ตอนที่ 1 มหานักบุญกำเนิดใหม่!!
.
.
ค่ำคืนหวนมาถึงพระจันทร์สีเืลามท่วมทั่วท้องฟ้ากว้างใหญ่การรบราฆ่าฟันอันยาวนานใกล้จะสินสุดลงแล้ว ในทวีปปราณ์ศพมากมายหลายล้านชีวิตต่างนอนระเนระนาดเกลื่อนกราดไปทั่วทุกหนแห่งหากนับโดยรวมแล้วล้วนไม่น้อยกว่าร้อยล้านชีวิต หากแต่ร้อยล้านชีวิตนี้นั้นมาจากแค่นิกายเดียวเท่านั้นนิกายที่เป็หนึ่งของภพใบนี้ นิยายปราณศักดิ์สิทธิ์
“หยุนเฟย!เ้าจงหยุดการกระทำอันโง่งมของเ้าแล้วจำนนต่อนิกายของพวกข้าเสีย!”
าุโสูงสุดของนิกายนามอี้เจียงกล่าวเสียงเข้มไปยังชายหนุ่มอายุน้อยกว่ามันเกือบสามเท่า
“เหอะ! เ้าขยะบัดซบอย่าได้กล่าวาจาผายลมไม่ว่าจะยังไงวันนี้นิกายของพวกเ้าก็จักต้องสูญสลายไปในวันนี้!”
เสียงเข้มของอีกคนดังขึ้นพลางคิดในใจ ‘จงเสียใจในสิ่งที่พวกเ้าได้ทำลงไปเสียเถิดหากพวกเ้าไม่มาวุ่นวายและทำร้ายคนในตระกูลของข้าจนล้มตายมีหรือข้าจะต้องมาล้างบางนิกายของพวกเ้าวันนี้แหละ วันที่ข้ารอคอยประวัติศาสตร์ของนิกายของพวกเ้าล้วนแต่ต้องสาบสูญไปในวันนี้!’
ฮ่า!!!
ไม่รีรอแต่อย่างใดหยุนเฟยพลันขับพลังปราณทั้งหมดมาอยู่ที่จุดตันเถียนของตนในทันทีก่อนที่มันจะฝืนกายบังคับใช้วิชาต้องห้ามของตระกูลอย่างไม่หวาดเกรง และด้วยระดับพลังปราณของมันนั้นไหนเลยใครจะต้านได้ถึงจะเป็ถึงพระเ้าแต่ถ้าหากโดนพลังทำลายล้างจากท่านี้เข้าไปยังไงก็ไม่รอด
“!!!”
อี้เจียงที่เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของหยุนเฟยพลันชะงักไปชั่วครู่ก่อนที่มันจะตั้งสติได้
“บัดซบ!! าุโทั้ง 7 รีบหยุดมันเร็วเข้ามันกำลังจะทำตัวเองเป็ฉนวนพลีชีพขืนปล่อยไว้แบบนี้นิกายของเราคงไม่เหลือชิ้นดีเป็แน่!”
กล่าวจบอี้เจียงและาุโอีก 7ตนจึงรีบกางม่านพลังด้วยพลังทั้งหมดของพวกมันทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครมาสั่ง
ตูม!!!
แต่ทั้ง 8ชีวิตที่กำลังขับพลังป้องกันกลับต้องหน้าซีดเผือดในทันควัน ระดับพลังมันห่างชั้นกันเกินไปพวกมันทั้ง 8 ไม่แม้แต่จะรับพลังเพียงเสี้ยวหนึ่งของการพลีชีพนี้ไหว
“บัดซบ! บัดซบที่สุด นิกายของข้าสูญสิ้นแล้ว! สูญ...”
