"พรืดดด... ฮ่าๆๆๆ!"
ความเงียบงันที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อหยกนภาที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ทนกลั้นขำเอาไว้ไม่ไหว หญิงสาวะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างเต็มเสียงจนต้องยกมือขึ้นมากุมท้อง ท่ามกลางความตกตะลึงของก๊อตที่ยังคงยื่นมือค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
"โอ๊ย... โทษทีนะก๊อต ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขำหรอก"
หยกพยายามกลั้นหัวเราะพลางโบกมือไปมา "แต่นายไปถามผิดคนแล้วล่ะ... ธีร์เขาเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกเมืองนาน่ะ ไปอยู่ที่นั่นมาหลายปี วันๆ ก็ก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่ค่อยได้ดูทีวี หรือติดตามเื่ดาราบันเทิงอะไรพวกนี้หรอก... เพราะงั้น ต่อให้นายเป็ซูเปอร์สตาร์ดังระดับเอเชีย เขาก็ไม่รู้จักนายหรอกนะ"
เมื่อได้รับคำอธิบายดาราหนุ่มก็ค่อยๆ ชักมือกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกงแก้เก้อ ใบหน้าที่เคยประดับด้วยความมั่นใจเจื่อนลงไปเล็กน้อย ทว่าเมื่อได้ยินคำว่า 'เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก' สมองของเขาก็เริ่มประมวลผลและปรับเปลี่ยนการประเมินค่าผู้ชายตรงหน้าใหม่ในทันที
อ้อ... ที่แท้ก็พวกนักเรียนนอก หรือไม่ก็พวกไปทำงานต่างประเทศนี่เอง มิน่าล่ะถึงได้ดูไม่ค่อยรู้เื่รู้ราวอะไร...
ก๊อตคิดในใจ แม้การแต่งตัวของอีกฝ่ายจะดูแสนธรรมดา แต่คำว่าคนเพิ่งกลับจากเมืองนอกก็ทำให้เขารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้พอจะมีภาษีขึ้นมาบ้างเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้น ในสายตาของก๊อต เขาก็ยังเชื่อมั่นว่าตนเองที่มีทั้งชื่อเสียง เงินทอง และหน้าตาที่หล่อเหลา ย่อมเหนือกว่าผู้ชายที่ดูเรียบง่ายคนนี้อยู่ดี
เพื่อความสบายใจและเพื่อหยั่งเชิงสถานะความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มคนนี้กับผู้กำกับคิวบู๊สาวที่เขาหมายปอง ก๊อตจึงตัดสินใจใช้ทักษะการแสดง ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็รอยยิ้มทรงเสน่ห์อีกครั้ง
"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง ไปอยู่ต่างประเทศมานี่เอง มิน่าล่ะครับถึงไม่ค่อยคุ้นหน้าผม"
ก๊อตเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็มิตร ก่อนจะแกล้งโยนหินถามทางด้วยท่าทีสบายๆ "ว่าแต่... ท่าทางสุขุมนุ่มลึกแบบคุณเนี่ย แถมเพิ่งกลับมาจากเมืองนอกด้วย... ผมเดาว่าน่าจะมีแฟนแล้วแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ? คนที่ควงคู่กับผู้ชายสไตล์นี้ได้ ผมว่าต้องเป็ผู้หญิงที่สวยมากๆ ระดับนางแบบเลยแน่ๆ"
ั์ตาสีเข้มของธีร์เพียงแค่ทอดมองใบหน้าของดาราหนุ่มนิ่งๆ การจ้องมองที่ไร้ความรู้สึก ไร้การกะพริบตา และปราศจากคำพูดตอบโต้ใดๆ ของเขา กลับสร้างแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้คนที่ถูกมองรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาที่สันหลังอย่างประหลาด
แต่ก่อนที่ความอึดอัดจะก่อตัวขึ้นไปมากกว่านั้น หยกที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชิงตอบคำถามนั้นแทนอย่างรวดเร็ว
"จะเรียกว่า 'แฟน' ก็คงไม่ถูกหรอกนะก๊อต..."
