เถียงอาคุนไปก็ไร้ความหมายแล้วยังไม่มีประโยชน์กับตัวเขาเองอีก หลิงหานจึงพูดว่า“ให้ผมพิจารณาสักหน่อยถ้าถึงเวลาแล้วแผลผมหายดีผมก็จะไป ตกลงไหม”
อาคุนเห็นท่าทีเขาอ่อนลง น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย“ก็ได้ในเมื่อมีแผล นายก็กลับไปพักผ่อนดีๆ เถอะอีกสองวันค่อยมาใหม่”
หลิงหานไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่ั้แ่แรกแล้วแต่ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองอาศัยอยู่ที่ไหน!
คิดไปคิดมา ทำได้เพียงหาคนไป ส่งตัวเองกลับบ้าน ดูท่าอาคุนก็ไม่เหมือนคนที่จะไปส่งกลับบ้านได้คาดว่าไม่มีความอดทนขนาดนั้น หลิงหานไม่เอ่ยขอเพราะรู้อยู่แก่ใจ
ตอนนี้เขาคิดถึงคนที่สามารถส่งเขากลับบ้านได้คนหนึ่ง หลิงหานเดินออกจากห้องทำงานอาศัยความทรงจำมาถึงชั้นที่เจี่ยงอี้สังกัดอยู่
เจี่ยงอี้ประหลาดใจกับการมาของเขา หลิงหานถามเจี่ยงอี้ว่าหลังเลิกงานมีธุระต่อหรือเปล่าเจี่ยงอี้ตอบว่าไม่มี ในใจหลิงหานก็รู้สึกผ่อนคลาย บอกเขาอย่างอ่อนหวานว่าอยากกลับบ้านพร้อมกับเขา
เจี่ยงอี้ไม่มีธุระอะไรพอดี ก็ขับรถพาหลิงหานกลับที่พักของเขาโดยตรง
นั่นคือคอนโดหรูแห่งหนึ่ง สภาพแวดล้อมสวยงาม เงียบสงบ เมื่อก่อน หลิงหานก็แอบได้ยินมาบ้างว่าห้องในเขตพื้นที่นี้ราคาแพงทั้งนั้นคนที่อาศัยอยู่ต้องร่ำรวย ดูท่าหลิงหานคงปลอมเป็ลูกเศรษฐี ค่อนข้างลงทุนลงแรงค่าเช่าห้องเล็กๆ ที่นี่เดือนหนึ่งอย่างต่ำก็เกินหมื่นหยวนห้องใหญ่หน่อยสามสี่หมื่นหยวนเป็เื่ปกติ
เดิมทีหลิงหานอยากเลี้ยงข้าวเจี่ยงอี้ก่อนค่อยไป แต่จู่ๆ คิดได้ว่าตัวเขาเองไม่มีเงินจึงไม่ได้รั้งเขาไว้และเจี่ยงอี้ก็ไม่ได้อยากทานข้าวกับเขา หลังจากส่งเขาลงที่ประตูคอนโด ก็กำชับให้เขาพักผ่อนก่อนจะจากไป
คอนโดมีการตรวจตราอย่างเข้มงวดมาก คนภายนอกไม่สามารถเข้าไปได้โชคดีที่พนักงานรักษาความปลอดภัยรู้จักหลิงหานเลยให้เขาเข้าไปได้ ตอบคำถามของหลิงหานทั้งหมด แม้คำถามของเขาจะแปลกเพียงไร
ขอบคุณฟ้าดินที่ทั้งคอนโดนี้ใช้ลายนิ้วมือเป็รหัสล็อกแม้หลิงหานจะไม่รู้รหัสเข้าออก แต่ใช้ลายนิ้วมือก็ยังสามารถเปิดประตูใหญ่ได้
ที่นี่เป็คอนโดแบบห้องชุดสองห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก หนึ่งห้องอาหาร คาดว่าทั่วทั้งห้องเกือบหนึ่งร้อยตารางเมตรกว้างขวางสว่างไสวมาก ตกแต่งเรียบง่ายสไตล์ยุโรปเหนือ ไม่หรูหรานักแต่กลับเป็วัสดุที่มีเนื้อััดีมากๆ ทุกๆรายละเอียดสะท้อนถึงรสนิยมที่ไม่ธรรมดาของสถาปนิก
หลิงหานเดินไปััโซฟาผ้าสักหลาดสีเทา เนื้อผิวััทำให้จักรพรรดิจอเงินที่เจอแต่ของดีๆ จนคุ้นชินรู้เลยว่าราคาของโซฟาชุดนี้ไม่ต่ำกว่าแสนหยวนแน่นอน
ค่าเช่าห้องคงแพงน่าดู
