“คนเลว!”
กู้ตงหยางถึงกับชะงักไปไม่คิดว่าจะถูกเสียงหวานตวาดเอา แต่สิ่งที่ทำให้เขาใคือหยาดน้ำตาหยดใสของนางมือเล็กๆ เหวี่ยงเปะปะไปมา เขาแค่หยอกล้อนางเท่านั้นไม่คิดว่าจะใถึงเพียงนี้หรือเขาอยู่กับพวกทหารมากเกินไป เื่เล็กน้อยแค่นี้จึงทำให้นางโกรธ และยามนี้เขา ‘ปลอบใจ’ ไม่เป็ มือเล็กปัดป่ายไปมาแตะถูกใบหน้าของเขากู้ตงหยางยื่นมือไปคว้าท้ายทอยนางไว้แล้วกดริมฝีปากลงกับริมฝีปากที่สะอึกสะอื้นอยู่
แม้เป็สามีภรรยาแต่ยังไม่เข้าหอจ้าวจื่อรั่วแตกตื่นใยิ่งขยับตัวถอยหนีทั้งมือไม้ดันแผ่นอกของเขาออกแต่เพราะท้ายทอยถูกจับไว้แน่นและลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปาก
“อื้อ!” นางได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ร่างถูกกอดรัดแน่นขึ้นจนมือของนางชิดที่แผ่นอกของแม่ทัพหนุ่มจนขยับไม่ได้อีก ดวงตาฉ่ำหยดน้ำตาจ้องมองอย่างงุนงงสบตากับดวงตาร้อนแรงของเขาแล้วก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างแม้ยามนี้ร่างกายจะเปียกชุ่มเพราะอยู่ในอ่างอาบน้ำ
อ่างอาบน้ำ
จ้าวจื่อรั่วได้สติเพิ่งนึกได้ว่าถูกเหวี่ยงลงน้ำซ้ำยังโดนกดน้ำอีกนี่เขายังใจร้ายปิดปากนางจนแทบหายใจไม่ออกตายอยู่แล้ว
เพราะร่างเล็กดิ้นขลุกขลักทำให้กู้ตงหยางได้สติเขาคลายวงแขนที่กอดรัดร่างนุ่มนิ่มพร้อมกับถอนริมฝีปากอย่างเสียดาย ใบหน้างามแดงก่ำขยับตัวถอยไปชิดอีกฝั่งของอ่างอาบน้ำดวงตาหรี่มองเรือนร่างในอาภรณ์เรียบง่ายที่ยามนี้รัดรึงสัดสวนจนเห็นความเย้ายวนเบื้องหน้าเหมือนนางจะเพิ่งรู้ตัวจึงรีบทรุดกายลงไปในน้ำมีเพียงใบหน้าที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมามองเขา
“ท่าน...ท่านรังแกข้า!” นางพูดเสียงสั่น
“ถ้าใช้แล้วอย่างไร”เขาพูดหน้าตาเฉย แต่สายตายังคงจ้องมองที่นาง
“ท่าน! ท่านกดข้าจมน้ำ”
“ข้าเป็สามีเ้าจะทำสิ่งใดก็ย่อมได้”
จ้าวจื่อรั่วพูดไม่ออกน้ำตาที่หยุดไหลก็เอ่อล้นออกมาอีก
“ท่านเป็สามี...้าสิ่งใดก็ย่อมได้” นางพึมพำออกมา “ถ้าท่านอยากให้ข้าตายข้าก็ตายสินะ”
‘หรือว่า...คนอย่างข้าตายไปเสียก็ดี มีชีวิตอยู่ก็เกะกะลูกตาผู้อื่น’
“ข้าจะอยากให้เ้าตายทำไมกัน” เขาข่มความรู้สึกสั่นไหวในอกท่าทางอ่อนแอไร้ที่พึ่งนี้หมายความว่าอย่างไร ชีวิตนางอยู่กับเขาไม่มีความสุขหรือ?นางเป็ถึงฮูหยินแม่ทัพใหญ่ มีบ่าวไพร่ค่อยรับใช้บรรดาหญิงสาวในเมืองต่างหมายปองตำแหน่งนี้ แต่นางกลับได้มาอย่างง่ายดายแล้วยัง้าสิ่งใดอีก
“ก็ท่าน...”