หยกคลี่ยิ้มมุมปาก ก่อนจะทิ้งะเิลูกใหญ่ลงกลางวงสนทนา "เพราะความจริงแล้ว... ธีร์เขาเป็ 'คู่หมั้น' ของยัยฟ้าน่ะ... เพียงฟ้า แห่งสิรินทรา กรุ๊ป ไง"
กึก!
รอยยิ้มบนใบหน้าของก๊อตแข็งค้างไปในทันที! ดวงตาของดาราหนุ่มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบจะปิดไม่มิด!
เพียงฟ้า!? ทายาทผู้สืบทอดสิรินทรา กรุ๊ป คนนั้นน่ะนะ!?
ในฐานะคนในวงการบันเทิงและนักแสดงระดับท็อป เป็ไปไม่ได้เลยที่ก๊อตจะไม่รู้จักชื่อของ 'เพียงฟ้า' มหาเศรษฐีนีสาวผู้กุมอำนาจเครือบริษัทอุตสาหกรรมหนักและการขนส่งระดับประเทศเอาไว้ในมือ เพราะในหลายๆ ครั้ง บริษัทในเครือของสิรินทรา กรุ๊ป ก็มักจะเป็สปอนเซอร์รายใหญ่ในการทุ่มเม็ดเงินสนับสนุนการสร้างภาพยนตร์ฟอร์มั์ หรือโปรเจกต์ระดับประเทศเสมอ เธอคือผู้หญิงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ความงาม และความสูงส่ง ที่ผู้ชายในแวดวงสังคมชั้นสูงต่างพากันหมายปอง
ก๊อตหันขวับกลับมามองหน้าธีร์อีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาพยายามจ้องมองั้แ่หัวจรดเท้าเพื่อหาความพิเศษในตัวผู้ชายคนนี้... แจ็กเก็ตหนังธรรมดา รูปร่างหนาๆ ที่ดูเหมือนพวกใช้แรงงาน ท่าทางนิ่งทื่อไร้เสน่ห์แพรวพราว...
ทำไม... ทำไมผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบและมีตัวเลือกมากมายระดับนั้น ถึงได้มาลงเอยกับผู้ชายหน้าตาบ้านๆ และดูธรรมดาสามัญแบบนี้ได้!?
คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของดาราหนุ่ม แต่ในขณะเดียวกัน ความจริงข้อนี้ก็ทำให้เขาตระหนักได้ถึงอีกเื่หนึ่ง... ในเมื่อชายคนนี้คือคู่หมั้นของเพียงฟ้า นั่นก็แปลว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับ 'หยกนภา' ย่อมไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน! เขาไม่ใช่ศัตรูหัวใจ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น อคติในใจของก๊อตก็ลดทอนลงไปกว่าครึ่ง แม้ลึกๆ เขาจะยังคงดูแคลนและไม่เข้าใจรสนิยมของซีอีโอสาว แต่สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดในวงการบันเทิงก็สั่งให้เขาเปลี่ยนท่าทีทันที... การตีสนิทและผูกมิตรกับ 'ว่าที่สามี' ของสปอนเซอร์รายใหญ่ระดับสิรินทรา กรุ๊ป ย่อมส่งผลดีและเป็ประโยชน์ต่อหน้าที่การงานของเขาในอนาคตอย่างแน่นอน!
"โอ้โห! ที่แท้ก็เป็คู่หมั้นของคุณเพียงฟ้านี่เอง!"
