[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80

บทที่ 35 อดีตของสวีอวี้จู

หนิงเฉิงฮุยเห็นสวีอวี้จูยืนขวางประตูอยู่ ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

"ทำไมไม่เข้าไป? ยืนทำอะไรอยู่ตรงนี้?"

สวีอวี้จูไม่พูดอะไร

หนิงเฉิงฮุยจึงผลักเธอเบาๆ แล้วเดินเข้าไปข้างในพลางพูดอย่างเหนื่อยใจ "อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิ ใกล้เที่ยงแล้ว ผักที่เก็บมาถ้าไม่รีบจัดการ เดี๋ยวตอนเที่ยงก็ไม่มีอะไรกินหรอก"

เขาหันหลังกลับไปแล้วเรียกหลานสาวที่อยู่ในบ้าน

"หรานหราน เร็วเข้า ตากับยายเก็บผลไม้ป่ามาฝากรับรองว่าหวานมากแน่นอน เอาไปล้างแล้วกินได้เลย…"

คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอของหนิงเฉิงฮุย

เสียงของเขาหยุดชะงัก เมื่อเห็นหนิงหรานและสวีหลินนั่งเผชิญหน้ากันอยู่ที่ประตู

สวีหลินลุกขึ้นยืนแล้ว เขาถูมืออย่างประหม่า มองหนิงเฉิงฮุยและสวีอวี้จูด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

เขาแทบไม่เคยได้พูดคุยกับป้าและลุงเขยเลย

นอกจากเคยเจอกันครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ แล้ว หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก

ไม่รู้ว่าป้ากับลุงเขยจะยังจำเขาได้หรือเปล่า

หนิงเฉิงฮุยตอบสนองอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นชายหนุ่มที่ดูไม่คุ้นหน้า เขาก็คิดว่าเป็นคนแปลกหน้า จึงทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที

"นายเป็นใคร? มาทำอะไรที่บ้านฉัน? หรานหราน เป็นยังไงบ้าง?"

เขาพูดพลางเดินเร็วไปหาหนิงหราน

ตาจำสวีหลินไม่ได้?

หนิงหรานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในใจก็มีความคิดใหม่เกี่ยวกับสวีหลินเพิ่มขึ้นมาอีก

เธอทำตามที่หนิงเฉิงฮุยพูด ลุกขึ้นยืน มองหนิงเฉิงฮุยที่เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน แล้วดึงเธอไปไว้ข้างหลัง

ถามเธอเบาๆ ว่า "หรานหราน คนนี้ทำอะไรหนูหรือเปล่า?"

หนิงหรานมองสวีหลินที่ทำหน้ากระอักกระอ่วนใจ จากนั้นก็มองสวีอวี้จูที่ยืนนิ่งอยู่ด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

พูดว่า "คุณตา เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่ค่ะ ชื่อสวีหลิน"

"ลูกพี่ลูกน้องของใครนะ..." หนิงเฉิงฮุยพูดโดยไม่คิด

แต่คราวนี้คำพูดของเขาติดค้างอยู่กลางคัน

ยังพูดไม่จบ หนิงเฉิงฮุยก็เบิกตากว้าง จ้องมองสวีหลินด้วยความประหลาดใจ

ในใจก็นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน

ทั้งสองฝ่ายต่างนิ่งงัน

สวีหลินมองสวีอวี้จูที่เห็นได้ชัดว่าจำเขาได้ แต่ก็มีสีหน้าหวั่นวิตก และมองหนิงเฉิงฮุยที่สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก ในใจก็ลังเลอย่างมาก

เขายังไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปพูดคุย หรือควรจะวางเงินแล้วเดินออกไปเลยดี

ความจริงแล้ว สวีอวี้จูมีใบหน้าแบบหญิงสาวทางใต้ที่งดงามอ่อนหวาน ถึงแม้ว่าจะอายุมากแล้ว และต้องทำงานบ้านทุกวัน แต่น้ำตาคลอเบ้าที่ดูเหมือนหมอกบางๆ และความอ่อนโยนที่แผ่ออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงเลย

ส่วนสวีหลินนั้นดูแข็งแรงบึกบึน ลักษณะหน้าตาแตกต่างจากสวีอวี้จูอย่างสิ้นเชิง

แต่ก็ยังพอจะมองเห็นความคล้ายคลึงกันบ้างจากสีหน้าและแววตา

หนิงหรานไม่รู้ว่า คนสมัยนี้มักจะเลือกผู้หญิงที่อวบอ้วนแข็งแรงมาเป็นภรรยา เพราะดูแล้วจะมีวาสนาดีและให้กำเนิดบุตรได้ง่าย

เมื่อนานมาแล้ว แม่ของสวีอวี้จูไม่ชอบใบหน้าแบบนี้ของสวีอวี้จู

"หลินจื่อ?" หนิงเฉิงฮุยเป็นคนพูดก่อน

เขามองภรรยาด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าสวีหลินจะพูดอะไรที่ไม่ดีออกมา แล้วทำให้เธอเสียใจอีก

