ซวงจื้อฮวาที่ไม่ได้กินอาหารดี ๆ มานานจนจำไม่ได้ นางกินอาหารในถาดจนเกือบหมด หากนางไม่อิ่มเกินไปจริง ๆ นางคงจะกินเข้าไปจนหมดสิ้นแล้ว
ซวงอ้ายหลิวที่บ่าวมารายงานว่าซวงจื้อฮวากินอาหารแล้ว นางสั่งองครักษ์ของนางที่ท่านแม่ส่งมาคอยดูแลนาง ให้ออกไปหาขอทานมาสักคน นางยังส่งยาปลุกกำหนัดแบบเดียวกับที่ผสมในอาหารของซวงจื้อฮวาให้เขานำไปป้อนให้ขอทานด้วย
องครักษ์รับคำสั่งคุณหนูของพวกเขาทันที หลังรับยามาแล้วจึงพากันออกไปตามหาขอทานในเมืองหลวงที่มักอยู่ตามวัดร้างหรือกระท่อมที่พวกเขานำเศษขยะมาสร้างเป็ที่พัก องครักษ์ทั้งสองเลือกจะไปดูที่วัดร้างก่อน พวกเขารู้ว่ากระท่อมนั้นเต็มไปด้วยขอทานมากมาย งานเช่นนี้คนรู้ยิ่งน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี พวกเขาจึงไปสถานที่ที่คนน้อยที่สุดแทน
จ้วงคัง องค์ชายที่หนีตายจากการที่ลุงของเขาก่อฏในเผ่าซงหนู เขากำลังนั่งพักผ่อนรอองครักษ์ทั้งสองออกไปหาอาหารมาให้อยู่ที่ด้านในวัดร้างฝั่งตะวันตกของเมืองหลวงแคว้นเหอ พวกเขาสามคนรอดมาได้จากการตามล่าอย่างหวุดหวิด คนของเขากระจายกันหนีแทนที่จะรวมกลุ่มกัน
เนื่องจากวันนั้นเหตุการณ์เกิดกระทันหัน เสด็จพ่อและเสด็จแม่ของเขารีบส่งองครักษ์ที่ไว้ใจได้มาให้เขานับร้อยคน พวกเขาตายเพื่อล่อศัตรูและต่อสู้กันมาตลอดทางจนเหลือคนเพียงห้าสิบเท่านั้น เขาที่เห็นว่าศัตรูยังตามล่าอย่างไม่ลดละจึงตัดสินใจให้ทุกคนแยกตัวออกไป หากเมื่อใดที่ปลอดภัยแล้วค่อยติดต่อกันก็ยังไม่สาย เขาบอกจุดหมายปลายทางให้คนของเขาทั้งหมดแล้วว่าจะมาที่นี่ หลังจากแยกกันสองปีค่อยมาตามหาเขาที่เมืองหลวงเพื่อความปลอดภัย
คราแรกกลุ่มของเขามีสิบคน แต่ถูกฆ่าตายตามรายทางจนเหลือพวกเขาแค่สามคนเท่านั้น พวกเขาไม่เหลือเงินติดตัวเลยแม้แต่น้อย ด้วยความเร่งรีบจึงไม่ได้นำสิ่งใดติดตัวมา พวกเขาอาศัยขออาหารหรือไม่ก็ล่าสัตว์กินมาตลอดทาง เสื้อผ้าอาภรณ์จากที่เคยดูดีก็เหลือเพียงเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่นดั่งเช่นขอทานไปเสียแล้ว
องครักษ์ของซวงอ้ายหลิวเห็นมีขอทานนั่งอยู่คนเดียว พวกเขารีบเข้าไปจี้สกัดจุดและป้อนยาเข้าปากขอทานทันที จ้วงคังไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็ใคร เขาหิวเกินไปจนลืมระวังตัวจึงได้ถูกเข้าประชิดตัวง่ายขนาดนี้
องครักษ์ทั้งสองไม่พูดสิ่งใดแม้แต่น้อย พวกเขาช่วยกันจับขอทานกลับไปที่จวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายทันที จ้วงคังที่ถูกให้ยาปลุกกำหนัดอย่างแรงเข้าไปทั้งขวดเริ่มไม่มีสติ เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวและเพียงอยากปลดปล่อยความทรมานที่กำลังเกิดขึ้นภายในร่างกายเท่านั้น
องครักษ์โยนจ้วงคังเข้าไปในห้องของซวงจื้อฮวาที่ถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเช่นกันเสร็จก็ล็อคประตูอย่างดี พวกเขาเพียงเฝ้าอยู่ห่าง ๆ ไม่ให้ใครเข้ามายุ่งเื่ของเ้านายเท่านั้น
ซวงจื้อฮวาที่รู้สึกไม่ดีมาได้สักพักแล้ว นางปรือตามองชายร่างสูงสภาพเหมือนขอทานอย่างสับสน นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและชายผู้นี้เป็ใคร เหตุใดเขาจึงได้เข้ามาอยู่ในห้องนางได้