ก๊อตปรับสีหน้าให้ดูตื่นเต้นและประจบประแจงขึ้นมาทันที เขารีบยื่นมือขวาออกไปตรงหน้าธีร์อีกครั้ง คราวนี้ด้วยท่าทีที่นอบน้อมกว่าเดิม "ต้องขออภัยที่เสียมารยาทไปเมื่อครู่นี้นะครับ... ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็ทางการครับ ผมชื่อก๊อตครับ"
ทว่า ก่อนที่ธีร์จะได้ขยับตัว หรือตัดสินใจว่าจะจับมือนั้นตอบดีหรือไม่... หยกก็จัดการตัดบทสนทนาอันแสนจะเสแสร้งนั้นลงอย่างรวดเร็ว
"เอาล่ะๆ ทำความรู้จักกันพอหอมปากหอมคอก็พอนะก๊อต"
หยกเคาะหน้าจอแท็บเล็ตในมือเบาๆ "ทีมงานฝ่ายกล้องกับฝ่ายแสงเขาเซตฉากเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ... นายรีบไปวอร์มอัปและเตรียมตัวเข้าฉากให้พร้อมดีกว่านะ คิวบู๊วันนี้มันค่อนข้างหนัก ถึงฉันจะมีทีมสตันต์แมนมืออาชีพคอยเซฟความปลอดภัยให้นายอยู่ตลอด... แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าอุบัติเหตุจะไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกนะ ไปเตรียมตัวเถอะ"
เมื่อถูกผู้กำกับคิวบู๊สาวไล่ทางอ้อม ก๊อตก็จำต้องชักมือกลับมาอีกครั้ง แต่ด้วยอีโก้และความหยิ่งทะนงในฐานะดาราสายบู๊ที่ถูกสบประมาทเื่ความปลอดภัย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากโต้แย้งเพื่อกู้หน้าตนเองต่อหน้าหญิงสาวที่เขาตามจีบ
"โธ่ คุณหยกครับ... คุณพูดเหมือนผมเป็นักแสดงไก่กาที่ไม่เคยผ่านงานแอ็กชันมาเลยอย่างนั้นแหละ"
ก๊อตยืดอกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความโอ้อวด "ผมเป็คนที่ทุ่มเทกับงานมากนะครับคุณหยก และสำหรับคิวบู๊ในหนังเื่นี้ ผมก็จ้างเทรนเนอร์ส่วนตัวมาสอนศิลปะการต่อสู้ และฝึกซ้อมมาอย่างดีโดยตลอด... ตอนนี้ผมมั่นใจในฝีมือตัวเองมากๆ เลยนะครับ ไม่ใช่แค่ในฐานะของนักแสดงเท่านั้นนะ แต่ในฐานะของ 'นักสู้' คนหนึ่งด้วย ผมรับรองเลยว่าผมเอาอยู่ครับ!"
หยกไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นเต้น หรือประทับใจกับคำคุยโวของดาราหนุ่มเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวเพียงแค่ก้มหน้าจ้องมองแผ่นข้อมูลในแท็บเล็ตต่อไปราวกับว่ามันน่าสนใจกว่าใบหน้าหล่อๆ ของเขา
"จ้า... รู้แล้วจ้าๆ ว่าเก่ง ว่าทุ่มเท..." หยกตอบกลับด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนา "แต่ถึงนายจะมั่นใจแค่ไหน... การไปวอร์มร่างกายและเตรียมความพร้อมเอาไว้ก่อน มันก็ย่อมดีกว่าการไม่เตรียมอะไรเลยไม่ใช่หรือไง... จริงไหมล่ะ?"
