“นี่เธอ อีก 2 วัน ก็จะถึงวันวาเลนไทน์แล้วเธอจะให้ช็อกโกแลตใครน่ะ”
ประโยคคำถามแบบนี้กำลังเป็ที่นิยมถามกันในหมู่นักเรียนหญิงอยู่ตอนนี้เพราะวันที่ 14 กุมภาพันธ์เป็วันวาเลนไทน์ซึ่งตามประเพณีของญี่ปุ่นที่กำลังระบาดอยู่ในหมู่ของนักเรียนนั้นผู้หญิงจะนำช็อคโกแลตไปมอบให้กับผู้ชายที่ตนชอบ หากผู้ชายคนนั้นมีใจตอบเมื่อถึงวันที่ 14 มีนาคม ซึ่งเป็วันไวท์เดย์ผู้ชายจะนำท๊อฟฟี่หรือให้สิ่งของกลับคืนให้กับผู้หญิงคนนั้น แล้วทั้ง
สองคนก็จะได้เป็คู่รักกัน
“นี่เจี๊ยบๆ วันวาเลนไทน์ เธอจะให้ช็อคโกแลตใครน่ะ” นุ่นเดินถือขนมมานั่งลงใกล้ๆกับเจี๊ยบที่นั่งรวมกันอยู่กับเมย์และมิ้นต์
“ไม่รู้สิ ไม่มีหรอก ใครจะเหมือนเธอล่ะ ปีนี้คงให้ป๊อปล่ะสิ” เจี๊ยบตอบปฏิเสธ ก่อนจะล้อเลียนเพื่อนอย่างรู้ทัน
“เอ้อ…ก็แหม…เจี๊ยบก็” นุ่นหน้าแดงด้วยความเขินอาย เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นทำให้ทั้งนุ่นและป๊อปรู้ใจตัวเองว่า แท้จริงแล้วถึงทั้งคู่จะทะเลาะกันแต่ก็แอบสนใจกันอยู่ตลอดเวลา
“แหม....แบบนี้คงไม่เห็นาน้ำลาย ระหว่างนุ่น..กับป๊อปแล้วสิ” มิ้นต์ถามนุ่นล้อๆ
“อะไรกันมิ้นต์ อย่างตานั่นน่ะนะ ปากเสียจะตาย” นุ่นร้องบอกมิ้นต์เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย
“ว่าใครปากเสีย ห๊า!! ยัยม้าดีดกระโหลก” ป๊อปที่เดินมายืนอยู่ข้างหลังนุ่นและได้ยินที่เธอว่าเขาพอดี ถามออกมาเสียงด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
“อะไร!! ก็นายนั่นล่ะจะมีใครล่ะ” นุ่นลุกขึ้นยืนเถียงป๊อปทันที แล้วทั้งคู่ก็เริ่มโต้เถียงกันอีกเหมือนเดิมโดยเพื่อนๆ พากันส่ายหัวในความดื้อของทั้งคู่
“เออ....แล้วมิ้นต์ล่ะจะให้ใคร” เจี๊ยบเลิกสนใจนุ่นกับป๊อปและหันไปถามมิ้นต์ทันที
“เอ้อ…….เรา…..ยังไม่รู้เลยน่ะ” มิ้นต์บอกด้วยน้ำเสียงอึกอักพลางลอบมองริวที่กำลังพยายามห้ามาระหว่างป๊อปกับนุ่นอยู่
“แล้วเมย์ล่ะ” เจี๊ยบหันไปถามเมย์ต่อทันที
“เราไม่มีหรอก ขอตัวก่อนนะ” เมย์บอกเสียงเรียบแล้วรีบลุกขึ้นเดินหนีออกไปทำให้มิ้นต์และเจี๊ยบรู้สึกงุนงงกับท่าทีของเมย์
“เออ...จริงสิ มิ้นต์ เย็นนี้ไปซื้อของกับเรามั้ย ? ได้ข่าวว่ามีร้านเปิดใหม่ตรงหัวมุมถนนสายB น่ะ มีของกุ๊กกิ๊กน่ารัก แล้วก็มีช็อคโกแลตขายด้วยนะ”เจี๊ยบชวนมิ้นต์ให้ไปด้วยกัน
“อืม………ก็ดีนะ เราก็อยากไปดูเหมือนกัน” มิ้นต์ตอบตกลงอย่างไม่ลังเลทันที
“ไปไหน ไปด้วยคนสิ”นุ่นยื่นหน้าเข้ามาแทรกระหว่างทั้งสองคนด้วยความอยากรู้
“อะไรยะ เลิกทะเลาะกับป๊อปแล้วเรอะ ?”เจี๊ยบหมั่นไส้เพื่อน
“ก็หมอนั่นชอบกวนประสาทนี่นา” นุ่นแอบแลบลิ้นไปทางป๊อปด้วยความหมั่นไส้
“นุ่นจะไปด้วยเหรอ เราจะไปซื้อช็อคโกแลตกันนะ”มิ้นต์ถามล้อๆ
