ลมพัดอ่อนๆ โชยกลิ่นดอกไม้ที่สายลมพัดพามา ราวกับว่าสายลมกำลังห่อหุ้มพื้นโลก
“อุแง้ๆ” เสียงเด็กทารกที่คุ้นเคย สัญชาตญาณของเธอบอกว่า
ฉันต้องทำให้เด็กคนนี้หยุดร้องไห้ ด้วยความอ่อนโยน
เธอค่อยๆ อุ้มเด็กคนนั้นอย่างทะนุถนอม และเริ่มโอ๋ด้วยเสียงเพลงพร้อมกับโยกเด็กในมือเบาๆ
“แบร์เซิซ วัว เดอ ลา แมร์ ลา แมร์ อ็องลาส ดูซม็อง ซง อ็องฟ็อง
ล็องบราส อาเวก อามูร์... พุย ซ็อง วา
ลา แมร์ เล็ส ล็องฟ็อง ฟลอเต ออ ฟีล เดอ โล
อาเวก แอ็อง เคอร์ โทร ดูลูห์รุห์ ปูร์ เอเตร็ อ็อกสพรีเม อ็อง โม”
เพลงกล่อมถูกตัดไปอย่างกะทันหัน เหมือนยังร้องไม่เสร็จ... บทเพลงที่ถูกขับร้องด้วยเสียงจากลำคอเพียงอย่างเดียวทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย พรึ่บบ...ภาพดำเหมือนตัดไป
“เอมิลี่ เ้ามาพบข้าได้หมายความว่าอย่างไร รู้ไหม”
เสียงเย็นเยือกของผู้หญิงคนหนึ่ง และความรู้สึกเหมือนมีอะไรกระทบเข้ามาหาเท้าตลอดพยายามลืมตาแต่ก็ลืมไม่ได้ เธอต้องรีบลืมตา
“เ้าเป็ใครงั้นหรือ แล้วรู้ชื่อของข้าได้อย่างไร ข้าไม่รู้จักน้ำเสียงของเ้า”
เธอพูดด้วยความใจเย็นและหวาดกลัว สิ่งที่กระทบเท้าของเธอเป็จังหวะนั้นคืออะไรกัน...หูและตาของเธอเริ่มใช้การได้ซ่าา… ซู่…
“เวลาชีวิตของเ้าได้สิ้นสุดลงแล้วหนูน้อยของข้า...จงไปเกิดเป็เด็กกำพร้า
ฟูกิโยะซะ...สักวันเราจะพบกันอีก”
ภาพตรงหน้าคือ หญิงสาวผมสีขาวอมทอง น้ำเสียงนี้เป็ของใครกัน ช่างสงบนิ่งแต่โศกเศร้าอยู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างในหัวดังขึ้น
“ดาโฟรี แม่ขอโทษ ยกโทษให้แม่ด้วย”
พรึ่บ…ทุกอย่างเงียบสงัด และความสงสัยว่า “ดาโฟรี คือใคร” และ “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นความฝันแบบไหนกัน”
“ฟูกิโยะตื่นเร็ว จะนอนขี้เซาไปถึงไหน นี้แน่ะ!”
ความรู้สึกเหมือนตกตึกชั่ววู้ป หรือสัญญาณเตือนว่าได้เวลาตื่นแล้ว ความเ็ปจากโลกความเป็จริงเริ่มเข้าแซกแชงความฝัน
“ทำอะไรเนี่ย!”
เธอหงุดหงิดนิดหน่อย ซึ่งนั้นก็คือธรรมดาของคนเรา ถูกไหม?
“วันนี้มีนัดถ่ายรูปไง ขี้เซา ใครปลุกก็ไม่ตื่น ถ้าไม่เล่นไม้นี้จะให้ใช้ไม้ไหนถึงจะตื่นหล่ะ”
ลืมไปซะสนิทเลย แต่เสียงของเพลงนั้นก็ยังคงหลอนหู... รีบลุกไปเตรียมตัวก่อนโดนว่าดีกว่าในตอนแรกเธอไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าว่าทุกคนคงกินข้าวไม่ก็แต่งตัวกันอยู่ แต่พอเดินผ่านประตูบ้าน...
