ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลินเมิ้งหยาที่เข้ามาเป็นแขกในรังเถาฮวาอู๋นอนหลับอุตุโดยไม่รู้เลยว่าเวลาเพียงค่ำคืนเดียวเจียงเฉิงผู้นั้นจะเริ่มขุดความชั่วร้ายของนางออกมา

        เกรงว่าคนที่สามารถนอนหลับฝันหวานได้ทั้งที่อยู่ในรังของศัตรูเช่นนี้จะมีเพียงนางผู้เดียวเท่านั้น

        “เจ้าเด็กน้อย ตื่นได้แล้ว” อยู่ๆ เสียงอ่อนหวานนุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหูหลินเมิ้งหยาลืมตาพรึ่บแทบจะทันทีทว่าสิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาขนาดใหญ่ตรงหน้าของตนเอง

        “เจ้า...ทำไมดูเหมือนจะโตขึ้นเลยล่ะ?” หลินเมิ้งหยาชี้ไปที่หน้าของชิงหูตอนแรกที่เจอกัน เขาดูเหมือนเด็กอายุสิบห้าสิบหกปีเท่านั้น

        เพียงคืนเดียวใบหน้าอ่อนหวานกลับมลายหายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

        เอ๋?หรือนางจะมองผิดไป?

        “จริงหรือ?ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ยาที่เจ้าเขียนเมื่อวาน ข้านำมาใช้เพียงเล็กน้อยเท่านั้นตอนแรกข้ารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง ราวกับโดนมดกัดอย่างไรอย่างนั้นเหยียทรมานแทบตาย”

        เขาหัวเราะคิกคักแล้วทรุดตัวลงนั่งบนหัวเตียงของหลินเมิ้งหยาชิงหูลูบไล้ใบหน้าของตนเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาดีใจมากขนาดไหน

        “เจ้า...ดื่มมันลงไป?” หลินเมิ้งหยามองคนตรงหน้าด้วยท่าทางสงสัย อยู่ๆ นางกลับรู้สึกขบขันในใจ

        เจ้าคนนี้รีบร้อนเสียจริง

        “ใช่แล้ว ใช่แล้ว แต่ว่านะเจ้าเด็กน้อย หากต้องเจ็บปวดเช่นนั้นทุกครั้งข้าคงตายเพราะความทรมานเสียก่อน ไม่มีวิธีอื่นในการถอนพิษแล้วหรือ?”

        เขายกมือออกมาจากใบหน้าของตนเองก่อนจะหันมาหาหลินเมิ้งหยาแล้วแสดงสีหน้าน่าสงสารดูเหมือนความเจ็บปวดในตอนนั้นจะทำให้ชิงหูจำจนฝังใจ

        “คือว่า...เมื่อวานข้าลืมบอกเจ้าไปอันที่จริงยาพวกนั้น...ประสิทธิภาพรุนแรงมาก เจ้าควรจะนำมันมาอาบ...”

        ชิงหูที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

        สุดท้าย ทำได้เพียงพยักหน้าลงอย่างไม่เต็มใจนักเอามาอาบก็ดีเหมือนกัน แต่เจ้าเด็กนี่...แน่ใจนะว่านางมิได้จงใจกลั่นแกล้งเขา?

        “เจ้าต้องจำเอาไว้ให้ดี หากนำมันไปอาบ เมื่อครบรอบสามเดือนเจ้าจะต้องหยุดอาบครึ่งเดือน หลังจากนั้นอีกหนึ่งปีให้หลังเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเครื่องหอมพวกนั้นแล้ว”

        ได้ยินระยะเวลานานถึงหนึ่งปีทว่าชิงหูกลับมิได้แสดงท่าทีไม่พึงพอใจ

        รอมาได้ตั้งนานหลายปี รออีกเพียงเท่านี้จะเป็นไรไป?

        “หลังจากนั้นอีกหนึ่งปีข้าจะเปลี่ยนยาให้เจ้าเพื่อถอนพิษภายในร่างกาย จำเอาไว้เจ้าห้ามใช้ยาพิษเหล่านี้อีกเด็ดขาด”

        สิ่งที่หลินเมิ้งหยากังวลที่สุดคือชิงหูจะนำยาเหล่านั้นมาใช้ประโยชน์อีกครั้ง

        เหมือนกับยาเสพติด หากกลับไปเสพอีกครั้งคราวนี้จะเลิกยากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า

        “วางใจเถอะ เหยียเกลียดเจ้าสิ่งนั้นมาก จะกลับไปใช้อีกได้อย่างไร”

