หลังจากเหตุการณ์นั้นก็ผ่านมา 1 สัปดาห์ วันๆ ของซองเกที่มีแต่การทะเลอะวิวาทก็รู้สึกเริ่มเบื่อหนายกับการเรียน เพราะเขาเป็พวกที่ไม่ชอบการอ่านหนังสือเข้ากระดูก แล้วทุนเดิมของเขาเป็พวกชอบชกต่อยอยู่แล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไมเขารู้สึกเบื่อหนายได้ขนาดนี้ทั้งๆ ที่มีคนท้าชกเขาเกือบทุกวัน จนกระทั้ง.....
ซองเก
"(ทำไม่นี้ไม่เห็นไอหมอนั้นเลยนะ)"
โคคิจิ
"....(เ้านี้มันเหม่อไรมันอยู่นะ ปกติจะเป็คนพูดมากตลอดนี้นา)"
"นี้ซองเก นายเหม่อไรของนายอะ ปกตินายไม่เป็แบบนี้นี่นาหรือว่า...... นายแอบปิ้งสาวอะ!!!"
ซองเก
"ฉันจะเหม่ออะไรก็เื่ของฉัน!!! ไม่เห็นเกี่ยวกับแ....."
โป้กกกกก โคคิจิเขกหัวกระบาลซองเก
"โอ้ยยยยยย แกเขกหัวกระบาลฉันทำไมฟะ?!!!"
โคคิจิ
"ก็ฉันถามแกดีๆ แกตอบงี้ก็สมควรโดนละ!!!"
ซองเกทำหน้าเครียดและพูดว่า
"ก็ไอโทคุมันหายไปไหนหลายวันแล้วก็ไม่รู้ ถึงมันจะชั่วนะแต่ถ้ามันหายไปงี้เหมือนชั้นต่อยมันจนมันลาออกเลยหน่ะสิ ฉันเลยกังวลหน่อยๆ นะ"
โคคิจิมองหน้าด้วยความที่เหมือนจะห่วงซองเก
"ขอบใจนะที่เป็ห่วงฉันนะโคคิจิ"
โคคิจิ
"ใครเป็ห่วงแกกันฟะ!!! ฉันแค่อยากรู้ว่าใครมันทำแกซึมแค่นั้นแหละ คิดว่าจะเป็เื่สาวซะอีก!! ไม่หนุกเลยอะ สรุปก็แค่เื่ไอโทคุมัน เสียดายชิบหา#"
ซองเกทำหน้าบึ้ง
"หน๊อยแก!!! แล้วแกคิดจะให้ฉันตอบอะไรหล่ะฟะ!!!"
โป้กกกกก ซองเกเขกหัวโคคิจิ
"หน๊อย!!! มันเจ็บนะเฟ้ย!!! เ้าบ้า!!!"
ซองเก
"แล้วที่แกเขกหัวฉันละ เ้างั่ง!!!"
หลังจากเหตุการณ์สงบ
ซองเก
"แล้วสรุปเ้าโทคุมันหายไปไหนั้แ่ตอนนั้นหล่ะ"
โคคิจิ
"ต้องถามคนเห็นเหตุการณ์แถวนี้ดูเพราะถ้าถามอาจารย์คงโดนไล่ออกแหง ถ้าพูดว่าแกชกมันจนมันหายเงียบเนี้ย"
โคคิจิและซองเกก็ไล่ถามคนแถวนั้นดูและเดินตามทางที่ผู้เห็นเหตุการณ์ได้พบโทคุล่าสุดจนไปถึงห้องสมุด
โคคิจิ
"นี้พวกเราโง่กันปะเนี้ย มันอาจจะนอนอยู่บ้านก็ได้ ทำไมเราต้องมาหาในโรงเรียนฟะเนี้ย ?"
ซองเก
"นั้นสิ เดินหาทั่วโรงเรียนละ ยังไม่เห็นเบาะแสที่แน่ชัดเลย... สงสัยมันคงนอนอยู่บ้านแหละ (แล้วเราคิดยังไงถึงได้พูดเหมือนว่าเราสงสารมันไปฟะเนี้ย บ้าเอ้ยยย!!!) หึ๊ ?"