“เหรอ...” นุ่นแกล้งฟอร์มใช้ความคิด
“แล้วไง ? จะให้ช็อคโกแลตป๊อปรึเปล่าล่ะ ?” เจี๊ยบหรี่ตามองเพื่อนอย่างรู้ทัน
“ก็.....ให้สิ..” นุ่นตอบด้วยท่าทางอ้อมแอ้ม
“โธ่ นึกว่าจะแน่” เจี๊ยบและมิ้นต์พูดออกมาพร้อมกันโดยมีเสียงนุ่นหัวเราะกลบเกลื่อนความเขินของตนเอง
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
หลังเลิกเรียนเจี๊ยบ มิ้นต์ และนุ่นพากันเดินทางถนนสาย B ทั้งสามคนพูดคุยเกี่ยวกับเื่วันวาเลนไทน์ที่จะมาถึงรวมทั้งช็อคโกแลตที่จะซื้อ
“เออ จริงสิ มิ้นต์ แล้วเมย์ล่ะ ?” นุ่นนึกขึ้นจึงถาม
“เมย์บอกว่ามีธุระน่ะ เลยกลับไปก่อน” มิ้นต์ตอบ
“เหรอ แล้วมิ้นต์จะซื้อช็อคโกแลตแบบไหนน่ะ ?”นุ่นถามด้วยความสนใจ
“เราว่า เราจะซื้อตำราไปทำช็อคโกแลตเองน่ะ”มิ้นต์นิ่งคิดก่อนจะตอบ
“อ้าว ไม่ซื้อสำเร็จรูปเหรอ ?” เจี๊ยบถามบ้าง
“อืม..ไม่รู้สิ แต่เมย์เคยบอกว่า ถ้าอยากสื่อให้คนที่เราชอบรับรู้ช็อคโกแลตทำมือจะดีที่สุดน่ะ” มิ้นต์อธิบาย
“เหรอ..แต่เราทำไม่ได้หรอก เพราะฝีมือด้านนี้เราห่วยมากเลย” นุ่นทำหน้าเหยๆ
“ใช่สิยะ คราวก่อนวิชาคหกรรมยัยนุ่นทำผัดมักกะโรนีกลายเป็มักกะโรนีผัดซีอิ้วน่ะ”เจี๊ยบรีบเผาเพื่อนทันที
“อะไรยะ พูดมากน่ะ ทีตัวเองใส่น้ำส้มสายชูลงไปในซอส สปาเก็ตตี้ฉันยังไม่บ่นเลยนะยะ” นุ่นเถียงกลับทันควัน
“อ๊ะ ร้านนั้นรึเปล่า เจี๊ยบ ?”มิ้นต์รีบเบรกก่อนที่ทั้งคู่จะถกเถียงกันไปมากกว่านี้
มิ้นต์ชี้ไปยังร้านค้าตรงหัวมุนถนนสาย Bซึ่งเป็ร้านที่ค่อนข้างดึงดูดลูกค้า โดยเฉพาะชื่อของร้านอีกทั้งการตกแต่งด้านหน้าของร้านก็ดูลึกลับ ส่งผลให้มีความรู้สึกอยากเข้าไปดูว่าภายในมีสินค้าอะไรบ้าง
“ใช่แล้วล่ะ ร้าน Magic นี่ล่ะเห็นเขาบอกว่ามีของแปลกๆ มากมายเลย” เจี๊ยบบอกเพื่อนๆก่อนจะเดินตรงไปยังร้านดังกล่าว
ทั้งหมดเดินเข้าไปดูภายในร้าน ก่อนจะพากันแยกย้ายเดินไปคนละที่โดยนุ่นเดินไปดูตรงที่ขายซ๊อคโกแลตสำหรับคนมีความรักซึ่งปิดป้ายลดราคา 50%
ส่วนมิ้นต์นั้นเดินดูตำราทำอาหาร โดยเฉพาะวิธีการทำช๊อคโกแลต เจี๊ยบก็เดินสำรวจทั่วร้านจนกระทั่งเดินเข้าไปด้านใน และสะดุดตากับตุ๊กตาผู้หญิงผมยาวโบราณตัวหนึ่งหญิงสาวรู้สึกแปลกใจ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาตุ๊กตาตัวนั้นราวกับโดนดึงดูด
“ตุ๊กตาตัวนี้...” เจี๊ยบพึมพำเบาๆและหยิบตุ๊กตาโบราณขึ้นมาดู ทันใดนั้นเศษกระดาษที่อยู่ใต้ฐานตุ๊กตาก็หล่นลงบนพื้น
“อะไรน่ะ ?” เจี๊ยบเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจก่อนจะก้มลงหยิบขึ้นมาอ่าน
“หาก้าสิ่งใดให้เขียนใส่กระดาษและใส่ไว้ในตุ๊กตาจะทำให้สมหวังในสิ่งที่้า” เจี๊ยบอ่านออกมาเบาๆ ก่อนจะยืนนิ่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