        ร่องรอยแห่งความเย็นชาปรากฏขึ้นในแววตาของชิงหู

        ตลอดหลายปีมานี้ ชีวิตของเขาจมอยู่กับคำโกหกหลอกลวง

        ตอนนี้เขามีโอกาสแล้ว แล้วแบบนี้เขาจะกลับไปติดกับคนคนนั้นอีกทำไมกัน

        “ดี ถ้าเช่นนั้นเจ้าส่งข้ากลับไปเถอะ ไม่ได้กลับมาคืนหนึ่งแล้วพวกเขาคงเป็นห่วงข้าเจียนตาย”

        อันที่จริงหลินเมิ้งหยาสามารถเขียนรายชื่อยาทั้งหมดออกมาแล้วมอบให้ชิงหูไปตามหายาที่ต้องใช้เองได้

        แต่การมีพันธสัญญากับมือลอบสังหารเช่นนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการถือไพ่ตายเอาไว้ในมือ

        ขอเพียงนางกำสิ่งที่ชิงหูต้องการเอาไว้ นางจะมีสิทธิ์ในการตัดสินใจ

        “ใช่ ใช่ ใช่ เหยียจะรีบเรียกคนไปส่งเจ้า เจ้ารอประเดี๋ยวหนึ่ง!”

        ชิงหูรีบออกไปเตรียมการอย่าคิดว่าเขาจะคล้อยตามหลินเมิ้งหยาไปเสียทุกอย่าง เพราะเรื่องสำคัญบางเรื่องแม้นางจะถามแต่เขาก็ไม่มีทางปริปาก

        อย่างเช่นเรื่องความลับของเถาฮวาอู๋อีกทั้งใครคือที่ต้องการเอาชีวิตของนาง

        “เจ้าเด็กน้อยแม้เหยียจะสัญญาแล้วว่าจะปกป้องดูแลเจ้าเป็นเวลาสามปีแต่ภายในสามเดือนนี้เหยียมีเรื่องให้ต้องทำ เจ้าจะต้องระมัดระวังตัวให้มากเหยียยังรอให้เจ้ากลับมาถอนพิษให้อยู่นะ!”

        หลินเมิ้งหยาถูกปิดตาอีกครั้ง ได้ยินเสียงของชิงหูที่ถูกส่งออกมา

        ชิงหูเคยบอกว่าชีวิตของนางถูกจ้างวานฆ่าโดยลูกค้าปริศนาในราคามหาศาล

        นางพยักหน้าลง ขอเพียงชิงหูไม่ต้องการชีวิตของนางเชื่อว่าคงมิมีใครกล้าเข้ามายุ่มย่ามอีกแล้ว

        หลินเมิ้งหยาถูกแบกขึ้นบ่าอีกครั้ง รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนติ้ว

        ความชื้นของน้ำค่อยๆ หายไปนางรู้สึกได้ว่าตอนนี้ตนเองออกมาจากรังเถาฮวาอู๋ไกลมากแล้ว

        รู้สึกได้ว่าตนเองถูกวางลงบนรถม้า จากนั้นเดินทางไปยังถนนเล็กๆ ที่ไม่รู้จัก

        หลินเมิ้งหยาแอบเปิดตาของตัวเองออกแต่นางกลับได้เห็นประตูเมืองหลวงไกลๆ แล้ว

        เมื่อคืนประตูเมืองถูกปิดสนิท แล้วพวกเขาออกจากเมืองได้อย่างไร?

        “เหล่าลิ่ว เจ้าไปดูสิว่าผู้หญิงคนนั้นหลับไปหรือยัง? เหตุใดจึงไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย”

        อยู่ๆ เสียงก็ดังขึ้นจากด้านนอกรถม้า หลินเมิ้งหยาตกใจจนตัวโยน

        รีบขดตัวลง ท่าทางมิต่างอะไรจากคนกำลังนอนหลับสนิท

        “ใช่แล้ว แม่นางผู้นี้ใจกล้ายิ่งนักมิเช่นนั้นนายน้อยจะปล่อยนางออกมาหรือ?ค่าหัวของนางมีค่ามากถึงหนึ่งหมื่นสองร้อยตำลึงเชียวนะ! หรือพวกเราสองพี่น้องฆ่านางแล้วเข้าไปรับรางวัลดี?”

        หลินเมิ้งหยาตื่นตะลึงเหตุใดเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถึงเลือกพวกบ้าวัตถุสองคนนี้มาส่งนางกันนะ?