ก่อนที่อี้เจียงจะกล่าวอันใดต่อไปร่างของมันกลับกลายเป็เถ้าธุลีไปเสียแล้ว ไม่มีแม้แต่เวลาจะพร่ำบ่น ไม่มีแม้แต่เวลาจะกล่าวอำลาเพียงแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีร่างของมันกับศิษย์ในนิกายและพื้นที่จำนวนสิบล้านตารางลี้(5ล้านตารางกิโลเมตร)ต่างก็กลายเป็หลุมั์สุดจะหยั่งถึงในทันที
เ้าของวิชาเองก็ไม่เว้นร่างกาของมันพลันสูญสลายไปก่อนผู้ใดเสียอีก
‘ท่านพ่อ...ท่านแม่...ข้าล้างแค้นให้พวกท่านสำเร็จแล้วฮ่าฮ่า ข้าทำมันสำเร็จ ข้าใช้เวลากว่า 10 ปีในการล้างแค้นข้าสมควรพักได้แล้วใช่หรือไม่? ข้าสมควรได้พบกับพวกท่านแล้วรอข้าก่อนเถิด ข้ากำลังจะไปหาพวกท่าน...’
เสียงร่ำให้ในใจของหยุนเฟยดังขึ้นไม่หยุดมันพลันคิดไปถึง่เวลาที่เคยมีบิดาและมารดาอยู่ด้วยกัน เป็ครอบครัวสุขสรรค์มันพลันนึกย้อนไปในครั้งที่ทั้งครอบครัวกินข้าวร่วมกันในตอนที่ทั้งครอบครัวเดินทางไปด้วยกัน ครอบครัว...ช่างดียิ่งนัก!
หากแต่์หาได้้าแบบนั้นไม่!
“ฮึ!!? เกิดอะไรขึ้น!?”
ชายหนุ่มในสภาพอิดโรยกล่าวขึ้นอย่างโง่งมมือทั้งสองข้างพลันจับไปยังส่วนต่างๆของร่างกายอย่างสงสัยแต่ก็งงได้ไม่นานความจริงก็กระจ่าง
“อัก!! อ้า…!”
เสียงครางอย่างเ็ปดังขึ้นอย่างไม่ขาดสายความเ็ปเหมือนกับหัวจะะเินั้นทำให้ชายหนุ่มต้องกุมขมับแน่นอย่างอดไม่ได้ก่อนที่จะมีความทรงจำของอีกคนเข้ามาแทรก
ใช่แล้ว!
“ข้าจำได้แล้ว!”
เป็ชายหนุ่มที่กล่าวขึ้นหลังจากที่ความเ็ปเยนตายมลายหายไป
ชายหนุ่มพลันจำได้ว่าก่อนที่มันจะตายนั้นมันได้ใช้วิชา์ที่สืบทอดมาจากตระกูลทำให้ตัวมันได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในชื่อเดิมชื่อเก่า ในฐานะนายน้อยตระกูลเ้าเมืองแห่งนี้ แต่โชคชะตาช่างทำร้ายอาจเป็เพราะในครั้นอดีตชาติมันได้คร่าชีวิตกว่าหลายร้อยล้านจึงทำให้์เลือกที่จะให้มันมาชดใช้กรรมในชาตินี้
“เป็เช่นนี้นี่เองข้าได้เกิดใหม่หลังจากที่ิญญาของข้าเร่ร่อนอยู่นาน จนกระทั่งตอนนี้เ้าของร่างคนเก่าได้ตายไปข้าจึงเข้ามาอยู่ในร่างนี้แทนแต่โชคชะตาช่างน่าตบกระบาลให้ปลิ้นนัก เ้าเด็กนี่ไม่มีกระทั่งพลังปราณไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของพลังปราณแม้แต่นิด เ้าหนุ่มนี่...”
.
.
.
“มันปราณพิการมิใช่หรอกหรือ!!?”
หยุนเฟยกล่าวพลางกุมขมับแน่น ลมปราณพิการนั้นคือสิ่งใดกัน?ลมปราณพิการนั้นหากให้พูดง่ายๆคือคนผู้นั้นได้ตายไปแล้วหากใครไม่มีพลังปราณแค่หมูตัวเดียวยังฆ่าไม่ได้ แค่ไก่ตัวจ้อยก็ไม่อาจจะดูถูกเป็ขยะโดยแท้ เป็ขยะโดยไม่ต้องสงสัยหากเกิดมาไม่มีพลังปราณสู้ไม่ชิงฆ่าตัวตายไปจะดีกว่าหรอกหรือ?
.
.
To be continue…
102K
