ขอรักเธออีกสักครั้ง ภาค 1

        ​ฝ่ามือหนาตบกำปั้นของเธอลง ปิดฝักบัว  จับข้อมือเธอจูงร่างงามไปอีกมุมของห้องน้ำ หยิบผ้าเช็ดตัวคลี่ออกคลุมศีรษะหญิงสาว  “อายุเท่าไหร่แล้ว ผมไม่รู้ว่าคุณเจออะไรมาในอดีต ผมชีวา ไวศานย์ ผมชอบมีเซ็กส์แบบซาบซ่าและผมชอบพาคู่นอนหรือคู่รักให้ขึ้นสวรรค์ ไม่ใช่พาลงนรก” ชีวาผลักร่างงามจนชิดผนังห้องน้ำ “ตอนนี้ผมต้องการจูบคุณแบบชายหญิงที่เขารักกัน”  ชีวาดึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นเหนือหัว กดค้างบนแนบผนังห้องน้ำ ริมฝีปากบางหยักได้รูปของพ่อรูปงามก็ประกบลงบนปากอิ่มของเธอ มือแกร่งเลื่อนลงกดท่อนแขนเรียวงามไว้แน่น ปากหยักบดขยี้เบาๆ นาเดียลืมตาโต “อื้ออ ” เพียงแค่ริมฝีปากสัมผัสก็ไม่อาจหยุดยั้งอารมณ์ที่พุ่งได้  ชีวาจูบดูดความหวานหอมของสาวน้อยบริสุทธิ์ จูบของเขาทำให้เธอหูอื้อตาลายสมองหยุดสั่งการไปชั่วขณะ ร่างเปียกเริ่มร้อนผ่าว เผยอปากให้เขาส่งปลายลิ้นกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากเล็ก ลิ้นบางเกียวกับเรียวลิ้นใหญ่ของผู้มากด้วยประสบการณ์ นาเดียเหมือนโดนมนต์สะกดให้ลืมตาไม่ขึ้น  สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง “ถึงกับตัวอ่อนยืนไม่อยู่” ริมฝีปากหยักระตุกยิ้มเหมือนผู้ชนะ ดวงตาสีนิลทอดมองใบหน้าแดงของนาเดีย ตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่น ดวงตาคมหลุบมองริมฝีปากแดงเจ่อเล็กน้อย ชีวาแอบคิดจะจูบเธออีกครั้ง แต่...ร่างของเธอสั่นเทิ้มใต้ร่างที่ยืนแนบสนิทชิดร่างของเธอ ชีวาปล่อยแขนทั้งสองของเธอลง  นาเดียห่อไหล่เล็กน้อยเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ

        “คุณควรอาบน้ำ  ผมจะออกไปเอาชุดนอนของคุณมาให้”  นาเดียยกคิ้วสูงไม่ยอมอาบน้ำ “ฉันจะอาบที่ห้องน้ำในห้องนั้นค่ะ”  นาเดียผลักอกของชีวาออกห่างแล้วรีบก้าวทำท่าจะวิ่งออกไป แต่เท้าเปียกน้ำและพื้นที่ลื่นส่งผลให้ร่างงามหงายท้อง โชคดีร่างสูงรับร่างบางไว้ทันก่อนหัวจะฟาดพื้น “ฮ่าๆๆๆ นี่แค่จูบเท่านั้น ลุกขึ้น ผมจะไปส่งที่ห้องน้ำของคุณ” นาเดียเบะปาก ดวงตาวาววับด้วยความโมโหจัด  “คุณเป็นโรคจิต นึกจะจูบก็จูบ ฉันไม่ใช่ของเล่นสำหรับคนรวยนะคะ” ชีวาไม่ได้สนใจตั้งหน้าตั้งตาพยุงร่างบางขึ้น “ผมไม่ต้องการทะเลาะกับคุณ เราเสียเวลามากพอแล้ว กลับไปที่ห้องถอดเสื้อผ้าเปียก อาบน้ำอุ่น ผมจะทำความสะอาดห้องครัวให้คุณ คุณพาเจ้าแม็กไปฉีดยาที่คลินิกของสุนัขที่ชั้นยี่สิบสี่  คุณหมอชื่อชาลี”