        “ข้าเองก็คิดเช่นนั้น แต่เกรงว่าหากนายน้อยรู้เรื่องเข้าจุดจบของพวกเราสองพี่น้องคงมิวายต้องตายสถานเดียว”

        คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหาร หลินเมิ้งหยาแอบกรีดร้องในใจ

        ผลปรากฏว่า เมื่อสองพี่น้องปรึกษากันแล้ว รถม้าก็แล่นออกไปอีกครั้ง

        แล่นไปยังทิศทางห่างไกลผู้คน จากนั้นปลิดชีวิตของนางทิ้ง!

        “คิกๆ แม่หญิงคนนี้งดงามดั่งภูตพรายหรือพวกเราสองพี่น้องจะเล่นสนุกกันก่อนดี?”

        “ฮึๆ อีกเดี๋ยวพอถึงแล้ว เชิญเจ้าก่อนเลย”

        ภายในรถม้า แรงอาฆาตปรากฏขึ้นในใจของหลินเมิ้งหยา

        ฆ่าคนชิงทรัพย์ก็ชั่วร้ายพอตัวอยู่แล้วนี่ยังคิดจะข่มขืนนางอีกหรือ!

        ไปตายซะ!

        ราวกับรถแล่นไปในทางลับ หลินเมิ้งหยายังคงแกล้งหลับต่อไปเพื่อรอโอกาสที่เหมาะสม

        “เหตุใดพวกเจ้าทั้งสองจึงพาแขกมายังที่นี่?”

        ขณะที่หัวใจกำลังกระตุกระรัวด้านนอกรถกลับปรากฏเสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของชิงหู

        “นาย...นายน้อย!” ทั้งสองทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นตะลึงเมื่อได้เห็นร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าทว่าน้ำเสียงที่ส่งออกมาแสดงให้เห็นถึงความหวาดผวาอย่างชัดเจน

        “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าทั้งสองเป็นคนคิดไม่ซื่อ ฮึ ดีเหมือนกันข้าจะได้ใช้โอกาสนี้จบชีวิตของพวกเจ้าเสีย”

        เสียงฟาดฟันดังขึ้น ก่อนที่ด้านนอกจะเข้าสู่ความสงบ

        “เจ้าเด็กน้อย รีบออกมาเถอะ”

        น้ำเสียงของชิงหูเจือไว้ซึ่งความขี้เล่นราวกับว่าเขากำลังเย้าแหย่หลินเมิ้งหยาที่ยังคงอยู่ภายในรถ

        นางโผล่หน้าออกมา นอกจากชิงหูที่สวมใส่ชุดสีขาวแล้ว ก็มิเห็นร่างของใครอื่นอีก

        “พวกเขาล่ะ?”

        นางชี้ไปทางตำแหน่งคนคุมบังเหียน แต่กลับเห็นเพียงชิงหูที่กำลังยกขวดเล็กๆขึ้นมา

        “นี่คือผงทำลายศพ ข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าสองคนนั้นมีจิตใจชั่วร้าย ดูสิ แค่ทดสอบนิดหน่อยก็รู้แล้ว”

        ชิงหูกลับดูภาคภูมิใจกับผลงานของตนเองผิดกับหลินเมิ้งหยาที่เกือบจะเข้าไปตะบันใบหน้ารูปไข่ของเขาแล้ว

        จิตใจชั่วร้ายอะไรกันชิงหูจะต้องเอาคืนนางที่ไม่ยอมบอกว่ายาพวกนั้นมีไว้สำหรับอาบอย่างแน่นอน!

        “เอาล่ะเจ้าเด็กน้อย เหยียต้องไปแล้ว”

        ชิงหูเผยรอยยิ้มซุกซนเล็กน้อย สะบัดกางเกงก่อนจะหายตัวไปในป่า

        หลินเมิ้งหยามองเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นด้วยความหงุดหงิด จริงๆ เลยสุดท้ายนางก็ถูกเอาคืนจนได้!

        ผู้ชาย...ที่แท้ก็ไว้ใจไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!

        “คุณหนูกลับมาแล้ว! นายน้อยอวี้ นายน้อยอวี้ คุณหนูกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

        ป๋ายจื่อที่นอนไม่หลับทั้งคืนดวงตาปูดโปนแดงก่ำเหมือนกระต่ายน้อยสายตาพลันเห็นหลินเมิ้งหยาที่ถูกทหารยามคุ้มกันมาส่งยังพระตำหนัก

        ท่านอ๋องห้ามมิให้โหวกเหวกโวยวายเรื่องที่หลินเมิ้งหยาหายตัวไปดังนั้นคนที่รู้เรื่องจึงมีเพียงไม่กี่คน

        แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคุณหนูจะกลับมาอย่างปลอดภัย ขณะเดียวกันป๋ายจื่อที่ดีใจจนเนื้อเต้นรีบเขย่าตัวของหลินจงอวี้ก่อนจะออกวิ่งไปด้านนอกเพื่อรับคุณหนูกลับมา

