การถ่ายทำโฆษณาเพื่อโปรโมทเครื่องประดับBlue Tear เสร็จไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงชุดสุดท้ายที่ต้องลงเรือเพื่อไปถ่ายกลางทะเลซึ่งทางทีมงานได้เตรียมเรือชูชีพและอุปกรณ์ป้องกันต่างๆเพื่อช่วยเหลือด้านความปลอดภัยของนานะไว้อย่างเต็มที่ เมื่อได้เวลาถ่ายทำทั้งหมดก็ลงเรือที่ทางรีสอร์ทจัดเตรียมไว้ให้ไปยังจุดซึ่งกำหนดไว้เป็ฉากพื้นหลัง
นานะรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยเพราะเธอว่ายน้ำไม่เป็เธอเลยต้องไปยืนทำใจอยู่ด้านหลังเรือเพื่อรวบรวมความกล้า
“นานะ” เสียงเรียกของคนคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังเธอ
“เคน…” นานะคาดไม่ถึงว่าคนเรียกจะเป็เขา
“เธอ…เป็อะไรรึเปล่า กังวลเื่ว่ายน้ำไม่เป็เหรอ” เคนเอ่ยปากถามนานะอย่างห่วงใยเขาตัดสินใจอยู่นานระหว่างทิฐิกับความเป็ห่วงนานะและสุดท้ายความเป็ห่วงก็เอาชนะได้ในที่สุด
“ไม่…โกรธเราแล้วเหรอ”
“ช่างมันเถอะมันผ่านไปแล้ว ฉันเป็ห่วงเธอมากกว่า” เคนปล่อยดวงตาคมจ้องมองนานะอย่างลึกซึ้งแรงกล้าจนเธอประหม่าไม่กล้าสู้สายตาและก้มหน้าลง
“เอ่อ…อืม ขอบใจนะ แต่เราคิดว่าคงไม่เป็ไรเพราะทางทีมงานเตรียมเครื่องมือช่วยเราไว้อยู่แล้ว”
แล้วทั้งสองก็เงียบไปซักพักเพราะยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจเื่เซระอยู่
“เอ่อ…นานะ เราอยากขอโทษเธอเื่วันนั้น เราไม่ได้ตั้งใจ เพียงแต่เรา…” เคนค่อยๆ เอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างเก้อๆ นานะสั่นหน้าจนผมกระจายเป็เชิงบอกว่าไม่เป็ไร
“เรา…ช็อคที่อยู่ๆ เธอก็ขึ้นไปอยู่บนเวทีนั่น… แถมเธอยังสวยมาก…สวยน่ารักจนเราจำแทบไม่ได้ แล้ว…พอเห็นไอ้หมอนั่นลูบแก้มเธอเราก็รู้สึกเดือดขึ้นมา เราไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไร…เราจนกระทั่ง…” เคนพูดขณะเดินขยับเข้าไปใกล้นานะทีละนิด
“ทำไมเราถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอที่อยู่ใกล้เราจะน่ารักขนาดนี้ถ้าเราจะขอโอกาสแก้ตัวใหม่ เธอจะว่าอะไรมั้ย นานะ” เคนยกมือลูบแก้มนานะแ่เบาและจ้องมองเธอด้วยสายตาจริงจัง นานะตกตะลึงในคำพูดของคนตรงหน้าหัวใจเธอเต้นกระหน่ำกับสิ่งที่ไม่คาดฝันจะได้ยิน
“เคน!!! กล้องมีปัญหานิดหน่อย ช่วยมาดูได้มั้ย” ทีมงานคนหนึ่งรีบร้อนมาบอกเคนเื่กล้องทำให้เขาและเธอถอยห่างออกจากกันโดยอัตโนมัติ
“ได้ๆ เดี๋ยวไปดูให้”เคนบอกทีมงานคนนั้นและหันมามองนานะอย่างเสียดายโอกาส “เราไปก่อนนะ หวังว่าเธอจะเก็บสิ่งที่เราพูดไปคิด”
นานะมองตามเขาไปอย่างเหม่อลอยเธองงันกับสิ่งที่เคนพูด…จริงเหรอเคนรู้สึกกับเธอมากกว่าเพื่อนสนิทแล้วจริงเหรอ…แล้วเซระล่ะ?เคนเอาผู้หญิงคนนั้นไปไว้ไหน
“นานะจัง พร้อมรึยังคะ” ทีมงานช่างแต่งตัวคนหนึ่งเดินมาถามนานะที่ยืนเหม่อลอยอยู่ท้ายเรือ
“เอ้อ ค่ะๆ พร้อมแล้วค่ะ”นานะสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะสลัดความคิดเกี่ยวกับเคนออกไปและเดินตามทีมงานไปเพื่อถ่ายทำชุดสุดท้าย
“จะรีบไปไหนยัยเด็กตัวดี!!!”
