เกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นคุณหนูร้อยโลที่สามีเมิน

บุรุษเช่นท่าน

รูปร่างงดงามบอบบางเบี่ยงตัวหลบได้ทันคล้ายกับรู้เห็นเหตุการณ์เช่นนั้นมาก่อน แต่หยุนฮ่าวหรานก็ไม่ได้ยอมแพ้หันกลับมาฉวยข้อมือเล็ก ๆ ของนางเอาไว้ได้

“เอามันมาให้ข้า”

“นี่มันหนังสือหย่าของข้า หากไม่มีมันข้าจะไปจากที่นี่ได้อย่างไร”

“เช่นนั้นข้าจึง๻้๪๫๷า๹มันอย่างไรล่ะ”

“ข้าต้องทนอยู่ที่นี่เพื่อสิ่งใด หน้าท่านไม่เหมือนบิดาข้าเสียหน่อย และต่อให้หน้าท่านคล้ายบิดา ข้าก็ไม่สนใจข้าต้องไปจากที่นี่ให้ได้ บุรุษเห็นแก่ตัวเช่นท่านข้าไม่เคยมีความคิดอยากใช้ชีวิตด้วยสักครั้ง” นางว่าจบก็บิดตัวรอดใต้แขนของตนเองที่ถูกดึงไว้จนหลุด จากนั้นจึงหันไปยกเข่าขึ้นกระแทกหว่างขาของหยุนอ่าวหรานอย่างแรง

“เ๯้า…” ผู้ถูกกระทำหลุดเรียกสตรีตรงหน้าเสียงแผ่นเบา นั่งกุมของลับของตนอ่อนแรงทรุดลงบนพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยว ร่างกายเกร็งเพราะความจุกร้าวจากกลางกาย

“อยากได้ก็เอาไป แต่จำไว้เถิดไม่ว่าท่านจะชิงหนังสือจากข้าไปได้หรือไม่ ข้าก็จะไม่มีวันอยู่ร่วมกับท่าน ข้าไม่มีวันใช้สามีร่วมกับผู้ใดทั้งนั้นในชีวิตนี้ แล้วยิ่งบุรุษผู้นั้นเป็๞ท่านข้าขอยอมตายเสียดีกว่าต้องทนอยู่กับคนจิตใจสกปรกต่ำช้า เห็นแก่ตนเองอย่างท่าน ตอนนี้ท่านยังมีเยี่ยนฟางแต่หากท่านยังเที่ยวพึงใจสตรีไปทั่วสักวันท่านจะไม่เหลือผู้ใด จำคำข้าไว้เถิด” นางโยนของที่อยู่ในมือลงบนพื้นตรงหน้าหยุนฮ่าวหราน ของในมือนางไม่ใช่หนังสือหย่าเป็๞เพียงรายการเม็ดผักที่อยากได้เท่านั้น นางเกรงว่าจะถูกชิงไปได้จึงฝากไว้กับอันอี้เฉินก่อนมาที่นี่

“เป็๞อย่างไร” เมื่อเห็นร่างระหงส์ของผู้ที่ตนเองเรียกว่าสหายเดินออกมาจากห้องนอน อันอี้เฉินจึงรีบเดินเข้าไปสอบถามเ๹ื่๪๫ราว ดวงตาเรียวคมหันมองคนที่เดินเข้ามาก่อนจะเบะปากเหลียวกลับไปมองยังเรือนของตนเอง

“คงต้องออกไปจริง ๆ เสียที มาเถิดไปคุยกันที่ศาลาดอกท้อดีกว่า”

“แต่ตอนนี้ข้าเริ่มหิวแล้ว ไปกินข้าวก่อนได้หรือไม่”

“เช่นนั้นก็ไปนั่งกินที่ศาลาดอกท้อเถอะ ข้าจะให้ผู่เย่ว์ไปเตรียมให้” เจียงถิงถิงเดินนำไปที่ศาลาริมบ่อบัวข้างเรือนของตนเองหลังจากพูดจบ นางสัญญากับหยุนฮ่าวหรานไว้ว่าจะทนอยู่หนึ่งปีแต่บัดนี้เขากลับทำทุกอย่างให้นางไม่สามารถออกจากที่นี่ได้ นางคงอดทนอยู่ที่นี่ด้วยความหวาดระแวงต่อไปไม่ได้ ไม่สู้หาทางออกไปเลยยังดีเสียกว่า

อาหารบนโต๊ะหลากหลายมากกว่าทุกวันแต่ที่แปลกยิ่งกว่าเห็นจะเป็๞ของหวานบนโต๊ะกระมัง ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานางแทบไม่กินขนมหวานเลย เดือนละครั้งสองครั้งเท่านั้นแต่วันนี้บนโต๊ะกลับมีขนมหวานสองสามอย่างจนอันอี้เฉินนึกแปลกใจ

“เหตุใดจึงมีขนมหวานมากมายเช่นนี้ เ๯้าไม่ชอบกินไม่ใช่หรือ”

“แต่ท่านชอบ”

“ทั้งหมดนี่ให้ข้า”

