Prince Part
หลังจากที่ไอ้พี่ชายตัวดีของผมมันกลับไป ตอนนี้ในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ อาจด้วยเพราะว่าเราทั้งสองคนน่าจะทำการค้นหาเก็บข้อมูลของอีกฝ่ายมาพอสมควร การที่เราได้บังเอิญมาเจอกันครั้งแรกและต้องมาอาศัยอยู่ในห้องเป็รูมเมทกันคงทำให้เราทั้งสองฝ่ายยังใกันอยู่ไม่น้อย เพราะก่อนที่จะมาถึงวันนี้ ชื่อของพวกเราสองคนนั้นก็ได้ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็ประเด็นถกเถียงกันในโลกโซเชียลอย่างอย่างไม่ขาดสาย มันเลยทำให้ตัวผมเองก็อดที่จะติดตามหรือเข้าไปอ่านความคิดเห็นที่ตัวเองถูกพูดถึงกับอีกฝ่ายอยู่บนโลกโซเชียลไม่ได้
“ เอ่อ… คือกู… ชื่อปริ้นซ์นะ ” ผมรวบรวมความกล้าเอ่ยแนะนำตัวเองออกไปก่อนแบบตะกุกตะกัก เพื่อทำลายความเงียบในห้องตอนนี้
อีกฝ่ายที่ได้ยินผมเอ่ยแนะนำตัวออกไป ก็เหมือนจะสะดุ้ง ก่อนที่จะปรับสีหน้ามาเป็หน้านิ่งๆ พร้อมกับเอ่ยตอบกลับผมเหมือนกัน
“ อืมมม กูชื่อคิง เรียนวิศวะ มึงล่ะ ”
“ กูเรียนทันตะ ”
“ อ่อ สรุปมึงคือ องค์ชายทันตะที่เขาเรียกกันใช่มั้ย ”
“ เออ ส่วนมึงก็คงจะเป็ จ้าววิศวะ สินะ ” ผมเองก็ทำการพูดสวนกลับไป เพราะอีกฝ่ายเองก็ดูเหมือนจะติดตามเื่ที่กำลังตกเป็ประเด็นที่พูดถึงในภายในมหาลัยในตอนนี้อยู่
“ อืม งั้นกูเอาของมึงวางไว้ตรงนี้ละกัน พอดีกูนัดเพื่อนไว้ว่าจะไปกินข้าว ยังไงกูขอตัวก่อนละกัน ” อีกฝ่ายเอ่ยบอกผมพร้อมกับเอาเดินเอากระเป๋าที่ผมเตรียมมาไปวางไว้ข้างๆเตียงที่ว่างอยู่ ซึึ่งผมก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายเองก็น่าจะเลือกเตียงอีกเตียงนึงไปแล้ว แต่สำหรับผมเื่เตียงมันไม่ปัญหาเท่าไหร่หรอก
หลังจากที่รูมเมทของผมมันออกจากห้องไปกินข้าวกับเพื่อนของมัน ผมก็ได้ทำการจัดของที่ผมได้เตรียมมาจนเสร็จ แต่กว่าผมจะจัดของที่เตรียมมาให้มันเข้าที่เข้าทางเสร็จ ก็เล่นเอาผมเสียพลังงานไปไม่น้อยเหมือนกัน
“ เห้อ เหนื่อยชะมัด กว่าจะจัดของเสร็จ ขอนอนพักหน่อยแล้วกันนะ ” ผมเผลอหลับไปจนเวลาตอนนี้ปาเข้าไปใกล้จะ ห้าโมงเย็นแล้ว ผมสะดุ้งตื่นแล้วรีบลุกไปล้างหน้าล้างตา ผมเองยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเลยเพราะเผลอนอนหลับลากยาวมาจนถึงตอนนี้ ผมจึงรีบไปหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วออกจากห้องเพื่อลงไปหาอะไรกินที่ศูนย์อาหารของเด็กปี1 ทันที
ณ ศูนย์อาหารหอพักนักศึกษาปี1
“ โอ้ยแก นั่นใช่ปริ้นซ์ที่เป็องค์ชายป่ะ ”
“ ชั้นว่าใช่นะแก หน้าตาหล่อๆ ผิวขาวอมชมพูแบบนี้ ไม่ผิดแน่ อร๊าย โชคดีจังเลยแก เข้าหอวันแรกก็เจอของดีแล้ว ”
