เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนหกโมงครึ่งเช้า
ภาคินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ภายในห้องนอนขนาดไม่ใหญ่ของเขา แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านสีเทาเข้ามากระทบโต๊ะคอมพิวเตอร์เกมมิ่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง ไฟ RGB จากเคสคอมยังคงสว่างค้างอยู่เหมือนเมื่อคืนเขาลืมปิด
บนโต๊ะมีทั้งหนังสือวิศวะ สายชาร์จ ขวดน้ำ และคีย์บอร์ดเกมมิ่งราคาแพงวางปะปนกันอย่างรก ๆ ภาคินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
06:32 น.
“เมื่อคืนกูนอนกี่โมงวะ…”
เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะจำได้ว่าเมื่อคืนเล่น Realm of Victory กับเพื่อนจนเกือบตีสอง
ปัง ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“พี่คิน! จะสายแล้วนะ!”
เสียงของแพรวาดังมาจากหน้าห้อง
“เออ ตื่นแล้ว”
ภาคินตอบกลับงัวเงีย ก่อนลุกจากเตียงไปเปิดประตู
แพรวาในชุดนักเรียนมัธยมยืนกอดอกอยู่หน้าห้อง พร้อมมองพี่ชายด้วยสายตาเอือม ๆ
“เมื่อคืนเล่นอีกแล้วใช่ไหม”
“นิดหน่อย”
“นิดหน่อยของพี่คือเช้าเกือบทุกวันอะ”
ภาคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ ชีวิตของเขาในแต่ละวันแทบเหมือนเดิมทุกอย่าง ตื่นเช้า ไปมหาวิทยาลัย กลับบ้าน ทำการบ้าน แล้วก็เล่นเกมกับเพื่อนจนดึก มันเป็ชีวิตธรรมดา… แต่สำหรับภาคิน เขากลับชอบมันมาก
หลังอาบน้ำเสร็จ เขาสวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ และสะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊กลงมาชั้นล่าง
กลิ่นไข่เจียวกับหมูทอดลอยมาเตะจมูกทันที
แม่กำลังยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว ส่วนพ่อนั่งดูข่าวเศรษฐกิจผ่านโทรศัพท์มือถือ
“กินข้าวก่อนลูก”
แม่พูดขึ้น ภาคินพยักหน้า ก่อนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
“วันนี้กลับดึกไหม” พ่อถาม
“น่าจะปกติครับ”
“่นี้ฝนตกทุกวัน ขับรถระวังหน่อย”
“ครับ”
บทสนทนาในบ้านของเขามักเรียบง่ายแบบนี้เสมอ หลังจากกินข้าวเสร็จ ภาคินก็หยิบหมวกกันน็อก เดินออกจากบ้าน และขี่มอเตอร์ไซค์ไปมหาวิทยาลัย ถนนกรุงเทพตอนเช้ายังคงเต็มไปด้วยรถติด เสียงแตรดังเป็ระยะ ผู้คนเร่งรีบเหมือนทุกวัน แต่ในหัวของภาคินตอนนี้ กลับคิดถึงเื่เดียว
คืนนี้ต้องเก็บดาวเพิ่ม
เมื่อคืนทีมของเขาชนะติดกันเกือบสิบเกม ถ้าชนะต่ออีกไม่กี่ตา ก็จะขึ้นอันดับสูงของเซิร์ฟเวอร์ทันที เพียงแค่คิด มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
…
่เช้าที่มหาวิทยาลัยผ่านไปอย่างรวดเร็ว ห้องเรียนวิศวกรรมไฟฟ้าเต็มไปด้วยเสียงอาจารย์อธิบายวงจรไฟฟ้าและสมการต่าง ๆ นักศึกษาหลายคนเริ่มทำหน้ามึนั้แ่ชั่วโมงแรก แต่ภาคินยังคงนั่งฟังนิ่ง ๆ พร้อมจดโน้ตอย่างรวดเร็ว
บอยที่นั่งข้าง ๆ หันมากระซิบ
“มึงนี่แปลก เล่นเกมยันดึก แต่เรียนรู้เื่เฉย”
