างกายของพวกมันมีสารอาหารไม่เพียงพอ ก็เป็เื่ที่ดีที่พวกมันชอบกินอย่างอื่นด้วย
เมื่อทุกคนแยกย้ายกันเข้านอนสองสามีคุยกันไว้ว่าหากเราได้ดีในภายภาคหน้า จักต้องพาท่านพ่อท่านแม่มาอยู่ด้วย แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องถามเ้าบ้านอย่างหลี่หลิวเสียก่อนว่านางจะเห็นด้วยหรือไม่ เพราะนางถูกท่านย่าทุบตีจนเกือบไม่มีชีวิตรอดกลับมาเช่นนั้นนางอาจจะยังเคืองโกรธท่านอยู่บ้างเป็แน่
"หวังลู่เ้าว่าเราจะปรึกษาลูกก่อนหรือรอคอยอีกหน่อยก่อนค่อยปรึกษากับนางดี"
"ท่านพี่จากนิสัยของหลี่หลิวข้าว่ารออีกหน่อยเถอะเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็ตามที่เ้าว่าก็แล้วกัน"
สองสามีภรรยาสวมกอดมอบความอบอุ่นให้แก่กันจนทั้งห้องมีแต่กลิ่นอายแห่งความสุข
หลี่หลิวที่อาบน้ำล้างตัวในห้องน้ำขนาดกลางแล้วแต่ก็ยังคงคิดถึงสบู่ของนางอยู่ นางจึงคิดไว้ว่ารอทุกอย่างลงตัวกว่านี้ค่อยเริ่มทำสบู่มาใช้และทำขายน่าจะได้กำไรมากโขเลยทีเดียว กุหลาบในมิติของนางก็เริ่มแบ่งบานมามากอีกแล้วพรุ่งนี้คงต้องหาเวลามาตัดพวกมันอีกครั้งแล้วเก็บดอกมันไว้ข้างในมิติก่อน พอดอกมันได้เยอะค่อยเอาไปบดเอาน้ำของมันมาทำสีผสมในสบู่จะได้มีสีสันและกลิ่นที่ชวนใช้มากยิ่งขึ้น
หลี่หลิวนอนไม่หลับจึงเข้ามิติไปนั่งกินแตงโมที่เคยผ่าไว้ั้แ่ตอนที่อยู่เป่ยหนาน นี่มันก็เกือบอาทิตย์นึงแล้วแต่แตงโมที่ผ่าไว้ยังคงสดใหม่อยู่เช่นเดิม แตงโมที่โตเต็มที่ก็ถูกเก็บเอาไปกองรวมกันไว้แล้ว มะเขือเทศสีแดงสดที่ใส่ตระกร้าไว้พรุ่งนี้ต้องแบ่งออกไปมากหน่อย อีกทั้งขิงที่นางปลูกไว้ก็ลงหัวแล้ว ด้วยความอยากรู้อยากลองหลี่หลิวนางได้เอากิ่งไผ่ที่ท่านพ่อตัดทิ้งมาปักลงดินที่ห่างจากผักอื่นๆไว้ไกลมาก ถึงตอนนี้ต้นไผ่หวานที่แทบจะกินก็ออกหน่อมาเรื่อยๆจนนางขุดงัดออกมาเก็บกองไว้จนกองใหญ่พอควร ถั่วลั่นเตา ต้นหอมก็ถูกเก็บใส่ตระกร้าไว้อย่างดีแล้วถูกปลูกมหม่อีกครั้ง การมีพื้นที่ที่สามารถปลูกอะไรก็ได้แถมโตไวและไม่เหี่ยวเฉาเลยมันก็ดีอยู่หรอก แต่หลี่หลิวยังคงสงสัยว่ามิตินี้จะอยู่กับนางไปอีกนานแค่ไหนกัน หนึ่งเดือน หนึ่งปีหรือจะอยู่กับนางตลอดไปหากมันอยู่กับนางตลอดไปนางก็ต้องเก็บมันไว้เป็ความลับตลอดชีวิตของนางกระมัง ขืนนางบอกใครไปนางคงกลายเป็เทพเ้าในมวลมนุษย์เข้าสักวัน เช้า บ่าย เย็นจะมีคนมาคอยขอน้ำในมิติจนนางกับครอบครัวต้องได้อยู่แบบหลบๆซ่อนถึงจะได้มีชีวิตที่สงบสุข หากเป็เช่นนั้นนางขออยู่แบบนี้ดีกว่าเพราะนางไม่อยากให้คนคอยตามรบกวนและสูญเสียเวลาที่แสนมีค่าไป
เมื่อกินแตงโมไปหนึ่งชิ้นนางก็เดินไปล้างมือที่บ่อแล้วก็ออกมานอนที่ที่นอนนุ่มๆห่มผ้าที่เย็นสบายแล้วหลับไป