สวีหลินตอบรับอย่างสุภาพ แล้วเรียก "ลุงเขย"

สวีอวี้จูถึงเพิ่งรู้สึกตัว แล้วทักทายสวีหลิน

หนิงหรานกลอกตาไปมา ดึงชายเสื้อของหนิงเฉิงฮุย แล้วพูดว่า "ตา เราไปทำกับข้าวกันเถอะ ปล่อยให้ยายคุยกับน้าเล็กสองคน"

หนิงเฉิงฮุยก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว รู้ว่าหลานสาวตัวน้อยต้องการให้สวีอวี้จูและสวีหลินมีพื้นที่ส่วนตัวในการพูดคุย เขาก็ตอบตกลงทันที

สวีอวี้จูมองหลานชายด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยน "หลินจื่อ วันนี้กินข้าวเที่ยงที่นี่ด้วยกันสิ พอดีได้ลองฝีมือทำกับข้าวของลุงเขย"

สวีหลินมองหนิงเฉิงฮุยและหนิงหรานด้วยความซาบซึ้ง

หนิงหรานก็กล่าวลาสวีอวี้จู แล้วเดินออกไปนอกบ้านพร้อมกับหนิงเฉิงฮุย โดยจงใจถือตะกร้าผักออกไปเลือกผักข้างนอก

สวีอวี้จูตอบรับเบาๆ “อืม”

หลังจากออกมาข้างนอกแล้ว หนิงหรานจึงมองหนิงเฉิงฮุยแล้วถามอย่างสงสัย "ตาคะ ทำไมหนูไม่เคยได้ยินเรื่องของน้าเล็กเลยล่ะคะ?"

หนิงเฉิงฮุยหาหินก้อนหนึ่งนั่งลง แล้วมองหนิงหรานอย่างจนใจ พูดสั้นๆ ว่า

"ยายกับทางบ้านเคยมีเรื่องบาดหมางกัน ตอนนั้นยายทะเลาะกับทวดแรงมาก ก็เลยไม่ได้กลับไปอีกเลย"

"เป็นเพราะยายไม่อยากกลับ หรือทางบ้านไม่อยากให้ยายกลับคะ?" หนิงหรานถามอย่างเฉียบแหลม

หนิงเฉิงฮุยมองหนิงหรานอย่างประหลาดใจ

เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า "ทางบ้านไม่อยากให้กลับ"

พูดจบชายชราก็ถอนหายใจ

แววตาหนิงหรานสั่นไหว รีบรบเร้าให้หนิงเฉิงฮุยเล่าให้เธอฟัง

ตอนแรกหนิงเฉิงฮุยไม่อยากเล่าเท่าไหร่ แต่เมื่อคิดว่าหนิงหรานก็โตแล้ว ตอนนี้ก็เป็นเด็กที่มีความคิดเป็นของตัวเอง รู้ว่าจริงๆ แล้วมันก็ไม่เป็นไร

เขาจึงเริ่มเล่า แต่ตอนที่เล่าก็รู้สึกผิดมาก

ที่แท้แล้ว เดิมทีสวีอวี้จูไม่ใช่คนหมู่บ้านหนิงสุ่ย เธอเป็นคนหมู่บ้านเซี่ยงหยาง แต่งงานมาไกล

ในสมัยนั้น ครอบครัวสวีถือว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยในละแวกนี้ แถมในบ้านยังเคยมีคนไปเป็นทหาร เป็นครอบครัวทหาร มีฐานะสูงมาก บวกกับสวีอวี้จูที่หน้าตาสะสวย ก็มีคนมากมายอยากจะแต่งงานกับเธอ

ตอนนั้น ครอบครัวสวียังมีสวีอวี้จูเป็นลูกสาวคนเดียว จึงตามใจเธอมาก สวีอวี้จูก็สนิทกับพ่อแม่มาก

หลังจากนั้นไม่กี่ปี สวีอวี้จูก็มีน้องชายชื่อสวีเป่าหมิน

สวีเป่าหมินอายุน้อยกว่าสวีอวี้จูสิบปี เป็นลูกคนสุดท้องของครอบครัวสวี

ในยุคนั้น เด็กที่อายุห่างกันสิบปีก็สามารถดูแลน้องๆ ได้แล้ว ตอนนั้นสวีเป่าหมินสนิทกับพี่สาวคนนี้มาก

ปีที่สวีอวี้จูแต่งงานกับหนิงเฉิงฮุย เขาอายุไม่ถึงสิบขวบ

ตอนแรก เขาสนับสนุนพี่สาว เพราะพี่สาวชอบผู้ชายคนนี้ ทำไมจะแต่งงานไม่ได้?