“คาคุจิ อายาโนะ ไคคุ โมฮานะ อิดาซุกิ ซากิริ ฮิคารุและอาโออิ... ฮานาโกะกับ ฟูกิโยะ ไปไหนหล่ะนั้น” เสียงของคุณป้าเอมิ ภรรยาของเ้าของบ้านเด็กกำพร้าแห่งนี้ที่กำลังเช็กชื่อเหมือนอย่างเคย
“คงกำลังปล่อยเพื่อนสนิทลงโถส้วมมั้ง555”
เสียงของเด็กชายที่คิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น เพียงเพราะแค่การที่อยู่ในบ้านเด็กกำพร้านานที่สุดคนในบ้านเราเรียกเขาและอิดาซุกิว่า “คู่หูคุ้กกี้”
“ก็คงงั้นแหละ ใครจะนั่งใกล้ก็นั่งไปนะ ฉันขอนั่งกับไคคุดีกว่า ยัยฮานาโกะเพิ่งขี้มาเหม็นมากแน่ๆ”
พูดปุ๊ปมาปั๊บ เด็กชายที่เข้าหาและพยายามสนิทกับไคคุ เพียงเพราะอยากเป็คนสำคัญอิดาซุกิ หนึ่งในสมาชิก "คู่หุคุ้กกี้"
“นี้ พูดจาระวังปากหน่อย”
“สุดยอดโมฮานะ” เด็กที่เรียบร้อย อ่อนแอแต่เข้มแข็ง ฮีโร่ที่มักจะคอยปกป้องเพื่อนๆจาก “คู่หูคุ้กกี้”
“อ่าว ยัยนี้ อยากนั่งกับข้าก็ไม่บอก มาข้าให้นั่ง”
ไคคุผู้หยิ่งผยอง พูดเหมือนมั่นใจมาก
“ฉันไม่ได้อยากนั่งด้วยสักหน่อย คนเหม็นๆ อย่างนายใครจะอยากนั่งด้วย”
เธอทำได้ดีมาก เหมือนนักปราชญ์กับนักมวยปล่ำ ต่างฝ่ายต่างสู้ด้วยสิ่งที่ตัวเองถนัดและนักปราชญ์ก็กำลังต่อสู้กับนักมวยปล่ำ ซึ่งหมายความว่า...
“เห้ย แบบนี้ข้ารับไม่ได้ กะจะไม่ทำร้ายผู้หญิง แต่เื่เข้าตัวเหม็นนี้อะไรก็ไม่ยอมทั้งนั้น”
ไคคุตัวเหม็นน่ารังเกียจ ชอบแกล้งคนอื่น นิสัยแย่ เห็นแก่ตัว สมควรแก่การถูกทิ้งนั้นคงเป็ความคิดของเด็กสาวในตอนนั้น
ไคคุกำลังง้างมือไปตบหน้าโมฮานะ เพื่อนสาวผู้อ่อนแอแต่เข้มแข็งของบ้านเพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือของไคคุที่กระทบหน้าของโมฮานะ และ ไคคุดูจะไม่หยุดแค่นั้นด้วย
“หยุด ไคคุ!”
เสียงของลุงแก่ๆ คนนึงที่ะโมาจากหน้ารถบ้านคันนี้ วึบบ..ผั่บ! พร้อมกับหยุดมือของไคคุไว้
มือของไคคุถูกหยุดไว้กลางอากาศ เพียงเสี้ยววิ ไคคุก็ถูกโยนออกมานอนกองกับพิ้นอย่างรวดเร็วและดูเหมือนจะเป็ที่ที่เหมาะสมกับไคคุจริงๆ ซะด้วย
แต่ตอนนี้เธอเพิ่งตื่นถ้าไม่รีบไม่อาบน้ำยังไงก็ไม่มีทางทัน
“ฟูกิโยะนี้ ดูสภาพน่าจะเพิ่งตื่น คงยังไม่ได้อาบน้ำอาบท่า รีบไปอาบให้เรียบร้อยฉันจะรออีกแค่ ยี่สิบนาทีเท่านั้น!”