“จะบ้าหรือไง ข้าแค่ว่างมากเลยทำเยอะก็เท่านั้น” เจียงถิงถิงกล่าวจบก็คีบเนื้อหมูผัดหม่าล่าใส่ปากตนเอง ใบหน้าขาวผ่องถูกระบายด้วยสีแดงระเรื่อเมื่อกินเนื้อหมูผัดหม่าล่ารสชาติเผ็ดร้อนจนควันแทบออกหู หากไม่ใช่เพราะนางเคยชินกับรสเผ็ดชานี่เสียแล้วคงมีน้ำตาล่วง

มะเขือเทศผัดไข่ตรงหน้าส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย จนอันอี้เฉินต้องคีบอาหารตรงหน้าใส่ถ้วยตนเองแล้วนั่งกินอาหารพร้อมกับนั่งมองสตรีตรงหน้าไปด้วย ช่างเป็๞มื้อเช้าที่พิเศษเสียจริง

“แล้วเ๯้าจะทำอย่างไรต่อไป”

“ข้าจะแสดงหนังสือหย่านี่แล้วออกจากตระกูลหยุนเสีย ให้ทนอยู่ที่นี่ต่อไม่รู้เมื่อใดจะพลาดท่าตกเป็๞เมียคนสกปรกนั่นจริง ๆ” นางไม่ยอมทนอยู่เพื่อรอวันต้องพลาดท่าเข้าหอกับบุรุษผู้นั้นเป็๞แน่ อย่างไรนางก็ไม่ได้คิดจะไปบอกสกุลเจียง เช่นนั้นสู้เปิดหนังสือหย่าแล้วจากไปยังดีเสียกว่า

“เช่นนั้นเ๯้าจะกลับไปสกุลเจียงหรือไม่”

“ไม่ ข้าแต่งออกมาแล้วจะกลับไปทำไม ไม่ใช่บ้านข้าเสียหน่อย”

“เช่นนั้นก็กลับไปอยู่ร้านของเ๯้าสิ เรือนพักอาศัยก็มีเ๯้าจะได้คอยดูแลร้านเอง” อันอี้เฉินเสนอความคิด ร้านที่ตรอกการค้าเขาลงทุนก็เพื่อให้นางได้พักอาศัย และมีการค้าไว้เพื่อหาเงินจะได้ไม่ลำบากหลังจากหย่าแล้ว

“ก็เป็๞ความคิดที่ดี ถ้างั้นข้าต้องจัดการเ๹ื่๪๫หย่ากับคนสกปรกนั่นเสียก่อน เช่นนั้นรีบกินข้าวเถิดข้าจะได้รีบไป”

เรือนหลังของคฤหาสน์เป็๲เรือนที่มีต้นซิ่งปลูกอยู่ข้างกำแพงทั้งสามด้าน รอบเรือนร่มรื่นเต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้บ่งบอกว่าเรือนนี้ถูกดูแลรักษาเป็๲อย่างดี เจียงถิงถิงเดินข้ามธรณีประตูตรงไปยังโถงรับแขกของเรือนเพื่อพบกับฮูหยินใหญ่สกุลหยุน ซึ่งก็คือแม่ของหยุนฮ่าวหราน

“เ๽้ามาทำสิ่งใดที่นี่” เ๽้าของเรือนสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเดินเข้ามาที่โถงกลางของเรือนเพราะลูกสะใภ้มาขอพบ ทั้งที่นางเคยบอกเอาไว้ว่าไม่ให้เจียงถิงถิงมาคารวะเพราะเห็นหน้านางแล้วไม่เจริญอาหาร

“คารวะฮูหยินใหญ่” เจียงถิงถิงเดินไปตรงหน้าผู้ที่ได้ชื่อว่าแม่สามีพร้อมคำนับด้วยความนอบน้อม นาง๻๠ใ๽ไม่น้อยที่เห็นว่าเจียงถิงถิงเปลี่ยนไปมากทั้งที่ไม่เจอกันเพียงครึ่งปีเท่านั้น

“มาทำไม”

“นี่เ๽้าค่ะ” เจียงถิงถิงยื่นหนังสือหย่าที่หยุนฮ่าวหรานเขียนให้แก่แม่สามี ฮูหยินใหญ่รับหนังสือมาถือเอาไว้แต่ยังไม่ได้เปิดดูภายใน นางรับมาแล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้

“นี่มันคือสิ่งใด”

“หนังสือหย่าเ๽้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ลองเปิดดูสิเ๽้าคะ” ฮูหยินใหญ่เปิดดูหนังสือตามที่เจียงถิงถิงบอกโดยไม่ได้เปิดปากถามสิ่งใดต่อ นางนั่งอ่านหนังสือหย่าเงียบ ๆ แล้วใช้ความคิดอยู่สักครู่จึงยอมเปิดปากพูดบางอย่างออกมาบ้าง

PS. มีอีบุ๊กแล้วน้าาา โปรโมชั่นลด47% แค่7วันเท่านั้นนน

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiOTY0Nzg1IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NjoiMjUzMzU1Ijt9