        “ฮือๆ คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยารู้สึกรังเกียจเล็กน้อยใบหน้าของป๋ายจื่อเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำมูกและน้ำตาแต่สุดท้ายนางกลับทำเพียงกอดสาวใช้เอาไว้แน่น

        ไม่มีทางเลือกคงต้องล้มเลิกเรื่องที่จะประหยัดในการซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ทิ้งไปเสียแล้ว

        “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ข้ากลับมาแล้วเจ้าก็เห็นมิใช่หรือว่าข้าไม่เป็นอะไร วางใจเถิด ข้าสบายดี”

        ขอบตาของหลินจงอวี้เองก็แดงก่ำ เมื่อเทียบกันแล้วเขาและป๋ายจื่อเปรียบเสมือนลูกไก่ตัวน้อยๆส่วนหลินเมิ้งหยาคือคนที่พวกเขาต้องการพึ่งพิง

        “เจ้าก็มานี่สิถึงอย่างไรพี่สาวก็ไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าชุดนี้ต่อแล้ว”

        นางยื่นมือออกไปเรียกหลินจงอวี้ รอยยิ้มแหยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

        “พี่สาว ยินดีต้อนรับกลับมา”

        หลินจงอวี้ซุกหน้าลงบนบ่าของหลินเมิ้งหยา รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเขากลับมาสงบสุขอีกครั้ง

        โชคดีเหลือเกินที่พี่สาวกลับมาแล้ว

        หลินขุยมองภาพตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูกพระชายาที่อยู่ตรงหน้ากำลังแสดงความรักต่อน้องชายและบ่าวรับใช้

        เมื่อเสียงร้องไห้ของป๋ายจื่อสงบลงแล้ว ในที่สุดเขาก็สบโอกาส

        “พระชายา ท่านอ๋องเชิญทางด้านนั้นพ่ะย่ะค่ะ ท่าน...”

        มองดูเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของพระชายาเขาสกัดคำว่ารีบไปสองคำนี้เอาไว้แล้วกลืนลงท้อง

        “ได้ ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะรีบไป”

        หลินเมิ้งหยาหยักยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างหมดเรี่ยวแรง สวรรค์โปรดขนาดนางถูกจับตัวไปหนึ่งคืนเสื้อผ้ายังไม่ยับเท่านี้มาก่อนเลย

        แต่พอกลับมาถึงก็ถูกน้ำมูกน้ำตาของป๋ายจื่อทำให้สกปรกเลอะเทอะถึงเพียงนี้แล้วอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก

        เมื่ออาบน้ำหวีผมเสร็จแล้ว หลินเมิ้งหยาจึงถูกหลินขุยพามาส่งที่ห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้

        หลังจากเข้าไปในคุกลับหนึ่งครั้งแล้ว หลินเมิ้งหยากลายเป็นหนึ่งในลูกสมุนของหลงเทียนอวี้ดังนั้นเรื่องบางเรื่องจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังนาง

        โดยเฉพาะใบหน้าของคนแปลกหน้าหลายคนที่นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน

        “ถวายคำนับพระชายา”

        คนเหล่านั้นคุกเข่าถวายคำนับแก่นางทั้งที่ตำแหน่งพระชายาเป็นเพียงฉากหน้าเท่านั้น

        หลินเมิ้งหยาเหลือบมองหลงเทียนอวี้แต่นางพบว่าเขามิได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา

        เมื่อลองไตร่ตรองดูแล้วดูเหมือนสถานะพระชายาเองก็เกรงจะเป็นหนึ่งในหน้าที่ของนางเช่นกัน

        “ไม่ต้องมากพิธี ล้วนเป็นคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

        ตอบกลับด้วยความใจกว้างผลปรากฏว่าใบหน้าของคนเหล่านั้นล้วนเผยให้เห็นความชื่นชม

        หยักยิ้มเล็กน้อย จากนั้นนั่งลงบนเก้าอี้

        “ตกลงสถานการณ์เมื่อคืนเป็นเช่นไรกันแน่?”

        หลงเทียนอวี้เอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ตนเองวิเคราะห์ออกมา

        “เมื่อคืนหลังจากที่หม่อมฉันถูกทำให้สลบไปแล้วก็ถูกส่งตัวไปยังรังเถาฮวาอู๋อีกทั้งหม่อมฉันเดาว่ารังของเถาฮวาอู๋ยังซ่อนอยู่ในท่าเรือที่ใดที่หนึ่งในเมืองหลวงเพคะ!”