ติ๊ง ต่อง...
ติ๊ง ต่อง...
“ใครมากดกริ่ง”
“เคน”
“ออกไปดูซิ๊”
เสียงหญิงสูงวัยเอ่ยสั่งลูกชาย
โฮ่งๆ …
โฮ่งๆ …
อิ๊งงงๆๆ...
อิ๊งงงๆๆ...
“ข้าวโพดใครมา”
ชายหนุ่มวัย 34 คุยกับเจ้า4 ขา ขนปุยที่เห่าโฮ่งๆ กระดิกหางดิ๊กๆ ทักทายผู้มาเยือนอยู่หน้าประตูรั้ว
แกร๊ก…
ทันทีที่ประตูเปิดออก
“อ้าว”
“คุณจอมมม!!!”
“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ ^_^ ”
เอ่ยทักดีใจให้กับแขกผู้มาเยือน
“ไง… คุณ”
“สบายดีนะ”
“ ^^ ”
เอ่ยทักเพื่อนหรือพี่เขยที่ออกมาต้อนรับ
“มาๆ…”
“เข้าบ้านก่อน”
ชวนคนคุ้นเคยเข้าไปพักผ่อนในบ้าน
“ไง…! ข้าวโพด”
“เป็นหนุ่มแล้วดิ”
“มีเมียยัง”
แขกผู้มาเยือนทักทายซี้4 ขา ที่เห็นมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก ที่ตอนนี้เอาแต่กระโดดลิงโลดดีใจที่เห็นคุณเค้า
“พ่อแม่”
“ดูซิใครมา”
ลูกชายเอ่ยเสียงนำเข้าไปในบ้านทำเอาชายและหญิงสูงวัยมองมาเป็นตาเดียว
“สวัสดีครับพ่อ”
“สวัสดีครับแม่”
“ ^_^ ”
เอ่ยทักทายพร้อมยกมือไหว้กับข้าวของพะลุงพะลัง
“จอมม!!”
“อ้าววไอ้ลูกเขยย!!”
ทั้งพ่อและแม่คนตัวเล็กดีอกดีใจที่เห็นว่าที่ลูกเขยมาเยี่ยม
“กลับมาแล้วหรอลูก”
“ปีเดียวไวเน้อะ”
แม่ว่า
“เดี๋ยวลูกสาวของเราก็ใกล้จะกลับแล้ว”
“พ่อคิดถึงจะแย่”
พ่อเสริมต่อ
“มาๆ…”
“กินอะไรมาหรือยังลูก”
“วันนี้แม่ทำขนมจีนแกงเขียวหวานไว้”
“มากินกัน”
แม่ก็ยังเป็นแม่ที่น่ารักเสมอ
“ขอบคุณครับ”
คุณหมอนึกปลื้มใจเพราะครอบครัวของคนตัวเล็กเป็นคนน่ารักแบบนี้คนตัวเล็กเลยน่ารักมากๆ ทั้งนิสัยและหน้าตา
“ผมซื้อของมาฝากพ่อกับแม่ด้วยนะครับ”
“คุณด้วยนะ”
“คุณเคน”
คุณหมอเอ่ยพร้อมชูไม้ชูมือที่หิ้วถุงหลายใบอยู่
“ขอบใจมากลูก”
“ไปๆ”
“ไปกินขนมจีนกัน”
เป็นคุณแม่ที่ต้อนลูกเขยเข้าไปกินข้าวกินปลาในครัวแล้วคุณเค้าก็มาได้เวลาอาหารเที่ยงพอดิบพอดีมื้อเที่ยงนี้เลยมีสมาชิกมากินข้าวเพิ่มอีก 1 คน
“ต้องคอลหาน้องซะหน่อยละ”
คุณพี่ชายเอ่ยทักขึ้นมาในวงโต๊ะกินข้าว
ตือดือดึ๊งๆ…
ตือดือดึ๊งๆ…
ตือดือดึ๊งๆ…
เสียงรอสายคนปลายทางดังต่อเนื่อง
“อึหึ”
คุณหมอแอบหัวเราะเบาๆกับท่าทางคุณเพื่อน
“ฮาโหลลลล…”
เอ่ยทักเสียงใสทำเอาคนทั้ง 4 ยิ้มกว้างขึ้นทันที
“หนู…”
“วันนี้มีแขกมากินข้าวที่บ้านเราด้วย”
คุณพี่ชายรีบบอกเรื่องตื่นเต้น
“ใครอ่ะ”
คนตัวเล็กถามสงสัย
“แขกที่ไหน”
“แขกใคร”
“แขกขายโรตีหรือเปล่า”
“เอ่อ…”
“หยุดทายเถอะ”
พี่ชายพูดพร้อมเกาหัว
“นี่ไง…”
“แท่นแท้นนนน…”
ว่าแล้วก็หันกล้องไปหา“แขก” ที่ว่า
“อ้าว…..”
