หลินอันเคยได้ยินคนพูดว่าก่อนตายเวลาจะผ่านไปช้ามาก ทำให้คนผู้นั้นได้ค่อยๆ หวนรำลึกถึงชีวิตของตัวเอง ราวกับภาพวาดม้วนหนึ่ง
เดิมทีเขาไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว
คลื่นกระแทกทางจิตใจที่ราวกับของจริงบิดเบือนมิติ ฟันเข้าใส่ศีรษะของเขาอย่างช้าๆ และแน่วแน่ เขาััได้ถึงความเ็ปที่หว่างคิ้ว หนังศีรษะกำลังค่อยๆ ปริออก
ซอมบี้ที่ได้กลิ่นเืพุ่งเข้ามาโบกแขนไปมาราวกับภาพสโลว์โมชั่น ดูน่าขันสิ้นดี ฝุ่นทรายที่ถูกพลังจิตพัดพากระจายตัวร่วงหล่นทีละเม็ด เสียงดังสนั่นถูกยืดจนผิดเพี้ยน ทุ้มต่ำจนแยกไม่ออก
ทุกอย่างช่างเชื่องช้า
เพียงแต่...กลางภาพวาดม้วนนั้นพลันปรากฏงูยาวสีดำราวกับสายฟ้าฟาด ความเร็วของมันสูงมาก ถึงขนาดที่หลินอันในตอนนี้ก็ยังไม่สามารถไหวตัวทันได้
มันมาถึงในพริบตา!
“ฟุ่บ-”
อสรพิษทมิฬกระโจนขึ้น ขวางกั้นระหว่างหลินอันกับคลื่นกระแทกทางจิตใจ คลื่นกระแทกที่เพียงพอที่จะฟันเกราะรถถังให้ขาดได้หายเข้าไปในร่างของอสรพิษทมิฬ แล้วก็สลายไปในพริบตา ราวกับก้อนหินจมลงในทะเล ไร้ซึ่งเสียงสะท้อน
อสรพิษทมิฬเรอออกมาอย่างพึงพอใจ แล้วก็แกว่งหางใส่หลินอันราวกับจะอวดผลงาน
เวลากลับมาไหลเวียนอีกครั้ง ราวกับแม่น้ำที่เชี่ยวกรากยังคงคำรามต่อไป
หลินอันใจสั่นอย่างรุนแรง มองดูอสรพิษทมิฬตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ
เร็วเกินไป! ความเร็วที่อสรพิษทมิฬะเิออกมาเมื่อครู่นี้เกินขีดจำกัดความเร็วเสียงอย่างแน่นอน! หากคำนวณเป็ค่าความว่องไว อย่างน้อยก็สูงกว่า 45 จุด! ความเร็วระดับนี้ แม้แต่สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสามก็ยังทำไม่ได้!
“ซี่-”
ลิ้นงูแลบเลียออกมาเล็กน้อย อสรพิษทมิฬโค้งตัวขึ้น หลินอันถึงกับมองเห็นแววประจบประแจงในดวงตาที่เ็าของมัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงสามารถมองเห็นอารมณ์ในดวงตาของงูตัวหนึ่งได้
คอแห้งผาก หลินอันทำอะไรไม่ถูก
นี่มัน...ตัวอะไรวะเนี่ย!?
ปรากฏตัวขึ้นมาที่นี่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วยังช่วยชีวิตเขาไว้อีก แถมยังแสดงท่าทีประจบประแจงเขาอีก
ยังไม่ทันที่หลินอันจะได้คิดอะไร อสรพิษทมิฬก็พลันหันกลับมายืดตัวตรง ขยายใหญ่ขึ้นในทันที จากงูเล็กๆ ที่เรียวยาวกลายเป็งูั์สูงสี่เมตร เกล็ดสีดำสนิทกลืนกินแสงแดด ราวกับหลุมดำ บนหัวงูที่แหลมคมมีตุ่มนูนสองอัน ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกำลังจะงอกออกมา
เด็กหญิงในชุดสีแดงที่ลอยอยู่กลางอากาศหยุดการเคลื่อนไหว เธอยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาที่ซีดขาวราวกับคนตายจ้องมองอสรพิษทมิฬตรงๆ
เกรงกลัว?
