“ได้ค่ะ”
“เธอรักนายทะนงใช่ไหม”
“ลลินไม่กล้าคิดอะไรอย่างนั้นหรอกค่ะ”
ลลินตอบอย่างเจียมตัว
“แล้วถ้าเป็ฉันล่ะ”
ตะวันถามจริงจังขณะมองสบตาเธออย่างลึกซึ้ง
“คุณตะวันอย่าล้อเล่นอย่างนั้นสิค่ะ”
ลลินหลบตาเขาอย่างเขินอาย
“ฉันไม่ได้ล้อเล่นน่ะลลิน ฉันรักเธอจริงๆรักั้แ่วันที่เธอสอนฉันขี่จักรยานนั้นแล้ว”
ตะวันบอกพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้เธออีก
“คุณตะวัน”
“บอกฉันมาสิลลิน เธอรักฉันบ้างหรือเปล่า” ตะวันถามแล้วหยุดไปนิดหนึ่ง แต่เมื่อเห็นลลินยังเอาแต่นั่งอึ้งเขาก็จึงกล่าวออกไปอย่างน้อยใจ “ใช่สิเธอคงรักไอ้ทะนงสินะ แต่อย่าหวังเลยว่าจะได้สมหวัง”
ตะวันจับแขนของหญิงสาวเขย่าแรงๆ
“ปล่อยนะคะคุณตะวัน คุณคงเมามาก ลลินจะกลับแล้ว”
ลลินพยายามที่จะแกะมือเขาออกไปจากแขนของตน
“ไม่ปล่อย ฉันรักเธอมากและจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งเธอไปจากฉันเด็ดขาด”
ตะวันดึงร่างของลลินเข้ามากอดไว้แน่นอย่างไม่สนใจอาการดิ้นรนของเธอ
ลลินสู้แรงของเขาไม่ได้จึงถูกตะวันที่กำลังคุ้มคลั่งเพราะฤทธิ์เหล้าและฤทธิ์รักดึงให้ลงไปนอนอยู่กับพื้นหญ้านุ่มเขาพยายามปลุกปล้ำเธอพร้อมกับพร่ำว่ารักเธออยู่ตลอดเวลา
กระแสลมแห่งความปรารถนากำลังพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง จนทั้งสองไม่อาจต้านทานได้ ไฟพิศวาสจึงลุกโชนท่วมท้นหัวใจของคนทั้งสอง
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“ฉันขอโทษ”
ตะวันกล่าวออกมาหลังจากที่ไฟพิศวาสได้ดับมอดลงเหลือเพียงกลิ่นไอความรักที่ยังคุกรุ่น
ลลินไม่พูดอะไรเธอรีบคว้าเอาเสื้อผ้ามาสวมก่อนวิ่งลุยลงไปในน้ำอย่างมีเจตนาที่จะให้สายน้ำช่วยชำระล้างมลทินที่แปดเปื้อนกาย ตะวันรีบวิ่งตามลงไปสวมกอดเธอไว้ทางด้านหลัง เขาซบหน้าลงกับไหล่บอบบางของเธอ
“ฉันรักเธอนะลลิน ขอโทษสำหรับสิ่งที่ฉันได้ทำลงไปแต่ฉันก็ห้ามหัวใจของตัวเองไม่ได้จริงๆ เธอยกโทษให้ฉันเถอะน่ะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
ลลินกัดฟันพูดแม้น้ำเสียงจะแหบแห้งแต่น้ำตาของเธอก็ไม่ได้ไหลออกมาสักหยดทั้งที่เสียใจกับเื่ที่พึ่งเกิดขึ้นอยู่ไม่น้อยตะวันนั้นสงสารเธอจับใจเขากอดเธอแน่นยิ่งขึ้นและกล่าวรับรอง
“ลลินไม่ต้องห่วงน่ะ ฉันจะรับผิดชอบในสิ่งที่ฉันได้ทำลงไปทุกอย่าง”
เขาบอกพร้อมกับพาเธอขึ้นมาจากน้ำ
“ลลินจะไม่บอกฉันหน่อยเหรอว่ารักฉันหรือเปล่า”
ตะวันถามหญิงสาวที่ยังเอาแต่นิ่งเงียบ
“มันยังไม่ถึงเวลาค่ะ”
ลลินตอบออกไป
“ฉันจะรอวันนั้นน่ะ วันที่เธอบอกรักฉันได้”
เขาบอกอย่างอ่อนโยนและมีความหวัง
ส่วนลลินนั้นแม้เธอจะรู้สึกรักเขาอยู่มากเช่นกันแต่เธอก็รู้ว่าฐานะของเธอกับเขานั้นแตกต่างกันมากราวฟ้ากับดิน เื่จะให้ความรักสมหวังนั้นแทบจะไม่มีทาง เธอจึงต้องพยายามข่มความรู้สึกของตัวเองไว้ เพื่อว่าในวันข้างหน้าจะได้ไม่ต้องพบกับความเสียใจมากไปกว่านี้
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ตะวันเลยกลับกรุงเทพไปแล้วลลินจึงขี่จักรยานไปซื้อของให้แม่แล้วกลับบ้าน
“ไปทำอะไรอยู่นานจังลูก”
นางลีถามลูกสาวอย่างแปลกใจ
“เอ่อ พอดีลลินเจอเพื่อนก็เลยคุยกันนิดหน่อยจ๊ะ”
ลลินตอบพร้อมกับหลบตาผู้เป็แม่
“อะไรกัน คุยอยู่ได้ตั้งนาน แม่ก็นึกเป็ห่วงนึกว่าจักรยานล้มหรือเป็อะไรไป”
นางลีบ่นเพราะลลินไม่เคยทำตัวเหลวไหลมาก่อน
13K