“กูก็ฟังปกติ”
“ปกติบ้านมึงดิ”
ป๊อปที่นั่งด้านหลังหัวเราะทันที ส่วนบิ้กยังคงนั่งเงียบ ก้มจดเลคเชอร์ต่อเหมือนไม่สนใจอะไร พอถึง่พัก นัทก็เดินถือชาเย็นเข้ามา
“คืนนี้เอาไหม”
ภาคินเงยหน้าทันที
“เอา”
“เมื่อคืนมีทีมแรงก์คอนท้าพวกเราไว้”
“ทีมไหน”
“Titan Crown”
บอยถึงกับสำลักน้ำ
“เฮ้ย ทีมอันดับประเทศนี่หว่า”
ป๊อปยิ้มมุมปาก
“งั้นคืนนี้สนุกแน่”
ภาคินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ เท่านั้น
…
หนึ่งทุ่มกว่า ภาคินกลับถึงบ้านพร้อมความเหนื่อยล้าจากการเรียนทั้งวัน เขาอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนนั่งทำการบ้านเกี่ยวกับวงจรไฟฟ้าอยู่หน้าคอม เสียงฝนเริ่มตกลงมาด้านนอก
เปาะ…
เปาะ…
หยดน้ำกระทบหลังคาดังเบา ๆ แพรวาเดินผ่านหน้าห้องก่อนชะโงกหน้าเข้ามา
“คืนนี้เล่นอีกใช่ไหม”
“อือ”
“อย่านอนเช้ามากนะ”
“รู้แล้วน่า”
แพรวาถอนหายใจเหมือนพูดจนชิน ก่อนเดินกลับห้องตัวเอง
สองทุ่มครึ่ง ภาคินทำงานเสร็จพอดี เขายืดตัวเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือไปกดเปิดคอมเต็มระบบ
พรึ่บ…
ไฟ RGB รอบโต๊ะสว่างขึ้นทันที เสียงพัดลมของการ์ดจอเริ่มหมุนเบา ๆ จอมอนิเตอร์ค่อย ๆ ติดขึ้นพร้อมภาพ Wallpaper เกม Realm of Victory ภาคินหยิบเฮดเซตขึ้นมาสวม ก่อนกดเข้า Discord ทันทีที่เข้าห้อง เสียงเพื่อนก็ดังขึ้นทันที
“มาแล้ววว!”
“รอจนง่วง!”
“คืนนี้กูเอาดาวสิบดวง!”
ภาคินหัวเราะเบา ๆ
“เข้าเกม”
หน้าจอโหลดเกมปรากฏขึ้นทันที
ทีมคืนนี้ประกอบด้วย
ภาคิน — แครี่
นัท — ป่า
บิ้ก — โรมมิ่ง
ป๊อป — เมจ
บอย — ออฟเลน
และเกมแรก… ก็คือเกมสำคัญที่สุดในสัปดาห์นี้ ทันทีที่เข้าห้อง Draft Pick ป๊อปก็อุทานลั่น
“เฮ้ย! เจอ Titan Crown จริงด้วย!”
บอยทำเสียงเครียดทันที
“งานหยาบละ…”
นัทหัวเราะแห้ง ๆ
“แม่งโหดทุกคนอะทีมนี้”
แต่ภาคินยังคงนิ่ง
“เล่นปกติพอ”
เพียงประโยคเดียว ทุกคนก็ใจเย็นลงทันที
ฮีโร่ถูกเลือกจนครบ
ภาคินเลือกแครี่ตัวถนัดที่เขาซ้อมมานับพันเกม
เกมเริ่มขึ้น ต้นเกม ทีมตรงข้ามบุกหนักั้แ่นาทีแรก นัทโดนแย่งบัพแดง ส่วนเลนกลางของป๊อปโดนกดจนแทบออกจากป้อมไม่ได้
“คิน ระวังพุ่ม!”
บิ้กะโ ภาคินขยับเมาส์ทันที ตัวละครของเขากลิ้งหลบสกิลได้แบบเฉียดเสี้ยววินาที ก่อนยิงสวนกลับอย่างรวดเร็ว
First Blood
“สวย!” ป๊อปร้องลั่น
แต่สถานการณ์ยังไม่ดี นาทีที่หก ทีมของภาคินตามอยู่เกือบสี่พันทอง ฝนด้านนอกเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ครืนนนน…
เสียงฟ้าร้องดังะเืทั่วบ้าน แต่ทุกคนยังคงจดจ่ออยู่กับเกม ภาคินจ้องมินิแมพนิ่ง ๆ สมองของเขากำลังคำนวณทุกอย่างอย่างรวดเร็ว ตำแหน่งศัตรู คูลดาวน์สกิล จังหวะเกิดั ทุกอย่างไหลเข้าหัวราวกับเป็สัญชาตญาณ
“รอั”
เขาพูดขึ้น
“บิ้กเปิดให้”
“นัทอ้อมหลัง”
“บอยกันออฟเลนมันไว้”
ทุกคนตอบรับทันที วินาทีที่ Abyssal Dragon เกิด ทีมศัตรูก็รวมตัวเข้ามา และทันใดนั้น
“ตอนนี้!”