จากปฏิกิริยาของมัน หลินอันััได้ว่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่น่าสงสัยว่าเป็ระดับสามตัวนี้ค่อนข้างหวาดกลัวอสรพิษทมิฬ
“ชี่!”
เด็กหญิงในชุดสีแดงยืนอยู่กลางอากาศ พลังจิตอันแข็งแกร่งรอบกายแผ่ซ่าน ฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆ
“วูม!”
ร่างที่ผิดปกติของเธอยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ปลายนิ้วที่ซีดขาวชี้ไปยังงูั์สีดำ ในการรับรู้ของหลินอัน คลื่นพลังจิตที่เหนือกว่าที่เคยโจมตีเขาเมื่อก่อนหน้านี้ ปะทุ ออกมา พุ่งเข้าใส่ร่างของงูั์ในพริบตา
ตัวตนที่ดูเหมือนจะเป็สัตว์ประหลาดทั้งสอง กลับเริ่มต่อสู้กันโดยไม่พูดอะไรสักคำ สิ่งนี้ทำให้หลินอันสงสัยอย่างยิ่ง
คลื่นกระแทกทางจิตใจมาถึงในพริบตา แต่ก็เหมือนกับเมื่อก่อนหน้านี้ที่หายเข้าไปในร่างของงูั์แล้วก็หายไป งูั์สีดำอ้าปากกว้าง ราวกับหัวเราะเยาะแล้วหยุดนิ่งอยู่กับที่
“โครม!”
วินาทีถัดมา ร่างกายมหึมาของมันก็ะโขึ้นไปในอากาศในมุมที่ไม่สมเหตุสมผล ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในชุดสีแดง ปากที่ใหญ่โตราวกับอ่างเือ้าออก กลืนเข้าไปในคำเดียว
“ซ่า!”
เมื่อเห็นปากั์กำลังจะกลืนลงไป เด็กหญิงในชุดสีแดงก็กรีดร้องเสียงแหลมโหยหวน เสียงนั้นแฝงไปด้วยคลื่นกระแทกทางจิตใจ ทำลายหัวของซอมบี้นับร้อยในรัศมีร้อยเมตรในทันที
หลินอันครางออกมาเบาๆ เืกำเดาไหลออกมาสองสาย ปวดหัวแทบะเิ หากไม่ใช่เพราะค่าสถานะจิตใจของเขาสูงกว่าผู้ปลุกพลังทั่วไปมาก เสียงกรีดร้องนี้ก็สามารถบดขยี้สติของเขาได้
นอกจากนี้ เขาััได้ว่า เป้าหมายหลักของเสียงกรีดร้องนี้จริงๆ แล้วไม่ใช่เขาและซอมบี้รอบๆ แต่เป็งูั์สีดำ
หลินอันหัวเราะอย่างขมขื่น ไม่คิดว่าตัวเองจะไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะดูการต่อสู้ เพียงแค่ผลกระทบจากการต่อสู้ก็เกือบจะคร่าชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่งแล้ว
แววตาของเขาเคร่งขรึม แต่ความสงสัยในใจก็ถูกไขกระจ่างไปไม่น้อย
เสียงกรีดร้องนี้ คือเสียงที่ได้ยินเมื่อคืนวาน! เต็มไปด้วยความแค้น แสบแก้วหู ทำให้เขาประทับใจอย่างลึกซึ้ง
เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?
