โอ๋รีบวิ่งมาที่ห้องพักครูเพ็ญศรีด้วยท่าทีร้อนใจมากตอนนี้เหลือครูเพียงคนเดียวกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานในห้อง “ครูเพ็ญศรีไปกับครูใหญ่ได้สักครู่แล้วจ๊ะ โอ๋มีอะไรหรือเปล่า?”
“ปรางอยู่ไหน อยู่ที่ไหนปรางอยู่ไหน?...ตอบโอ๋ด้วย!!”โอ๋พิมพ์คุยแชทด้วยความร้อนใจมาก
“ปรางรับสายโอ๋ด้วยรับด้วย ขอร้องล่ะ ปรางอยู่ไหน?”ในมือถือของโอ๋แสดงให้เห็นว่า มะปรางอ่านข้อความอย่างเดียวไม่ได้ตอบแชทแต่อย่างใดโอ๋พยายามโทรหามะปรางหลายสิบสายแต่ก็ไม่รับ
“ปรางอยู่ไหนเนียยยย!!!! รับสายโอ๋หน่อยๆๆๆๆ”
มะปรางแอบมานั่งอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนหลังอาคาร2 ร้องไห้ด้วยความเสียใจ กำหมัดแน่นทั้ง 2ข้างจนแดงกล่ำด้วยความเจ็บใจที่ตัวเธอเองก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลยแม้แต่น้อยได้แต่นึกถึงคำพูดของครูเพ็ญศรีซ้ำแล้วซ้ำเล่า “งบที่ต้องใช้ในชมรมดนตรีปีละแสนกว่าๆแต่ตอนนี้ทางโรงเรียนมีงบเหลืออยู่เพียง 2 หมื่นบาทเท่านั้นเงินจำนวนนี้ครูขอครูใหญ่ไว้แล้วว่า จะไม่นำไปหักค่าใช้จ่ายอื่นๆ ขอกันไว้เป็เงินทุนก้อนสุดท้ายให้กับชมรมดนตรี”
เื้ัการประชุมครูที่ไม่มีใครรู้…ครูใหญ่, ครูเพ็ญศรี,ครูหนึ่งและครูอีกส่วนหนึ่งยินดีมอบเงินเดือนช่วยสมทบเป็การส่วนตัวสนับสนุนชมรมต่างๆของเทอมนี้
โอ๋วิ่งตามหามะปรางทั่วโรงเรียนจนกระทั่งพบกับวิทย์โดยบังเอิญ“เกิดอะไรขึ้นโอ๋ วิ่งหน้าตาตื่นมาแต่ไกล”
“พี่หมอช่วยโอ๋หามะปรางหน่อยั้แ่รู้ว่าชมรมดนตรีจะถูกยุบ...ไม่รู้หายไปไหน ไม่ตอบแชทโทรไปก็ไม่รับเลยอ่ะพี่หมอ”
เวลาล่วงเลยมาจนถึง่บ่าย 3โมงกว่าๆ เสียงกระดิ่งดังขึ้นมาบอกให้ทุกชั้นเรียนทราบว่า เป็เวลาเลิกเรียนแล้วนักเรียนทุกระดับชั้นมัธยมต้นและมัธยมปลายแต่ละคนต่างทะยอยเดินออกจากห้องเรียนบริเวณสนามฟุตบอลเต็มไปด้วยเด็กๆ จำนวนมาก
ส่วนโอ๋,วิทย์กับบัวมาช่วยกันตามหามะปรางอีกแรงกันจนเหนื่อย แต่ก็หาไม่เจอ “พี่ว่าคงไม่มีอะไรหรอกโอ๋ มะปรางคงเสียใจมาก ให้เวลาสักหน่อยเปิดเทอมมาวันแรกโดนข่าวเื่ชมรมโดนยุบ พี่ว่าคงเฟลไปเยอะเลยแหละ”
“ปรางอ่านแชทอย่างเดียวจนป่านนี้ยังไม่ตอบแชทผมสักคำอ่ะพี่บัว”โอ๋ก้มลงมามองแชทในมือถือตัวเองด้วยความร้อนใจอย่างมาก
“บัวว่าไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหมพี่วิทย์ เดินตามหาน้องมาหลายชั่วโมงละ หิวแล้วพี่!” ทั้ง 3 คนเห็นด้วยกับคำชวนของบัว จึงพากันไปที่ร้านอาหารหน้าโรงเรียน
“หาที่นั่งพักกันก่อนก็ดีวันนี้ร้อนอบอ้าวจริงๆ พี่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน…”
สีหน้าของมะปรางดีขึ้นเยอะแล้วเธอสะพายเป้เดินออกมาจากม้านั่งหินอ่อนออกมาตามทาง “อ้าว! นี่ได้เวลาเลิกเรียนกันแล้วเหรอ??”ตอนนี้ในโรงเรียนเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนต่างคนต่างรีบกลับบ้าน มีเด็กจำนวนหนึ่งยังคงวิ่งเล่นกันหลายพื้นที่
มะปรางเดินเลาะตามทางข้างกำแพงรั้วของโรงเรียนออกมาทางประตูเล็กเธอได้ยินเสียงหวอดังมาแต่ไกล แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเป็เสียงที่ค่อนข้างคุ้นชินหูเพราะว่ามีสถานีอนามัยประจำอำเภออยู่ห่างจากโรงเรียนไม่ไกลมากนัก นักเรียนที่นี่ค่อนข้างคุ้นเคยกับเสียงหวอกันเป็อย่างดี
“เอ๊ะ...แปลกจัง!!!ทำไมครั้งนี้เสียงหวอดังนานผิดปกติ??!!!??...”