ตอนนี้หลิงหานที่ถังแตกเริ่มกลัดกลุ้มใจ และไม่รู้ว่าค่าเช่าห้องจ่ายไปกี่เดือนแล้วเขารีบเก็บความคิดนี้ลงไป เพราะมีเื่ที่ต้องจัดการเร่งด่วนคือทำความเข้าใจสถานการณ์การใช้ชีวิตตัวเองให้เร็วที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด
ในห้องสะอาดมาก แต่ความสะอาดนี้ไม่เหมือนชายโสดดูแลจัดการเอง เหมือนเป็ผลมาจากพนักงานที่มาทำความสะอาดตามเวลามากกว่า
บนโซฟามีโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งวางอยู่ หลิงหานตาเป็ประกาย เปิดเครื่องโน้ตบุ๊กขึ้นอย่างดีใจวัยรุ่นอย่างหลิงหานควรชอบอินเทอร์เน็ตถึงจะถูกสามารถเข้าใจชีวิตเขาผ่านอินเทอร์เน็ตได้
แต่น่าเสียดายที่โน้ตบุ๊กตั้งค่าใส่รหัสเปิดเครื่องไว้
หลิงหานวางโน้ตบุ๊กลงอย่างหดหู่ เขาเดินเตร่อยู่ภายในห้องไม่นานก็มาถึงห้องนอนหลังจากหาอยู่ครู่หนึ่งก็เจอสมุดบันทึกประจำวันสีดำอ่อนบนโต๊ะในห้องนอนโดยบังเอิญสมุดบันทึกดูเก่ามาก น่าจะใช้มาแล้วเป็ปีๆ
หลิงหานอดใจไม่ไหวจึงเปิดดู
นี่เป็สมุดบันทึกประจำวันั้แ่มัธยมต้นจนถึงตอนนี้ หลิงหานเข้าใจประสบการณ์ชีวิตของร่างนี้คร่าวๆผ่านบันทึกประจำวันพวกนี้
สรุปได้ว่า พ่อแม่ของหลิงหานหย่ากันตอนเขายังเด็กมากๆ หลังจากทั้งสองแยกกันไปสร้างครอบครัวใหม่ก็ไม่เต็มใจดูแลเขาปล่อยเขาใช้ชีวิตตามมีตามเกิด หลิงหานจึงเกลียดพ่อแม่ตัวเองมากๆเขาสาบานในใจว่าต้องประสบความสำเร็จให้ได้สักครั้ง ให้พ่อแม่เสียใจภายหลัง แต่ก็จนปัญญา ชายหนุ่มอายุยังน้อยจิตใจไม่แน่วแน่เดินหลงทางได้ง่ายๆ
ศักดิ์ศรีของเด็กหนุ่มวัยรุ่นนั้นไวต่อสิ่งเร้ารอบตัวเป็อย่างมากเพื่อให้ได้รับความสนใจจากเพื่อนๆ หลิงหานจึงกระเป๋าหนักเลี้ยงข้าวซื้อของให้เพื่อนอยู่บ่อยๆอยากใช้วิธีนี้แสดงความต่างของตัวเอง อันที่จริงเขาทำสำเร็จแล้ว หน้าตาอันหล่อเหลาของเขาอยู่ในโรงเรียนก็ถูกเรียกว่าเป็คุณชายผู้ร่ำรวย ใช้ชีวิตเหมือนไอดอลในละครและยังลุ่มหลงไปกับการไล่ตามประจบประแจงแบบนี้อีก
แต่ที่จริงในใจเขารู้ดีว่ามันไม่ถูกและหวาดกลัวเอามากๆ กลัวตัวเองโดนเปิดเผยอย่างไรก็ตามเมื่อพูดโกหกไปแล้วก็ต้องกัดฟันฝืนทำต่อไป
ด้านหน้าของบันทึกส่วนใหญ่เป็ความสำนึกผิดของหลิงหาน ประมาณว่า รู้ตัวว่าที่ทำแบบนี้ไม่ดี แต่ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดได้ถ้อยคำดูจำใจมากๆ
หลิงหานผลการเรียนไม่ดี พอมัธยมปลายก็ร่วงไปอยู่สุดท้ายแต่เพราะรูปลักษณ์เขาเหมือนลูกผู้ดีมีเงิน สาวน้อยทั้งหลายยังหลงชอบเขาอยู่เขามัวเมาไปกับความหลงใหลนี้ พ่อแม่ให้เงินค่าครองชีพเขาไม่น้อยแต่หลิงหานก็ใช้หมดไปอย่างรวดเร็ว ตอนมัธยมปลายปีสองเขาเรียกร้องส่งให้ตัวเองไปเรียนต่างประเทศแต่ความเป็จริงคือเขาหยุดเรียนไปแล้ว