ซองเกพบหนังสือแปลกๆ วางอยู่บนพื้น ในส่วนลึกของห้องสมุดที่ปกตินักเรียนจะไม่ค่อยเดินเข้ามา
"(หนังสืออะไรเนี้ยทำไมหน้าตาแปลกๆ แล้วไอตรงกลางที่ทำหน้าเหมือนแมวนี้คืออะไร กวนโอ๊ยกันรึ ? ใครมันทำสมุดหน้าตาแปลกๆ นี้ขึ้นมาฟะ)"
โคคิจิ
"นั้นหนังสืออะไร ทำไมมันหน้าตาแปลกๆ หน้าแมวตรงกลางมันกวนโอ๊ยเป็บ้า!!! ไหนขอฉันเปิดหน่อยสิ๊"
ซองเก
"โคคิจิอย่าพึ่งเปิด!!! มันเหมือนมีอะไรแปลกๆ อยู่นะ!!"
โคคิจิ
"มันจะมีอะไรแปลกไปกว่าหน้าตาหนังสือละฟะ แกกลัวเปิดมาจะมีปีศาจโผล่มารึไง?! ไม่มีไรหรอกหน่า"
ซองเก
"แต่มันเหมือนมีคนจงใจวางทิ้งไว้เลยนะ!!!"
โคคิจิไม่ฟังซองเกและค่อยๆ เปิดหนังสือ
"เดี๋ยวก่อนสิ โคคิจิ!!!"
วิ้งงงงงงงงงงงง มีแสงออกมาจากหนังสือและอยู่ดีๆ หูของทั้งสองก็วิ้งและสลบไป
.
.
.
.
ซองเก
"(ที่นี้มัน... ที่ไหนกันเนี้ย?)"
โคคิจิ
"นี้มันบ้าอะไรฟะเนี้ย!!!!"
เสียงโคคิจิะโดังสนั่นและตามด้วยเสียงผู้พากย์ที่กำลังพากย์การต่อสู้บนสังเวียน
ผู้พากย์สังเวียนต่อสู้ คาตาโอะ ชิไน
"แล้วตอนนี้นะครับฝ่ายโทคุ กำลังใช้ท่าดาบร่องหนจัดการคู่ต่อสู้บนเวทีคร้าบบบบ"
"เฮ้!!!! โทคุ โทคุ โทคุ!!!
ผู้พากย์
"เสียงเชียร์โทคุดังกึ่งก้องไปทั่วหอสมุดแห่งนี้เลยคร้าบ โทคุจะจัดการคู่ต่อสู้ของเข่ได้หรือไม่?!!!"
โทคุ (ฝ่ายแดง)
"แกตายซะ!!!! กระบวนท่าดาบร่องหน ท่าที่ 1 นภาผ่าธุลี!!! ฉันจะไม่แพ้ให้แกหรอกเฟ้ยยยย!!! รับไปซะ!!"
โทคุทำหน้าเข้มแล้วผ่าไปที่ศัตรู
ศัตรู(ฝ่ายน้ำเงิน)
"(คิดว่าท่านั้นจะทำอะไรได้กันฟะ!!!)"
ศัตรูหลบท่าของโทคุด้วยพลังของเขา
"ท่า Counter Punch!!!"
ผู้พากย์
"ท่า Counter Punch คร้าบท่านผู้ชม!!! เขาจะหลบการโจมตีและสวนกลับได้หรือไม่?!!!"
(ฝ่ายน้ำเงิน)
"(ยังไงแกก็ไม่สามารถฟันชั้นได้หรอกหน่า ท่านี้แกต้องเร็วกว่าชั้นเท่านั้น!!! แกถึงจะฟันฉันโดน!"
ฉั้ว!!!! เืของฝ่ายน้ำเงินไหล
"(อึ้กกก เป็ไปไม่ได้!!!! มันเร็วกว่าชั้นอีกหรอเนี้ย!!!)"
ฝ่ายน้ำเงินทรุดลงไปนั่งกับพื้น
ผู้พากย์
"เอาแล้วคร้าบฝ่ายน้ำเงินโดนฟันเข้าเต็มๆ เลยคร้าบบบ ลงไปนั่งกับพื้นกับเลยทีเดียว!!! แม้จะเป็ท่าที่เขาถนัด แต่เขาก็ยังเร็วไม่เท่าโทคุงั้นหรอเนี้ยยยย!!! ตอนนี้เขาจะแก้สถานการณ์ยังไงกัน!!!"
ฝ่ายน้ำเงินกำลังหันไปมองโทคุแต่สิ่งที่เห็นคือภาพที่เท้าของโทคุกำลังอยู่ตรงหน้า
"อึ้กก"
ฝ่ายน้ำเงินได้แต่กลืนน้ำลาย
ปังงงงงง โทคุเตะไปที่หน้าฝ่ายน้ำเงิน
ผู้พากย์
"โดนเข้าที่หน้าเลยคร้าบบบบ โทคุพุ่งเข้าไปแล้วเตะที่หน้าของฝ่ายน้ำเงินเต็มๆ !!!! ฝ่ายน้ำเงินจะทนไหวหรือไม่!!!"