เขาเน้นเสียงตรงคำว่าเท่านั้น โดยปกติคุณลุงกาซากิก็เป็คนน่ากลัวอยู่แล้วยิ่งพอเวลาโกรธยิ่งน่ากลัว
หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วรีบวิ่งแจ้นเข้าไปในห้องน้ำ ปุ๊ปปั๊บปุ๊ปปั๊บ ก็อาบน้ำแปรงฟันเสร็จ...ที่เหลือก็แค่แต่งตัวแล้วก็หยิบข้าวกล่อง...ถ้ามีน่ะนะ
ค่อยๆ เดินไปหาเสื้อผ้าใส่...อืมมม ..วันนี้มีเสื้อผ้าอะไรเหลืออยู่บ้างนะ...เหลือแค่เสื้อเชิตสีเหลืองลายสก็อตกับกางเกงขาโปร่งสีครีม วันนี้ก็มีแค่นี้แหละ เด็กในบ้านเด็กกำพร้าเนี่ยเนอะรีบใส่ก่อนโดนตาม...ไม่ก็เป็เหมือนไคคุดีกว่า ปึ้ปปั้บปึ้ปปั้บ ก็เสร็จ
รีบเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์เล็กๆ มาใบหนึ่ง หยิบเงินนิดหน่อย ใส่ลงไปกระเป๋าสตางค์ติดตัวไปด้วยรายต่อไปก็...ห้องครัว! หยิบกล่องข้าวในห้องครัว! เพราะเราตื่นไม่ทันตอนเขากินข้าวเช้ากันคุณป้าเอมิเลยจะเก็บอาหารตอนเช้ามาใส่กล่องข้าวให้ เผื่อเอาไว้กินในรถ
เดินเข้าห้องครัวด้วยความหวังว่าจะมีข้าวกล่อง ตึกตักตึกตัก หัวใจเต้นรั่วเพราะความตื่นเต้นจะมีไม่มี จะมีไม่มี... เสียงของความผิดหวังก่อตัวขึ้น เพราะว่าไม่มีข้าวกล่องว่างอยู่บนโต๊ะ
แต่เธอก็ไม่ใช้คนที่แสดงออกทางสีหน้าเก่ง ไม่ว่าอะไรจะอะไรเลวร้ายหรือดีแค่ไหนกับฟูกิโยะไม่เคยมีใครรู้ถ้าเธอไม่บอก แต่จุดอ่อน ของเื่นี้คือเธอเป็คนตรงๆ ถ้าใครถามว่าเกิดอะไรขึ้นจะพูดทุกอย่างและไม่ชอบมีความลับกับใครยกเว้นตัวเอง และถ้าถามว่ารู้ได้ไง...เพราะฉันเคยเป็เธอมาก่อน…แหม่ก็แบบว่า...เคยฝันว่าเป็นะน่ะและดูเหมือนฝันนั้นก็น่าจะเป็เื่จริง
ทุกอย่างพร้อมแล้ว เธอมองนาฬิกาที่อยู่ติดผนังในห้องครัว...