“พี่จอมมมม”
“พี่จอมจริงๆ ด้วย”
“โอ้ว้าวววววววววววว……………”
“ O0O ”
เสียงคนตัวเล็กพูดตื่นเต้น
“ไม่เนียนลูก”
จู่ๆ เสียงหญิงสูงวัยก็ขัดขึ้น
“5555555555555555”
คนตัวเล็กขำพรืดข้ามประเทศ
“แม่อ่ะ”
“ดูออกด้วยหรอ”
“นี่แม่นะ”
คุณแม่เค้าเอ่ย
“อ้าว… นี่รู้กันหรอ”
คุณพี่ถามต่อ
“พี่จอมเค้าโทรมาบอกหนูก่อนแล้วว่าวันนี้จะเข้าไปที่บ้าน”
“แถมเค้าเดาถูกด้วยนะ”
“ว่าพี่เคนจะต้องคอลหาหนูอ่ะ”
คนตัวเล็กเล่า
“หื้มม…”
“คุณนี่นะ”
คุณพี่หันไปเอ็ดเพื่อนที่นั่งยิ้ม1 กรุบ
“มาๆ…”
“กินๆกันลูก”
เป็นแม่ที่ห้ามทัพให้ทุกคนหันมาสนใจอาหารบนโต๊ะ
“แล้วจะเปิดคอล”
“ให้หนูดูทุกคนกินแบบนี้หรอ”
เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้น
“หนูไปหาอะไรมากินด้วยกันซิลูก”
เป็นพ่อเอ่ยบอกลูกสาว
“ตอนนี้หรอ”
“หนูจะกินอะไรดี”
คนตัวเล็กคิด
“อ๊ะ…”
“กินเค้กดีกว่า”
คนตัวเล็กว่าขึ้นก็หายไปจากหน้าจอแป๊บนึงแล้วกลับมาพร้อมเค้กกับน้ำหวานของโปรด
“น้องแคททท!!”
เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกดเสียงต่ำทำเอาคนอื่นหันมามองเป็นตาเดียว
“เมื่อวานเพิ่งกินไปนะครับ”
“แล้วทำไมวันนี้...”
คนตัวสูงเว้นวรรคประโยคส่งสายตาดุคนตัวเล็กผ่านจอสี่เหลี่ยม
“แหะๆ”
“ ^^” ”
ยิ้มแหยๆ แต่ก็ไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใดเพราะถึงจะทำหน้าโหดแค่ไหนก็ทำได้แค่ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมแถมดูดน้ำหวานโชว์คนที่กำลังดุเสียงดัง…
“ครู่ดดดดดด!!!”
“ครู่ดดดดดดดดดด!!!!!!!”
“อื้มมมม…”
“ฟินนนนนน…”
พูดต่ออีก 1 ที
“เอาน่าหมอ…”
“กลับมาค่อยงดก็ได้”
เป็นคุณพ่อคนตัวเล็กเอ่ยขึ้นเห็นลูกสาวมีความสุขที่ได้กินของโปรด พ่อก็อดใจอ่อนไม่ได้
“ตลอดอ่ะพ่อแก”
“ตามใจลูกตั้งแต่เล็กจนโต”
เสียงแม่เอ่ยแทรกมา
“อ่ะๆ”
“เราก็กินกันเถอะ”
สายตาคมส่งกลับไปดุเจ้าตัวแสบอีกทีแต่เธอกลับยักคิ้วใส่
(คอยดูเถอะ)
(กลับมาจะตีให้ก้นลาย)
คนตัวสูงคิดก่อนจะตักขนมจีนเข้าปาก
.
.
“ผมขอตัวกลับก่อน”
“สวัสดีครับ…”
“พ่อแม่…”
“ไปนะคุณ...”
“ไว้เจอกัน”
คุณหมอตัวสูงเอ่ยลาว่าที่พ่อตาแม่ยายและพี่เขยเมื่อตอนนี้ใกล้จะหกโมงเย็น ใช่แล้ว หลังจากมื้อกลางวันคุณหมอตัวสูงก็นั่งคุยนั่งเล่นงีบหลับอยู่ที่บ้านนี้แหละคุณเค้ากลายเป็นลูกบ้านนี้ไปอีกคนมาตั้งนานแล้ว
“ขับรถดีๆนะลูก”
แม่เอ่ย
“มาบ่อยๆนะ”
“มีเพื่อนคุยเยอะๆสนุกดี”
พ่อว่า
“ไปคุณ…”
“เดี๋ยวผมไปส่ง”
เพื่อนเอ่ยบอกก่อนจะเดินนำออกไปแต่ก็ต้องเซอร์ไพร์เพราะมีแขกอีกคนแวะมาที่บ้าน
“จ็อบ!!”
