(จบ) ย้อนเวลากลับมาในยุค 70 เพื่อเป็นเศรษฐีร้อยล้าน

บทที่ 34 แนะนำงานให้คุณ

"ลุงมีอะไรให้ฉันช่วยหรือเปล่าคะ?" 

โจวหลีอันถามด้วยความงุนงง

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่ามีเรื่องอะไรที่ทำให้ลุงยามต้องมารอเธออยู่ตรงนี้ "หนูน้อย ฉันอยากซื้อผักจากคุณหน่อย" ลุงยามพูดด้วยเสียงดังกังวาน

โจวหลีอัน "......"

เธอรู้สึกทั้งประหลาดใจและทำท่าทีเข้าใจในเวลาเดียวกัน เพราะสิ่งที่เชื่อมโยงระหว่างเธอกับลุงยามก็คือการซื้อปูนและการส่งผักเป็นการตอบแทน ตอนนี้บ้านของเธอสร้างเสร็จแล้ว งั้นก็เหลือแค่ผักเท่านั้นไม่ใช่เหรอ?

แต่โจวหลีอันยังคงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แม้ว่าผักในมิติพิเศษจะแสนอร่อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่ไม่ได้กินแล้วกระวนกระวายใจ แต่ทำไมท่าทีเมื่อสักครู่ของลุงยามถึงเร่งรีบมาก?

ดูเหมือนลุงยามจะสังเกตเห็นความสงสัยของโจวหลีอันจึงรีบอธิบายด้วยตัวเองว่า "เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ฉันมีลูกสาวคนเล็ก ก่อนหน้านี้เธอยุ่งกับงานตลอด ไม่ค่อยได้ดูแลสุขภาพ จนกระทั่งปีนี้ถึงได้ตั้งครรภ์"

"ผักที่คุณส่งมาก่อนหน้านี้ ฉันรู้สึกว่ามันสดใหม่ดี หลังเลิกงานก็เลยเอาไปให้ลูกสาวคนเล็กของฉันบ้าง"

"เมื่อฉันไปถึงก็ได้รู้ว่า เธออาเจียนจากการตั้งครรภ์อย่างรุนแรง กินอะไรไม่ค่อยได้"

"หญิงตั้งครรภ์คนอื่นอย่างมากก็แค่ได้กลิ่นน้ำมันหรือกลิ่นคาวแล้วอยากอาเจียน แต่นี่แค่ได้กลิ่นผักก็อาเจียนแล้ว คนในครอบครัวฝ่ายสามีก็หมดปัญญากันหมด"

"ร่างกายของเธอเป็นแบบนั้นแล้ว แต่เธอยังคงยุ่งกับงานอยู่เลย แต่ผักที่คุณให้ฉันมาวันนั้นทำให้เธอทานอาหารได้"

"แต่เดิมพวกเราคิดว่าร่างกายของเธอดีขึ้นแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นเมื่อกินผักอื่น ๆ เธอก็ยังคงอาเจียนเหมือนเดิม"

"ฉันคิดว่า มันต้องเป็นเพราะผักจากบ้านของคุณอร่อยกว่าแน่ ๆ ฉันเลยอยากจะตามหาคุณ เพื่อขอซื้อผักจากคุณอีก" หลังจากฟังคำอธิบายของลุงยามจบ โจวหลีอันก็พอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้นโจวหลีอันจึงบอกไปว่ามีผักเหลืออยู่

"ผักที่เหลือ บ้านของพวกเรายังมีอยู่"

"ดีเลย ดีเลย" ลุงยามก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าของเขาเริ่มมีรอยยิ้มผ่อนคลายในที่สุด

จากท่าทางของลุงยาม โจวหลีอันเห็นถึงความรักอันลึกซึ้งที่เขามีต่อลูกสาว

แต่ไม่นานนัก รอยยิ้มของลุงยามก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความกังวลอีกครั้ง

เขาถามอย่างระมัดระวังกับโจวหลีอันว่า "ลูกสาวของฉันเพิ่งตั้งครรภ์ได้สองเดือนเอง ฉันกำลังคิดว่า จะขอสั่งผักจากคุณเป็นเวลาหนึ่งปีได้ไหม?"