“อุ๊ย! เซระ!!!” นานะอุทานอย่างใ หน้าซีดเผือด
“ก็ฉันสิยะ! เธอนี่มันหน้าด้านจริงๆ นะ แย่งงานของฉันไม่พอ ยังคิดจะแย่งเคนไปจากฉันอีก!”เซระที่แอบได้ยินเคนกับนานะคุยกันมาตลอด ทนอดกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เลยโผล่ออกมากระชากแขนนานะ
“ฉันเปล่านะ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!”
“ยังจะมาเปล่าอีก!แล้วที่คุยกันเมื่อกี้มันอะไร!” เซระตะคอกถาม แววตาวาวโรจน์ด้วยความโมโห
“เธอจะบ้าเหรอ!!พูดกับคนอย่างเธอเสียเวลาเปล่า!! ฉันไม่อยากยุ่งด้วยแล้ว!”นานะะโใส่หน้าเซระด้วยความโกรธเช่นกัน ก่อนจะสะบัดตัวเดินหนี
“หนอย! ยัยเด็กตัวดี จะไปไหน!!” เซระคำรามและพุ่งเข้าหานานะด้านหลังทันที
“โอ๊ย!!!” เซระจิกและกระชากผมนานะ ทำให้เธอหน้าหงายไปด้านหลังและร้องออกมาด้วยความเ็ป
“หึ! รู้สึกว่าเธอจะว่ายน้ำไม่เป็นี่ ถ้าเธอเกิดโง่ตกลงไปในทะเล มันจะเป็ยังไงนะ”เซระกระซิบขู่เธออย่างเคียดแค้น
“อย่านะ!!”
“หึๆ ถ้าไม่มีเธอซักคนทั้งงานและเคนก็ต้องเป็ของฉันคนเดียว นี่แน่ะ!”
นานะเสียการทรงตัวร่วงหล่นจากเรือลงไปในทะเลทันทีเซระจ้องมองการตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดของนานะด้วยสายตาสะใจ ขณะนานะที่ว่ายน้ำไม่เป็เริ่มจมลงไปในน้ำทีละน้อย
ตูม!!
แล้วใครคนหนึ่งก็โดดลงไปในน้ำและว่ายตรงไปยังนานะที่กำลังจมลงสู่ก้นทะเล
“ตายแล้ว!! ช่วยด้วยค่ะ นานะตกน้ำ ใครก็ได้ช่วยที!” เซระแสร้งร้องะโออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความผิดทั้งที่ภายในใจขุ่นเคืองที่มีคนมาช่วยชีวิตนานะไว้
ทุกคนภายในเรือวิ่งมายืนออกันอย่างตื่นตระหนก
“เกิดอะไรขึ้น!!”เคนที่เพิ่งมาถึงทีหลังพยายามแหวกคนเข้ามาถามเซระ
“เคน…ฮือๆ นานะน่ะ นานะตกน้ำ ฉันเห็นนานะยืนอยู่ริมกราบเรือ แล้วอยู่ดีๆเธอก็เสียหลักตกลงไป …ฮือๆ” เซระแกล้งบีบน้ำตาและโผเข้าซบอกเคน
“ว่าไงนะ!!” เคนผลักเซระออกไปและรีบตรงไปยังกราบเรือเพื่อมองหานานะแต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของเธอ สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงความนิ่งสงบของผิวน้ำซึ่งมีระลอกคลื่นพัดเป็ระยะเท่านั้น
23K