“ตอนที้เราไปอาบน้ำกี่โมงนะ”
เธอน่าจะอยากรู้ว่าเธอใช้เวลาเตรียมตัวกี่นาที่หรือไม่ก็...ยังเหลือเวลาอีกกี่นาทีเพราะถ้าเธอใช้เวลาเกินยี่สิบนาที...เธอโดนทิ้งแน่
“ตอนนี้เจ็ดโมงยี่สิบเอ็ดนาที..หือ? สิบเอ็ดนาทีหรอ...ว้ายยย!โดนทิ้งแน่ๆ”
เธอมีนิสัยชอบพูดคนเดี่ยว เพราะว่าเธอคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้มีชีวิต
และไม่อยากให้สิ่งมีชีวิตนั้นเอาใจผิดว่าการกระทำนี้ นั้น โน้น ทำเพราะอย่างอื่นที่ไม่ใช่เจตนาของเธอถ้าให้พูดง่ายๆ ... เธอกลัวผู้อื่นตัดสินในแง่ไม่ดีเกี่ยวกับเธอ ใครว่าเธอไม่ได้ ถ้าเธอไม่ยอม
เธอรีบวิ่งแจ้นผ่านประตูห้องครัว ประตูห้องนอน ประตูห้องน้ำ สวนหลังบ้านและไคคุ...ไปขึ้นรถ
“ยังมาทันใช่ไหมคะ”
เสียงหอบเหนื่อยของเธอดังไปทั่วรถที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง
“ก็เกือบไม่ทันหนึ่งนาทีสุดท้ายพอดี”
เสียงเศร้าหมองของคุณลุงกาซากิ
ฟูกิโยะรู้สึกประหลาดใจที่อยู่ๆ คุณคนก็ดูเศร้าๆ
“ทุกคนไม่เป็ไรนะ โทรไปหาเขาไม่ได้หรอครับ”
เสียงร่าเริงของฮิคารุดังขึ้น ฟูกิโยะยังไม่เข้าว่าเกิดอะไรขึ้น
“แหม่ๆ มีเงินเยอะขนาดที่ต้องถือกระเป๋าเลยหรอ”
ยังไม่ทันไร คนที่เหมือนจะเป็ไบโพล่าก็พูดเยาะเยิ้ยเธอแล้ว
“สถานการณ์แบบนี้ยังเล่นตลกอีก อยากโดนเหมือนไคคุรึไง”
ดูเหมือนโมฮานะก็เศร้าด้วยนี่มันเื่อะไรกันหล่ะเนี่ย
“แล้วเธอยุ่งอะไรหล่ะ ให้เ้าตัวตอบเองสิ”
มาแล้วได้เวลาปล่อยสกิลที่ไปอ่านเจอมา
“ไม่ได้มีเยอะหรอก แต่ก็เพราะว่ามีเงินไม่ได้เยอะนี้แหละถึงต้องดูแลรักษาให้ดี”
“ปากดีไม่เบานะ ฟูกิโยะ และก็พวกผู้หญิงปวกเปียกที่กล้าเสนอหน้าด้วย”
เสียงพูดเยาะเย้ยปนหัวเราะเบาๆ
“อ่านการ์ตูนเยอะไปหน่อยไหม เห็นชอบพูดจาอะไรแนวนี้ตลอด”
เสียงสาวทรงเข้มดังขึ้น เหมือนฮีโร่ที่โผล่มาตอนที่ทุกคนทำอะไรไม่ได้คนคนนั้นคือซากิริ
“แล้วแกอยากมีปัญหาด้วยเหรอะ หึ ฉันคงเป็คนที่ทุกคนเกลียดสินะ”
นั้นไงพ่อหมุ่นไบโพล่าเข้าสู่โหมดซึมอีกแล้ว
“ก็คงอย่างนั้น ถ้ายังเลือกทำตัวแบบนี้”
เธอเดินไปนั่งข้างฮานาโกะด้วยหงุดหงิดเต็มทนกับอิดาซุกิ แต่ก็ยังเก็บไว้ได้
“ไคคุจะไปไหม”
เสียงคุณลุงเข้มกว่าปกติ ทำให้คุณลุงน่ากลัวมากๆ
“ครับ”
ไคคุค่อยๆ เดินขึ้นรถมาด้วยความอายและความกลัวแล้วก็รีบเอาก้นกระแทกลงบนเบาะดังปุ้บ