คำตอกกลับที่เรียบง่ายแต่แทงใจดำ ทำเอาก๊อตถึงกับอึ้งจนหาคำพูดมาเถียงต่อไม่ได้ ดาราหนุ่มได้แต่ยืนหน้าม้าน ยอมจำนนต่อเหตุผลของหญิงสาวอย่างเลี่ยงไม่ได้
"น... นั่นสินะครับ" ก๊อตฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา "ถ้าอย่างนั้น... เดี๋ยวผมขอตัวไปวอร์มร่างกาย และเตรียมพร้อมเข้าฉากก่อนก็แล้วกันนะครับ"
พูดจบ ก๊อตก็หันมาทางธีร์ที่ยังคงยืนมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่เปลี่ยน "ผมขอตัวก่อนนะครับคุณธีร์... แล้วเดี๋ยวค่อยคุยกันใหม่นะครับ"
ธีร์ทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ เป็การบอกลา ก๊อตส่งยิ้มให้ทั้งสองคนอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปมุ่งหน้าสู่ใจกลางของเซตถ่ายทำ ทิ้งให้บรรยากาศบริเวณมุมพักผ่อนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง พร้อมกับการเตรียมตัวเข้าสู่การถ่ายทำจริงที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้านี้
ั์ตาสีเข้มของธีร์ทอดมองตามแผ่นหลังของนักแสดงหนุ่มที่กำลังเดินอาดๆ ห่างออกไป ชายหนุ่มไม่ได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใด ทว่าสายตาที่เรียบนิ่งนั้นกลับกำลังทำงานอย่างหนักหน่วง ราวกับเครื่องสแกนเนอร์ที่กำลังประเมินโครงสร้างและกลไกการทำงานของร่างกายมนุษย์อย่างละเอียดลออ
การก้าวเดินของก๊อตดูสง่างามและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทว่าในสายตาของคนที่ผ่านความเป็ความตายมานับครั้งไม่ถ้วน ธีร์มองเห็นถึงจุดบกพร่องที่ซ่อนอยู่ใต้ท่วงท่าเ่าั้อย่างทะลุปรุโปร่ง... จุดศูนย์ถ่วงของนักแสดงหนุ่มลอยสูงเกินไป การทิ้งน้ำหนักลงบนฝ่าเท้าไม่สมดุล หัวไหล่ทั้งสองข้างเกร็งแข็งและยกสูงกว่าระดับธรรมชาติเล็กน้อย ซึ่งเป็ลักษณะของคนที่พยายามเก๊กท่าทางให้ดูดี มากกว่าคนที่เตรียมพร้อมสำหรับการรับมือกับการจู่โจมฉับพลัน
หากเป็สถานการณ์จริงบนท้องถนน หรือในสมรภูมิ แค่การวางเท้าที่เต็มไปด้วยช่องโหว่แบบนั้น ธีร์สามารถใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการเตะตัดพับใน และคว่ำผู้ชายคนนี้ลงไปกองกับพื้นได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันรู้ตัวด้วยซ้ำ
"ความทุ่มเทน่ะ... มันไม่ใช่เื่ผิดหรอกนะ"
จู่ๆ เสียงห้าวๆ ของหยกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด หญิงสาวยังคงก้มหน้าก้มตาจ้องมองกระดาษแผ่นบันทึกคิวบู๊ในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ โดยไม่ได้หันมามองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย
"แต่ความทุ่มเท... ที่มาพร้อมกับ 'ความมั่นใจแบบผิดๆ' ต่างหากล่ะ ที่มันอันตราย"
หยกละสายตาจากกระดาษ หันมาสบตากับธีร์พลางเลิกคิ้วขึ้น "นายเองก็คิดเหมือนกันใช่ไหม ธีร์? ว่าศิลปะการต่อสู้น่ะ... มันไม่ใช่อะไรที่จะมาเข้าคอร์สฝึกกันแค่วันสองวัน หรือเดือนสองเดือน แล้วจะเดินเชิดหน้าบอกใครต่อใครว่าตัวเองเป็ 'นักสู้' ได้อย่างเต็มปากหรอกนะ"
