เวลา 21.46 น.
รถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าหอพัก บรรยากาศยังดูครึกครื้น เพราะอยู่ไม่ห่างจากตลาดสักเท่าไหร่
พอลหันมามองผู้โดยสารของตนที่หลับสนิท คงเพราะเหนื่อยจากการนั่งรถนาน ๆ
จู่ ๆ ก็มีแวบนึงที่พอลเห็นวินแล้วนึกถึงหนูน้อยในอดีต คนตรงหน้ามีความคล้ายอย่างน่าประหลาดใจ
พอลสะบัดความคิดนั้นทิ้ง มันเป็ไปไม่ได้หรอก ป่านนี้เด็กคนนั้นคงแต่งงานมีลูกไปแล้วมั้ง ขนาดเขายังแต่งงานแล้วเลย
และภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ฉายขึ้นมาอีกครั้ง แววตาที่วินมองเขาตอนนั้น มันลึกซึ้งและอบอุ่นมาก ๆ ขนาดเขาเป็ผู้ชายยังเผลอหวั่นไหวเลย
"เฮ้อ..." พอลถอนหายใจออกมา
"อื้อ..." วินงัวเงียตื่นขึ้นมาเหมือนเด็กน้อย จนพอลยิ้มเอ็นดู
"ถึงแล้ว"พอลพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนุ่ม
วินพยักหน้างึก ๆ พร้อมกับบิดี้เีไปสองสามที
"พี่พอลคงเหนื่อยน่าดู ถ้าผมขับรถยนต์เป็ผมก็อยากเปลี่ยนขับให้บ้าง"วินตัดพ้อที่ตนแบ่งเบาภาระความเหนื่อยของอีกฝ่ายไม่ได้ แต่สัญญาว่าจะหาเวลาไปเรียนขับรถแน่นอน
พอลส่ายหน้าไปมา "พี่สบายมาก แค่วินไปเที่ยวเป็เพื่อนพี่ พี่ก็ขอบคุณมากแล้ว" พอลยิ้มให้อีกฝ่าย
"ขอบคุณเช่นกันครับ เชียงคานสนุกมาก"วินยิ้มตอบ
"จริงเหรอ?"พอลเลิกคิ้วถามเพื่อความแน่ใจ
จู่ ๆ ภาพเหตุการณ์ที่จูบกันก็แวบขึ้นมาในหัวของวิน วินดูเลิ่กลั่กทันที
"ค...ครับ งั้นผมขอตัวเข้าห้องก่อน ขับรถกลับดี ๆ นะครับ" วินเอาสายกระเป๋าเป้มาคล้องที่ไหล่ แล้วเปิดประตูลงจากรถทันที เพราะใจเต้นแรงมาก กลัวอีกฝ่ายจะได้ยิน
"อะ...อื้ม!"พอลหน้าเหวอเล็กน้อยกับเหตุการณ์ตรงหน้า อีกฝ่ายคงไม่ได้นึกถึงเื่เมื่อคืนหรอกใช่ไหม
พอลมองตามวินที่หายเข้าไปในหอพัก "ฝันดีนะ" แล้วเขาก็หันกลับมามองทาง แล้วออกรถเพื่อกลับหอของตัวเอง
เช้าวันต่อมา
"ไงมึง? ไปเที่ยวกับคุณผู้จัดการสุดที่รักอะ"เสียงแซวของเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อประตูห้องแผนกความปลอดภัยและสิ่งแวดล้อมปิดลง
"ก็ไม่ไง"วินตอบเรียบ ๆ
ริวคิ้วขมวด"จะไม่ไงได้ไง? ได้ไปเที่ยวสองต่อสองกับคนที่ชอบเลยนะเว้ย!"ริวเซ้าซี้ต่อ
"บรรยากาศดี อาหารอร่อย"วินตอบงั้น ๆ
"แล้วระหว่างมึงกับผู้จัดการก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเนี่ยนะ?" ริวไม่อยากจะเชื่อ ถึงแม้ในแชตวินจะบอกเขาแล้วก็เถอะ แต่เขาก็ปักใจเชื่อไม่ลง ระดับเพื่อนสนิทของเขาเนี่ยนะ ที่จะปล่อยโอกาสแบบนี้ให้หลุดลอยไปได้
"หยุดความคิดชั่ว ๆ ของมึงเลยนะ!!"วินรีบสวนขึ้นมาทันที เหมือนฟังเสียงในหัวของเพื่อนสนิทได้
"ก็กูไม่อยากจะเชื่อนี่หว่า..."ริวแย้ง
"เขามีเมียแล้ว มึงจะให้กูแย่งเขามารึไง?"วินสวนกลับ
ริวนึกตาม "เออว่ะ กูลืมว่าผู้จัดการมีเมียแล้ว แล้วทำไมเขาไม่ไปกับเมีย แต่เลือกจะไปกับมึง?"ริวถามต่อ
"เมียเขาติดงาน แล้วพี่เขาก็จองห้องไว้แล้ว เลยหาคนไปเป็เพื่อน"พูดแล้วก็รู้สึกจุกที่อก เมื่อตนกลายเป็แค่ตัวเลือกเมื่อตัวหลักไม่ว่าง
"แล้วทำไมเขาไม่ชวนคนในแผนกของตัวเอง หรือชวนกูกับไอ้วา แต่เขาเลือกที่จะชวนมึง กูว่ามันพิกลอยู่นะ?"
"มึงก็ชอบให้ความหวังกูซะเหลือเกิน มันผิดศีลข้อ 3 โว๊ย!!!" วินสวนกลับ
"บอกตัวเองเถอะ!! มันผิดศีล มันผิดศีล แต่เข้าหาเขาไม่หยุดเลยนะมึงอะ!"ริวแย้งกลับบ้าง
"มึงมั่วแล้ว กูอยู่เฉย ๆ พี่เขามาหากูเองเหอะ!"
"เหรออออออออออ" ริวลากเสียงประชดไอ้เพื่อนรัก
"จ้าาาาาาาาาา"
หลังจากวันนั้นวินและพอลก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เพราะใกล้เทศกาลสงกรานต์ ต่างฝ่ายต่างยุ่งกับงาน เพื่อเคลียร์งานให้เสร็จ ก่อนที่บริษัทจะหยุดยาว
474