ยังไม่ทันที่หลินอันจะคิดให้กระจ่าง อสรพิษทมิฬไม่ยอมลดละ เสียงกรีดร้องที่เพียงพอที่จะสังหารคนนับพันคนนี้ราวกับเป็เพียงเสียงรบกวน มันชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถูกขัดขวาง ยังคงกลืนกินสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในชุดสีแดงต่อไป
“วูม”
คลื่นมิติสั่นไหวเบาๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกกลืนกิน สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในชุดสีแดงหายตัวไปอย่างน่าประหลาด แล้วปรากฏตัวขึ้นในที่ไม่ไกลนัก ราวกับเทเลพอร์ต ออร่ารอบกายอ่อนแอลงไม่น้อย พลังจิตที่เคยแผ่ซ่านก็หดกลับเข้าสู่ร่างกาย ดูเหมือนว่าความสามารถที่คล้ายกับเทเลพอร์ตนี้จะใช้พลังงานของเธออย่างมหาศาล
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในชุดสีแดงยืนนิ่งอยู่กับที่ งูั์สีดำก็ไม่ได้ไล่ตามต่อ ไม่รู้ว่ากำลังรออะไรอยู่ ทั้งสองเผชิญหน้ากัน ไม่รู้ว่าทำไมงูั์สีดำที่เห็นได้ชัดว่าได้เปรียบถึงไม่เปิดฉากโจมตีอีกครั้ง
“ซี่ ซี่ ซี่”
ลิ้นงูแลบเลียออกมา ท่ามกลางการเผชิญหน้า งูั์สีดำดูเหมือนจะกำลังสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ในชุดสีแดง
ไม่กี่วินาทีต่อมา หลินอันก็เห็นเด็กหญิงในชุดสีแดงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ถอดสร้อยคอของเธอออก แล้วโยนไปยังงูั์สีดำ บนใบหน้าที่อ่อนเยาว์ หลินอันมองเห็นอารมณ์ของเธอเป็ครั้งแรก: ความโกรธแค้น ความเสียดาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
สร้อยคอถูกโยนออกไป หินออบซิเดียนตรงกลางส่องประกายลึกลับดึงดูดสายตาของหลินอันให้ติดตามไปตลอดทาง
ถ้าได้มาก็คงจะดี
หลินอันใจร้อนรุ่ม ตามคำอธิบายของอุปกรณ์ หลังจากที่ [ถุงมือทลายกะโหลก] ได้รับการหลอมรวมชิ้นส่วนที่ขาดหายไปแล้ว ก็จะเลื่อนระดับเป็อุปกรณ์ระดับมหากาพย์ ตามชื่อ อุปกรณ์ชนิดนี้มีพลังมหาศาล
ในชาติที่แล้ว หลินอันเคยได้ยินเพียงเล็กน้อยตอนที่ผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งที่สุดสองสามคนพูดคุยกัน พลังของอุปกรณ์ระดับมหากาพย์สามารถพลิกูเาและทะเลได้ สามารถทำให้พลังของผู้เล่นเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง จากที่หลินอันคาดเดา ทั้งเกมวันสิ้นโลกก็อาจจะไม่มีอุปกรณ์แบบนี้กี่ชิ้น
อยากได้ก็อยากได้ แต่หลินอันทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวอะไร
สร้อยคอถูกโยนให้งูั์สีดำ ถึงแม้อสรพิษทมิฬจะลงมือช่วยชีวิตเขาไว้ แถมยังแสดงท่าทีประจบประแจงอย่างไม่มีเหตุผล แต่หลินอันก็จะไม่หลงตัวเองคิดว่า อสรพิษทมิฬจะไม่ลงมือกับเขาอย่างแน่นอน
อสรพิษทมิฬที่สามารถเมินเฉยต่อคลื่นกระแทกทางจิตใจของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสามได้ และมีความเร็วเทียบเท่ากับค่าสถานะ 45 จุด พลังระดับนี้ ในตอนนี้เรียกได้ว่าไร้เทียมทาน หลินอันถามตัวเองว่าหากงูั์ตัวนี้ลงมือกับเขา เขาคงจะต้านทานไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว แค่ความเร็วระดับนี้ เขาก็ยังไม่ทันได้ไหวตัวเลย