เช้าวันใหม่หลีหลิวเตรียมมะเขือเทศหั่นเป็ชิ้น หั่นต้นหอมโดยการแยกส่วนหัวที่สุกช้าไว้ต่างหาก พอท่านแม่ยกหม้อข้าวที่หุงด้วยกรรมวิธีโบราณลงนางก็ลงมือตั้งกระทะเหล็กใส่น้ำมัน พอไฟเริ่มร้อนใส่กระเทียมสับลงไปเจียวให้หอม ตามด้วยต้นหอมส่วนหัว ผัดไปครู่หนึ่งแล้วค่อยใส่มะเขือเทศลงไปผัดสองถึงสามนาทีให้มันเริ่มนิ่มแล้วเติมน้ำลงไปเล็กน้อย ระหว่างรอมะเขือเทศนิ่มนางให้ท่านแม่ตั้งกะทะอีกเตาเทน้ำมันใส่กะทะตามด้วยไข่ที่ตีผสมกันดีแล้วลงไปที่กะทะด้วยไฟกลางๆ คนให้ไข่สุกพอประมาณแล้วยกเทใส่กระทะมะเขือเทศ ปรุงรสด้วยซอสถั่วเหลือง เกลือ น้ำตาลเล็กน้อยผัดให้เข้ากันชิมรสชาติแล้วตักใส่จานโรยหน้าด้วยต้นหอมส่วนที่เหลือเป็อันเสร็จ
หลี่หลิวเติมไม้ฟืนใส่เตาเพิ่มอีกหน่อยเพื่อไม่ให้ไฟดับก่อน นางรีบล้างกะทะด้วยการใส่น้ำให้อุ้นใช้ฟางที่มัดเป็ม้วนขัดถูกีอนจะเทน้ำทิ้งที่หลังบ้านซึ่งถูกขุดเป็บ่อทิ้งขยะเปียก จากนั้นตั้งกะทะด้วยไฟกลางๆแล้วใส่น้ำมัน พอร้อนดีแล้วนางก็เอาเนื้อแดดเดียวที่ทำไว้มาทอดจนสีเหลืองอ่อน ตอนที่นางเอาเนื้อหมักเกลือนางได้ใส่งาลงไปด้วยเวลาทอดจึงมีเสียงเปาะแปะดังมาด้วย เมื่อทอดเสร็จหลี่หลิวรีบตักเนื้อทอดออกแล้วยกกะทะน้ำมันลงวางกับที่ตั้งฝางที่ท่านพ่อได้ทำไว้ให้กลิ่นหอมตลบอบอวล ทำให้พวกชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆอยากรู้อยากเห็นขึ้นมามากทีเดียว
ั้แ่มีคนย้ายเข้าบ้านหลังนั้นก็มีแต่คนพูดกันว่าได้ยินเสียงม้า่ฟ้าสาง และเสียงเคาะกะทะพร้อมกลิ่นหอมเย้ายวนใจทำให้น้ำสายสอมาสามสี่วันแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้เข้าไปสร้างความลำบากใจให้กับครอบครัวหลี่หลิว อาจมีบ้างที่รวมกลุ่มจิบชายามบ่ายแล้วพูดถึงจนหนาหู
"ท่านพ่อตะวันใกล้ขึ้นแล้วท่านรีบไปกับพี่ใหญ่เถอะเ้าคะจะได้ทันมื้อเช้า"
หลังจากที่ตกลงกันไว้ว่าจะไปสานสัมพันธ์กับผู้นำชุมชนหลี่หงและหลี่จงบุตรชายคนโตจึงเดินถือตระกร้าขนาดกลางที่ใส่ผัดมะเขือเทศใส่ไข่ และเนื้อทอดที่หลี่หลิวจัดเตรียมไว้ให้แล้วมุ้งหน้าไปยังบ้านผู้นำชุมชนของเขตตะวันตก
"ท่านผู้นำๆ อยู่บ้านหรือไม่"
หลี่หงเอามือป้องปากะโเรียกอยู่หน้าประตูรั้วบ้านผู้นำชุมชน
"ใครกันมาแต่เช้าถึงเพียงนี้"
ป๋ายเคอผู้น้ำหมู่บ้านบ่นแต่เช้าและบอกให้บุตรชายป๋ายรุ่ยฉีออกไปดูหน้าบ้าน
เวลานี้ทุกครอบครัวครัวเริ่มทำกับข้าวกับปลาเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนที่จะออกไปทำหน้าที่ของตนตามท้องนา ใน่หมู่บ้านทิศตะวันตกและทิศอื่นๆอยู่ใน่ปลูกข้าวตามฤดูกาล ระหว่างนี้ก็ทำได้เพียงรออีกไม่กี่เดือนก็จะถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว ทุกคนจึงยุ่งอยู่กับนาข้าวคอยกำจัดวัชพืชและพวกหอยกุ้งและปูนาที่คอยทำลายผลผลิตของพวกเขา และก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่าที่จะจับพวกมันมาทุบทำลายข้างๆทางเดินอีกแล้ว
"ท่านคือ..."