ธีร์ไม่ได้ตอบรับด้วยคำพูด เขาทำเพียงแค่พยักหน้าเบาๆ เป็การเห็นด้วย
"กับคนที่ฝึกการต่อสู้มาเพื่อใช้ในการ 'แสดง'..." หยกหันไปมองก๊อตที่กำลังยืนให้ช่างแต่งหน้าซับเหงื่ออยู่หน้าเซต "ต่อให้พวกเขาจะจัดระเบียบร่างกายได้เป๊ะแค่ไหน หรือถ่ายทำผ่านเลนส์กล้องออกมาดูสวยงามดุดันสักเท่าไหร่... แต่ในความเป็จริง โครงสร้างร่างกาย มัดกล้ามเนื้อ และสัญชาตญาณ มันไม่มีทางเหมือนกับคนที่ฝึกฝนการต่อสู้มาทั้งชีวิตหรอก"
หยกชี้ปลายปากกาในมือตามหลังดาราหนุ่ม "แค่รู้จักสังเกตจากท่าเดิน... ก็รู้อะไรได้หลายอย่างแล้ว เขาน่ะเป็นักแสดงที่ดีนะ หัวไว และมีความตั้งใจสูง... แต่เขาควรจะเข้าใจความจริงข้อหนึ่งด้วยว่า ท่วงท่าพื้นฐานง่ายๆ ที่เห็นว่านักแสดงเตะต่อยกันในหนังอย่างสวยงามน่ะ... ในโลกแห่งความเป็จริง คนที่เป็นักสู้ เขาต้องใช้เวลาฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็ปีๆ กว่าจะทำให้มันกลายเป็สัญชาตญาณได้ ไม่ใช่แค่จำสเตปแล้วมาทำท่าทางตาม"
พูดจบ หยกก็หันกลับมาหาธีร์ หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้าง ก่อนจะยกกำปั้นขวาขึ้นมา แล้วชกเบาๆ ลงบนต้นแขนซ้ายของชายหนุ่ม...
ปึก!
ััที่ปะทะลงมา ไม่ได้ทำให้แขนเสื้อแจ็กเก็ตของธีร์ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ภายใต้เนื้อผ้านั้น หยกััได้ถึงมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่น แข็งแกร่ง และยืดหยุ่นราวกับสปริงเหล็ก มันไม่ใช่กล้ามเนื้อที่เกิดจากการยกเวทเพื่อความสวยงามในฟิตเนส แต่มันคือกล้ามเนื้อที่ถูกหล่อหลอมผ่านความเ็ป การใช้งานอย่างหนักหน่วง และการต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดมานับครั้งไม่ถ้วน
"นี่ต่างหากล่ะ..." หยกส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและยอมรับ "กล้ามเนื้อและร่างกายของคนที่ฝึกการต่อสู้มาเพื่อใช้งาน 'ของจริง'..."
ธีร์มองรอยยิ้มของเพื่อนสนิทคู่หมั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ตอบกลับไป หญิงสาวคนนี้มีสายตาที่เฉียบคมและเซนส์การประเมินคนที่น่าทึ่งสมกับเป็ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้จริงๆ
"เอาล่ะ นักแสดงพร้อม! ทีมงานพร้อมนะ!"
เสียงะโของผู้กำกับผ่านโทรโข่งดังแหวกความวุ่นวายขึ้นมา ดึงความสนใจของทุกคนในสตูดิโอให้หันไปที่ใจกลางของเซตถ่ายทำ หยกตบแขนธีร์เบาๆ อีกครั้งเป็เชิงบอกให้ดูการทำงาน ก่อนที่เธอจะรีบสาวเท้าเข้าไปยืนประจำจุดอยู่หลังจอมอนิเตอร์เคียงข้างผู้กำกับ
บรรยากาศในสตูดิโอเงียบกริบลงทันทีเมื่อไฟสีแดงบนตัวกล้องสว่างขึ้น ชายถือสเลต (Slate) วิ่งเข้าไปหน้ากล้อง ตบไม้สเลตดังป๊าบ ก่อนจะวิ่งหลบฉากออกไป
"แอ็กชัน!"