เื่นี้ทำให้พ่อแม่ของเขาโกรธมาก เกือบตัดขาดการเงินของเขาหลิงหานหนีไปไกลด้วยอารมณ์ชั่ววูบมาใช้ชีวิตถึงเมือง A เขาคิดอย่างไร้เดียงสา ด้วยรูปลักษณ์คุณสมบัติของเขาก็ไม่เลวอยู่ในวงการบันเทิงน่าจะประสบความสำเร็จได้ในไม่ช้าถึงเวลานั้นชื่อเสียงเงินทองก็ไหลมาอย่างไม่ขายสาย อยากได้อะไรก็ได้ในบันทึกยังกล่าวถึงไป๋จื่อเช่อด้วย เขามีไป๋จื่อเช่อเป็ไอดอลของเขา จึงตัดสินใจเดินในเส้นทางเดียวกัน
แต่น่าเสียดาย เขาไม่ได้มีโชคเหมือนอย่างไป๋จื่อเช่อยิ่งไปกว่านั้นยังหวังสูงทะนงตน อยากเข้าทำงานใน GMG จึงเป็นายแบบอิสระ ถ่ายโฆษณาภาพนิ่งและอยู่รวมกับพวกนางแบบ
ด้วยสภาพแวดล้อมอย่างนั้นไม่นานก็กัดกร่อนจิตใจของคนคนหนึ่ง ครึ่งปีก่อน หลิงหานได้รู้จักกับผู้มีอิทธพลบางคนในที่สุดก็ได้เข้า GMG ที่ดังที่ฝันใฝ่
ไป๋จื่อเช่อคนเดิมที่ตอนนี้เป็หลิงหานไม่รู้ว่าผู้มีอิทธิพลนั้นคือใครเพราะด้านหลังบันทึกถูกฉีกทิ้งไปแล้ว ั้แ่เริ่มหยุดเรียนไปตอนมัธยมปลายปีสองความถี่ในการจดบันทึกของหลิงหานยิ่งลดลงเรื่อยๆ ่แรกๆ สัปดาห์ละครั้ง หลังๆสองเดือนถึงจะเขียนสักครั้ง และเกือบทั้งหมดเป็คำพูดระบายความในใจ จึงทำความเข้าใจได้ยาก
ทว่ายังดี อย่างน้อยก็ได้รู้ทิศทางคร่าวๆ แล้ว สรุปได้จากนิสัยของหลิงหานว่าคนเย่อหยิ่งอย่างเขาหลังจากเข้า GMG น่าจะตัดสัมพันธ์กับคนไม่ได้เื่พวกนั้นไปอย่างรวดเร็วดังนั้นเื่ระวังปัญหาการคบเพื่อนน่าจะไม่ต้องกังวลใจมากนัก
สำหรับเื่ปลอมเป็ลูกเศรษฐีหลิงหานก็พอรู้บ้างดาราบางคนอยากเข้าวงการจำต้องผ่านการชุบตัว มีชาติกำเนิดที่ดีเป็การเพิ่มคะแนนจากในคำพูดนี้อาคุนรู้ความจริงอย่างชัดเจนเป็ไปได้ว่าบริษัทยินยอมให้เขาเข้าวงการทั้งอย่างนี้
ความสัมพันธ์กับญาติก็ใจจืดใจดำ ความสัมพันธ์กับเพื่อนก็คลุมเครือหลิงหานมีความมั่นใจที่จะปลอมตัวในบทบาทนี้มากๆ ที่สำคัญที่สุดคือคนเกือบทั้งหมดคงไม่นึกถึงเื่กลับมาเกิดใหม่นี้หรอกใช่ไหมดังนั้นแม้ว่าตัวเองจะแสดงออกแปลกไปก็น่าจะไม่ทำให้คนใส่ใจ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลิงหานก็รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย
ต่อไปเป็ปัญหาเื่เงินแล้ว หลิงหานรื้อค้นห้องอยู่นานครึ่งวันก็เจอเงินสดแค่สองพันหยวนเขาหนีบปึกเงินสด พร้อมกับขอบคุณหลิงหานที่ตายแล้วในใจ
“ขอบคุณที่ให้ร่างกายกับเงินทองแก่ฉัน จากนี้ฉันจะช่วยนายจับฆาตกรให้ได้เป็การตอบแทน”
กล่าวขอบคุณเสร็จก็เริ่มกลุ้มใจอีก ถ้าไม่มีรายได้ก็ต้องหิวโหยเป็แน่
หลิงหานเก็บกวาดอยู่ครู่หนึ่งก็ลงจากตึกเรียกรถไปที่อยู่อาศัยเดิมของตัวเขาเองนั่นคือวิลล่าแถบชานเมือง เป็ที่ที่คิดอยากจะกลับไปตอนก่อนตาย