ป๋ายรุ่ยฉีเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีรูปสูงใหญ่ไหล่กว้างท่าทางบึกบึนหน้าตาคมชัดผิวสีเข้ม มองชายสองคนที่อยู่หน้าบ้านอย่างสงสัย หรือว่าจะเป็ครอบครัวคู่หมั้นของนายน้อยสือที่ท่านพ่อเคยกล่าวถึง
"ไม่ทราบว่านี่ใช่บ้านของผู้นำชุมชนหรือเปล่าขอรับ นี่คือท่านพ่อของข้าหลี่หง ส่วนข้ามีนามว่าหลี่จงข้ากับท่านพ่อนำอาหารมาให้เพื่อแสดงน้ำใจเล็กๆน้อยๆจากครอบครัวพวกเราขอรับ"
หลี่จงรีบกล่าวทักทายเมื่อเห็นชายหนุ่มพยักหน้าตอบรับว่านี่คือบ้านของผู้นำชุมชน
"ขอบพระคุณขอรับ"
หลี่หงยื่นตระกร้าอาหารให้ ส่วนป๋ายรุ่ยฉีรีบพยุงรับไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับกล่าวขอบคุณ
"ข้ามีนามว่าป๋ายรุ่ยฉีเป็บุตรชายของผู้นำชุมชนป๋ายเคอเชิญพวกท่านเข้ามาดื่มน้ำดื่มท่ากันด้านในก่อนเถอะขอรับ"
ป๋ายรุ่ยฉีกล่าวแนะนำตัวและเอ่ยเชิญชวนให้ทั้งสองพ่อลูกเข้าบ้านเพื่อไปนั่งพักเสียก่อน
"ไม่เป็ไรๆ ข้ากับบุตรชายไม่รู้มารยาทของคนเมืองมากนักจึงไม่ได้มาบอกกล่าวท่านผู้นำในวันที่ย้ายเข้ามา จึงถือโอกาสเอาอาหารเล็กน้อยนี้มาให้ท่านผู้นำเพื่อผูกสัมพันธ์เพียงเท่านั้น"
หลี่หงกล่าวกล่าวคำพูดเป็ทางการเล็กน้อยแล้วยิ้มหน่อยๆ
"เป็เช่นนี้เองหรือขอรับ"
"ถ้าเช่นนั้นข้ากับท่านพ่อขอตัวนะขอรับ ใช่แล้วขอรับบ้านพวกเราจะเปิดร้านอาหารนั่งกินพวกท่านอย่าลืมแวะไปนะขอรับ"
พูดจบหลี่จงก้มหัวน้อยก่อนจะจูงมือผู้เป็พ่อแล้วเดินจากไป
ป๋ายรุ่ยฉีมองตามหลังพวกเขาไปเล็กน้อยก่อนที่จะถึงตระกร้าอาหารเข้าบ้านไป
"ใครมาหรือป๋ายรุ่ยฉี"
"เป็ครอบครัวคู่หมั้นของนายน้อยสือไท่ขอบรับ"
"คู่หมั้นนายน้อยสือมาทำอันใดงั้นหรือ"
"มิใช่แม่นางขอรับแต่เป็บิดานามหลี่หงและบุตรชายนามหลี่จง"
ป๋ายรุ่ยฉีวางตระกร้าลงโต๊ะชาก่อนจะยกอาหารสองจานออกมาวางบนโต๊ะอาหาร
"นี่คือ"
ป๋ายเคอได้กลิ่นอาหารจางๆทำให้เขากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อยแล้วชี้นิ้วไปที่อาหารหน้าตาแปลกใหม่แล้วถามบุตรชาย
"ลุงหลี่เอามาให้เพื่อผูกสัมพันธ์ขอรับ พวกเขาบอกว่าจะเปิดร้านอาหารนั่งกินที่บ้านขอรับ แถมยังบอกให้พวกเราไปเมื่อมีโอกาสด้วยขอรับ"