“เสร็จรึยัง เจี๊ยบ” นุ่นร้องะโเรียกเจี๊ยบเมื่อเห็นเธอหายไปนานมาก
“เสร็จแล้วๆ” เจี๊ยบสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะะโบอกนุ่น และขยำเศษกระดาษใส่ในกระเป๋ากระโปรงหยิบตุ๊กตาเดินออกมาด้านหน้าของร้าน ก็พบนุ่นยืนถือช๊อคโกแลต และมิ้นต์กำลังยืนถือตำราการทำช็อคโกแลตอยู่
“ทำอะไรอยู่ ช้าจริง” นุ่นถามเจี๊ยบและวางของที่จะซื้อไว้บนเคาท์เตอร์จ่ายเงิน
“เปล่าน่ะ” เจี๊ยบปฏิเสธเสียงเรียบพร้อมกับวางตุ๊กตาผมยาวโบราณบนเคาท์เตอร์
“เอ๊ะ! เจี๊ยบ เธอจะซื้อตุ๊กตาตัวนี้เหรอ” มิ้นต์ถามเจี๊ยบด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเพื่อนวางตุ๊กตาตามหลังนุ่น
“อืม มันดูสวยและโบราณดีน่ะ” เจี๊ยบตอบและจ้องมองตุ๊กตานิ่ง
“พิลึกจริง ตุ๊กตาเก่าๆ แบบนี้ ยังจะซื้ออีก” นุ่นบ่นอย่างไม่เข้าใจ
“เื่ของเราน่า” เจี๊ยบตัดบท
เมื่อทุกคนจ่ายเงินค่าสิ่งของที่ต่างคนต่างซื้อกันมาและพากันเดินออกไปจากร้านเพื่อตรงกลับบ้านโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับตามองทั้งหมดอยู่ด้วยั์ตาที่น่ากลัว
เมื่อมิ้นต์กลับถึงบ้าน ป้าโจวก็บอกเธอว่า เมย์กำลังรอเธออยู่ในครัว มิ้นต์จึงรีบเก็บของและเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวและถือตำราทำช็อคโกแลตเดินไปหาเมย์ในครัวอย่างร่าเริง
“กลับมาแล้วเหรอ” เมย์เอ่ยทักมิ้นต์ทั้งๆที่ยังไม่ทันหันกลับไปมอง
“เมย์จ๋า ทายซิว่าวันนี้มิ้นต์ได้อะไรมา”มิ้นต์เอาตำราทำช็อคโกแลตแอบไว้ด้านหลัง
“ไม่รู้สิ” เมย์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“โธ่...เมย์น่ะ มิ้นต์ไม่เชื่อหรอกว่าเมย์จะไม่รู้”มิ้นต์เถียงทันควัน
“ฮึฮึ รู้แล้วยังจะถามอีกนะ”เมย์อมยิ้มก่อนจะหันกลับมาพร้อมกับถ้วยที่ใส่ของเหลวสีน้ำตาล
“อะไรน่ะ ?” มิ้นต์เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
“เอ้า ก็มิ้นต์จะทำช็อคโกแลตไปให้ริวไม่ใช่เหรอ”เมย์ถามยิ้มๆ
“โหย....เมย์นี่รู้ใจมิ้นต์จริงๆ เลย”มิ้นต์ตาโตเมื่อเห็นว่าฝาแฝดของเธอเตรียมของสำหรับทำช็อคโกแลตไว้เรียบร้อยแล้ว
“ว่าแต่ กางตำราแล้วทำเนี่ย มันจะอร่อยรึไง”เมย์ถามล้อๆ
“ฮื้อ...เมย์น่ะ ก็รู้อยู่แล้วว่าฝีมือด้านนี้มิ้นต์ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่” มิ้นต์ทำเสียงงอนๆ ก่อนจะเอาตำราวางไว้บนโต๊ะทำอาหาร
“หึหึ ก็เพราะแบบนั้นสิคะ คุณหนูใหญ่ถึงได้เตรียมตัวช่วยคุณหนูเล็กทำน่ะ” เสียงป้าโจวหัวเราะดังขึ้นพร้อมกับร่างของเธอที่ถือส่วนผสมอื่นๆออกมาและนำไปวางไว้บนโต๊ะ
“แหม...มิ้นต์ก็พยายามอยู่นี่ไง”มิ้นต์ทำเสียงประจบทั้งคู่
“เอาเถอะๆ เมย์ก็แค่ช่วยเตรียมส่วนผสมเท่านั้นนะที่เหลือมิ้นต์ต้องเป็คนลงมือทำเอง เข้าใจมั้ย ?”