“ช่างเถอะเ้าจะไปไหนก็ไป”
ดวงตางามกะพริบปริบๆราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ความจริงนางต้องมาปรนนิบัติรับใช้เขาแต่เื่กลับเป็เช่นนี้ ช่างน่าขันนัก นางคงลืมตัวไปตนเองเป็แค่ลูกอนุซ้ำยังไม่ใช่หญิงงามเป็แค่สตรีผู้หนึ่งที่ไม่ต่างจากเม็ดกรวดเม็ดทรายที่แทบมองไม่เห็นหากนางเจียมตัวอีกนิด ก็คงไม่ทำให้ท่านแม่ทัพขุ่นข้องหมองใจเช่นนี้
จ้าวจื่อรั่วสูดลมหายใจลึกฝืนไม่ให้ตนเองยกมือขึ้นปาดน้ำตา แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำแม้เสื้อผ้าของนางอยู่ครบทุกชิ้น แต่ยามนี้เปียกลู่แนบลำตัวทว่านางไม่มีกระจิตกระใจยกมือขึ้นปกปิด อย่างไรนางก็แค่หญิงอัปลักษณ์รีบไปให้พ้นสายตาของเขาจะดีกว่า
กู้ตงหยางกัดฟันกรอดนางตั้งใจทำอะไร! ยั่วยวนเขารึ!แต่เดิมก็เป็คนที่อดกลั้นกับเื่เย้ายวนเช่นนี้ได้ดีเขาเป็บุรุษเต็มตัวเห็นเรือนร่างอรชรย่อมหวั่นไหวภาพตรงหน้าดึงดูดสายตาเขาั้แ่นางค่อยๆ ปีนลงจากอ่างอาบน้ำนางยอบกายคารวะและหมุนตัวเดินออกไปเงียบๆ
บิดาเถอะ ! ข้าให้ไป เ้ากล้าไปงั้นรึ!
แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำรีบร้อนจนไม่หยิบผ้ามาซับน้ำเขาคว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วใช้สายรัดเอวผูกไว้อย่างรีบเร่งแล้วสาวเท้าเดินตามร่างที่เดินออกไปอย่างเหม่อลอย บัดซบ!นางจะออกจากเรือนด้วยสภาพนี้ได้อย่างไรกัน ผู้หญิงของเขาจะให้ผู้อื่นมองได้อย่างไร
“ว้าย!” จ้าวจื่อรั่วร้องอย่างใ ไม่คิดว่าจู่ๆ ถูกอุ้มขึ้นแบบนี้ “ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้าลงนะ”
“แล้วเ้าเล่าจะทำอะไร”เขาทำหน้าดุแล้วอุ้มนางเดินกลับมาในห้อง เห็นขาสั้นๆ ไฉนเดินเร็วนักพริบตาเดียวจะออกนอกเรือนแล้วเชียว
“ข้าจะไปให้พ้นหน้าท่านอย่างไรเล่า”
นางขึงตาใส่พร้อมทั้งดิ้นรนแต่ถูกเหวี่ยงลงบนที่นอน ข้อมือสองข้างถูกรวบขึ้นไว้เหนือศีรษะร่างสูงใหญ่คร่อมร่างของหญิงสาว กู้ตงหยางเองก็ไม่คิดว่าภรรยาที่แสนเรียบร้อยจะพยศถึงเพียงนี้ สองเท้าของนางพยายามขยับไปมาทำให้เขาต้องใช้ท่อนขากดทับไว้และทำให้ร่างกายแนบชิดกันมากยิ่งขึ้น ท่อนเนื้อแข็งขันขึ้นจนปวดหนึบ
บัดซบ! อย่างนี้สินะที่ว่ากันว่า คุยกับสตรีนั้นคุยยากลงมือเสียเลยยังง่ายกว่า
“ท่านจะทำอะไร!”จ้าวจื่อรั่วร้องเสียงหลงมือใหญ่ข้างที่ว่างกระชากเสื้อผ้าของนางออกไอเย็นััผิวกายอ่อนนุ่มจนนางสั่นสะท้าน หรืออาจเพราะสายตาร้อนแรงของเขาที่ทำให้นางวูบไหวไปทั่วร่าง
“ให้เ้าทำหน้าที่ภรรยาอย่างไรเล่า”
