องค์หญิงชาวนาตัวน้อยผู้เป็นที่รัก 【จบ】

        อันซิ่วเอ๋อร์รีบกลับเรือนทันทีที่ซื้อของเสร็จด้วยเกรงว่าหากสามีกลับมาก่อน จะคลาดกับนางนางอยากให้เขาเห็นหน้านางเป็นคนแรกเมื่อกลับมาถึง

        แต่นางกลับมาเร็วกว่าที่คิดสามียังคงยุ่งอยู่ข้างนอก ยังไม่กลับมา ทว่าสาวใช้ในเรือนกลับมาแจ้งว่าฮูหยินผู้เฒ่าเรียกพบนาง

        อูซื่อไม่ได้เรียกหานางมานานแล้วพอได้ยินชื่อนาง อันซิ่วเอ๋อร์ก็อดหวั่นใจไม่ได้ฮูหยินผู้เฒ่าจะเรียกพบนางด้วยเรื่องอันใดกัน?

        หรือเป็นเพราะนางออกไปเดินตลาดในวันนี้จึงเรียกนางไปตำหนิ?

        อันซิ่วเอ๋อร์ทบทวนการกระทำของตนเองช่วงนี้อย่างละเอียดนอกจากเรื่องออกไปเดินตลาดแล้ว ก็ไม่ได้ทำอะไรที่ไม่เหมาะสมอีกทั้งนั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร นางจึงไม่คิดมากพาป่านเซี่ยไปยังเรือนพักของอูซื่อ

        ตอนที่มากับสามีครั้งก่อนๆก็เข้าไปได้โดยง่าย แต่ครั้งนี้นางมาคนเดียวจึงต้องให้สาวใช้หน้าประตูเข้าไปแจ้งก่อน ทว่าสาวใช้กลับบอกว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำลังพักผ่อนกลางวัน

        อันซิ่วเอ๋อร์เงยหน้ามองท้องฟ้านี่ก็บ่ายคล้อยมากแล้ว ไม่น่าใช่เวลาพักผ่อนกลางวัน แต่เมื่อสาวใช้บอกเช่นนั้นก็คงต้องเป็นเช่นนั้น

        "ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่ากำลังพักผ่อนข้าก็ไม่รบกวนแล้ว" อันซิ่วเอ๋อร์ไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหนเมื่อคิดว่าอูซื่อกำลังพักผ่อน นางจึงคิดจะกลับไปก่อน หากภายหลังอูซื่อถามถึงก็ยังอ้างได้ว่านางมาแล้ว

        แต่ยังไม่ทันเดินไปได้สองก้าวสาวใช้คนเดิมก็ร้องเรียกไว้ "แม่นางอันท่านรอสักครู่ก็ไม่ได้หรือเจ้าคะ? ตอนคุณหนูเย่มาบางครั้งฮูหยินผู้เฒ่าก็กำลังพักผ่อน นางยังรอได้ตั้งนาน"

        "โอ้ งั้นหรือ? นั่นมันคุณหนูเย่ ไม่ใช่ข้านี่นา หากข้ายืนรออยู่หน้าประตูเช่นนี้เกรงว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะรู้สึกว่ามีคนมารออยู่ พักผ่อนได้ไม่เป็นสุข" อันซิ่วเอ๋อร์พูดเช่นนั้น ก็ยังคงทำท่าจะกลับไป

        "ท่านรอสักครู่ข้าจะเข้าไปเรียนให้ทราบ" สาวใช้พูดกับนางอย่างไม่สบอารมณ์นักเปิดม่านเข้าไป ครู่หนึ่งก็ออกมาบอกว่า "ฮูหยินผู้เฒ่าตื่นแล้วกำลังแต่งตัว ท่านรอสักครู่เถิด"

        อันซิ่วเอ๋อร์จึงต้องหยุดยืนรอในใจนึกว่าฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้คงแต่งตัวนานน่าดู แดดยามบ่ายส่องลงมาที่ระเบียงยืนรออยู่ตรงนี้ยังร้อนอบอ้าวมาก

        "ข้าบอกแล้วว่าพอฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่าข้ามารอคงพักผ่อนไม่เป็นสุข เห็นหรือไม่เล่า ตื่นขึ้นมาแล้ว" อันซิ่วเอ๋อร์พูดกับสาวใช้

        สาวใช้หัวเราะแห้งๆ ไม่ตอบอะไร

        อันซิ่วเอ๋อร์จึงเอ่ยถาม"ปกติฮูหยินผู้เฒ่าแต่งตัวนานแค่ไหนรึ? ไม่ใช่ว่าเพราะข้ายืนรออยู่ตรงนี้เลยต้องใช้เวลาแต่งตัวนานขึ้นหรอกนะ?"