“พี่จอม!!!”
เมื่ออดีตคู่แข่งทางหัวใจพบเจอกันอีกครั้งในรอบปีกว่า
“ไงเรา”
“สบายดี?”
“เรียนเป็นไงบ้าง?”
คุณหมอตัวสูงเอ่ยทักทาย
“ก็ดีพี่…”
“แล้วพี่ละ”
“ไม่เจอกัน1 ปี”
“ยังเท่เหมือนเดิมนะ”
เจ้าเด็กเอ่ยทักทายอารมณ์ดี
“อึหึ”
“ขอบใจ”
“ ^^”
“พี่ซื้อของฝากมาให้เรากับคุณลุงด้วยนะ”
“ฝากคุณเคนไว้แล้ว”
“ไม่คิดว่าจะได้เจอ”
คุณหมอเอ่ย
“ขอบคุณฮะ”
“แล้วพี่แคทเป็นไงบ้าง”
เจ้าเด็กตัวสูงเอ่ยถามถึงพี่สาวจากคุณหมอ
“สบายดี”
“อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
คุณหมอเล่า
“ดี…”
“ผมคิดถึง”
“กลับมาจะกอดแน่นๆ”
“ ^v^”
พูดจบยักคิ้วใส่แฟนของคนที่บอกว่ากลับมาแล้วจะกอดแน่นๆประโยคนี้ทำเอาคุณหมอหันขวับมามองคนพูด
“ไอ้จ็อบ!!”
“หาเรื่อง!!”
คุณพี่ชายของหญิงสาวในประโยคสวนทันควันกลับไปที่เด็กกวนประสาท
“5555555”
“อะไรกันพี่จอม”
“ยังไม่เลิกหึงผมกับพี่แคทอีกหรอ”
เจ้าเด็กหัวเราะร่วนที่แกล้งคุณหมอตัวสูงได้คุณหมอได้แต่หัวเราะขำๆ กวนไม่เลิกเจ้านี่
“ ^^” ”
“พี่รู้…”
“เราแกล้งพี่”
คุณหมอเอ่ยชิวๆ ที่หันขวับเมื่อกี้แอ๊คติ้งต่างหาก
“อ่ะนี่…”
“พี่เคน”
“พ่อให้เอาสตอเบอรี่มาฝาก”
“เพิ่งกลับจากเชียงใหม่น่ะ”
พูดเหตุผลที่ทำให้ตัวเองมาอยู่ตรงนี้พร้อมยื่นถุงสตอเบอรี่ให้
“อ่อๆ”
“ฝากขอบคุณคุณลุงด้วยนะ”
“…”
“ส่วนของพี่ไม่มีนะ”
“ไม่คิดว่าจะได้เจอ”
“ถ้าอยากกินก็ไปซื้อเอาแล้วกัน”
เจ้าเด็กหันมาพูดใส่คุณหมอหน้าตาเฉย
“ผมไปละ”
“หวัดดีฮ้ะ”
ยกมือไหว้คนอายุมากกว่าทั้ง2 คน ก่อนจะปั่นจักรยานกลับไป
“ไอ้นี่!”
“โตแต่ตัวจริงๆ”
คุณเคนเอ่ยบ่นแล้วมองหน้ากับเพื่อนข้างๆไปมา
.
.