สิ้นประโยคริมฝีปากหยักสวยก็จูบกลีบปากของหญิงสาวอีกครั้งลิ้นร้อนแทรกเข้าไปโพรงปากสาวปล้นสติอันน้อยนิดของเธอไปหมดสิ้น เสียงครางอู้อี้ดังขึ้นก่อนที่จะกลายเป็เสียงครางแ่เมื่อจูบนั้นร้อนแรงขึ้นและเสื้อผ้าถูกปลดเปลืองออกไปเผยผิวกายเนียนละเอียดดุจหยกใสเมื่อรับรู้ได้ว่าไร้แรงต่อต้านเขาจึงปล่อยมือจากข้อมือเรียวเล็กแล้วบีบเคล้นทรวงอกอวบอิ่มที่ใหญ่กว่าที่เขาคาดคิดไว้มากเขาละจากริมฝีปากที่บวมเจอแล้วพรมจูบซอกคองามระหงเรียวลิ้นตวัดเลียผิวกายหอมกรุ่นจนมาถึงปลายถันสีหวานก่อนอ้าปากแล้วดูดดึง
“อ๊ะ!” จ้าวจื่อรั่วหลุดเสียงร้องออกมาแล้วกัดริมฝีปากไม่กล้าส่งเสียงน่าละอายอีกแต่เหมือนว่าการทำเช่นนี้ทำให้กู้ตงหยางยิ่งดูดกลืนหน้าอกของนางแรงขึ้นรวมทั้งบีบเคล้นหนักมือขึ้นทำให้ร่างนางบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่าน
“อย่ากลั้น”เขาเอ่ยเสียงพร่าแล้วย้ายมาขบเม้มปลายถันอีกข้างตวัดลิ้นหยอกล้อยอดอกสลับกับดูดดึงในอุ้งปากจนปลายถันกลายเป็สีแดงเรื่อ
“ท่าน...ท่านแม่ทัพอึก...อื้อ...” แม้เคยดูหนังสือภาพวังวสันต์ก่อนเข้าหอแต่นางไม่เคยรู้เลยว่าััที่เห็นในภาพจะให้ความรู้สึกแปลกประหลาดเช่นนี้ ท้องน้อยปั่นป่วนไปหมด ร้อนวูบวาบไปทั่วร่างไม่รู้ตัวเลยว่าเขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของนางออกั้แ่เมื่อใด เมื่อท่อนล่างเปลือยเปล่านางก็พยายามหุบขาไว้แน่นด้วยความอายแต่เขากลับเงยหน้าขึ้นแล้วพูดพร้อมแยกเรียวขาของนางออก
“กลัวข้ารึ”
จ้าวจื่อรั่วไม่กล้าตอบนางกลัวเขาจริงๆ ก็สิ่งที่ดุนดันหน้าขาของนางอยู่มันใหญ่โตและร้อนผ่าวหากเขานำสิ่งนั้นเข้ามาในตัวนาง ...ร่างกายนางจะไม่ฉีกขาดยับเยินหรือ?
แต่กู้ตงหยางกลับคิดว่านางกลัวาแบนร่างกายหญิงนางโลมที่เขาเคยเรียกใช้งาน แม้จะเป็หญิงสาวเป็งานแต่หลายคนเห็นาแบนร่างก็แสดงท่าทีหวาดกลัว ทำให้เขาต้องขับไล่พวกนางออกไป แต่เวลานี้เขาไม่อาจต้านทานความ้าที่ท่วมท้น
ใบหน้างามแดงราวคนเป็ไข้ ได้แต่ส่งเสียงครางอย่างไม่อาจทนกลั้นได้อีก
“ท่าน...ท่านแม่ทัพ...ข้า...ข้าไม่ไหว...”นางร่ำร้องบอกเหมือนคนใจจะขาด
“นี่เพิ่งเริ่ม”เขาพึมพำเสียงพร่า “เป็ภรรยาข้า เ้าต้องรับเื่นี้ให้ไหว”
“อึก...จะ...เจ็บ....” นางร้องอย่างสุดกลั้น ความรู้สึกเจ็บแปลบทำให้ร่างกายเกร็งไปหมด
“อืมผ่อนคลายหน่อย...”
“อ๊ะ!” จ้าวจื่อรั่วหวีดร้องออกมา เจ็บและจุกจนน้ำตาเอ่อคลอ
กู้ตงหยางรู้สึกสบายอย่างที่สุด
กู้ตงหยางมองหญิงสาวที่อ่อนระทวยใต้ร่างเ
“อ๊า!” จ้าวจื่อรั่วร้องออกมาก่อนจะหอบหายใจถี่รัว
สายตาของเขามองหญิงสาวที่หลับตาอย่างเหนื่อยอ่อนนางทั้งหวานถึงเพียงนี้ เห็นที่เขาจะหาทางให้นางมาอยู่เรือนเดียวกับเขาให้ได้
2K
