บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

        “นายแค่สาบานว่าเมื่อบำเพ็ญเพียรจนสำเร็จขั้นสูงแล้วจะไม่ทำร้ายฉันก็พอ” อวี๋จิ่นลี่ยิ้มกล่าว

        อันที่จริงเขาเชื่อใจคนตรงหน้านี้ เพราะเขาเชื่อสายตาในการมองคนของตัวเอง เพียงแต่อาจารย์และศิษย์พี่กำชับไว้ก็ต้องทำตาม ไม่อย่างนั้นหากวันหน้าพวกเขารู้เข้าจะต้องโกรธอย่างแน่นอน

        แม้เขาไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะได้เจอศิษย์พี่และอาจารย์อีกหรือไม่ แต่คำกำชับที่พวกเขาบอกไว้ เขาก็ต้องปฏิบัติตาม

        “ผม เจียงม่อเซิ่ง ขอสาบานด้วยชื่อเสียงเกียรติยศตระกูลเจียงว่า ต่อแต่นี้ไปจะปกป้องอวี๋จิ่นลี่จากอันตรายทั้งปวง ไม่ให้เขาได้รับบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว หากผิดคำสาบาน ขอให้ร่างแหลกสลายเป็นฝุ่นผง!” เจียงม่อเซิ่งกล่าวด้วยความจริงจังตั้งใจ จากนั้นก็มองเห็นประกายแสงสว่างวาบขึ้นมาบริเวณรอบใจกลางเตียงนอน ก่อตัวเป็นลวดลายที่ซับซ้อนรูปหนึ่ง เคลื่อนที่หมุนรอบตัวเขาชั่วครู่แล้วจึงหายไปราวกับว่าไม่เคยปรากฏมาก่อน

         นี่ก็คือสัญลักษณ์ว่าคำสาบานได้สร้างขึ้นแล้ว นับแต่วินาทีนี้ไป คำสาบานนี้ได้มีผลอย่างเป็นทางการ

        อวี๋จิ่นลี่ประหลาดใจมาก เพราะเขาไม่คิดว่าขาทองคำจะกล่าวเช่นนี้ กระทั่งสาบานออกมาว่าจะปกป้องตนจากอันตรายทั้งปวง หมายความว่าหลังจากนี้ขาทองคำจะปกป้องเขาไปตลอดกาลใช่หรือไม่

        ว้าวๆๆ...สมกับเป็นขาทองคำที่เขาเลือกจริงๆ กดหัวใจรัวๆ!

        เจียงม่อเซิ่งย่อมเห็นวงเวทสาบานนี้แล้วเช่นกัน แต่กลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าไรนัก

        ในวินาทีนั้นที่คำสาบานมีผล พลตรีหนุ่มรู้สึกว่าตนเกิดความรู้สึกที่บอกไม่ถูก คล้ายเชื่อมต่อกับอะไรบางอย่าง แต่กลับคิดไม่ออก

        “อาเซิ่ง ฉันจะเริ่มถ่ายทอดวิชาให้นาย นายต้องตั้งใจฟังให้ดีละ” อวี๋จิ่นลี่ถ่ายทอดวิชาบำเพ็ญเพียรในหัวให้เจียงม่อเซิ่งด้วยความตื่นเต้นดีใจ

        แน่นอนว่าวิชาบำเพ็ญเพียรที่อวี๋จิ่นลี่ถ่ายทอดให้เจียงม่อเซิ่งไม่ใช่แบบเดียวกับที่เขาฝึก แต่เป็นวิชาอีกแบบที่อาจารย์เคยถ่ายทอดให้เขาซึ่งล้ำลึกยิ่งกว่า ทั้งเหมาะกับมนุษย์บำเพ็ญเพียรทั้งเหมาะกับภูตปีศาจบำเพ็ญเพียร เพียงแต่ตัวเขาค่อนข้างขี้เกียจ คุณสมบัติก็ไม่ถึงจึงไม่ได้ฝึกวิชานั้น

        แต่จากมุมมองของอวี๋จิ่นลี่ คุณสมบัติของเจียงม่อเซิ่งดีเลิศอย่างยิ่ง ต้องเหลือเฟือในการฝึกบำเพ็ญวิชานี้แน่นอน ที่สำคัญที่สุดก็คือ วิชานี้สามารถช่วยเขาถอนพิษได้เห็นผลยิ่งกว่า

        หลังจากฟังวิชาที่อวี๋จิ่นลี่ถ่ายทอดแล้ว ใบหน้าเจียงม่อเซิ่งที่เรียบเฉยมาแต่ไหนแต่ไรก็คงสีหน้าไว้ไม่ได้อีก เขารู้สึกว่าโลกทัศน์ของตนพังทลายและสร้างขึ้นใหม่อีกครั้ง

        แม้เขาจะเห็นวงเวทสาบานก็ไม่ตกใจเลยแม้แต่น้อย แม้โลกนี้จะมีพลังธาตุโลหะ ไม้ น้ำ ไฟ ดินทั้งห้า แต่พลังเหล่านั้นล้วนแต่ต้องผ่านสื่อกลางที่คงที่จึงจะสามารถสำแดงออกมาได้ แต่กลับได้ยินอวี๋จิ่นลี่บอกว่าหลังผ่านการบำเพ็ญเพียรด้วยตัวเองแล้ว จะสามารถใช้องค์ประกอบเบญจธาตุโดยไม่ต้องอาศัยสื่อกลางใดๆ ได้ นี่มันช่าง...เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

        หากคนอื่นรู้เรื่องวิชาบำเพ็ญเพียรนี้เข้า ต้องดึงดูดความละโมบของคนจำนวนมากแน่นอน

        ชั่วขณะหนึ่งเจียงม่อเซิ่งรู้สึกว่าภาระบนไหล่ตนหนักขึ้น สายตาที่มองอวี๋จิ่นลี่ก็ยิ่งลุ่มลึกและซับซ้อน

        เขาคาดไม่ถึงว่าหนุ่มน้อยจะนำวิชาแบบนี้ออกมาถ่ายทอดให้ตนโดยไม่แม้แต่จะคิด อีกทั้งยังดีใจที่ตนจะสามารถถอนพิษได้ คนคนนี้กลับหารู้ไม่ว่านำวิชาแบบนี้ออกมา ต่อให้เป็นประมุขสหพันธรัฐ เกรงว่าก็คงอยากได้จนประจบประแจงเขา เสนอผลประโยชน์ที่เขาไม่อาจคาดคิด

        แต่เขากลับเป็นห่วงเพียงอาการบาดเจ็บของตน ขอเพียงแค่ตนไม่ทำร้ายเขา แม้แต่ผลประโยชน์อื่นก็ไม่เรียกร้องเลยแม้แต่น้อย หนุ่มน้อยที่บริสุทธิ์แบบนี้ จะให้เขาปล่อยหลุดมือไปได้อย่างไร

         ต่อให้ตนไม่ได้สาบาน ต่อให้ไร้ซึ่งการผูกมัดของกฎธรรมชาติ เจียงม่อเซิ่งก็ไม่มีวันทำร้ายอวี๋จิ่นลี่ และจะปกป้องเขาจากอันตรายทั้งปวงตลอดชีวิต ไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเขาเป็นอันขาด!