ล่วงเลยมา 3เดือนกว่า…
คุณหมอสุดหล่อก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่กับงานงานและงาน และวันนี้ก็ค่อนข้างไม่ปกติเหมือนวันทั่วๆ ไป ก็ในเมื่อวันนี้เป็นวันพุธส่วนใหญ่แล้วคนไข้จะไม่ค่อยเยอะ แต่พุธนี้คนไข้เยอะ เยอะจนผิดสังเกต
หลังจากที่หมอหนุ่มรักษาคนไข้ติดต่อกันมาหลายรายนี่อาจจะเป็นคนไข้รายสุดท้ายของวันนี้แล้ว หมอหนุ่มตบๆ ท้ายทอยไล่ความเมื่อยเล็กน้อยก่อนที่จะเตรียมตัวรักษาคนไข้รายต่อไป
“คุณหมอคะ”
“คิวต่อไป…”
“เป็นคนไข้มาฉีดโบท็อกซ์รักแร้ค่ะ”
แอดมินสาวเข้ามาแจ้งคิวคนไข้พร้อมส่งประวัติคนไข้ให้หมอหนุ่มทราบ
“อ่อ...ครับ”
“เชิญคิวต่อไปได้เลยครับ”
คุณหมอเอ่ยบอกไปและอ่านประวัติของคนไข้เพื่อศึกษาข้อมูลรอแต่เอ๊ะ!!! ทำไมมันแปลกๆ
“เชิญค่ะ”
เสียงแอดมินเชิญคนไข้
“สวัสดีค่ะ”
“ ^^ ”
เสียงใสเอ่ยทักพร้อมยกมือไหว้คุณหมอภายในห้อง พลันสายตาคมละจากประวัติในมือมองมายังเสียงหวานคุ้นหูตาคมต้องเบิกโพลง เมื่อคนไข้ที่ว่าเป็นคนคุ้นเคย คุ้นเคยมากซะด้วย
“สวัสดีครับ”
เอ่ยทักไปสั้นๆ แต่ภายในใจเต็มไปด้วยหลากหลายอารมณ์และหลากหลายคำถาม
“วันนี้มาทำอะไรครับ”
เอ่ยถามขึ้นมา ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าคนตรงข้ามจะมารักษาอะไร
“มาโบท็อกซ์รักแร้ค่ะ”
คนไข้ก็ตอบเท่าที่หมอถามแต่สายตาดูจะเป็นประกายกับรอยยิ้มที่ดูจะมีความสนุกซุกซน
“เคยฉีดโบท็อกซ์รักแร้มาก่อนหรือเปล่าครับ”
ถามต่อเพื่อเก็บข้อมูลของคนไข้
“เอ่อ...”
“ไม่เคยค่ะ”
โกหกออกมาคำโต แต่สีหน้าส่งซิกไปยังคุณหมอตรงข้ามเป็นเชิงว่าช่วยหน่อยชำเลืองไปที่แอดมินที่ยืนมองอยู่ด้านข้างไม่รู้อิโหน่อิเหน่
“อ่อ…”
“ครับ…”
“ไม่เคยนะครับ…”
“งั้นหมอขออธิบายก่อนนะครับว่า…”
“การฉีดโบท็อกซ์จะช่วยลดเหงื่อในบริเวณที่ฉีด”
“แต่อาการอาจจะไม่ได้หายไปทั้งหมด”
“แต่ก็จะดีขึ้นกว่าเดิม”
“ซึ่งการฉีดโบท็อกซ์ก็จะช่วยลดอาการเหงื่อออกได้”
“พอเหงื่อลดแล้ว”
“กลิ่นก็จะลดลงด้วย”
“และปลอดภัยกว่าการผ่าตัดนะครับ”
คุณหมอยังคงทำหน้าที่ได้ดีและตามน้ำไปตามที่คนไข้สาวร้องขอและคำอธิบายพวกนี้ก็คุ้นหูเหลือเกินเหมือนเคยได้ยินมาก่อนเมื่อ2 ปีที่แล้ว
“งั้นเดี๋ยววันนี้”
“หมอฉีดโบท็อกซ์ให้100u นะครับ”
“เดี๋ยวไปเตรียมตัวได้เลย”
คุณหมอเอ่ยบอกคนไข้ด้วยจิตใจสั่นไหว
.
.
รอไม่นาน...
ก็อกๆ...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงเพรียวจะเดินเข้ามาภายในห้องรักษาสายตาคมจับจ้องไปยังคนไข้ที่นั่งรออยู่บนเตียงรักษาที่ดูกำลังง่วนกับการพิมพ์อะไรบนเครื่องมือสื่อสาร
“อ่ะแฮ่ม”
เสียงกระแอมไอดังขึ้นหวังดึงความสนใจจากคนไข้
“คะ?”