        นาเดียปัดมือของเขาออก “ฉันต้องไปรายงานตัวค่ะ”  ชีวาส่ายหัวไปมา “ดื้อแบบนี้ ปล่อยให้สอบไม่ผ่านดีกว่า ผมขี้เกียจวุ่นวายกับเด็กโง่ แถมหนืด”  ดวงตากลมโตหรี่ลงกัดเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องหน้าชายหนุ่มที่ยื่นเสื้อคลุมให้เธอ “โง่แถมหนืด คุณว่าฉันเหรอคะ” ชีวาพยักหน้า มือของเขาเริ่มสลัดเสื้อผ้าออกตัวเองที่ละชิ้น  “คุณชีวาถอดเสื้อผ้าทำไมคะ” ร่างสูงเต็มด้วยมัดกล้ามเนื้อเเข็งแรง ใจสาวเต้นแรงรัว “จะรอดูผมแก้ผ้าหมดหรือไงครับ” นาเดียยกมือปิดดวงตาหันหลังทันที “คุณยืนขวางทางออก จะให้ฉันกระโดดข้ามตัวคุณหรือคะ”

        “โรคจิต” นาเดียวิ่งเข้าห้องน้ำของตนเอง  ร่างบางถอดเสื้ออย่างเร็ว ก้าวเข้าไปยืนใต้ฝักบัว หมุนเร่งกระแสน้ำแรง  “เรียกเราว่า ตัวหนืด เชอะ” นาเดียล้างใบหน้าสะบัดเส้นผม “ตัวหนืด คือ สารให้ความหนืดในอาหารคือ CMC (Carboxyl methyl Cellulose)  ความหนืดในของเหลว สูตรก็คือ “กฎของสโตก” เฮ้…..ทำไมเราลืมสูตรนี้นะ” นาเดียกระโดดดีใจเมื่อพบว่าตนเองจำสูตรของคำตอบในตำราที่เธออ่านเมื่อคืน  ร่างงามรีบอาบน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่นาที นาเดียสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เช็ดเส้นผมให้แห้งหมาดๆ วิ่งออกมาจากห้องนอน “หนังสือเมื่อวานอยู่ไหน  เมื่อคืนเราวางไว้ตรงนี้ นาเดียคุกเข่ามองหาตำราเรียนใต้เก้าอี้ยาว นอนราบลงกับพื้น ส่องไปทั่วทิศ “หนังสือหาย ไม่นะ” เสียงเจ้าแม็กเห่าเรียกให้นาเดียมอง “หรือแม็กคาบไป ถ้ากัดหนังสือของเราจะตีก้นให้แตกเลย     นาเดียลุกขึ้น เดินเข้าไปหยุดยืนมองน้องหมาตะครุบขนมสุนัขชิ้นใหญ่ “ใครซื้อให้นายอ่ะ” ชีวานั่งบนโต๊ะริมสระว่ายน้ำ “ผมพาเขาไปเอง ผมรอคุณไม่ไหว ผมให้พาเขาไปฉีดยาเอง คุณอาบน้ำช้ามาก“ นาเดียยืดร่างตัวตรง สายตามองกองหนังสือของเธออยู่บนโต๊ะ “หนังสือของฉัน”  นิ้วมือชี้ไปที่กองหนังสือ “ใช่ ของคุณ คุณเรียนจบมัธยมปลายมาได้ยังไง แค่สูตรของสโตก เรื่องความหนืด ตอบไม่ได้ เฮ้ออ มิน่า ราดิก้าถึงปัดคุณออก” นาเดียยืนตัวเเข็งด้วยความเสียใจ “ฉันจำได้แล้ว่ค่ะ” หญิงสาวทวนสูตรให้เขาฟัง ชีวาส่ายหน้า “หลังจาก สิบชั่วโมงคุณจำสูตรได้”

        “ผมจะจ้างแม่บ้านคนใหม่”