สิ้นเสียงคำสั่ง ภาพยนตร์คิวบู๊ฉากสำคัญก็เริ่มต้นขึ้น
การถ่ายทำเริ่มต้นด้วยฉากที่ 'ตำรวจนอกเครื่องแบบ' ซึ่งรับบทโดยก๊อต กำลังวิ่งไล่กวด 'ฆาตกรต่อเนื่อง' ซึ่งรับบทโดยสตันต์แมนในทีมของหยก ขึ้นมาจนมุมอยู่บนดาดฟ้าตึกจำลองที่มีฉากหลังเป็กรีนสกรีน
ก๊อตวิ่งหอบหายใจเข้ามาในเฟรมกล้อง ท่าทางของเขาดูสมบทบาท มือขวาชักปืนพกพรอพสีดำมะเมือกออกมา เล็งตรงไปยังแผ่นหลังของฆาตกรต่อเนื่องที่กำลังยืนหันหลังชนกับขอบดาดฟ้า
"หยุด! ยกมือขึ้นแล้วหันหน้ามาเดี๋ยวนี้! แกไม่มีทางหนีรอดแล้ว!" ก๊อตะโกร้าวด้วยน้ำเสียงดุดันและทรงพลังตามบทบาท
สตันต์แมนที่รับบทฆาตกรค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ ทำทีเป็ยอมจำนน ก่อนจะค่อยๆ หันหน้ากลับมาด้วยสีหน้าที่แสร้งทำเป็หวาดกลัว
ก๊อตก้าวเท้าเข้าไปหาทีละก้าว มือยังคงเล็งปืนอย่างระมัดระวัง... ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ระยะห่างระหว่างทั้งสองหดสั้นลงเหลือเพียง่แขน ฆาตกรที่ทำทียอมจำนนก็แผลงฤทธิ์!
สตันต์แมนสะบัดตัวอย่างรวดเร็ว มือซ้ายปัดกระบอกปืนในมือของก๊อตให้พ้นทาง พร้อมกับมือขวาที่ล้วงเอาท่อนเหล็ก (พรอพยาง) ออกมาจากเสื้อแจ็กเก็ต หวดเข้าใส่ก้านคอของตำรวจหนุ่มอย่างเต็มแรง!
ฉากการต่อสู้ตะลุมบอนระยะประชิดเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด!
ธีร์ยืนกอดอกพิงลังไม้ สายตาคมกริบของเขาจดจ้องทุกการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ สมองของเขาทำการแยกส่วนจังหวะการเข้าทำ การปัดป้อง และการลงน้ำหนักของนักแสดงทั้งสองคนออกมาเป็ฉากๆ โดยอัตโนมัติ
สิ่งที่หยกพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้... ไม่มีอะไรผิดเพี้ยนไปเลยแม้แต่นิดเดียว
เมื่อมองเผินๆ การต่อสู้ของก๊อตดูรุนแรงและสวยงาม การออกหมัด การบล็อก และการเตะตัดขา ถูกต้องตาม 'ตำรา' และคิวที่ซักซ้อมเอาไว้ทุกกระเบียดนิ้ว แต่สำหรับสายตาของคนที่คุ้นเคยกับความตาย... การเคลื่อนไหวเ่าั้กลับดู 'เก้ๆ กังๆ' และขาดความลื่นไหลอย่างเห็นได้ชัด
ธีร์สังเกตเห็นว่า ก่อนที่ก๊อตจะออกหมัด หรือเตะในแต่ละครั้ง สายตาของนักแสดงหนุ่มจะเหลือบมองไปที่ตำแหน่งการวางเท้าของตนเอง หรือมองไปที่จุดที่ต้องปะทะล่วงหน้าเสมอ มันคือความลังเล มันคือเสี้ยววินาทีของการ 'นึกคิด' ว่าสเตปต่อไปจะต้องทำอะไรเพื่อไม่ให้ผิดคิว
การเคลื่อนไหวของเขาขาดความเป็ธรรมชาติ กล้ามเนื้อมีจังหวะกระตุกเกร็งที่ไม่สัมพันธ์กับการออกแรง ราวกับว่าเขากำลังกังวลว่าจะพลาดไปทำให้อีกฝ่ายเจ็บ หรือกังวลว่าท่าทางจะออกมาไม่สวยงามเมื่ออยู่หน้ากล้อง
ถ้าเป็ตำรวจ หรือนักสู้ของจริง... จะไม่มีทางขยับตัวด้วยความลังเลแบบนี้เด็ดขาด...