        "ฮูหยินผู้เฒ่าจะแต่งตัวนานแค่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับท่านอย่าคิดไปเองเลยเจ้าค่ะ" น้ำเสียงของสาวใช้เย็นชา"แม่นางอันอดทนรอไปก่อนเถอะ"

        "ข้าแค่ถามไปเท่านั้นเอง"อันซิ่วเอ๋อร์เบนสายตาไปทางอื่น สำรวจบริเวณรอบๆ เรือนไม่พูดอะไรอีก

        ในเรือนของอูซื่อมีสวนดอกไม้เล็กๆ แห่งหนึ่งแม้จะไม่ใหญ่นัก นางเดินวนไปวนมาในสวน มองแล้วมองอีก ก็ยังไม่มีสาวใช้ออกมาตามนางรู้ว่าอูซื่อจงใจแกล้งให้รอเพื่อแสดงอำนาจ จึงไม่ใส่ใจบอกให้ป่านเซี่ยหากรรไกรมา แล้วลงมือตัดดอกไม้ในสวนนั้นเสียเลย

        เมื่อเห็นท่าทางของอันซิ่วเอ๋อร์สาวใช้ก็ตกใจ "ท่านทำอะไรน่ะเจ้าคะ?"

        "ข้าจะตัดดอกไม้สักสองสามดอกไปให้ฮูหยินผู้เฒ่า"อันซิ่วเอ๋อร์เงยหน้า สีหน้าดูจริงใจยิ่งนัก "ท่านเพิ่งตื่นนอน ถ้าพอเห็นหน้าข้า แล้วข้ามอบดอกไม้สดๆ สวยๆ ให้ท่านต้องดีใจแน่ๆ"

        "นี่มันกล้วยไม้ที่ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดที่สุดนะเจ้าคะ!"พอเห็นแววตาจริงจังของอันซิ่วเอ๋อร์น้ำเสียงของสาวใช้ก็ฟังดูไม่ดีนัก

        "อ้าวนี่เป็นกล้วยไม้ที่ฮูหยินผู้เฒ่าชอบที่สุดจริงๆ หรือ? ดีเลยๆข้าต้องตัดไปเยอะๆ หน่อย ถ้าเดี๋ยวท่านถามถึง ข้าไม่ลืมความดีความชอบของเจ้าแน่ข้าจะชมเจ้าต่อหน้าท่านเลย" อันซิ่วเอ๋อร์มองดอกไม้ในมือสีหน้าดูเบิกบาน ทำท่าจะหยิบกรรไกรมาตัดเพิ่มอีก

        พอได้ยินอันซิ่วเอ๋อร์พูด สาวใช้ก็ลนลานถ้าฮูหยินผู้เฒ่าเข้าใจผิด คิดว่านางเป็นคนบอกให้ตัดดอกไม้โปรดของท่านนางต้องเดือดร้อนแน่

        "ข้าไม่ได้บอกให้ท่านตัดนะเจ้าคะ"สาวใช้รีบพูด "ท่านรีบหยุดเถอะฮูหยินผู้เฒ่าไม่ชอบให้ใครมาตัดดอกไม้ของท่าน"

        "อ้าว ทำไมไม่บอกข้าก่อนล่ะเห็นข้าตัดอยู่ตั้งนาน กลับยืนดูเฉยๆ ให้ข้าตัดทิ้งไปตั้งเยอะใจคอเจ้านี่ใช้ไม่ได้เลยนะ" อันซิ่วเอ๋อร์กล่าวอย่างขุ่นเคือง

        สาวใช้จนปัญญาจะเถียง"แม่นางอันรออยู่ตรงนี้ก่อนนะเจ้าคะอย่าแตะต้องดอกไม้ที่นี่เลยเดี๋ยวข้าจะรีบไปดูว่าฮูหยินผู้เฒ่าแต่งตัวเสร็จหรือยัง"

        "รบกวนด้วยนะ" อันซิ่วเอ๋อร์โบกมือให้สาวใช้ ก้มลงมองดอกไม้ในมือ รูปทรงคล้ายผีเสื้อลองดมใกล้ๆ ก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆ สมแล้วที่เป็นกล้วยไม้ ดอกไม้ของผู้ทรงคุณธรรม

        ไม่นึกว่าอูซื่อจะชอบกล้วยไม้แต่น่าเสียดายที่นางไม่มีคุณธรรมเหมือนกล้วยไม้เลย

        "เสร็จแล้วเจ้าค่ะ แม่นางอันฮูหยินผู้เฒ่าให้ท่านเข้าไปได้" ไม่นานนักสาวใช้ก็ออกมาแจ้ง