“มีปัญหาอะไรมากไหมไคคุ ทำตัวดีๆ สักวันจะได้ไหม”
โดยปกติบ้านเด็กกำพร้าทั่วไปเขาไม่ใจดีแบนี้หรอก นี้ถือเป็คำขอแรกที่คุณลุงกาซากิขอ
“ไม...มะ...ไม่มีครับ”
เสียงที่พยายามจะแก้ตัวและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมดูเศร้าๆ กันล่ะ”
ฟูกิโยะถามเพื่อนสนิทของเธอ
“ร้านตัดผมที่เราจะไปมันปิดไปสองเดือนแล้ว”
ฟูกิโยะที่คิดว่านั้นเป็เื่ไร้สาระที่ทุกคนดูเศร้า
“แค่เื่ร้านตัดผมเนี่นนะ งั้น...ทำไมถึงได้ดูเศร้ากันนักนะ เพราะกลัวว่าช่างทำผมคนใหม่จะทำผมไม่โดนใจเหมือนคนเก่าหรอ”
โอะโอ...ดูเหมือนฟูกิโยะทำให้ฮานะโกะรู้สึกว่า"เราคงสนิทกันไม่มากพอ”
“เธอไม่รู้จริงๆ หรอเนี่ย ทุกคนแค่รู้สึกคิดถึงร้านตัดผมร้านนั้น
เราไปร้านตัดผมร้านนั้นั้แ่อายุห้าขวบ พวกเราจะไม่ได้ไปร้านนั้นอีกบรรยากาศ ช่าง ก็จะไม่เหมือนเดิม ความรู้สึกที่ได้เวลาตัดเสร็จก็จะไม่เหมือนเดิม
ช่างตัดผมให้เราด้วยความสนิทกับช่างที่ตัดผมให้เราเพราะจะเอาเงิน อันไหนดีกว่ากันหล่ะ”
ฮานาโกะพูดพลางร้องไห้ และพูดยาวเหมือนอยากระบายความในใจนี้มานานมาก คำพูดเหล่านี้ก็เหมือนคำสอนที่เพื่อนสนิทสอนเราให้รู้จักผูกพันกับผู้อื่นเพราะมันจะทำให้เรายิ้ม...และมีน้ำตาในวันที่หวนคิดถึง แม้จะรู้ดีว่าสักวันคงต้อง...จากลา
รถเริ่มออกตัว ในตอนนี้เธอง่วงมากๆ
เธอเอินหัวพิงกระจก หลับตาลงช้าๆ เสียงรอบข้างค่อยเงียบลงราวกับว่าถูกดูดกลืนเข้าไปในความฝันเหมือนกำลังค่อยๆ ก้าวสู่ความฝันช้าๆ แต่ทันใดนั้น
บึ้มปั่ก บึ้มปั่ก! รถดันขึ้นลูกะโซะก่อน ในตอนนั้นเธอคงรู้สึกเหมือนตกตึก
ชั่ววูปแบบนั้นอีก
“ฟูกิจัง ช่วยฉันหน่อยสิ คือว่า อีกสามสัปดาห์จะสอบเข้าม.1แล้วแต่ว่าฉันยังไม่รู้เลยว่าเราต้องสอบอะไรบ้าง”
และเสียงอีกเสียงหนึ่งดังแวกขึ้นมา
“คาคุจิ อย่าไปกวนเขา”
หลังจากได้ยินเสียงนั้นเธอก็รู้เลยว่าใครพูด เธอเป็ดนดีมากๆ เลยยิ่งพอได้ยินอย่างนี้ก็ยิ่งอิ่มอกอิ่มใจค่อยคิดถึงคนอื่น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะมีเพื่อนที่ดีขนาดนี้
“ฉันช่วยอะไรเธอไม่ได้หรอก เธอคิดว่าฉันฉลาดหรอ”
“ขอโทษด้วย ผมยังไม่ชินเท่าไร ขอโทษนะครับ”
เสียงสั่นๆ กลัวๆ ของเด็กคนใหม่ที่เพิ่งถูกฝากเข้ามา คาคุจิ ถึงแม้จะขี้อายแต่ก็พยายามเข้ากับคนอื่นหรือจะไม่ใช่... คนเราถ้าไม่สนิทก็คงไม่มีใครไม่เกร่งน่ะนะว่าไหม?