แต่ต่อมา แม่และญาติทางฝ่ายแม่ต่างก็คัดค้านอย่างรุนแรง เพราะคิดว่าครอบครัวหนิงเฉิงฮุยยากจน ไม่มีฐานะที่ดี ไม่สามารถให้ชีวิตที่ดีกับสวีอวี้จูได้ และหนิงเฉิงฮุยก็ไม่มีเงินเก็บหรือเส้นสายใดๆ มีผู้ชายที่ดีกว่าหนิงเฉิงฮุยอีกมากมาย จึงดูถูกหนิงเฉิงฮุยมาก

แม่ของพวกเขาก็ขู่ต่างๆ นานา ไม่ให้สวีอวี้จูแต่งงานกับหนิงเฉิงฮุย ต่อมาก็เกิดเรื่องวุ่นวายมากขึ้น ครอบครัวก็เสียชื่อเสียงไม่น้อย แม่ของสวี อวี้จูถึงกับเป็นลมไปครั้งหนึ่ง

เมื่อเป็นแบบนั้น สวีเป่าหมินก็รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าที่คนในครอบครัวต้องมาทะเลาะกันเพราะผู้ชายคนเดียว จึงเกลียดหนิงเฉิงฮุยมาก และค่อยๆ คัดค้านตามไปด้วย

เขายังขอร้องให้พี่สาวยกเลิกการแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ เพื่อให้ครอบครัวสงบลง พ่อแม่และพวกผู้ใหญ่จะได้สบายใจ แต่ตอนนั้นสวีอวี้จูตั้งใจแน่วแน่ที่จะแต่งงานกับหนิงเฉิงฮุย จึงไม่ยอมตกลง

เธอไม่สนใจคำคัดค้านของทุกคนในครอบครัว ตัดสินใจแต่งงานกับหนิงเฉิงฮุยอย่างไม่ลังเล และย้ายไปอยู่หมู่บ้านหนิงสุ่ยที่ยากจนและค่อนข้างล้าหลัง

สวีเป่าหมินในตอนนั้นยังเด็กและใจร้อน เมื่อเห็นพี่สาวตัดสินใจแบบนั้นเขาก็โกรธพี่สาวมาก จึงตัดขาดความสัมพันธ์กับสวีอวี้จูในวันที่เธอแต่งงานกับหนิงเฉิงฮุย

ตอนนี้ผ่านไปหลายปีแล้ว พวกเขาก็อายุห้าสิบปีแล้ว ก็ยังไม่ได้ติดต่อกันเลย

ครั้งล่าสุดก็คือเมื่อสิบกว่าปีก่อน ก่อนที่หนิงหรานจะเกิด

ตอนนั้นเกิดเรื่องใหญ่ แม่ของสวีอวี้จูเสียชีวิต

ตอนนั้นสวีอวี้จูเสียใจมาก หนิงเฉิงฮุยจึงพาเธอกลับไป คิดจะไปกราบลาขอโทษแม่ของเธอก่อนที่ท่านจะถูกฝัง

แต่ใครจะคิดว่า ต่อมาก็มีเรื่องที่หนิงชิงอวิ๋นท้องก่อนแต่งมาอีก

ในยุคนั้น การท้องก่อนแต่งเป็นเรื่องร้ายแรงมาก!

ส่วนใหญ่จะถูกประณาม ครอบครัวก็จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ ต้องอ่านคำขอโทษต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน พ่อแม่จะอับอายไปตลอดชีวิต

ถ้าบ้านไหนเกิดเรื่องแบบนี้ บรรพบุรุษก็จะต้องอับอายไปด้วย!

ตอนนั้น ครอบครัวสวีเห็นสวีอวี้จูร้องไห้เสียใจ เดิมทีก็เกือบจะใจอ่อนยอมให้สวีอวี้จูเข้าบ้านแล้ว แต่พอได้ยินเรื่องนี้ พ่อของสวีอวี้จูก็เป็นลมไปทันที สุขภาพไม่ดีจนถึงทุกวันนี้

เพราะเรื่องนี้ สวีอวี้จูไม่ได้เข้าบ้านตระกูลสวีอีกเลย สวีเป่าหมินก็ยิ่งเกลียดพี่สาวคนนี้ ความสัมพันธ์ก็ยิ่งแย่ลงไปอีก

สุดท้ายสวีอวี้จูก็ไม่ได้เห็นหน้าแม่ของเธอเป็นครั้งสุดท้าย

นี่เป็นความเสียใจที่สุดของสวีอวี้จู

ดังนั้น ตอนนี้เมื่อได้เจอสวีหลิน สวีอวี้จูถึงกับพูดไม่ออก

หนิงเฉิงฮุยคาดเดาว่า สาเหตุที่สวีหลินมาน่าจะเป็นเพราะสวีเป่าหมินได้ยินว่าพี่สาวคนเดียวของเขามีชีวิตที่ลำบาก จึงเกิดความสงสาร ไม่อยากเห็นสวีอวี้จูต้องลำบากในบั้นปลายชีวิต

สวีเป่าหมินน่าจะให้สวี่หลินมาโดยที่ไม่บอกให้พ่อของเขารู้!