“ท่านพ่อพวกมันมีนับหมื่นตัวเลย ส่วนประตูมิติข้าเห็นว่ามันปิดไปแล้ว”
“อืม… ทำได้ดีมากลูก”
“ครับ..แล้วพวกโซเฟียหละพวกเธอกลับเข้าเมืองมาหรือยัง”
“เรียบร้อยแล้ว เพื่อนๆของลูกอยู่ในที่ว่าการเมืองไม่ต้องห่วงหรอก ไปพักผ่อนเถอะลูกคงเหนื่อยไม่น้อย”
“แต่ผม…….”
มือคู่ใหญ่กุมหัวเด็กชาย “ถ้าลูกอยากสู้ต่อก็กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ าครั้งนี้ไม่จบในวันเดียวหรอกนะ การจะนำทัพต้องรู้บุกรู้ถอย รู้เขารู้เรา เข้าใจมั้ย”
“ครับ”
“เพราะงั้นไปนอนซะ”
เด็กชายพยักหน้าก่อนจะเดินกลับไปที่คฤหาส
“พวกเ้าก็ด้วย”ท่านลอร์ดหันกลับไปพูดกับเหล่าอัศวินที่ไปร่วมเดินทางกับเด็กชาย
“พวกเราไม่เป็ไรครับนายน้อยช่วยคุ้มกันให้พวกเราตลอดทางเลย”
“ไปเถอะสภาพร่างกายเ้าไม่พร้อม” เหล่าทหารได้แต่ยอมรับก่อนจะแยกย้ายไปพักผ่อน
เมื่อจัดการเื่ราวเสร็จแล้วเขาก็หันไปมองทางชายป่าการาน่าที่กลายเป็เศษซากไปแล้ว บัดนี้เริ่มมีปีศาจเดินแทรกเข้ามาแล้ว ปลายสายตาของเขาปรากฎกอบลินจำนวนนับไม่ถ้วน แม้จะเป็มอนส์เตอร์ระดับต่ำแต่เรียกว่ามีจำนวนมหาศาล ประปรายยังเห็นออร์คที่เป็มอนส์เตอร์ระดับกลาง และถ้าเดาไม่ผิดพวกนี้จะต้องมีมอนส์เตอร์ระดับสูงไม่ต่ำกว่า 10 ตัวคอยควบคุมกองทัพนี้แน่ เรียกว่าารอนี้หนักหนาไม่น้อย
ลอร์ดวิลฟอร์ดสายตาส่องประกายคมกล้าจ้องมองลึกเข้าไปในผืนป่า รอยยิ้มชั่วร้ายบ้าคลั่งปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของชายวัยกลางคนอย่างขัดแย้ง สัญชาตญานการรบที่ถูกสะกดไปนานตื่นขึ้นมาเต็มที่ไอสังหารเปล่งออกมาจากร่างของท่านไวส์เคาต์อย่างมหาศาล
“ไอพวกปีศาจชั้นต่ำบังอาจมมารูบคมของงข้างั้นหรอ ดีเหมือนกันพวกแกจะได้รู้ว่าอย่ามาลองดีกับมนุษย์”
“ซิก ข้าฝากดูแลบนกำแพงเมืองด้วยนะ ข้าจะออกไปยืดเส้นยืดสายสักหน่อยนะ”
“เคครับหัวหน้า” ซิกตอบด้วยท่าทางกวนๆ
ไม่รอช้าไวส์เคาต์แห่งเมืองเวเลนซ่าก็พุ่งตัวลงจากกำแพงเมืองไปเรียบร้อยแล้ว
ซิกหันมองดูทหารใหม่ที่ท่าทางอึ้งงัน ไม่บ่อยนักที่จะเห็นขุนนางบู้เองถึงแม้ขุนนางส่วนใหญ่พอจะมีฝีมือต่อสู้อยู่บ้าง แต่การบุกเดี๋ยวเข้าดงมอนส์เตอร์แบบนี้มันก็…
“ไม่ต้องห่วงไปหรอก แกเป็ทหารใหม่สินะ ไม่ได้ศึกษาคนที่แกทำงานให้เลยหรอไง” ซิกพูดออกด้วยท่าทางกวนบาทาไม่น้อยแต่จะทำอะไรได้เขาเป็ถึงอัศวินชั้นสูงเนี้ยสิ
นายทหารส่ายหน้าเล็กน้อย
“เห้อ! แกเนี่ยนะ เ้านายของพวกเราท่านลอร์ดวิลฟอร์ดนะ เป็วีรบุรุษา และควาบตำแหน่งหนึ่งใน 18 อัศวินศักดิ์สิทธิ์ ฉายา ‘เสียงสุดท้าย’ พอจะคุ้นหูขึ้นมาบ้างมั้ยหละ”
“เสียงสุดท้ายงั้นหรอ...” นายทหารทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะค่อยตาเบิกโพรง
“เขาคือ ‘เสียงสุดท้าย’ คนนั้นงั้นหรอ” เขาค่อยๆเลื่อนสายจาหันมองออกไปที่สนามรบ
.
.
.
ที่ปลายสายนั้น ลอร์ดวัฟอร์ดไปถึงแนวปะทะเรียบร้อยแล้ว
“พวกแกคิดจะบุกเมทองของข้างั้นหรอ เร็วไปร้อยปีเฟ้ย”ท่านอัศวินศักดิ์สิทธ์ะโขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
“ะเิสายลม”
“พายุคลั่ง”
“ใบมีดสายลม”
.
.
.
เวทย์สายลมมากกว่า 50 บทถูกร่ายออกในพริบตา ถ้าดูดีๆจะเห็นร่างกายของเขาแปรเปลี่ยนเป็สายลมใช่เขาใช้กายาสายลมศาสตร์ขั้นสูงที่มีผู้ใช้ได้เพียงแค่หยิบมือ อานุภาพสายลมบ้าคลั่งหมุนวนรอบด้านเสียงกัมปนาถดังฟ้าถล่มดินทลายราวกับพื้นปฐีพลิกคว่ำฟากฟ้าตกหล่นลงผืนสู่ภิภพ ราวกับว่าเบื้องหน้านี้เป็วันสิ้นโลกก็ไม่ปาน ใช่นี้ราวกับภาพของวันสิ้น โดยมีชายคนหนึ่งเป็ผู้ก่อ
ลอร์ดวิลฟอร์ดะเิพลังเวทย์ออกมาอย่างบ้าคลั่ง รอบกายเต็มไปด้วยซากศพของเหล่าปีศาจเืถูกระเรงไปทั่วพื้นดินรอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่เสื่่อมคลายราวกับปีศาจผู้บ้าคลั่ง
“หายนนะมาเยือนพวกแกแล้ว...ไอพวกปีศาจ”
441
![[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1712808167_76326715.webp)