        อันซิ่วเอ๋อร์ยิ้มถ้าไม่ใช่เพราะดอกไม้ในมือนี่ นางคงต้องรอต่อไปอีกนานนางถือช่อดอกไม้เดินตรงเข้าไป

        อูซื่อนั่งอยู่บนตั่งไม้นุ่มแกะสลักลายวิจิตรมือเรียวเล็กถือถ้วยหยกเนื้อดีกำลังจิบชา เดิมทีนางตั้งใจจะไม่สนใจอันซิ่วเอ๋อร์แต่พอเห็นดอกไม้สดในมือนาง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

        "ใครอนุญาตให้เจ้าตัดดอกไม้ในสวนของข้า?"อูซื่อวางถ้วยชาลง มองอันซิ่วเอ๋อร์ด้วยสายตารังเกียจและขุ่นเคือง

        "ข้าเห็นว่าดอกไม้งามดีจึงตั้งใจตัดมามอบให้ท่าน" อันซิ่วเอ๋อร์กล่าวอย่างใจเย็น

        "ข้าถามว่าใครอนุญาตให้เจ้าตัด?"อูซื่อเห็นดอกไม้ในมืออันซิ่วเอ๋อร์อีกครั้งก็ยิ่งโกรธกล้วยไม้ที่นางรักที่สุดเพิ่งจะออกดอกงามสะพรั่ง นางเองยังไม่กล้าแตะต้องแต่เด็กไร้มารยาทคนนี้กลับตัดมาเสียได้

        "ดอกไม้ในเรือนของท่านห้ามตัดหรือเจ้าคะ?"อันซิ่วเอ๋อร์เอ่ยถามอย่างสงสัย

        "แน่นอน!" ทุกครั้งที่อูซื่อเหลือบไปเห็นดอกไม้ในมืออันซิ่วเอ๋อร์ความโกรธก็พุ่งขึ้นมา เด็กเหลือขอคนนี้ อาศัยว่าบุตรชายข้าให้ท้าย ทำตามอำเภอใจถึงขนาดกล้ามาตัดดอกไม้ของข้า!

        "ข้าได้ยินว่าท่านแม่ชอบกล้วยไม้พันธุ์นี้ที่สุดข้าถึงได้ตัดมา" อันซิ่วเอ๋อร์ถูกนางจ้องเขม็งสีหน้าดูหวาดหวั่นเล็กน้อย

        "ข้าชอบ แต่ข้าชอบดูมันบานอยู่บนต้นไม่ใช่ดอกไม้ที่ถูกเจ้าตัดมาแบบนี้"

        "ไม่เหมือนกันหรือเจ้าคะ? มีคนเขาว่าไว้ ดอกไม้งามเมื่อบานควรค่าเด็ด อย่ารอจนกิ่งไร้ดอกให้รานใจข้าเลือกดอกที่กำลังบานสวยที่สุดมา ถ้าท่านไม่ตัด อีกไม่กี่วันมันก็ร่วงโรยอยู่ดีข้าตัดมาให้ ท่านใส่แจกัน พรมน้ำบ่อยๆ บางทีอาจจะอยู่ได้นานกว่าเดิมเสียอีก"

        อันซิ่วเอ๋อร์พูดพลางใช้สายตามองไปรอบห้องของอูซื่อทั่วทั้งห้อง ก็เห็นแจกันอันประณีตวางอยู่บนโต๊ะด้านข้าง

        นางจึงส่งดอกไม้ให้ป่านเซี่ยที่อยู่ข้างๆให้ช่วยหาแจกันมาปัก เมื่อปักดอกไม้เรียบร้อยแล้ว อูซื่อมองไปยังแจกันนั้นก็ต้องยอมรับว่าพอมีดอกไม้ประดับอยู่ ห้องก็ดูสดใสขึ้นบ้าง แต่...นั่นเป็นเพราะตัวดอกไม้เอง ไม่เกี่ยวกับอันซิ่วเอ๋อร์

        นางไม่มีวันชอบสตรีผู้นี้เด็ดขาดถึงขนาดกำชับสาวใช้ข้างกายห้ามเรียกอันซิ่วเอ๋อร์ว่า 'ฮูหยินใหญ่' ในใจนางไม่เคยยอมรับว่าอันซิ่วเอ๋อร์เป็นภรรยาของจางเจิ้นอัน

        "ครั้งก่อนเจ้าบอกว่าพออ่านหนังสือออกดูเลขเป็นใช่หรือไม่?" อูซื่อไต่ถาม

        "พอได้เล็กน้อยเจ้าค่ะ" อันซิ่วเอ๋อร์กล่าวอย่างถ่อมตน

        "ในเมื่อพอรู้เรื่องข้าจะมอบบัญชีของจวนให้เจ้าดู นี่เป็นสิ่งที่แม่บ้านแม่เรือนต้องเรียนรู้แต่ก่อนข้าเป็นคนดูแลเอง ต่อไปเรื่องพวกนี้ก็ควรจะส่งมอบให้เจ้า"