ธีร์ประเมินในใจอย่างเยือกเย็น ในการต่อสู้ระยะประชิด (CQC) ที่หมายถึงชีวิต ทุกการเคลื่อนไหวจะต้องไหลลื่นไปตามสัญชาตญาณ ไม่มีเวลาให้คิดทบทวน ไม่มีเวลาให้กังวลเื่ความสวยงาม มีเพียงเป้าหมายเดียวคือการทำลายศูนย์ถ่วง ปลดอาวุธ และปลิดชีพ หรือหยุดยั้งศัตรูให้เร็วที่สุดด้วยความเด็ดขาด หากก๊อตใช้การเคลื่อนไหวที่มีช่องโหว่และจังหวะดีเลย์แบบนี้ไปสู้กับอาชญากรตัวจริง เขาคงถูกแทงสวน หรือถูกหักคอไปั้แ่สามวินาทีแรกแล้ว
แต่ถึงกระนั้น ธีร์ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าดูแคลน หรือหลุดเสียงวิจารณ์ใดๆ ออกมา ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนดูต่อไปเงียบๆ เพราะเขาเข้าใจดีว่า โลกที่เขายืนอยู่ตรงหน้านี้ คือโลกของ 'มายา'
นี่คือการถ่ายทำภาพยนตร์เพื่อสร้างความบันเทิงให้กับผู้ชม ไม่ใช่การต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในซากปรักหักพังอย่างที่เขาเคยเผชิญมา การที่นักแสดงคนหนึ่งสามารถจดจำคิวและแสดงออกมาได้ตามบทบาทขนาดนี้ ก็นับว่าทำหน้าที่ของตนเองได้อย่างสมบูรณ์แบบในบริบทของพวกเขาแล้ว
การต่อสู้หน้าเซตดำเนินมาถึงจุดไคลแมกซ์ ก๊อตอาศัยจังหวะที่ฆาตกรเหวี่ยงท่อนเหล็กพลาด พุ่งตัวเข้าไปประชิด รวบเอวของสตันต์แมนเอาไว้แน่น ก่อนที่ทั้งคู่จะยื้อยุดฉุดกระชาก เสียหลัก และพากันล้มกลิ้งลงไปบนพื้นดาดฟ้าจำลองอย่างแรง!
"คัต!!"
เสียงผู้กำกับะโสั่งหยุดดังลั่นสตูดิโอ
"เยี่ยมมาก! แอ็กชันสวยมากก๊อต!" ผู้กำกับเอ่ยชมผ่านโทรโข่ง "เอาล่ะ ทีมงาน! เตรียมเซตกล้องสำหรับช็อตต่อไป! เราจะเปลี่ยนตัวเอา 'สตันต์แมน' ของพระเอกเข้ามาสแตนด์อินแทน สำหรับฉากที่ต้องกลิ้งไปชนกับคอมเพรสเซอร์แอร์นะ! รีบเคลียร์พื้นที่และเซตเบาะลมซับแรงกระแทกให้เรียบร้อย!"
สิ้นเสียงคำสั่ง ทีมงานก็รีบกรูเข้าไปในเซตอย่างรวดเร็ว ก๊อตลุกขึ้นยืนหอบหายใจพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ผู้กำกับ ก่อนจะเดินออกมาพักดื่มน้ำ ในขณะที่สตันต์แมนอีกคนที่มีรูปร่างและทรงผมคล้ายกับก๊อต สวมชุดตำรวจแบบเดียวกันเป๊ะ กำลังเดินเข้าไปประจำจุดบนพื้นเพื่อเตรียมรับหน้าที่ 'เจ็บตัว' แทนนักแสดงนำในช็อตต่อไป
ธีร์มองภาพการสับเปลี่ยนตัวและการทำงานที่เป็ระบบนั้นอย่างสนใจ การได้เห็นความวุ่นวายเื้ัโลกมายา ก็ถือเป็ประสบการณ์ใหม่ที่ช่วยฆ่าเวลาและดึงเขาออกจากความคุ้นเคยเดิมๆ ได้ดีไม่เลวเลยทีเดียว
7K