"ได้ค่ะ ผักฉันมีอยู่แล้ว"

โจวหลีอันให้คำตอบก่อน จากนั้นก็พูดถึงปัญหา "แต่ฉันไม่ค่อยได้มาที่อำเภอบ่อยนัก"

ถ้าไม่มีมิติพิเศษเก็บรักษาความสด ผักเหล่านี้ความจริงแล้วเก็บไว้ได้ไม่นานนัก อีกทั้งคนในยุคนี้ส่วนมากก็ไม่มีตู้เย็น 

ไม่ต้องพูดถึงราคาที่แพงลิบลิ่ว ยังมีค่าไฟฟ้าตามมาอีก

สำหรับคำถามที่โจวหลีอันถามไป ลุงยามดูเหมือนจะไม่ได้กังวลมากนัก เขากลับถามโจวหลีอันว่า "แล้วคุณทำอะไรอยู่ที่บ้าน ไปทำงานหรือเปล่า?" บางทีอาจคิดว่าช่วงเวลานี้ชาวบ้านทั่วไปในชนบทกำลังออกไปทำงาน ลุงยามจึงไม่รอคำตอบจากโจวหลีอัน แต่พูดต่อไปว่า "ฉันแนะนำงานให้คุณสักงานดีไหม?"

โจวหลีอัน "......"

เธอไม่คิดจริง ๆ ว่าเรื่องราวมันจะเป็นเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็นว่าลุงยามจะแนะนำงานอะไรให้เธอ จึงถามว่า "งานอะไรเหรอคะ?"

ลุงยามตอบว่า "เจ้าหน้าที่จัดซื้อของโรงงานทอผ้า"

"งานที่ฉันแนะนำให้คุณ ส่วนใหญ่เป็นการจัดซื้อผัก"

"โรงงานทอผ้าเป็นโรงงานที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ มีคนงานมากกว่าหมื่นคน ในหนึ่งมื้อแม้ว่าแต่ละคนจะกินผักแค่หนึ่งเฉียน กลับต้องใช้ผักมากกว่าหนึ่งพันจิน" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของโจวหลีก็อันเปล่งประกายวาววับ

ลุงยามพูดต่อไปว่า "ในเมืองของพวกเราไม่มีสถานที่สำหรับปลูกผัก ถ้าอยากกินผัก ก็ต้องซื้อจากพวกคุณเท่านั้น แต่ละครอบครัวมีที่ดินส่วนตัวแค่นิดหน่อย คนในบ้านก็ต้องกินด้วย ดังนั้นพนักงานจัดซื้อของเราจึงต้องออกไปซื้อข้างนอกตลอดทั้งวัน"

"งานที่ฉันอยากแนะนำให้คุณก็คืองานพนักงานจัดซื้อนี่แหละ เป็นการจัดซื้อที่ถูกต้องตามกฎหมาย มีใบรับรองจากโรงงาน ไม่ถือว่าเป็นการเก็งกำไร" อาจเป็นเพราะกลัวว่า  โจวหลีอันจะรังเกียจงานของพนักงานจัดซื้อที่ต้องเหนื่อยอยู่ข้างนอกทั้งวัน ลุงยามจึงพูดว่า

"หนูน้อย แต่คุณแตกต่างจากพนักงานจัดซื้อคนอื่น ๆ นะ คุณเป็นคนในหมู่บ้านนี้ รู้จักแต่ละครอบครัวในหมู่บ้าน ทำงานแล้วจะสบายกว่าแน่นอน ฉันแนะนำงานให้คุณแล้ว รับรองว่าไม่มีทางทำร้ายคุณหรอก"

"ยิ่งไปกว่านั้น โรงงานจะจัดหารถสามล้อให้พนักงานจัดซื้อแต่ละคน แค่ซื้อผักให้ครบแล้วมาส่งที่โรงอาหารทุกวัน ก็จะได้เงินเดือนสิบเจ็ดหยวนห้าเหมาแล้ว"

"คุณคิดว่างานนี้เป็นยังไงบ้าง?"