        นาเดียตกใจวาบ รีบยกมือโบกมือ “ไม่นะคะ  เรื่องเรียนไม่เกี่ยวกับงานทำความสะอาด ฉันรับผิดชอบเรื่องเรียนของฉันเองได้” นาเดียกวาดสายตามองพื้นห้องครัวและเฟอร์นิเจอร์ที่สะอาดเอี่ยมอ่อง “คุณไม่ควรลำบากเรื่องฉัน ฉันทำเองได้” น้ำเสียงเศร้าของเธอทำให้หัวใจของชีวาเต้นแรง มองร่างงามร่างสั่น  ริมฝีปากสีชมพูดสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้น ห่อไหล่ร่างเอนไปด้านหลัง “ผมไม่ได้หมายความเเบบนั้น ผมต้องการให้คุณมีเวลาอ่านหนังสือมากขึ้น” ชีวารีบประคองร่างเธอไว้ สองมือของเธอดันแผงอกของเขาให้ห่างจากเธอ “คุณจะทำงานสองสามอย่างและเรียนด้วย มันเป็นไปไม่ได้ เชื่อผม” นาเดียถอยห่างจากเขา  “ผมจะส่งคุณไปติวคณิตศาสตร์กับอาจารย์ของผม และผมจะเป็นติวเตอร์วิชาฟิสิกส์เอง” นาเดียอ้าปากหวอมองหน้าชายหนุ่ม “แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนส่งให้แม่ ไม่เอา ไม่เอา สอบชิงทุนไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันจะกลับไปสอนหนังสือที่โรงเรียนในหมู่บ้าน”

        ชีวามองเจ้าน้องหมาที่วิ่งไล่ลูกบอลสีเหลือง  ชายหนุ่มตัดสินใจรวบกองหนังสือ เดินตรงมาหาเธอ “ถ้าเช่นนั้น ผมคงจะให้คุณทำงานที่นี่ต่อไม่ได้เช่นกัน”  หนังสือสี่เล่มวางคืนในมือของนาเดีย “คุณจะไล่ฉันออกเหรอคะ เพราะฉันไม่ยอมติวกับอาจารย์ของคุณ มันไม่มีเหตุผลเลย” นาเดียก้มหน้าลงพยายามซ่อนความเสียใจ  “ไม่ค่ะ ฉันจะไม่ไปจาก…” นาเดียมองหาเจ้าแม็กกำลังวิ่งวนอย่างสนุกสนานในคอกไม้ “ฉันรักแม็ก” ชีวากระตุกยิ้มเลิกคิ้วสูง “

        รักเจ้าแม็ก!!!   เขาจ่ายค่าจ้างคุณได้เหรอ

        ”

        ร่างของนาเดียทรุดนั่งลงบนพื้น “ทำไมต้องแกล้งฉันด้วย  คุณใจร้าย รังแกฉัน วันก่อนบอกว่ารักฉัน เมื่อคืนมานอนกอดทั้งคืน  เมื่อกี้ก็จูบในห้องน้ำ ฉันเข้าใจเเล้ว” ชีวาเริ่มหงุดหงิด “คุณเข้าใจว่าผม สิ่งที่ผมทำในตอนนี้เพราะผมต้องการมีเซ็กกับคุณ  ใช่ไหม นาเดีย” ชีวาถอนหายใจหนัก “แล้วทำไมคุณทำเเบบนี้กับฉัน ถามฉันตรงๆก็ได้ ว่าฉันรู้สึกยังไงกับคุณ”

        “แล้วคุณรู้สึกยังไงกับผม”  ผู้หญิงที่นั่งตรงหน้านิ่งสนิท  ดวงตากลมโตหลุบลงไม่กล้าสู้หน้าของเขา “ฉันชอบคุณมากค่ะ”   ชีวายิ้มกว้างคุกเข่าลงตรงหน้า “ชอบมากแค่ไหนครับ”

        “ไม่รู้ค่ะ ว่ามากหรือน้อย ชอบก็คือชอบ ไม่เห็นจะต้องถาม”  นาเดียกำมือแน่น มันเป็นการตัดสินใจที่ผิด!!! ความจริงเธอไม่น่าจะบอกความในใจของเธอกับเขา  “เหมือนเพื่อนคนหนึ่งที่ชอบคุณค่ะ” ชีวาเคลื่อนกายช้าๆ ดวงตาสีนิลดูลึกลับ มองตรงมายังเธอไม่กระพริบตา “แค่เพื่อน แค่นั้นจริงๆใช่ไหม”  นาเดียพยักหน้า “ลุกขึ้น คุณมีเวลาอีกสองชั่วโมง ไปหาคุณพารุณตามที่อยู่นี้ เขาจะพาคุณไปรายงานตัวกับคณะอาจารย์” ชีวาลุกขึ้น ยื่นแผ่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้นาเดีย