ได้ผล เมื่อคนไข้สาวละสายตาจากหน้าจอหันมามองที่หมอตัวสูงในทันที
“เดี๋ยวนอนลงได้เลยนะครับ”
“ระหว่างนี้หมอจะผสมยาสักครู่”
เอ่ยขึ้นบอกคนไข้สาว
“ค่ะ”
ตอบรับสั้นๆ เก็บมือถือและนอนลงสายตาชำเลืองไปมองที่คุณหมอตัวสูงที่กำลังยืนผสมยาอยู่และชำเลืองตามามองเธออยู่เนืองๆเช่นกัน
“คนไข้นอนสบายๆนะคะ”
“คุณหมอฉีดให้ไม่เจ็บเลย”
เป็นผู้ช่วยหมอพูดขึ้นให้กำลังใจคิดว่านี่คือครั้งแรกของการฉีดโบท็อกซ์รักแร้ของคุณเธอประกอบกับเอาน้ำแข็งมาประคบๆให้บริเวณรักแร้
“เดี๋ยวหมอฉีดข้างซ้ายให้ก่อนนะครับ”
เอ่ยขึ้นแล้วนั่งลงข้างๆ คนไข้
“นิดนึงนะครับ”
เอ่ยบอกก่อนที่จะจิ้มเข็มปลายแหลมลงไปบนรักแร้เนียนซึ่งระหว่างการรักษาคุณหมอก็เอาแต่มองรักแร้สลับกับใบหน้าคนไข้สาวไม่ละสายตาไม่นานนักก็ฉีดเสร็จไป 1 ข้าง
“เก่งมากครับ”
คำชมติดปากคุณหมอ เอ่ยออกมาชมคนไข้ตัวเล็ก
“โอ๊ะ”
“คุณหมอคะ”
“เดี๋ยวผู้ช่วยขอไปเปลี่ยนน้ำแข็งประคบอันใหม่ดีกว่าค่ะ”
“อันนี้เหมือนมันจะมีรอยรั่วอยู่”
ผู้ช่วยเอ่ยบอกคุณหมอก่อนจะเดินออกจากห้องรักษาไปทำให้ตอนนี้ภายในห้องรักษาเหลือเพียงหมอหนุ่มกับคนไข้สาว 2 ต่อ 2
สายตาคมด้านบนที่นั่งอยู่จดจ้องคนไข้ด้านล่างไม่ละสายตาภายนัยน์ตาคู่นั้นมีคำถามมากมายก่อตัวขึ้น
โดยคนไข้สาวก็สบตากลับไม่กลัวแต่อย่างใดพลันเลิกคิ้วนิดหน่อยราวกับจะสื่อว่าหมอมีอะไรอยากจะพูดกับหนูหรือเปล่าคะ
“…”
“น้อ...”
ก๊อกๆ...
ครืดดด......…
คุณหมอที่กำลังจะเอ่ยปากกลับต้องกลืนคำพูดลงลำคอไปก่อนเมื่อผู้ช่วยกลับเข้ามาพร้อมน้ำแข็งประคบอันใหม่
“มาแล้วค่ะหมอ”
“ครับ”
เอ่ยตอบรับไปสั้นๆ ชี้ให้ผู้ช่วยเอาน้ำแข็งประคบอันใหม่ลงมาประคบที่บริเวณรักแร้ที่เตรียมจะฉีดโบท็อกซ์ต่อไม่นานนักคุณหมอก็ทำงานชิ้นนี้เสร็จเรียบร้อย
“เสร็จเรียบร้อยแล้วนะครับ”
เอ่ยขึ้นพร้อมปิดแขนเสื้อให้คนไข้เรียบร้อย
พรึบบ
คนไข้ลุกขึ้นจัดเพ้าจัดผมก่อนที่จะเอ่ยขอบคุณเสียงหวาน
“ขอบคุณค่ะหมอ”
“ขอบคุณค่ะพี่”
“ ^_^ ”
ไหว้ขอบคุณครบทั้งหมอทั้งผู้ช่วยหมอ
.
.
ตือดือดึ้ง…
ทันทีที่คนไข้สาวก้าวท้าวออกจากคลินิกเสียงข้อความก็ดังขึ้นจนทำให้เธอต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ไปรอพี่ที่สวนด้านนอกครับ”
“อึหึ”
“ :) ”
สาวเจ้ายกยิ้มก่อนที่จะเดินไปตามที่คนในข้อความเค้าบอกมา
.
.
รอมาเกือบครึ่งชั่วโมงก็ไม่มีวี่แววว่าคนที่นัดหมายเค้าจะออกมาหา
“อื้มม…”
“ร้อนแล้วอ่ะ”
หญิงสาวเอ่ยบ่นพึมพำคนเดียวก่อนที่จะลุกขึ้นจากม้านั่งหวังกลับเข้าไปนั่งรอในห้างต่อ
“อุ่ยย!!”