ไม่นานก็ถึงที่เกิดเหตุของตัวเอง หลิงหานโศกเศร้าแสนสาหัสอยู่ภายในใจ
เลนถนน่นั้นกว้างมาก แต่รถน้อย พื้นที่สีเขียวโดยรอบทำได้ไม่เลวไม่มีฉากนองเืน่าอนาถอย่างในวันนั้นโดยสิ้นเชิง ถึงขนาดหาร่องรอยของอุบัติเหตุรถยนต์ไม่เจอเลยสักรอยเดียว
ความเศร้าเพิ่มขึ้นในใจอย่างไม่มีเหตุผล หลังจากตายไปแล้วตัวเองก็จะถูกลบเลือนเหมือนพื้นถนน ที่ไม่เหลือร่องรอยอะไรไว้เลยใช่หรือไม่
แต่เขาก็ส่ายหัวสะบัดไล่ความคิดท้อแท้แบบนี้ทิ้งไปอย่างเร็ว โอกาสที่จะได้รับชีวิตใหม่อีกครั้งมีไม่มากนักพระเ้าเมตตาตัวเขาเองมากแล้ว ยังจะเสียใจอะไรอยู่อีก
ต้นไม้ใบหญ้าสีเขียวขจีเติบโตงอกงามล้อมรอบวิลล่าชานเมือง ตรงกลางของแผ่นผืนสีเขียวเผยให้เห็นอิฐสีน้ำตาลเงียบสงบทั้งยังลึกลับ
ก่อนหลิงหานตาย บัตรธนาคารส่วนใหญ่และของมีค่าล้วนเก็บไว้ในวิลล่าแค่ได้ของพวกนี้เขาก็ไม่มีปัญหาเื่การเงินแล้ว แต่ปัญหาคือจะหยิบของพวกนี้ออกมาได้อย่างไร
ทำความเข้าใจสถานการณ์ก่อนแล้วกัน
มาถึงป้อมยามที่ประตูใหญ่อย่างคุ้นเคย หลิงหานหน้าตาดูดี แต่งตัวก็ไม่เลวเ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่พบเห็นบุคคลชั้นสูงมานักต่อนักถึงไม่รู้ที่มาที่ไปของเขาแต่ก็ไม่กล้าขัดเขาได้แต่ถามว่าเขามาหาใครอย่างเกรงอกเกรงใจ
“ผมอยากถามอะไรหน่อยครับ” หลิงหานพูด
“คุณผู้ชาย้าถามเื่อะไรครับ”
“หลังจากไป๋จื่อเช่อตายห้องของเขาใครรับ่ต่อหรือครับ”
เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนิ่ง “ขออนุญาตถามนะครับคุณเป็ญาติหรือเป็เพื่อนของคุณไป๋ครับ”
เขาเห็นหลิงหานไม่ตอบ จึงพูดต่อ “หลังจากคุณไป๋เสียชีวิตมีญาติหลายคนมาที่นี่เพราะอยากรับมรดก แต่คุณไป๋ทิ้งพินัยกรรมไว้ว่าสุดท้ายแล้วสมบัติของเขาก็ถูกบริจาคออกไปทั้งหมด”
ญาติหรือ เขามีญาติที่ไหนกัน
หลิงหานคิด ตอนแรกที่เขากับคุณย่าช่วยกันทำมาหากินเพื่อความอยู่รอดญาติพวกนั้นไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน จนเขามีชื่อเสียง ญาติปลอมๆ ทั้งหลายก็เร่กันเข้ามานับญาติอย่างต่อเนื่องตัวเขาเองในตอนนั้นมีความทะนงตัวสูงมาก เป็ธรรมดาที่จะไม่ไว้หน้าใครทำให้พวกเขาทั้งหมดได้แค่อยู่หน้าบ้าน จากนั้นข่าวอื้อฉาวจำพวกเขาไม่นับญาติความสัมพันธ์กับญาติๆ ไม่ดี คาดว่าเป็ฝีมือของคนพวกนี้แหละ
เขาในตอนนั้นใส่ใจที่ไหนละ ปล่อยญาติๆ พูดกันไป
ความคิดเื่ญาติผ่านเข้ามาเพียงแวบเดียว หลิงหานเบนความสนใจไปที่เื่สำคัญ“พินัยกรรมหรือบริจาคไปแล้วหรือ”
เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยักหน้า
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/5e985a8f9bfc68dbf98421554d797302
360