จ้วงคังที่ได้รับยามากกว่าซวงจื้อฮวา เขาเห็นผู้หญิงภายในห้องที่มืดมิดอย่างรางเลือน เขาที่ไม่มีสติดีจึงรีบเข้าหานางตามสัญชาตญาณทันที
ซวงจื้อฮวากรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว ถึงแม้ร่างกายนางจะรู้สึกไม่ดี แต่นางไม่อยากถูกใครก็ไม่รู้ข่มขืนเช่นนี้ นางดิ้นรน ทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งข่วนชายตรงหน้า แต่ไม่ว่านางจะทำอย่างไร ชายคนนี้ยังคงฉีกเสื้อผ้านางออกจนหมดและข่มขืนนางครั้งแล้วครั้งเล่า
ซวงจื้อฮวาสลบไปจากความเ็ปทั้งกายและใจ คราบน้ำตาเลอะเต็มใบหน้าน้อย ๆ ของนาง ร่องรอยความบอบช้ำเต็มไปทั่วร่างบอบบาง เืเปรอะเปื้อนไปทั่วที่นอน เศษเสื้อผ้าของนางกระจายอยู่ทั่วพื้นห้อง
จ้วงคังหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เขาไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้จริง ๆ นี่เป็ครั้งแรกที่เขาถูกยาปลุกกำหนัดและทำเื่เช่นนี้ ทุกอย่างเขาทำไปโดยขาดสติอย่างแท้จริง
ฟ้ายังไม่สว่าง บ่าวคนสนิทของซวงอ้ายหลิวเตะประตูห้องซวงจื้อฮวาจนเปิดออกเสียงดัง ซวงจื้อฮวาที่กำลังนอนพักร่างกายอันอ่อนล้าสะดุ้งตื่นด้วยความหวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ
จ้วงคังได้ยินเสียงดังเขารีบลืมตาขึ้นมาทันที ในอ้อมกอดเขามีร่างบอบบางที่กำลังสั่นอย่างรุนแรง เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะปลอบโยนนางจากเสียงแหลมบาดหูที่ดังขึ้นมาเสียก่อน
“นังสารเลว เ้ากล้าสวมหมวกเขียวให้สามีข้าเชียวหรือ ทั้งที่ข้าบอกแล้วว่ารอให้เขาว่างเสียก่อนจึงจะมาเข้าหอกับเ้า แต่เ้ามันร่านจนทนไม่ไหวถึงขนาดพาขอทานมาสมสู่ถึงในจวน เ้าช่างบังอาจนัก!” ซวงอ้ายหลิวท่องบทที่นางเตรียมมาอย่างดีในทันทีที่เห็นว่าแผนการของนางสำเร็จ
ซวงจื้อฮวาได้แต่ตกตะลึงกับคำกล่าวหาของพี่สาวนาง นางทำได้เพียงร้องไห้พร้อมร่างที่สั่นเทาอย่างหวาดกลัวพี่สาวใจร้ายที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของนาง พี่สาวนางทำกับนางเช่นนี้ได้อย่างไร นางไปทำอะไรให้นางเกลียดชังจนถึงกับวางแผนการทำลายนางได้ถึงขนาดนี้
จ้วงคังเห็นคนอยู่หน้าประตูมากมาย เขารีบปิดหน้าแล้วสวมเสื้อตัวนอกที่ทิ้งไว้บนเตียงอย่างลวก ๆ แล้วรีบวิ่งลงจากเตียงพร้อมทั้งใช้วิชาตัวเบาหนีออกไปในทันที เขาที่วางแผนจะเข้าร่วมกองทัพแคว้นเหอจะให้ใครพบเห็นเช่นนี้ได้อย่างไร เขายังต้องกลับไปกอบกู้เผ่าของเขาอีก จ้วงคังได้แต่ขอโทษหญิงสาวที่เขาทำร้ายอยู่ในใจ หากยังมีวาสนาต่อกัน สักวันเขาจะตอบแทนนางอย่างดีแน่นอน
คนที่อยู่หน้าประตูต่างใที่เห็นชายชู้ของซวงจื้อฮวาหนีไปต่อหน้าต่อตา ซวงอ้ายหลิวไม่ให้คนติดตามขอทานไป เพราะถึงยังไงแผนของนางก็สำเร็จแล้ว ไห่ซิงกวนที่ถูกนางปลุกมาแต่เช้าก็ไม่พอใจ เขาเพิ่งจะเคยพบอนุที่ท่านพ่อตาส่งมาให้เป็ครั้งแรก เสียดายที่เขาไม่ได้มาพบนางก่อนหน้านี้ ยิ่งเห็นนางคบชู้สู่ชายต่อหน้าต่อตา เขาจึงยิ่งโกรธ
840