จู่ๆมีเสียงเด็กผู้หญิงกรีดร้องดังลั่นออกมาหลายทิศทางทำให้เด็กนักเรียนแต่ละคนแถวนั้นแตกตื่นตามเสียงที่ดังขึ้นมาจนทำให้เกิดเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายไปหมดแต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในขณะที่วิทย์,โอ๋และบัว กำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารหน้าโรงเรียนฝั่งประตูใหญ่ต่างก็ได้ยินเสียงหวอเช่นกัน
“พี่วิทย์...ดูเด็กในโรงเรียนสิทำไมวิ่งกันชุลมุนไปหมด แล้วเสียงหวอแบบนี้เป็ของตำรวจนี่พี่!!!...ผิดปกติแล้วล่ะพี่วิทย์”บัวพูดด้วยอาการใอย่างยิ่ง
“เฮีย!!! เดี๋ยวค่อยมาเคลียร์ค่าก๋วยเตี๋ยวนะ” คำพูดของบัวทำให้วิทย์กับโอ๋รีบวิ่งด้วยความเร่งรีบตรงไปที่ประตูใหญ่ทันที“พี่ว่าในโรงเรียนมีอะไรผิดปกติแล้วล่ะ!!!!!!”
มะปรางเห็นท่าไม่ดีเสียงหวอครั้งนี้ผิดปกติไปจากเดิม เธอรีบวิ่งตรงเข้าไปในกลุ่มเด็กนักเรียนพร้อมๆกับะโว่า “มีอะไรๆ เกิดอะไรขึ้นๆ”มีเสียงะโตอบกลับมาจากกลุ่มเด็กๆ ด้วยความใแต่จับใจความไม่ค่อยได้
“มีโจรมาๆ ...มีตำรวจ!!! ตำรวจตามหาคนร้ายๆ”เสียงกรีดร้องของเด็กนักเรียนดังมาทุกทิศทางจนมะปรางต้องรีบหันซ้ายขวาดูว่าเกิดเหตุอะไรกันแน่
“โจรอะไร!!! แล้วตำรวจมาเหรอ? หรือยังงัย?...ใครเป็อะไร??” มะปรางะโถามดังลั่น พร้อมกับวิ่งตรงไปจุดหนึ่งที่เด็กกลุ่มใหญ่วิ่งวงแตกหนีออกมา
มะปรางหันไปมองที่ตรอกเล็กๆอยู่ฝั่งตรงข้ามกับประตูเล็กของโรงเรียน ด้วยสัญชาตญาณของเธอพบความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น เธอรีบวิ่งเข้าไปที่จุดนั้นทันที เธอพบกับคนร้าย 5คนยืนหลบอยู่ข้างๆ รถเก๋งคันหนึ่ง
“ทำยังไงดีๆมีเด็กเต็มไปหมด…ไอ้พวกนี้แน่ๆ”มะปรางรีบชะโงกดูทาง “ไม่เห็นตำรวจสักคน…พวกมันมาทำอะไรกันที่นี่??”