"อืม หน้าตาอาหารสีสันสดใสกลิ่นหอมชวนลอง"
ป๋ายฮ่าวเยว่ใช้ตะเกียบคีบอาหารใส่ปากหลังจากพูดจบ เพราะทนกลิ่นที่ยั่วยวนนี่ไม่ไหว
"เป็เช่นไร"
ป๋ายเคอถามขึ้น นางเพียงยิ้มมุมปากเล็กแล้วพยักหน้า ป๋ายรุ่ยฉีจึงลองกินจานที่ท่านแม่ชิมเขาทำหน้าตาใเอามากๆ หลังจากกลืนไปคำแรกก็คีบเนื้อทอดใส่ปากเคี้ยวกลืนจนหมดค่อยบอกท่านพ่อที่นั่งถือตะเกียบมองเขาอย่างรอคอยคำตอบ
"อร่อยกว่าร้านดังอีกขอรับ"
"จริงรึ ไหนข้าลองหน่อยซิ"
ว่าแล้วเขาก็คีบอาหารใส่ปาก แล้วมองภรรยาที่กินอย่างสุภาพด้วยปากน้อยๆน่าซัง
"เขาได้บอกหรือไม่ว่าจะเปิดร้านวันไหน"
"เหมือนจะไม่ได้บอกเวลานะขอรับ ข้าก็ลืมถามไถ่เช่นกัน"
"เ้านี่นะทำอะไรให้ละเอียดรอบคอบกว่านี้หน่อยและยิ้มให้มากๆ ต่อไปหากรับ่ต่อจากข้าจะได้มีคนเคารพเ้าโดยไม่มีข้อกังขา"
"ขอรับท่านพ่อข้าจะจดจำไว้"
"ดีๆกินต่อเถอะ กินต่อ"
ครอบครัวป๋ายกินอาหารในมื่อนี้อย่างพอใจ นานมากแล้วที่ไม่ได้ตักข้าวเพิ่มเช่นนี้อาหารนี่ช่วยกระตุ้นความอยากได้ดีมากจริงๆ
"อ้าว กลับมาแล้วหรือมาๆพระอาทิตย์เริ่มขึ้นแล้วต้องรีบกินให้ไวหน่อยจะได้เริ่มทำแปลงผักกันต่อ"
หวังลู่เรียกสามีและบุตรชายที่พึ่งกลับมาจากบ้านท่าผู้นำชุมชนให้มานั่งหมอนรองที่โต๊ะอาหารที่นางได้เตรียมไว้ มื้ออาหารมีเพียงสองอย่างช่างดูเรียบง่ายแต่ความอร่อยยังคงเดิม
หลังจากมื้ออาหารท่านพ่อกับท่านแม่ช่วยกันถางหญ้าพรวนดินทำแปลงผักอีกหกแปลงใหญ่ หลี่หลิวและน้องชายเป็คนปลูกส่วนพี่ใหญ่คอยตักน้ำรดอันที่ปลูกเมื่อวานและของวันนี้ ผักที่ปลูกไว้เมื่อวานเริ่มงอกออกมาแล้วมันโตไวจนหลี่หงและหวังลู่คลี่ยิ้มอย่างดีอกดีใจ ตอนแรกที่ได้ยินว่ามันอาจปลูกไม่ขึ้นทำให้พวกเขาท้ออยู่บ้าง แต่พอบุตรสาวบอกว่ามันจะรอดทุกต้นจึงทำให้พวกเขามีกำลังใจ พอได้เห็นต้นเล็กๆโผล่ออกมาจากพื้นดินยิ่งทำให้พวกเขามีความสุขมากยิ่งขึ้น หากปลูกผักได้เช่นนี้ต่อไปต้นทุนในการทำอาหารก็จะลดลงอีกไม่น้อยเลยที่เดียว
วันนี้หลี่หลิวปลูกต้นหอม หัวหอมใหญ่ พริกหวานสามสี ถั่วลั่นเตา แตงกวา ถั่วฟักยาว ที่ได้เมล็ดพันธุ์มาจากครั้งก่อนและเมื่อวาน นางไม่ลืมที่จะขุดหลุมเล็กๆเพื่อปลูกมะพร้าว ต้นฝ้าย และกุหลาบที่ห่างจากกำแพงห้าเมตรและรดน้ำให้กับพวกมัน ดูท่าแล้วน้ำในมิตินี้ทำให้ผักงอกงามเร็วกว่าปกติจริงด้วยแถมยังเพิ่มโอกาสรอดของเมล็ดพันธุ์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