        อูซื่อพูดพลางตบมือไม่นานก็มีคนยกสมุดบัญชีกองใหญ่เข้ามา

        "นี่เป็นบัญชีหลายเดือนที่ผ่านมาเจ้ารีบดูให้เสร็จเร็วๆ หากมีตรงไหนผิดพลาดก็มาบอกข้า เรื่องนี้สำคัญมากในเมื่อเจ้าอยากจะเป็นสะใภ้ของตระกูลข้า การดูแลบัญชีเป็นเรื่องที่ต้องทำให้ได้ถ้าเจ้าทำได้ดี ข้าอาจจะมอบอำนาจดูแลบ้านให้เจ้าก็ได้" อูซื่อกล่าวเบาๆ

        อูซื่อคาดว่าอันซิ่วเอ๋อร์คงจะตื่นเต้นดีใจแต่ที่จริงแล้ว อันซิ่วเอ๋อร์ไม่ได้ยินดียินร้ายกับอำนาจดูแลบ้านแม้แต่น้อยนางรู้สึกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดีแล้ว พอเห็นกองบัญชีกลับทำหน้าลำบากใจเสียอีก

        พอเห็นสีหน้านาง อูซื่อก็แอบหัวเราะเยาะในใจการทำให้อันซิ่วเอ๋อร์กลัวจนถอยหนีไปเองคือแผนขั้นแรกของนางต่อให้ทำให้นางถอยหนีไปไม่ได้ การดูบัญชีกองโตนี้ก็คงทำให้นางปวดหัวไปได้อีกนาน

        เป็นดังที่อูซื่อคาดไว้พอเห็นสมุดบัญชีกองนั้น อันซิ่วเอ๋อร์ก็ตาลายไปหมดสุดท้ายนางก็ไม่รู้ตัวว่ารับบัญชีที่อูซื่อสั่งให้คนยกมาให้ได้อย่างไรและเดินออกมาจากเรือนนั้นได้อย่างไร

        ป่านเซี่ยเห็นอันซิ่วเอ๋อร์ทำท่าเหมือนหมดอาลัยตายอยากก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ถามเสียงเบา "ฮูหยินท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?"

        "บัญชีเยอะขนาดนี้ข้าจะดูได้ยังไง?"อันซิ่วเอ๋อร์ลองพลิกดูผ่านๆ ข้างในมีแต่ตัวอักษรเล็กๆเขียนไว้เต็มพรืดไปหมด ดูแล้วก็รู้สึกไม่ดีเลย

        "ฮูหยินอย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะบัญชีพวกนี้ดูเหมือนหนา แต่จริงๆ แล้วไม่ได้มีอะไรมากนักหรอกปกติก็ไม่ค่อยมีอะไรผิดพลาด ท่านแค่ดูผ่านๆ ก็พอเจ้าค่ะ" ป่านเซี่ยปลอบ

        "แต่นางบอกว่าถ้าทำได้ดีอาจจะมอบอำนาจดูแลบ้านให้ข้า ถึงข้าจะไม่ได้สนใจอำนาจพวกนั้นแต่ก็คงทำท่าว่าทำไม่ได้เรื่องเลยไม่ได้กระมัง" อันซิ่วเอ๋อร์หันไปมองป่านเซี่ยแวบหนึ่งถอนหายใจ แล้วไม่พูดอะไรอีก

        พอกลับถึงเรือนนางก็ตั้งใจเปิดดูบัญชีเหล่านั้นอย่างจริงจัง ตายจริง! เรื่องอื่นนางไม่เข้าใจแต่พอเป็นบัญชีซื้อของเข้าครัว นางกลับดูเข้าใจ เพียงแต่อ่านไปอ่านมาก็รู้สึกแปลกๆทำไมกะหล่ำปลีในเมืองหลวงนี่ถึงได้ชั่งละห้าอีแปะ? แพงเกินไปแล้วตอนนางอยู่บ้านนอก กะหล่ำปลีชั่งละอีแปะเดียวเท่านั้น

        "ป่านเซี่ยที่จวนเรามีที่ดินที่ปลูกผักเองโดยเฉพาะหรือเปล่า?"

        "มีสิเจ้าคะ ไม่ใช่แค่ปลูกผักเองนะคะทั้งไก่ เป็ด ปลา เนื้อ แทบไม่ต้องซื้อเลย ที่จวนเรามีที่ดินทำการเกษตรเองทั้งหมดทุกวันจะมีคนส่งวัตถุดิบสดใหม่ที่สุดมาให้"