“พี่หมอมีโจรหนีตำรวจ 5คน พวกมันวิ่งเข้ามาในโรงเรียน....ประตูเล็กครับพี่!!!”ครูคนหนึ่งรีบวิ่งมาบอกข่าวให้ทุกคนรู้ ไม่ทันสิ้นเสียงวิทย์กับโอ๋รีบวิ่งไปทางประตูเล็กทันที ทุกคนเห็นเด็กนักเรียนกลุ่มใหญ่วิ่งหนีจากทิศทางประตูเล็กออกมาด้วยความแตกตื่นโกลาหลมากมีเสียงร้องไห้กับเสียงกรีดร้องดังมากขึ้นเรื่อยๆจนแยกไม่ออกแล้วว่ามาจากทิศทางไหนบ้าง
“โอ๋กับบัวระวังตัวกันด้วยนะ!!!”
“พวกแกมาทำกันอะไรที่นี่!!!” มะปรางะโด้วยน้ำเสียงดังลั่นด้วยท่าทางแข็งกร้าว พร้อมๆกับจ้องเขม็งด้วยสายตาที่ดุดัน
“ไอ้น้องมึงอย่ามาเสือก!!!!!!” เสียงตอบกลับออกมาจากกลุ่มคนร้าย “อย่าเสือกอย่าปากมาก หลบไป!!!!!”
“เด็กๆ ไม่เกี่ยว!!! พวกมึงไปกันได้แล้ว!!!” มะปรางะโตอบกลับทันที
เ้าหน้าที่ของโรงเรียนอีกคนหนึ่งรีบวิ่งไปแจ้งข่าวกับครูเพ็ญศรีกับเหตุการณ์ร้ายที่เกิดขึ้น“ครูเพ็ญศรีๆ ตอนนี้มีเื่กันที่ประตูเล็กครับครู วุ่นวายไปหมดแล้วครับ!!”
“คราวนี้ใครก่อเื่อีกล่ะนายต้อมหรือว่านายโอ๋?”
“ไม่ใช่ครับครู!!! เห็นบอกว่า มีคนร้ายวิ่งเข้ามาในโรงเรียนตอนนี้ยังไม่รู้ว่าใครเป็ใครครับ!!!”
ครูเพ็ญศรีใเป็อย่างมาก “รีบพาครูไปเดี๋ยวนี้ ไปเร็วๆ จะเกิดอะไรขึ้นกับลูกๆ ของครูไม่ได้!”
ทุกคนในห้องพักครูต่างรีบวิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนกส่วนครูใหญ่วิ่งตามมาไม่ห่างมากนัก “ไปเร็วๆ แจ้งตำรวจๆๆใครก็ได้ แจ้งตำรวจด้วย...เดี๋ยวผมไปดูเด็กๆ ที่ประตูเล็กก่อน”
ในขณะเดียวกันก็มีเสียงะโจากเด็กๆด้วยความใ “พี่ๆๆ อย่าไปยุ่งกับพวกมัน วิ่งหนีก่อนพี่!”บางคนวิ่งไปแอบอยู่หลังกำแพงโรงเรียน, บางคนวิ่งเตลิดไปแบบไม่รู้ทิศทาง,บางคนนั่งทรุดตัวลงที่พื้นถนน ร้องไห้ทำอะไรไม่ถูก ทุกคนต่างอยู่ในอาการหวาดกลัวความวุ่นวาย สับสน อลหมานเกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เสียงร้องไห้ของเด็กๆดังมาทุกทิศทาง ทำให้มะปรางไม่มีทางเลือกอะไรมากนัก เธอถอดเป้ออกพร้อมๆกับรวบผมขึ้นโดยใช้สายรัดผ้าที่ข้อมือเธอด้วยความรวดเร็ว พร้อมๆกับตั้งการ์ดยื่นมือขวาออกไปมากกว่ามือซ้าย หันฝ่ามือเข้าหาตัวเองทั้ง 2 ข้างย่อขาทั้ง 2 ข้างและเบี่ยงตัวให้หัวไหล่ขวานำหน้าเล็กน้อยตั้งการ์ดพร้อมต่อสู้ทั้งๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักเรียน
ใน่เวลานี้เองวิทย์กับโอ๋วิ่งมาถึงจุดเกิดเหตุที่ประตูเล็กแล้ว ส่วนบัววิ่งตามมาเห็นมะปรางอยู่ห่างๆ กำลังยืนประจันหน้ากับคนร้าย 5 คน...ทั้ง 2 คนไม่แน่ใจว่ามะปรางกำลังจะทำอะไร