ฝ่ายน้ำเงิน
"(ฉันต้องไม่แพ้!!!!)"
ฝ่ายน้ำเงินพยายามจะลุกแต่...
.
.
.
ผู้พากย์
"ลุกไม่ขึ้นคร้าบบบบบบ ศึกในครั้งนี้ ฝ่ายแดง โทคุ เป็ฝ่ายชนะคร้าบบบบบ!!!"
เสียงเชียร์ดังกึ่งก้องทั่วสังเวียน
"เฮ้ โทคุ โทคุ โทคุ"
"ฝ่ายน้ำเงินก็ทำได้ดีแล้วหล่ะ ต่อไปก็อย่าลืมกลับมาสู้ในสังเวียนอีกนะ เราเป็กำลังใจให้!!"
แล้วหน่วยพยาบาลก็แบกฝ่ายน้ำเงินออกจากสนาม
โคคิจิ
"(อะไรกันเนี้ย.... นั้นมันเ้าโทคุหรอ ทำไมมันมีท่าหรือพลังอะไรแบบนั้นด้วยเนี้ย... ต้องเอาไปบอกซองเก)"
ปัก โคคิจิชนซองเก
ซองเก
"ชั้นเห็นแล้วหล่ะ... ชั้นว่า.. มันต้องมีอะไรสนุกๆ รอเราอยู่นะที่แห่งนี้แน่ๆ การต่อสู้ของเ้าโทคุ มันแสดงให้เห็นแล้วหล่ะว่า... หอสมุดแห่งนี้ต้อง ไม่ธรรมดาแน่ๆ"
ซองเกยิ้มด้วยความตื่นเต้นแต่ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัยและความงวยงง... ที่แห่งนี้คือที่ไหน หอสมุดนี้มีอะไรกันแน่นะและสมุดเล่มนั้นมันกำลังพาให้เขามาพบกับเื่ราวที่น่าตื่นเต้นในสังเวียนแห่งนี้!!!
"แล้วนายหล่ะคิดยังไงกับหอสมุดนี้"
โคคิจิ
"ฉันว่า.... เหมือนพวกเรากำลังฝันอยู่เลยอะ ถ้าเราหลับตาแล้วลืมตาอีกรอบอาจจะตื่นขึ้นมานะ"
เสียงโคคิจิค่อยๆ เงียบหายไป...
.
.
.
.
กริ้งงงงงงงง เสียงนาฬิกาดังขึ้น
ซองเกลืมตาขึ้นมา
"(ฉันฝันไปงั้นหรอ... มันเป็ฝันที่สนุกจริงๆ ฉันหวังว่าจะได้ฝันมันอีก)"
ซองเกลุกจากที่นอนและไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะไปโรงเรียน
ระหว่างทางซองเกก็ได้พบกับโคคิจิ
ซองเก
"เห้ย!!! โคคิจิฉันฝันว่าเราได้ไปอยู่ในหอสมุดแห่งหนึ่งแม่งโคตรสุดยอดเลย ที่นั้นมีสังเวียนไว้ต่อสู้ของผู้มีพลังวิเศษ!!! และที่นั้นฉันเจอโทคุด้วยนะ!!!"
.
.
.
.
ปักกกก เสียงโคคิจิตบหน้าปลุกซองเก
โคคิจิ
"ไอบ้า!!! แกหลับตาแปปเดียวแกหลับทั้งยืนเลยหรอวะ!!! เบิ่งตาดู!!! เรายังอยู่ในหอสมุดเดิมอยู่เลย!!! แม่งไม่ใช่ฝันหรอฟะเนี้ยยย บ้าเอ้ยยยย!!"
ซองเกตื่นและใที่นึกว่าตัวเองฝันไปแต่ที่จริงแล้วมันคือเื่จริงและโคคิจิก็ยิ้มมุมปากและคิดว่า
"(ฉันว่ามันต้องมีเื่ปวดหัวแน่ๆ เลยวะถ้า..)"
ซองเกยิ้มและตื่นเต้นสุดๆ แบบไม่เคยเห็นมาก่อน
"(ถ้าเ้าซองเกมันออกอาการแบบนี้อยู่!!! บ้าเอ้ยยยยยยยยยน!!!)"
โปรดติดตามตอนต่อไป
2K