        เวลาผ่านไปสองสามชั่วโมง ภายในห้องทำงานของชายหนุ่ม เขายกแก้วบรันดีกระดกขึ้น  สายตาจ้องรายงานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นใหม่ “อืม...งานน่าเบื่อ” ใบหน้าคมคายยับยุ่ง  “ทำต่อพรุ่งดีกว่า” ชีวาดับหน้าจอคอมฯลง “กี่โมงแล้ว” นาฬิกาตั้งโระบบไฮเท็คหมุนในแท่งน้ำสีฟ้า ความรู้สึกเป็นห่วงนาเดีย  “เธอเป็นไงบ้างนะ” หน้าจอโทรศัพท์มือถือของชีวามีข้อความหลายอัน นาเดียไม่ติดต่อ และไม่มีข้อความจากเธอ “เราออกไปเดินเล่นดีกว่า” ชีวาวางโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงาน คว้ากระเป๋าเงินใส่กระเป๋ากางเกง ชายหนุ่มเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว  เสียงเห่าของเจ้าแม็กทำให้ชีวาลืมหยิบโทรศัพท์มือถือ ชายหนุ่มเทอาหารเม็ดลงในถ้วยอาหารสุนัขสีเหลือง เต็มน้ำดื่มในช่องถัดไป “เดี๋ยวฉันมา ขอไปเดินเล่นสักพัก รู้สึกปวดหัวมาก” ชีวาอุ้มน้องหมาโปรยจูบบนหัวน้อยๆ ลูบไล้มันเหมือนเด็กน้อย  “ห้ามดื้อนะ นายเล่นตั้งแต่เช้า นอนพักได้แล้ว ”

        วันนี้ถือว่าอากาศดี ท้องฟ้าแจ่มใส ชีวาเริ่มต้นเดินที่ถนนมิชิแกนตรงกันข้ามที่พัก  ชายหนุ่มเดินตรงไปที่รถบัสวิ่งในระยะสั้นตามสถานที่ต่าง เขาวางบัตรทาบบนเครื่องคิดเงิน  คนขับรถทักทายชีวาเหมือนเคยรู้จักกันมาก่อน “ไปไหนครับวันนี้” ชีวายิ้มทักทาย “ผมจะลงที่ทะเลสาบมิชิแกนครับ”  คนขับรถพูดคุยเรื่องการเมืองที่วุ่นวาย “การเลือกตั้งปีนี้ ผมไม่รู้ว่าจะเลือกพรรคไหน” ชีวาเลือกที่นั่งใกล้คนขับรถบัส  “วันนี้อากาศดีจริงๆ ทำไมขับมาทางนี้ครับ” ชีวาพบว่าคนขับรถเปลี่ยนเส้นทาง “วันนี้มีขบวนพาเหรดผ่านถนนเส้นข้างหน้าครับ” เขาย้ายที่นั่งเพื่อชมขบวนพาเหรดผ่านหน้าต่างรถบัส   เสียงผู้โดยสารชี้ให้กันและกันดู “โอ้โห้ เด็กเล็กเดินพาเหรด เราลงไปดูกันดีกว่า” ชีวาหันหน้ามองขบวนเด็กแต่งกายตามตัวละคร มนุษย์ทรงพลัง ตัวการ์ตูนหลากหลาย “คุณชีวา จะลงไปดูไหมครับ”

        “ผมอยากไปเดินเล่นที่ชายทะเลครับ”  รถบัสจอดให้ผู้โดยสารลงระหว่างทาง “ผมก็อยากดูขบวนพาเหรอเหมือนกัน” ชีวาหัวเราะชอบใจเมื่อคนขับรถให้เขาถ่ายภาพให้  “ผมมีลูกสาววัยสามขวบ น่ารักมากๆครับ’ ทั้งคู่เเลกเปลี่ยนเรื่องราวของตนเอง เพียงไม่กี่สิบนาที รถบัสจอดที่บริเวณจอดเรือยอร์ชของชิคาโกคลับ   เรือยอร์ชนับร้อยจอดเรียงรายบนผิวน้ำทะเลมิชิแกน “ขอบคุณครับ เจอกันใหม่ครับ” ชีวาลงจากรถบัสเดินเข้าไปในคลับเรือยอร์ช ชายหนุ่มเดินไปเรื่อยๆฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง มองภาพเรือโคลงเคลง เมื่อบวกกับอากาศที่เย็นกำลังดีแล้ว เขาเพลินมากๆ  จนลืมเรื่องราวต่างๆจนหมดสิ้น