“ไอ้ปรางมันจะทำอะไรของมัน!!! วิ่งหนีออกมาก่อนๆๆ อย่าไปยืนตรงนั้น อันตรายๆๆ” โอ๋ะโสุดเสียงดังลั่นด้วยความเป็ห่วงมะปราง
แต่ไม่ทันการแล้ว คนร้าย 2คนวิ่งตรงเข้ามาประชิตตัวมะปรางทันที มะปรางใช้ฝ่ามือผลักโจรคนแรกจนเสียหลักส่วนคนร้ายอีกคน เธอใช้มือปัดด้วยฝ่ามือด้านหลังและมุดเข้าไปกระแทกที่ท้องคนร้ายด้วยการต่อยจนทรุดลงกับพื้นด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
ใน่จังหวะต่อเนื่องนี้เองมะปรางกลับมาดึงต้นคอคนร้ายอีกคนพร้อมกับขัดขาจนคนร้ายเสียหลักและกระแทกด้วยสันหมัดจนคนร้ายทรุดลงไปที่พื้นตามไปอีกคน
วิทย์,โอ๋และบัวแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองว่า ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับภาพตรงหน้าที่ตัวเองเห็นคนร้าย 2 คนทรุดลงต่อหน้าด้วยการโจมตีเพียง 2 ครั้งเท่านั้นส่วนบัวหันมองรอบตัวเองเห็นภาพเด็กนักเรียนทุกคนต่างตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าไม่ต่างกัน
“พี่วิทย์ คืออะไรอ่ะหนูงงไปหมดแล้ว…มะ มะปรางกำลังทำอะไรอยู่อ่ะพี่!!!”
“การ์ดมวยหย่งชุน!!!...มะปรางกำลังตั้งการ์ดมวยหย่งชุนอยู่!”วิทย์ตอบออกมาทันทีด้วยความแปลกใจกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเช่นกัน
คนร้ายอีกคนหนึ่งถือมีดอยู่ในมือวิ่งเข้ามาจู่โจม มะปรางใช้ฝ่ามือ 2 ข้าง ปัดมือคนร้ายที่กำลังถือมีดเข้ามาแทงทั้ง3 จังหวะ จนทำให้คนร้ายเสียหลัก พร้อมกับมุดเข้าไปต่อยที่ท้องก่อนแล้วตามด้วยการกระแทกด้วยฝ่ามือในจังหวะที่ 2จนคนร้ายกระเด็นถอยร่นออกไปและทรุดลงกับพื้นไปอีกคน
คนร้ายอีก 2 คนที่เหลือเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งปีนกำแพงหนีออกไปทางตรอกเล็กๆ ส่วนคนร้าย 3 คนที่ถูกมะปรางเล่นงาน ยังคงนอนทรุดอยู่บนพื้นถนนขยับตัวไม่ไหว เกิดอาการจุกบริเวณท้องน้อยจนลุกไม่ขึ้นนอนบิดตัวไป-มา
ตำรวจ 3นายวิ่งเข้ามาเคลียร์ในที่เกิดเหตุทันเวลา เข้าจับกุมคนร้าย 3 คนเรียบร้อย “ขอบคุณพี่ตำรวจมากนะครับที่เช้ามาระงับเหตุได้ทันเวลาพอดี”
บัวรีบวิ่งเข้ามากอดมะปรางทันที “เป็ไงบ้างมะปราง เจ็บอะไรบ้างไหม ขวัญเอ่ย ขวัญมานะทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกรู้ไหม มันอันตรายมาก”
ครูใหญ่,ครูเพ็ญศรีและกลุ่มครูชุดใหญ่กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาถึงจุดเกิดเหตุพอดี ตรงเข้ามาในกลุ่มพร้อมๆกับตั้งคำถามขึ้นว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น แล้วมะปราง ลูกมาทำอะไรตรงนี้?...แล้วบัวทำไมต้องปลอบใจมะปรางด้วย ใครก็ได้เล่าให้ครูฟังหน่อย!”