หลังจากถามเสร็จ ลุงยามก็เริ่มสังเกตสีหน้าของโจวหลีอันไปพลาง ๆ

ถ้าโจวหลีอันข้ามเวลามาโดยไม่มีความสามารถพิเศษอย่างมิติพิเศษ เธอคงจะทำงานนี้แต่เธอมีเวลาว่าง และยังต้องเตรียมทำอย่างอื่นด้วย ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะถูกผูกมัดด้วยงานเดียว

แต่สำหรับคนอื่น ๆ แล้ว นี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นโอกาสนี่ดีเลยทีเดียว

ดังนั้น โจวหลีอันจึงมองไปที่ลุงยามแล้วพูดว่า "ลุงคะ พูดตรง ๆ สถานการณ์ที่บ้านของฉันค่อนข้างซับซ้อน ต้องดูแลสามีอีก ดังนั้นฉันเกรงว่าจะไม่สามารถทำงานนี้ได้อย่างเต็มที่"

"อย่างนี้นี่เอง..."  ลุงยามเมื่อได้ยินก็มีสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

แต่เดิมเขาหวังว่า โจวหลีอันจะตกลงรับงานเป็นพนักงานจัดซื้อ เพื่อที่โจวหลีอันจะได้มาที่อำเภอทุกวัน และสามารถนำผักมาส่งให้ลูกสาวของเขาได้ด้วย ซึ่งจะทำให้ชีวิตของลูกสาวของเขาดีขึ้นเล็กน้อย

โจวหลีอันคงจะเดาความตั้งใจของลุงยามออก เธอจึงยิ้มและพูดกับลุงยามว่า "ลุงคะ ลุงคิดว่าแบบนี้ได้ไหมคะ งานที่ลุงแนะนำมา ฉันจะให้คนในครอบครัวของฉันมาทำ ทุกวันที่พวกเขามาทำงาน ฉันก็จะให้พวกเขานำผักที่ลุงต้องการมาด้วย"

"โอ้ ดีมากเลย!" แต่เดิมทุกคนคิดว่าเรื่องนี้คงไม่สำเร็จแล้ว แต่พอได้ยินประโยคหลังของโจวหลีอัน ลุงยามก็ตบมือด้วยความตื่นเต้นทันที

ไม่ว่าใครจากครอบครัวของโจวหลีอัน จะมาทำงานก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่มีผักที่เขาต้องการมาถึงก็พอ

แต่ว่า

ลุงยามมองดูโจวหลีอันแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "คุณนี่ช่างเป็นคนใจกว้างจริง ๆ ยอมหยุดอยู่บ้านเพื่อสามี ถึงกับยอมสละงานในอำเภอไปเลย" ลุงยามรู้ดีว่า ตอนนี้คนในชนบทต่างแย่งชิงกันเพื่อให้ได้งานทำกันจนหัวหมุน

แต่ตอนนี้โอกาสในการทำงานมีน้อย คุณไม่เห็นเหรอว่ายุวชนต่างก็ถูกส่งลงไปชนบทเป็นรุ่นแล้วรุ่นเล่า

ในช่วงเวลานี้ การจะหางานในเมืองได้นั้นเป็นเรื่องที่ยากมาก เขามีแค่ลูกสาวที่น่าภูมิใจอยู่ที่บ้าน เธอเป็นผู้จัดการโรงงานทอผ้า และงานของเจ้าหน้าที่จัดซื้อก็ไม่ใช่งานที่ต้องใช้ทักษะอะไรมากนัก

"เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น"

โจวหลีอันพูดถึงเรื่องการให้งานแก่คนในครอบครัวอย่างเรียบ ๆ "ยังไม่ได้ขอบลุงที่แนะนำงานให้เลย"

"เรื่องเล็กน้อย ๆ "

ลุงยามโบกมือพลางหัวเราะคิกคัก "ฉันก็ได้ประโยชน์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"

พูดจบ เขาก็พูดต่อว่า "ฉันจะพาคุณไปเดินดูรอบ ๆ โรงงานก่อนดีไหม?"

โจวหลีอันมาวันนี้ก็เพื่อซื้อหนังสือเรียน ซึ่งไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไร เมื่อได้ยินลุงยามพูดแบบนั้น เธอจึงพยักหน้าแล้วเดินตามไปโรงงานทอผ้า ยิ่งใหญ่สมกับเป็นโรงงานที่ใหญ่ที่สุดในอำเภอ ประตูยังกว้างกว่าโรงงานอิฐบล็อกที่ลุงยามทำงานอยู่หลายเท่า

ทันทีที่เข้าประตูมา ก็เห็นลานจอดรถจักรยานที่มีรถจอดอยู่อย่างน้อยหลายร้อยคัน ถัดไปคืออาคารโรงงานขนาดมหึมา

เนื่องจากงานของโจวหลีอันไม่เกี่ยวข้องกับตัวโรงงาน ลุงยามจึงแนะนำให้โจวหลีอันรู้จักอย่างคร่าว ๆ แล้วพาเธอไปที่อื่น