สิบโมงเช้าครอบครัวหลี่ล้างหน้าล้างตาแล้วมานั่งเล่นหน้าบ้านที่มีลมร้อนพัดผ่านมาเอื่อยเฉื่อย หลี่หลิวคิดหาต้นไม้มาปลูกเพื่อให้ความร่มเย็น เพราะบ้านเรือนส่วนใหญ่เป็ปูนที่สะสมความร้อนไว้อย่างดีโดยเฉพาะถนนหนทางอุณหภูมิในเมืองจึงค่อนข้างร้อนกว่าในชนบท
"ท่านพ่อท่านได้บอกหรือไม่ว่าร้านเราจะเปิดวันนี้และเปิดกี่โมง"
หลี่หลี่ที่นั่งเล่นรอลูกค้ามาครึ่งชั่วโมงจึงถามขึ้นมาอย่างสงสัย ทำให้หลี่จงรีบกล่าวขอโทษเขาเองก็ไม่ไปได้บอกไปว่าจะเปิดวันไหนเวลาใดเพราะความตื่นเต้นจึงรู้สึกผิดจนนั่งก้มหน้า
ฮี่ๆๆๆ
เสียงม้าร้องนำก่อนจะมีรถม้าที่คุ้นเคยขับเข้ามาสามสี่คันรถ หนึ่งในนั้นเป็รถม้าที่หลี่หลิวคุ้นตา
"ท่านพ่อๆพี่สือไท่ขอรับ ท่านพี่สือไท่"
เ้าเล็กชี้ไปที่รถม้าอันคุ้นเคยก่อนจะรีบใส่รองเท้าแล้ววิ่งไปรอรับสือไท่อย่างสนิทสนม พอเห็นสือหานลงรถตามมากับหญิงงามหลี่หงจึงเดินไปต้อนรับอีกคน
"วันนี้พวกท่านจะเปิดร้านมิใช่หรือ ข้าพาเพื่อนๆมาชิมอาหารที่ร้านท่านด้วยนะ อ้าวๆมาๆนี่คือน้องหลี่ที่ช่วยชีวิตบุตรข้าไว้ และนี่คือจางลี่เจินเพื่อนสนิทของข้า นี่คือซ่งเ้าเจียเ้าของร้านเครื่องเงิน"
สือหานแนะนำให้คนนับสิบได้รู้จักกันโดยไม่ลืมที่จะแนะนำภรรยาของตนเองด้วย
"เชิญนั่งด้านในเลยเ้าค่ะ"
หลี่หลิวเห็นพวกเขายืนคุยกันจึงรีบเชื้อเชิญให้นั่งที่ก่อน นางถามว่าพวกเขาอยากกินเมนูไหนโดยนางบอกเมนูคร่าวๆไปห้าเมนู สืออิงที่รู้ว่าบุตรของตนชอบพอแม่นางน้อยคนนี้จึงอยากมาดูตัวเสียหน่อย พอเห็นนางที่คล่องตัวและพูดจาได้อย่างฉะฉานจึงหันไปยิ้มให้บุตรชายอย่างพอใจ หน้าตาแม่นางน้อยนี่ถือว่าใช้ได้แต่บุตรชายตนก็ปาเข้าสิบหกปีแล้วแม่นางน้อยผู้นี้พึ่งอายุได้หกปีเศษเพียงเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าแม่นางน้อยใหญ่ที่เคยแวะเวียนผ่านตาบุตรกับไม่ชอบดันมาขอบกินหญ้าที่พึ่งเกิดเช่นนี้ แต่พวกเขาก็มิได้ห้ามปรามอันใดขอแค่ให้เขามีความสุขก็เป็พอ
140