เธอพยายามจะหลับอีกรอบ และหวังว่าคราวนี้จะหลับได้โดยไม่มีใครมากวน...
เธอเอินหัวพิงกระจก หลับตาลงช้าๆ เสียงรอบข้างค่อยเงียบลงราวกับว่าถูกดูดกลืนเข้าไปในความฝันรู้สึกเหมือนกำลังค่อยๆ ก้าวสู่ความฝันช้าๆ อีกครั้ง ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงบางอย่าง...ราวกับว่าฝันของเธอได้เริ่มต้นขึ้น
“มาร์ค วันนี้จะเอาของว่างอะไรดี...”
เสียงที่อบอุ่น นุ่มนวน และฟังดูเหมือนเสียงคนวัยชรา ชวนให้คิดถึงคนคนหนึ่งที่ชื่อ“ยาย”
“วันนี้ผมเก็บเลม่อนกับราสเบอร์รี่มาได้เยอะเลยครับ”
เสียงที่ร่าเริง สดใส ไร้เดียงสา และฟังดูเหมือนเด็กอนุบาลตัวเล็กๆ
“งั้นเอาคุ้กกี้เลม่อนกับพายราสเบอร์รี่ของโปรดหนูแล้วกันนะจ๊ะ”
“นี้มันฝันอะไรกัน ทำไมจู่ๆ ฉันถึงได้ฝันแบบนี้” ฟูกิโยะพูดกับตัวเองและสงสัยว่าคุณยายกับเด็กคือใคร
“รอแป๊บนึงนะจ๊ะ”
ในฝันนี้เธอลืมตาไม่ได้และเหมือนจะบังคับตัวเองไม่ได้ด้วย แต่เธอได้กลิ่นของไม้และได้ยินเสียงของไฟที่แผดเผ่าไม้ในเตาผิง
เสียงเลม่อนและราสเบอร์รี่ที่ถูกหั่น ...ฉึกก…ฉับ…ฉึกก…
กลิ่นของเลม่อนและราสเบอร์รี่ฟุ้งไปทั่ว
ฟู่ว… ตุบ… แฉะ… เสียงเนยกับน้ำตาลที่ถูกตีเข้าด้วยกัน
ก๊อก…แกร๊ก…แป๊ะ เสียงไข่ที่ถูกเคาะกับคอบชาม
ปุ๋งง…แฉะะะ…เสียงไข่ที่ถูกหย่อนลงไปในชาม
จู่ๆ ก็เหมือนที่เื่ราวมากมายพลุดขึ้นมา...เห็นเป็ภาพผู้หญิงแก่ๆคนหนึ่ง หลังค้อมๆ ท้าวไม้ท้าวสีน้ำตาล
กำลังทำอาหารเมนูเดียวกันกับที่ทำให้เด็กชายคนนั้น และััได้ถึงความผูกพันที่ตัวเด็กน้อยมีกับคุณยาย...เหมือนความทรงจำเลย...
ติ๊ง! เสียงเต่าอบที่ทำหน้าที่สำเร็จ
“อ่า เสร็จแล้ว”
เสียงที่ฟังดูดีใจของคนคนนั้น ได้ฟังแล้วก็อิ่มอกอิ่มใจ กลิ่นของคุ้กกี้และพายที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆลอยฟุ้งไปทั่ว ตุ๊บตั๊บๆ เสียงวิ่งของคุณยาย
“นี้จ้ะ คุ้กกี้กับพายของหนู เดี๋ยวรอน้ำเลม่อนแป๊บนึงนะจ๊ะ”
ดวงตาของเธอในฝันเริ่มลืมได้...แต่ในตอนนั้นมันก็สายเกินไปแล้ว เพราะฝันกำลังจะจบลง"อดกินเลย"ฟูกิโยะคิดอย่างนั้นแน่นอน พรึบบ...
มองซ้ายมองขวาและสับสนนิดหน่อย หลังจากตื่นจากฝัน
“เห้ยระวัง!”
เสียงเข้มๆ ของซากิริ และตามด้วยเสียง เอี๊ยดดด
1K