“อื้ม แต่เมย์ต้องทำเป็เพื่อนมิ้นต์ด้วยนะ”มิ้นต์ยื่นข้อต่อรอง
“รู้แล้วน่ะ” เมย์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
“ฮิฮิ งั้นลงมือกันเลยดีกว่า” มิ้นต์หัวเราะชอบใจก่อนจะเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาคาด และเริ่มลงมือทำช็อคโกแลตกับแฝดผู้พี่อย่างสนุกสนาน
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
ส่วนเจี๊ยบเมื่อกลับถึงบ้านก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเข้านอน ขณะที่เธอกำลังหวีผมอยู่นั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปมองตุ๊กตาโบราณที่ซื้อกลับมาด้วย
“นี่เราคิดยังไงถึงได้ซื้อเ้านี่กลับมานะ”เจี๊ยบพึมพำเบาๆ ก่อนจะหยิบตุ๊กตาขึ้นมาพิจารณา
“เื่ที่จะทำให้เราสมหวัง คงเป็เื่ล้อเล่นแน่เลย เฮ้อ.” เจี๊ยบถอนหายใจเมื่อรู้ว่าตนเองคงถูกหลอกเสียแล้ว
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปซื้อช็อคโกแลตให้ริวดีกว่า”เจี๊ยบพึมพำกับตนเอง ก่อนจะวางตุ๊กตาเอาไว้บนโต๊ะเครื่องเขียน จากนั้นก็ปิดไฟและเข้านอนโดยที่เธอไม่ได้สังเกตว่า ริมฝีปากของตุ๊กตาแย้มขึ้นนิดหนึ่ง
“...เจี๊ยบ....”
“...เจี๊ยบบบ...”
“ใครน่ะ ?” เจี๊ยบร้องถามออกไปรอบตัวของเธอมีแต่หมอกสีขาวลงหนาตา ทำให้มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
“...ฉันเอง....จำได้มั้ย...”เสียงตอบกลับมาเป็เสียงยานคาง แต่กลับทำให้เจี๊ยบรู้สึกเย็นะเื
“..ใครน่ะ ?”เจี๊ยบถามซ้ำพร้อมกับเพ่งตาฝ่าหมอกหนาไปข้างหน้า
“เธอชอบผู้ชายที่ชื่อริวใช่มั้ย....”เสียงลึกลับยังคงดังก้องอยู่
“ใช่ แล้วทำไมล่ะ ?” เจี๊ยบะโถาม
“ถ้าเธออยากสมหวังกับเขา ก็กำจัดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้เขาซะ...” เสียงนั้นดูเหมือนมีอำนาจจนเจี๊ยบไม่อาจขัดขืนได้
“เธอเป็ใครน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้นะ !!”เจี๊ยบะโดังลั่น
“ถ้าเธอไม่กำจัดผู้หญิงคนอื่น เขาก็จะกลายเป็ของคนอื่น...เธอยอมได้เหรอ...” เสียงนั้นเข้าใกล้เจี๊ยบมากยิ่งขึ้น
“ไม่ !!! ฉันไม่ยอมม !!” เจี๊ยบสั่นศีรษะไปมา
“ถ้าเธออยากได้ริว ก็ขอร้องฉันสิ ฉันจะทำให้เธอสมหวังเอง.......ฮ่า ฮ่า”
เ้าของเสียงดังกล่าวปรากฏต่อหน้าของเจี๊ยบทันทีเป็ตุ๊กตาผมยาวโบราณตัวที่เธอซื้อมา ใบหน้าของมันกำลังแสยะยิ้มให้อย่างน่ากลัวมือของมันยื่นเข้ามาหมายจะบีบคอเธอ
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด”