อุทานออกมาเมื่อคนที่รอมายืนอยู่ด้านหลัง
“พี่จอมมม~”
“ ^v^ ”
เอ่ยเรียกด้วยเสียงสดใสส่งยิ้มกว้างไปให้คุณตรงหน้า
ตึก…
ตึก…
ตึก…
ตึก…
ขายาวสาวเท้าก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็ก
พรึบบ
แล้วแขนแกร่งก็สวมกอดคนตัวเล็กด้วยความคิดถึงในทันที
“อ๊ะ…”
อุทานออกมาเพราะแรงคิดถึงมันทำให้คนตัวสูงรัดคนตัวเล็กแน่นจนหายใจไม่ออก
“พี่…”
“พี่จอม…”
“หนูหายใจไม่ออก”
เสียงเล็กพูดตะกุกตะกักแขนแกร่งคลายอ้อมแขนออกมา มือแกร่งยกขึ้นมาประคองหน้าจิ้มลิ้มสายตาคมจ้องมองไปยังคนตรงหน้า
จุ๊บบ…
จ๊วบบบ…
“อ๊ะ…” จ๊วบบบบบ…
“พี่…”
“อ๊ะะะ…” จ๊วบบบบบบบ…
คนตัวสูงมอบจูบดูดดื่มให้คนตัวเล็กด้วยความคิดถึงสุดหัวใจและไม่ทันให้คนตัวเล็กตั้งตัว
จ๊วบบบบบ… “อ๊า…”
“ฮื่อ… ฮ่า… ฮื่อ…”
จุ๊บบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบบ…
“ฮื่อ… ฮ่า…”
“ฮื่อ… ฮ่า…”
จุ๊บบบบบบบบ...
จ๊วบบบบบบ บบ บ บบ บบ บ บ บ บบบ...
“อื้อออ...”
“ฮื่อ… ฮ่า…”
เสียงหอบหายใจถี่ของคนตัวเล็กดังขึ้นก็คนตัวสูงเค้าเล่นขโมยอากาศหายใจซะดุดันขนาดนั้น
“ไหนบอกว่าจะกลับมาอาทิตย์หน้าไงครับ”
เอ่ยถามคนตัวเล็กไปหลังถอนริมฝีปากออกมา
“ซะ...”
“เซอร์…”
“เซอร์ไพร์ไงคะ”
คนตัวเล็กหลังจากเลิกหอบหายใจก็ลอยหน้าลอยตาพูดดีใจที่เซอร์ไพร์แฟนได้สำเร็จ
“เมื่อกี้ตกใจมั้ยที่คลินิก”
ถามต่ออยากรู้
“ครับ”
“พี่ก็ว่าแปลกตั้งแต่ในใบOPD แล้ว”
“แหะๆๆ”
คนตัวเล็กขำแห้งเกาหัวให้กับแผนการเซอร์ไพร์แปลกๆ นี้
“ชื่อจริงคนึงจิต”
“ชื่อเล่นเหมียว”
“คิดได้ไงเนี่ยน้องแคท…”
“ :’) ”
คุณหมอพูดขำส่ายหัวให้กับความแคทนี้
“55555”
“ก็หนูอยากมาเซอร์ไพร์พี่จอมนี่”
“ไปสาขาประจำเค้าก็มีประวัติอยู่แล้ว”
“เลยมาสาขานี้แหละ”
“หลอกแอดมินด้วยนะ”
“ว่าไม่เคยมาทำอ่ะ”
“ไม่งั้นหนูก็ไม่รู้จะเข้าไปหาพี่ได้ยังไง”
“หืมมม…”
“มันน่าตีจริง”
คุณหมอพูดขึ้นหมันเขี้ยวส่งมือไปบีบจมูกรั้นเจ้าตัวแสบ
“อ๊ะ…”
“พี่จอมอ่า”
คนตัวเล็กร้องโวยที่คนตัวสูงดูท่าจะหมันเขี้ยวแรงเกินไปมือเล็กลูบจมูกป้อยๆ
ฟอดดดดดดด!!!
ส่งหอมฟอดใหญ่ไปที่แก้มยุ้ยอีกที
ฟอดดดดดดดดดดดดดด!!!
และอีกที
“อื้อออ…”
“พี่จอม”
คนตัวเล็กตีแขนคนตัวสูงให้หยุดการกระทำเหล่านี้
“เดี๋ยวมีคนมาเห็น”
“ ^///^ ”
ว่าขึ้นช้อนสายตามองคนตัวสูงเขินๆ
“อีก1 ชั่วโมง”
“พี่เลิกงานแล้ว”
“น้องแคท”
“รอพี่หน่อยได้มั้ยครับ”
“เลิกงานแล้ว”
“เดี๋ยวไปหาข้าวกินกัน”
คุณหมอเอ่ยถามแฟนตัวเล็ก
“อื้ม…”
“ก็ได้ค่ะ”
“พี่เลิกแล้วทักหาหนูแล้วกัน”
“เดี๋ยวไปเดินเล่นรอ”
ตกลงกันเรียบร้อย
“เจอกันครับ”
“หมดเวลาพักพอดี”
ฟอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!