“ปราง!!! นี่เธอมีโหมดบู๊ด้วยเหรอ สู้เป็ด้วยเหรอ? สู้ได้ั้แ่เมื่อไร?” โอ๋ถามมะปรางด้วยความแปลกใจและใเป็อย่างมาก
“โอ๋อย่าเพิ่งถาม!!! รีบพาน้องไปที่ห้องปฐมพยาบาลก่อน”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ประตูเล็กของโรงเรียนทำให้เด็กนักเรียนแต่ละคนยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงไม่คาดคิดว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาในโรงเรียนของตัวเอง
“นี่กูงงมากกกกก…พวกมึงเห็นกันป่ะ!!!! โจรมันโดนพี่ปรางไปคนละทีเดียวเองนะ!!!ทรุดลงทันทีอ่ะ”
“คนร้ายมันทรุดลงไปได้งัย?”
“กูงงกว่ามึงอีก!!!”
“เมื่อกี้มันคือกังฟูแบบที่เราเห็นในหนังใช่ไหม?...พี่ปรางสู้คนเป็ด้วยเหรอ?”
“เด็กชมรมมวยมีผู้หญิงด้วยเหรอวะ?...มะปรางไม่ได้อยู่ชมรมมวยซะหน่อยเฮ้ยๆๆ จำได้ว่าน้องอยู่ชมรมดนตรีนี่?????”
มีเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดออกมาว่า“การต่อสู้เมื่อกี้ มีใครถ่ายคลิปเก็บไว้บ้าง ขอหน่อยๆๆ แชร์มาด่วน มีไหมๆๆ” คำพูดของเด็กนักเรียนหญิงคนนี้ ทำให้ทุกคนต่างเสียดายเป็อย่างมาก
“หนูกำลังอึ้งอยู่ลืมถ่ายไว้เลย!!!!!!”
“เอ่อๆ ใช่ๆ ลืมสนิทเหมือนกันอ่ะ”
“นั่นมันเด็กชมรมดนตรีนี่หว่า…ไม่ใช่ชมรมมวย กูจำได้ น้องปรางที่เดินตกสระน้ำไม่ใช่เหรอ? หรือว่ากูจำผิดคน?”
“โดนไปคนละดอก เน้นๆเนื้อๆ ทรุดแบบไม่ต้องนับเลยมึง...สะใจว่ะ!!!”
“หนูอยากได้คลิปโว้ยๆๆๆ”
“พวกโจรโครตโง่เข้าไม่ถึงตัวน้องปรางด้วยซ้ำ โครตขำเลยว่ะ”
ตอนนี้เด็กนักเรียนแต่ละคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างโพสต์ความรู้สึกของตัวเองลงในสื่อโซเชียลแอดมี(AddME)เต็มไปหมด บางคนถ่ายรูปมะปรางในมุมใกล้บ้าง ไกลบ้างแต่ทุกคนยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น
มะปรางถูกนำตัวมาที่ห้องปฐมพยาบาลโดยมีวิทย์ให้การดูแลอย่างใกล้ชิด ส่วนครูใหญ่และคณะครูรวมถึงโอ๋และบัวยืนดูกันด้วยความห่วงใย
“คุณวิทย์ต้องส่งโรงพยาบาลไหม?”
“มีอาการช้ำนิดหน่อยครับครูใหญ่กระดูกไม่หักครับ”
เื่นี้กระจายในแอดมีอย่างรวดเร็วเกิดแฮชแท็ก#น้องมะปราง ขึ้นเทรนอันดับ 1 มีคนสนใจกว่า 1 ล้านคนภายใน 5 นาทีเท่านั้นหลายคนตั้งคำถามว่าน้องมะปรางคือใคร? รวมถึงอยากเห็นคลิปเหตุการณ์จริงๆมากกว่าเื่เล่า แต่ก็ไม่มีใครลงคลิปมายืนยันแม้แต่คนเดียว
ให้นอนพักที่นี่ก่อนแล้วค่อยส่งกลับบ้านครูคิดว่าเดี๋ยวคงมีสื่อมวลชนแห่มาทำข่าวกันแน่ๆ”
“ผมประสานไปที่คุณพ่อกับคุณแม่น้องมะปรางแล้วครับครูใหญ่”
“มีใครจะอธิบายให้ผมฟังได้ไหมว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น?”ครูใหญ่้าทราบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้
วิทย์เล่ารายละเอียดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในมุมมองของเขาให้กับครูใหญ่และคณะครูทราบทั้งหมด โดยมีโอ๋และบัวคอยเสริมเื่ราวที่ตกหล่นไป
*****************************
66K
![ตามรักพรางใจ [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738122990_41750154.webp)