เสียงพูดคุยกันอย่างออกรสของเด็กปี1 ที่มานั่งกินข้าวกันที่ศูนย์อาหารดังไปทั่วบริเวร เื่ต่างๆถูกยกขึ้นมาพูดถึงมากมาย รวมทั้งเื่ของผมด้วย
ผมเองที่พอได้ยินคนพูดถึงก็รีบเดินตรงเข้าไปรีบสั่งอาหารร้านหนึ่งที่คนซื้อไม่มากเท่าไหร่ทันที ผมรีบสั่งข้าวแล้วรีบเดินไปหาโต๊ะนั่งเพื่อรีบทานแล้วจะได้รีบกลับห้อง แต่ระหว่างที่ผมนั่งทานข้าวอยู่ดีๆนั้น ผมก็ได้ยินเสียงกรีีดของผู้หญิงดังขึ้นมาข้างๆไม่ไกลจากโต๊ะที่ผมนั่งกินข้าวอยู่คนเดียวมากนัก
กรี๊ดดด อร๊ายยยย แกดูนั่นดิ นั่นใช่จ้าววิศวะปะแก หล่อมาก ออร่าแผ่พุ่งมาแต่ไกลเลย
ใช่แล้วแก วันนี้ได้เจอทั้งองค์ชายทันตะ แล้วยังได้มาเจอจ้าววิศวะอีก วันนี้ถือว่าคอมพลีสแล้วแก
" ผมเองที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่พอได้ยินบทสนทนาโต๊ะผู้หญิงข้างๆ ก็ทำให้ผมต้องหันหลังกลับไปมองดู แต่ในขณะที่ผมหันหลังกลับไปดูตามเสียงร้องของผู้หญิงโต๊ะข้างๆ ผมก็ต้องชะงัก เพราะสายตาคู่หนึ่งก็ได้หันมาสบตาเข้ากับผมพอดี
ไอ้จ้าววิศวะ มันเดินมากับเพื่อนของมันอีกสองคนโดยที่เพื่อนมันหนึ่งในนั้นถือลูกบาสอยู่ในมือ แล้วพวกมันทั้งสามคนก็มีเหงื่อออกตามตัวติดเสื้อผ้าอยู่ เดาว่าพวกมันน่าจะไปเล่นบาสกันมาถึงได้มีเหงื่อออกตามตัวเยอะขนาดนั้น
“ แก แก ท่านจ้าววิศวะมองมาที่องค์ชายทันตะด้วยว่ะแก ” ผู้หญิงโต๊ะข้างๆผมเอ่ยถามเพื่อนผู้หญิงที่มานั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกันกับตัวเองด้วยเสียงกระซิบ แต่ทว่าผมกลับได้ยินมันชัดเต็มสองรูหูเลย
“ เออ จริงแก แกว่าสองคนนี้จะมีเื่กันมั้ยอ่ะ ” เพื่อนผู้หญิงของผู้หญิงคนนั้นหันมาตอบกลับทันที
“ ชั้นว่าคงไม่หรอกมั้ง แต่ก็ไม่แน่นะ ตอนนี้ได้ข่าวว่าพวกแฟนคลับของสองคนนี้มีการแบ่งฝ่ายแบ่งพักแบ่งพวกกันแล้วนะ เพราะต่างฝ่ายต่างก็อยากให้ฝ่ายของตัวเองชนะการประกวดในปีนี้กันทั้งนั้น ”
ผมเองที่ได้ยินบทสนทนาของกลุ่มผู้หญิงโต๊ะข้างๆ รีบหันกลับมาแล้วกินข้าวอย่างรวดเร็วจนผมกินข้าวหมดจาน ก็เตรียมตัวที่จะลุกเอาจานไปเก็บ แต่ทว่าก็มีบุคคลที่กำลังตกเป็ประเด็นกับผมเดินเข้ามาหาผม แล้วยื่นหน้ามากระซิบข้างๆหูผมเสียก่อน
“ คืนนี้กูไม่กลับห้องนะ มึงล็อคประตูได้เลยกูจะไปนอนห้องเพื่อนกู ” ไอ้คิงมันกระซิบข้างหูบอกว่ามันจะไม่กลับมานอนที่ห้อง ซึ่งถามว่าผมอยากรู้ไหมก็ไม่ แต่ว่าตอนนี้เสียงของคนพูดคุยกันในศูนย์อาหารกับเงียบสนิททันที เงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงของพัดลมที่ติดอยู่ตามเสาของศูนย์อาหารที่เปิดให้กับนักศึกษาที่เข้ามากินข้าวที่นี่ พอไอ้คิงมันพูดจบมันก็เดินจากผมไปพร้อมกับเพื่อนๆ ทิ้งให้ผมมองแผ่นหลังของมันจนมันเดินออกไปจากศูนย์อาหาร แล้วหลังจากที่ตัวผมเองตั้งสติได้ ก็รีบเอาจานข้าวไปเก็บแล้วรีบกลับหอขึ้นห้องของตัวเองทันที
พอผมหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอ เสียงแจ้งเตือนจากแอพสีฟ้ามากมายก็เด้งรัวขึ้นมา ผมเลยกดเข้าไปดูพบว่าเป็การแจ้งเตือนเพิ่มเพื่อนซะเป็ส่วนใหญ่ แต่ทว่าสายตาผมกลับไปเห็นการแจ้งเตือนที่เป็การแท็กเพื่อนในคอมเมนต์ใต้โพสต์ของเพจเฟรชชี่ของทางมหาลัย ผมเลยเลือกกดเข้าไปดูโพสต์นั้นที่ผมถูกแท็กชื่อเข้าไปทันที
แล้วโพสต์นั้นก็ได้ปรากฏเป็รูปรูปหนึ่งขึ้นมา ซึ่งมันก็เป็รูปตอนที่ผมลุกขึ้นยืนถือจานข้าวกำลังจะก้าวเท้าออกจากโต๊ะไปเก็บจานโดยมีผู้ชายคนหนึ่งยืนหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูของผม ซึ่งผู้ชายคนที่ยื่นหน้ามากระซิบข้างๆหูผม ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่าเป็ใคร ก็ไอ้คิงจ้าววิศวะตัวดีนั่นไงครับ
KN Freshy Freshmen Fanpage
โพสต์ รูปภาพ
Fon Fha : ไม่ทราบว่ากระซิบอะไรคะ กระซิบหาเื่องค์ชายทันตะหรอ?
มิน มินนี่นะ : ค. กระซิบหาเื่หรือเปล่าจ้ะ อย่านะคะบอกก่อนทางนี้พร้อมไฟว้
Oley Babylove : บางทีเขาอาจจะรู้จักกันก็ได้นะ อย่าพึ่งไปคิดอะไรแทนเขากันเลย
Mind Y Love : อร๊ายยย! ทำไมชั้นเห็นรูปแล้วรู้สึกฟิน มีซัมติงอะไรกันไหมคะ
แล้วรูปที่เอามาโพสต์ก็ช่างจะชัดเจนยิ่งกว่าฟูลเอ็ชดีเสียอีก มันเลยทำให้ตอนนี้เกิดการคอมเมนต์ของเหล่าแฟนคลับของผมกับของไอ้คิง ที่กำลังเถียงทะเลาะกันว่าไอ้คิงมันยื่นหน้ามากระซิบเพื่อเปิดศึกหาเื่ผม อีกคอมเมนต์นึงก็ว่าไอ้คิงกำลังพูดจาด่าทอผม หรือยังมีคอมเมนต์ที่แสดงความคิดเห็นมาว่า ผมกับคิงอาจจะมีซัมติงอะไรกันอยู่ก้ได้ แต่แล้วพอผมกำลังจะกดออกจากโพสต์นั้น ก็มีคอมเมนต์ของใครบางคนผุดขึ้นมาเสียก่อน โดยคอมเมนต์นั้นมีข้อความขึ้นมาว่า
" King Rachane : น่ารัก ”
หลังจากนั้นก็มีการตอบกลับคอมเมนต์ที่มากมาย แล้วยังมีการแท็กชื่อของผมลงในการตอบกลับคอมเมนต์ดังกล่าวอีกด้วย ผมเองที่ถูกแท็กชื่อเข้าไปในคอมเมนต์ล่าสุดที่จู่ๆก็โผล่ขึ้นมา ก็รีบกดออกจากแอพสีฟ้าแล้วทำการปิดแจ้งเตือนทันที ผมที่ตอนนี้จู่ๆก็รู้สึกแปลกๆหลังจากที่ได้เห็นคอมเมนต์ที่พึ่งจะเขียนว่า “ น่ารัก ” ผมก็ต้องเอามือของตัวเองขึ้นมาทาบที่อกด้านซ้ายแล้วก็พบว่า หัวใจของผมมันเต้นเร็วแล้วก็แรงกว่าปกติ หรือว่าผมจะไม่สบายขึ้นมาั้แ่วันย้ายเข้าหอวันแรกเลยหรอ ไม่นะ! ผมยังไม่อยากนอนป่วยอยู่ห้อง งื้ออออ
131