พูดจบก็มอบหอมเน้นๆอีกทีก่อนจะเดินกลับเข้าไปทำงานต่อ
.
.
“น้องแคท”
“เผือกทอดครับ”
“อ่ะนี่น้ำจิ้ม”
คุณแฟนตรงข้ามตั้งแต่อาหารมาเสิร์ฟก็ตักนู่นตักนี่มาไว้ในจานคนตัวเล็กจนเต็ม
“เออะ…”
“พี่จอม”
“พอก่อนค่ะ”
“ล้นแล้วเนี่ย”
เป็นคนตัวเล็กเอ่ยห้ามไว้
“อึหึ”
“ครับๆ”
ขำๆ เล็กน้อย
“กินข้าวเสร็จไปกินของหวานต่อมั้ย”
“หนูยังไม่เคยมาเดินห้างนี้หนิ”
คุณแฟนนำเสนอใหญ่
“ไปค่ะ”
เมื่อได้ยินว่าของหวานคนตัวเล็กก็ตาลุกวาวแล้ว
“แล้วน้องแคทกลับมากี่โมงอ่ะครับ”
“ใครไปรับที่สนามบิน”
“ได้นอนหรือยังเนี่ย”
คนตัวสูงยิงคำถามรัวๆ
“อึหึ”
“ ^^”
“เครื่องลง8 โมงเช้า”
“พ่อกับแม่ไปรับค่ะ”
“ส่วนพี่เคนไปทำงานอ่ะ”
“ได้นอนแล้ว”
“กลับถึงบ้านก็นอนเลย”
“ตื่นขึ้นมาก็มาหาพี่เนี่ยแหละ”
ตอบครบทุกคำถาม ตอบเสร็จแล้วก็ตักเผือกทอดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆส่งยิ้มให้
“น่าตีจริงๆเลย”
“น้องแคท”
“ ^+^ ”
คุณแฟนเอ่ยขึ้นหมันเขี้ยว
.
.
หลังจากที่ฉลองมื้อค่ำกันเรียบร้อยจัดหนักจัดเต็มทั้งของคาวของหวาน คนตัวสูงก็ขับรถมาส่งคนตัวเล็กถึงบ้าน
“ไม่ไปนอนบ้านพี่จริงหรอครับ”
เอ่ยถามคนข้างๆ ที่กำลังเอี้ยวตัวปลดเข็มขัดนิรภัยอีกครั้งหลังจากถามคำถามนี้ไปแล้วครั้งหนึ่งที่ร้านอาหารและคำตอบที่ได้ตอนนั้นคือไม่ไปอยากกลับมาพักผ่อนที่บ้าน
“ไม่ค่ะ”
ตอบไปเหมือนครั้งแรกทันที
“น้องแคทอ่ะ”
“ไม่คิดสักหน่อยหรอ”
คุณแฟนตัวสูงเค้าทำเสียงอ่อยน้อยใจ
“อึหึ”
คนตัวเล็กขำให้กับความงอแงของคนตัวสูง
“หนูเข้าบ้านก่อนนะ”
บอกลาพร้อมกับใช้มือนุ่มนิ่มประคองหน้าหล่อไว้ ก่อนที่จะมอบจุ๊บลา
“ -3-”
“ฝันดีนะคะ”
ร่ำลาเสร็จแขนเล็กหวังจะเปิดประตูรถลงไปดีๆแต่ก็โดนแขนแกร่งดึงรั้งไว้
พรึบ!!
จุ๊บบบ…
จ๊วบบบบ…
“อ๊ะ…” จ๊วบบบบบบบบบบ...
“อ๊ะ…” จ๊วบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ…
ปากบางครอบงำปากอิ่มอย่างโหยหาและดุดันอีกครั้งมือแกร่งละจากกรอบหน้ามนลงมายังที่ปรับเบาะปรับให้เบาะเอนลง
พรึบบบ!!
“พี่จอมมมม~”
คนตัวเล็กร้องขึ้นประท้วงเมื่อเห็นคนตัวสูงเค้ามีท่าทางดูจะไม่ยอมปล่อยตัวเองไปง่ายๆ
“เดี๋ยวมีคนมาเห็น”
พูดขึ้นอ้อมแอ้มเบี่ยงหน้าหนีจมูกคมที่เอาแต่ไล้ไปทั่วหน้าแก้ม
“น้องแคท”
“จำของขวัญที่น้องแคทจะให้พี่…”
“ก่อนบินไปเรียนได้มั้ยครับ”
จู่ๆ คุณเค้าก็ทวงของขวัญขึ้นมาซะงั้น
“…”
“จำ…”
“จำได้ค่ะ”
“แต่ว่า…”
“พี่จะขอตอนนี้หรอ”
คนตัวเล็กหยั่งเชิงใจเต้นรัว
“…”
“ได้มั้ยครับ”
คนตัวสูงก็บอกความต้องการส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มไปให้
“…”
จุ๊บบ...