ถึงแม้จะไม่รู้ว่างูั์สีดำที่แปลงร่างมาจากอสรพิษทมิฬตัวนี้มีที่มาอย่างไร แต่หลินอันก็รู้สึกแว่วๆ ว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่เหมือนกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่ติดเชื้อไวรัสซอมบี้
หลังจากโยนสร้อยคอแล้ว เด็กหญิงในชุดสีแดงก็หันหลังบินไปในอากาศโดยไม่ลังเล เพียงแต่...หลินอันมองไปยังทิศทางที่เธอบินไปแล้วเปรียบเทียบอย่างละเอียด ก็ประหลาดใจที่พบว่าก็เป็ใจกลางเมืองเช่นกัน
ไม่รู้ว่าใจกลางเมืองมีอะไรกันแน่ หลินอันนึกถึงูเาซากศพที่ทางเข้าเมือง ที่นั่นก็มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับสามเช่นกัน เป้าหมายก็คือใจกลางเมือง
ปวดหัว ไม่สบายใจ
ทิศทางของวันสิ้นโลกในชาตินี้แตกต่างจากในความทรงจำของเขาโดยสิ้นเชิง ทำให้เขารู้สึกเหมือนสูญเสียการควบคุม แต่ในพริบตา หลินอันก็กดความคิดลงไป
ไม่ว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไร ก็ต้องเผชิญหน้า อารมณ์ที่ไร้ประโยชน์ไม่มีประโยชน์อะไร
ลมหนาวพัดมา อากาศหลังจากวันสิ้นโลกเปลี่ยนแปลงอย่างคาดเดาไม่ได้
หลินอันยืนนิ่งอยู่ในหลุมลึก จ้องมองอสรพิษทมิฬที่คาบสร้อยคอแล้วกลืนลงไป
เสียดาย...หลินอันถอนหายใจเบาๆ
ดูเหมือนว่าเป้าหมายของอสรพิษทมิฬก็คือหินออบซิเดียนบนสร้อยคอเช่นกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องช่วยตัวเอง แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ดูเหมือนว่าความหวังที่จะประกอบอุปกรณ์ให้สมบูรณ์ของเขาจะพังทลายลงโดยสิ้นเชิงแล้ว
สัตว์ประหลาดสองตัว เขาต่อกรไม่ได้สักตัว
วางลง ความคิดที่จะได้หินออบซิเดียนมา หลินอันลูบ [ถุงมือทลายกะโหลก] ที่มือขวา
น่าเสียดาย ถ้าประกอบอุปกรณ์ชิ้นนี้ให้สมบูรณ์ได้ เขาก็จะมีความมั่นใจอย่างเต็มที่ในการสังหาร [สติทเชอร์] แต่ผลลัพธ์ก็ยังถือว่าไม่เลว อย่างน้อยตัวเองก็รอดชีวิตมาได้หลังจากที่เจอกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่น่าสงสัยว่าเป็ระดับสาม นี่ก็ถือว่าโชคดีอย่างยิ่งแล้ว
ไม่คิดอะไรมาก าแบนร่างกายกำลังค่อยๆ ฟื้นฟู ภายใต้ค่าสถานะร่างกายที่สูง ความเร็วในการฟื้นฟูร่างกายของเขาเป็เจ็ดเท่าของคนธรรมดา ถึงแม้จะทำไม่ได้ถึงขนาดแขนขาขาดแล้วงอกใหม่ แต่ก็สามารถสมานแผลและซ่อมแซมอวัยวะภายในได้อย่างรวดเร็ว
ราวกับรอการตัดสิน หลินอันจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าทำไมอสรพิษทมิฬถึงปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วก็ลงมือช่วยเขาไว้
“แปะ”
ขณะที่หลินอันกำลังคาดเดาอย่างไม่สบายใจ งูั์สีดำก็กลับคืนร่างเป็อสรพิษทมิฬที่เรียวยาวอีกครั้ง มันว่ายมาที่เท้าของหลินอันอย่างร่าเริง แล้วก็อ้าปาก
สร้อยคอที่เปื้อนน้ำลายถูกมันคายออกมาบนพื้นราวกับจะอวดสมบัติ
หายใจถี่กระชั้น หลินอันจ้องมองอสรพิษทมิฬและสร้อยคออย่างไม่วางตา
นี่มัน!?
ในหัว เสียงเด็กน้อยดังขึ้น
“หลอมรวม...อุปกรณ์!”
2K