บิ้กพุ่งเปิดไฟต์ทันที นัทะโเข้าหลัง ป๊อปปล่อยสกิลใส่กลางวง
ส่วนภาคิน… ยืนยิงอยู่ด้านหลังอย่างนิ่งสงบ
หนึ่งนัด
สองนัด
สามนัด
Triple Kill!!
เสียง Discord แทบแตก
“เหี้ยคิน!”
“ยิงแรงชิบหาย!”
เกมเริ่มพลิกทันที จากที่ตาม กลายเป็สูสี ่กลางเกม ภาคินเริ่มคุมจังหวะทั้งหมด เขาสั่งทีมราวกับแม่ทัพในสนามรบ
“ดันบน”
“ถอยก่อน”
“เช็คพุ่ม”
“เปิดได้!”
ทุกคำสั่งแม่นยำจนน่ากลัว ฝนด้านนอกยังคงตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ลมพัดหน้าต่างดังปัง ๆ เป็ระยะ แพรวาะโมาจากห้องข้าง ๆ
“พี่คิน! ฝนแรงมากนะ!”
“อือ!”
ภาคินตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากจอ เกมเดินมาถึงนาทีที่ยี่สิบห้า ทั้งสองทีมเงินเท่ากัน เหลือป้อมหลักฝั่งละป้อม บรรยากาศใน Discord เงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงหายใจของทุกคน ภาคินจับเมาส์แน่น หัวใจเริ่มเต้นช้าลง สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับหน้าจอเพียงอย่างเดียว ทันใดนั้น เขาพูดขึ้นเบา ๆ
“ชนะได้”
“บิ้ก เปิด”
ไฟต์สุดท้ายเริ่มขึ้นทันที สกิลนับสิบพุ่งชนกันกลางจอ เสียงเอฟเฟกต์ดังสนั่น นัทะโล้วงแนวหลัง ส่วนบอยยืนค้ำด้านหน้าเต็มกำลัง ภาคินถอยหนึ่งก้าว ก่อนเริ่มยิง
Critical!!
Critical!!
Quad Kill!!
“ไปจบ!”
ทั้งทีมพุ่งเข้าป้อมหลักทันที เืป้อมลดลงอย่างรวดเร็ว อีกนิดเดียว…
อีกแค่ไม่กี่วินาที…
ตูม!!!
Victory
เสียงประกาศชัยชนะดังขึ้น Discord ะเิทันที
“ชนะแล้วโว้ยยย!”
“คินแม่งแบกอีกละ!”
“ขึ้นแรงก์คอนแล้ว!”
ภาคินเอนตัวพิงเก้าอี้ พร้อมถอนหายใจยาว แต่ทันใดนั้น…
ครืนนนนนนน!!!
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นกว่าทุกครั้ง แสงสีขาวสว่างวาบผ่านหน้าต่าง
เปรี้ยงงงง!!!
ฟ้าผ่าลงใกล้บ้านอย่างรุนแรง ไฟทั้งห้องกระพริบทันที จอมอนิเตอร์ดับติดดับติด เสียงพัดลมคอมเริ่มหมุนผิดปกติ
วิ้งงงงง…
“เฮ้ย คิน!”
เสียงเพื่อนดังผ่านหูฟัง แต่ภาคินเริ่มได้ยินไม่ชัด เขารู้สึกเหมือนกระแสไฟวิ่งผ่านปลายนิ้ว มือทั้งสองข้างเริ่มชา ไฟ RGB รอบโต๊ะกระพริบเร็วขึ้น
ภาพบนหน้าจอเริ่มบิดเบี้ยว โลโก้ Realm of Victory กลางจอค่อย ๆ สว่างขึ้นผิดปกติ
หัวของภาคินปวดรุนแรง เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังดึงเขาเข้าไปในจอ
“คิน! ได้ยินไหม!”
เสียงเพื่อนเริ่มไกลออกไปเรื่อย ๆ
เปรี้ยงงงง!!!
ฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง แสงสีขาวปกคลุมทั้งห้อง หัวใจของภาคินเต้นรุนแรง ร่างกายเหมือนถูกฉีกออกจากกัน ภาพตรงหน้าขาวโพลน เสียงทุกอย่างหายไปหมด ก่อนที่สติของเขาจะค่อย ๆ ดับลง… และโลกทั้งใบก็มืดสนิท…
7K