เจี๊ยบสะดุ้งลืมตาตื่นขึ้นมาทันที หญิงสาวลุกพรวดขึ้นนั่งเหงื่อไหลออกมาตามไรผมของเธอเจี๊ยบหันไปมองตุ๊กตาผมยาวโบราณที่ตั้งอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาหวาดระแวง ก็พบว่ามันยังคงตั้งอยู่บนนั้นไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน
“บ้าน่ะ เราคงแค่ฝันร้ายเท่านั้นล่ะ”เจี๊ยบส่ายศีรษะไล่ความคิดของตนเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนเหมือนเดิม
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
วันรุ่งขึ้นเจี๊ยบไปโรงเรียนแต่เช้า เนื่องจากนอนไม่หลับทั้งคืนเธอนำตุ๊กตาติดกระเป๋ามาด้วยโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอจึงทำเช่นนี้ ขณะที่เจี๊ยบกำลังเดินผ่านห้องของชมรมกรีฑาเธอก็เห็นริวกับเมย์กำลังนั่งอยู่ด้วยกันทำให้เจี๊ยบหยุดชะงักและแอบยืนฟังอยู่ด้านนอก
“เอ่อ..เมย์ วันเสาร์นี้ เธอว่างรึเปล่าน่ะ ?”ริวรวบรวมความกล้าถามเมย์ หลังจากที่เขามาโรงเรียนแต่เช้าและเจอเมย์ยืนมองต้นไม้ภายในโรงเรียนอยู่คนเดียวเขาจึงชวนเมย์มานั่งคุยในห้องของชมรม
“ทำไมเหรอ ? จะชวนเราไปดูหนังเหรอ?” เมย์มองริวและชิงถามออกมาอย่างรู้ทันในความคิดของเขา
“อืม…….ก็หนังเื่ที่เธอเคยบอกน่ะ เข้าฉายแล้ว เราก็เลย…………” ริวบอกเมย์อย่างเขินๆตอนนี้เขาเริ่มชินกับการที่เมย์รู้ก่อนล่วงหน้าแล้วว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“อืม….ก็ได้” เมย์ตอบง่ายๆ พร้อมกับคิดแผนบางอย่างในใจเงียบๆ
“จริงเหรอ!!” ริวยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นเมย์พยักหน้ายืนยัน
การตอบตกลงไปดูหนังกับริวของเมย์ทำให้เจี๊ยบหน้าซีดหญิงสาวรู้สึกอึ้งและเสียใจอย่างมาก เธอรีบวิ่งหนีไปทันทีน้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาหญิงสาววิ่งไปทางด้านหลังของโรงเรียนพร้อมกับยืนหอบเล็กน้อย
“เธอจะยอมเสียริวให้คนอื่นเหรอ”เสียงของตุ๊กตาเมื่อคืนดังก้องในสมองของเธอ
“ไม่ ไม่ ไม่” เจี๊ยบส่ายศีรษะไปมาอย่างรวดเร็ว
“ขอร้องฉันสิ แล้วฉันจะทำให้เธอสมหวัง”เสียงของตุ๊กตายังคงดังต่อเนื่องเป็เสียงสะท้อนภายในหัว
เจี๊ยบจ้องมองตุ๊กตาโบราณที่เธอนำมาด้วยซึ่งดูเหมือนมันกำลังแสยะยิ้มให้กับเธอ
“เมย์....ถ้าไม่มีเธอสักคน..ริวก็คงหันมามองฉัน”เจี๊ยบพึมพำเบาๆ เธอเหลือบไปมองที่กระเป๋าแบบถุงผ้าที่ถือมาด้วยสายตาของตุ๊กตากำลังเชิญชวนเธอ
“........”
เจี๊ยบตัดสินใจหยิบตุ๊กตาออกมาและนั่งลงเขียนข้อความบางอย่างในเศษกระดาษก่อนที่จะใส่มันกลับเข้าไปในตัวของตุ๊กตาตามเดิม
19K