จุ๊บบบ...
ส่งจุ๊บไปที่ปากอิ่มเชิงให้เธอเอ่ยอนุญาต
“…”
“…”
จุ๊บบบบบ...
จุ๊บบบบบบบ...
จ๊วบบบบบบบบ...
“อ๊ะะะ ะ”
จ๊วบบบบบบบบบ บ บบ...
ปิ้นๆๆ…
“อ๊ะ!…”
“เอ๊อะ!...”
เสียงแตรดึงความสนใจคู่รักที่กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มให้หันไปมองคนตัวสูงใช้มือแกร่งข้างหนึ่งป้องหน้ามองทะลุกระจกหน้ารถไปยังแสงไฟที่สาดตรงมายังรถตัวเอง
“…”
“คุณเคน!!!”
“คุณเคนนี่!!!”
เอ่ยขึ้นเมื่อรู้ว่าใครเป็นคนสาดไฟและบีบแตร
พรึบบ
คนตัวเล็กรีบปรับเบาะเด้งตัวขึ้นแล้วผลักคนตัวสูงให้กลับไปนั่งดีๆที่ที่นั่งคนขับเหมือนเดิม
พรึบพรับๆ!!!...
รีบจัดเผ้าจัดผมจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง...
ก๊อกๆๆ
ไม่ทันไรก็มีเสียงเคาะกระจกดังขึ้นฝั่งข้างคนขับคนตัวเล็กจึงค่อยๆ ลดกระจกลงมา
“ ^v^ ”
“ไอ้ตูดหมึก!!!”
“คิดถึง!!!”
“ถ้าวันนี้ไม่มีประชุม”
“พี่ก็ลางานไปรับด้วยแล้ว”
พี่ชายเอ่ยขึ้นก้มตัวลงมากอดน้องสาวที่นั่งอยู่ในรถแล้วยักคิ้วเชิงทักทายแฟนน้องสาวที่นั่งอยู่ข้างๆซึ่งคุณแฟนของน้องสาวก็ส่งยิ้มให้มา
“เอ้า…”
“ไปๆเข้าบ้านก่อน”
เอ่ยชวนคู่รักเข้าบ้านต่อ
“เอ่อ…”
“พี่จอมเค้ามาส่งหนูเฉยๆ”
“วันนี้ไม่เข้า”
เป็นคนตัวเล็กพูดสรุปขึ้นมองไปๆ มาๆ ระหว่างคุณแฟนกับคุณพี่ชาย
“พี่จอม”
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
“เจอกันนะ”
คนตัวเล็กเอ่ยลาคุณแฟนก่อนแล้วรีบลงมาจากรถ
“บ๊ายบายค่ะ”
ยืนโบกมือลาคุณแฟนออกแนวกดดันว่าไปสักที
“ครับ”
ตอบกลับมาสั้นๆ อารมณ์เสียนิดหน่อยก่อนที่จะหมุนพวงมาลัยขับรถกลับบ้านไป หลังจากที่รถหรูเคลื่อนออกไปจนลับสายตา
“เปิดประตูรั้วให้พี่ด้วย”
พี่ชายเอ่ยสั่งน้องสาวก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถเพื่อที่จะขับรถเข้าบ้านเช่นกัน
ตือดือดึ๊ง…
เสียงข้อความดังขึ้นในขณะที่เธอกำลังเปิดประตูรั้วให้พี่ชายทำให้คนตัวเล็กต้องหยิบมือถือขึ้นมาดู
“คราวหน้าไม่รอดแน่!!!”
ข้อความถูกส่งจากคนที่เพิ่งถูกไล่กลับไปเมื่อกี้นี้พร้อมกับสติ๊กเกอร์ตัวการ์ตูนดุ๊กดิ๊กที่กำลังจุ๊บกันรัวๆ
“อึหึ”
“ ^_^ ”
คนตัวเล็กยกยิ้มส่ายหัวให้กับความหื่นนี้พลันฉุกคิดขึ้น
(เมื่อถึงเวลานั้นจริงๆ)
(มันจะร้อนแรงขนาดไหนนะ)
พูดแล้วก็อดหน้าแดงตัวแดงไม่ได้รีบเดินเข้าบ้านไปอาบน้ำให้จิตใจมันสงบขึ้นดีกว่า
3K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