        ชีวาถอดรองเท้าเดินบนหาดทรายสีขาว  น้ำทะเลม้วนเป็นเกลียวคลื่นเล็กใหญ่ทยอยซัดเข้าฝั่งเป็นฟองฝอย ส่งเสียงครื่นเบาๆ   เขาเดินผ่านซุ้มร้านขายเครื่องดื่มใกล้คลับเรือยอร์ช “เฮ้…..ชีพ ชีวา” เสียงเรียกชื่อดังขึ้นข้างหลัง ทำให้ชีวาเหลียวหลังมาหาคนเรียก  “ฉัน อาร์ทโว้ย” ชีวาจำเพื่อนของเขา ชายร่างสูงผิวสีแทน หน้าตาหล่อ “อาร์ตี้ นายมาทำอะไรแถวนี้วะ” เมื่อร่างสูงผิวสีแทนมายืนตรงหน้า  ทั้งสองกอดคอกันแน่น แววตาคมลุกวาว “สิบปีแล้วไม่ได้เจอกัน” อาร์ทเพื่อนในสมัยมัธยมปลายกอดรัดร่างสูง ชีวายิ้มหวานเมื่อเพื่อนรักจับมือสลับกับชกหมัดกันเหมือนการทักทายในสมัยมัธยม  อาร์ทตี้ชี้ร้านเครื่องดื่มของเขา “ฉันทำงานอยู่ที่นี่ เฮ้ยย เข้ามานั่งดื่มในร้านเร็ว” ชีวาถูกลากให้เข้าไปนั่งดื่มในผับของเพื่อนเก่า “ฉันควรจะถามว่านายหายไปไหนมากกว่า” เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง  ชีวาผสมเครื่องดื่มเองอย่างชำนาญ “นายเก่งเหมือนเดิม ชีวา เอ่อวะ แต่งงานหรือยัง” ชีวาอมยิ้มเมื่อถูกถามเรื่องแต่งงาน “ฉันยังไม่หาบ่วงมาผูกคอง่ายๆ” สายตาของชีวามองไปที่คู่รักนั่งคลอเคลียตรงหน้า เขารู้สึกสะเทือนใจเมื่อคำพูดของคุณปู่ดังขึ้นกลบความรู้สึกคิดถึงนาเดีย

        มือของชายหนุ่มตบลงบนกระเป๋ากางเกง “โทรศัพท์…” เขาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะทำงาน  อาร์ทตี้เห็นเพื่อนเงียบไป “เฮ้ย มีอะไรหรือเปล่าวะ” ชีวาส่ายหัว “ไม่มี คืนนี้ฉันจะล่องเรือยอร์ช” อาร์ทดึงแก้วเหล้าของเพื่อนรินเครื่องดื่มเพิ่ม  “คืนนี้พอได้ ฉันจะเช็คสภาพอากาศของคืนนี้จากท่าเรือให้นายก่อน”

        ในบรรยากาศสลัวของผับ ชีวาดื่มหลายแก้วติดต่อกัน  ร่างสูงเริ่มเมา “พอแล้วโว้ย นายจะล่องเรือในสภาพเมาไม่ได้นะโว้ย”  ชีวาจับบ่าของเพื่อนเก่าแน่น “ฉันไม่ได้เมา มึนนิดหน่อยแค่นั้น พอไหวน่า  เจอกันพรุ่งนี้” ชีวาลุกขึ้นเซเล็กน้อย “ฉันไปส่งนายดีกว่า” อาร์ทตัดสินใจเดินเป็นเพื่อนจนไปถึงเรือยอร์ชสีขาวจอดเทียบท่า “หมายเลขยี่สิบเก้า” ชีวาก้าวขึ้นเรือ หันหน้าโบกมือให้เพื่อนเก่า “ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เจอกัน”