ตอนที่ 4.1
เรือนดอกไม้
เื่ไม่ดีที่นภาสินีกังวลเกิดขึ้นในเช้าวันถัดมา เมื่อมะปรางเรียกให้ออกไปรับแขกคนใหม่ของบ้านอัครไพศาลที่กำลังรออยู่ในห้องรับแขก
อิงฟ้าเข้ามานั่งยังโซฟาเดี่ยวถัดจากโซฟาตัวกลาง ตั้งใจหลีกเลี่ยงนั่งกับพิบูลย์และนางเพ็ญศรีภรรยาใหม่ของบิดาผู้เป็แม่ของเมฆิณและสายฝน หญิงสาวมองแขกของบ้านอย่างแปลกใจแต่ไม่ลืมยกมือไหว้คุณหญิงฉัตรฉายกับตะวันอย่างมีมารยาท
“ฉันมาวันนี้เพื่อจะคุยต่อจากเมื่อวาน” คุณหญิงฉัตรฉายเกริ่นเป็คนแรกเมื่ออิงฟ้าเข้ามานั่งแล้ว “ฉันจะมาสู่ขอหนูอิงฟ้าให้กับตะวันลูกชายของฉัน คุณพิบูลย์เห็นว่าอย่างไรบ้างคะ”
“ยินดีครับ ฟ้าเองถึงวัยที่ต้องมีครอบครัวแล้ว ผมอยากให้เขาแต่งงานกับคนที่ไว้ใจได้”
“ถ้างั้นฉันจะเตรียมดูฤกษ์แล้วจัดแจงเื่งานแต่งเลยนะคะ”
“เดี๋ยวก่อนค่ะ!” หญิงสาวคนเดียวที่ไม่เข้าใจบทสนทนาของผู้ใหญ่ขัดขึ้นมากลางห้อง เธอมองบิดาอย่าง้าคำอธิบาย พวกเขาคุยเื่แต่งงานเหมือนคุยเื่สภาพอากาศทั่วไปได้อย่างไร
“ช่วยอธิบายเื่ที่พูดให้ฟ้าฟังก่อนได้มั้ยคะ”
“เงียบก่อน ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง” เ้าของบ้านบอกลูกสาวเสียงเรียบ แต่ใบหน้าไม่ได้หันมามองเธอแม้แต่น้อยเหมือนเื่ที่เธอพูดเป็เื่น่าเบื่อ ไม่น่ายกมาคุยในตอนนี้
“ไม่ค่ะ จะจัดงานแต่งงานไม่ถามความเห็นคนแต่งกันเลยหรือคะ”
“...”
“จะไม่มีการแต่งงานอะไรทั้งนั้น เชิญพวกคุณกลับ...”
“ไปคุยกันในห้อง!!”
ก่อนที่แขกทั้งสองจะถูกลูกสาวคนโตไล่ออกจากบ้าน พิบูลย์กระชากแขนอิงฟ้าให้เดินไปคุยกับเขาในห้องทำงานได้ทัน พร้อมด้วยเพ็ญศรีที่ตามไปดูอย่างอยากรู้อยากเห็น ทิ้งแขกนั่งอยู่ในห้องรับแขกกับคนงานในบ้าน
ปฏิกิริยาของพ่อลูกทำให้แขกมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ ตะวันคิดว่าอิงฟ้ารู้เื่แล้วหลังจากที่เขาแอบส่งสัญญาณให้ผู้เป็แม่ขอเธอกับคุณลุงพิบูลย์ แม่บอกว่าท่านเต็มใจยกลูกสาวให้และจะบอกเธอก่อนที่พวกเขาเข้ามาวันนี้ แต่ดูจากท่าทางต่อต้านของเธอแล้ว ตะวันเริ่มไม่สบายใจและเป็กังวล เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครบอกอิงฟ้าถึงเื่การแต่งงาน
ทางฝั่งคนถูกลากเข้ามาในห้องก็โกรธจัด เธอถูกทำเหมือนสิ่งของ พวกเขากล้าดีอย่างไรมาบงการชีวิตคนอื่นแบบนี้
“แหกปากแบบนั้นไม่อายเขาบ้างหรือไง ไว้หน้าพ่อบ้างนะอิงฟ้า!” พอห่างจากสายตาแขกพิบูลย์จึงเริ่มว่ากล่าวหญิงสาว อิงฟ้าแค่นหัวเราะให้กับความหน้าบางของคนตรงหน้า
ทีทิ้งลูก ทิ้งเมียไปมีคนอื่นไม่นึกอายบ้างหรือไง
“แล้วที่คุยเื่แต่งงานเคยถามฟ้าบ้างมั้ย พ่อมีสิทธิ์อะไรมายุ่งเื่ของฟ้า”
“สิทธิ์ในความเป็พ่อแกไง ฉันจะให้แกแต่งงานกับลูกชายบ้านนั้น แกห้ามขัดเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”
“ไม่! ฟ้าไม่แต่ง” เขาเป็ใครมาสั่งให้เธอแต่งงาน
พ่อหรือ?
หึ...ไม่เห็นเคยทำหน้าที่นั้น
“แกต้องแต่ง!” พิบูลย์สั่งเด็ดขาด
“อย่ามาสั่ง! นี่มันชีวิตของฟ้า” เธอกระทืบเท้าอย่างหมดความอดทน สิ่งที่อิงฟ้าเกลียดมากที่สุดคือการต้องทำตามคำสั่งของคนตรงหน้า เธอไม่ใช่แม่ เขาไม่มีวันสั่งเธอได้อีกแล้ว!
“ฟ้า อย่าขึ้นเสียงกับพ่อแบบนั้นสิคะ” เพ็ญศรีเห็นพฤติกรรมไม่น่ารักของลูกเลี้ยงจึงเสนอตัวสอนลูกสาวคนอื่นต่อหน้าพ่อ
“หุบปาก! ออกไปซะ!” แต่ถูกหญิงสาวตวาดกลับอย่างไม่ไยดี เธอออกปากไล่ส่วนเกินไปอย่างไม่แคร์ แม้แต่หน้ายังไม่หันมามองด้วยซ้ำ
“ตะคอกใส่แม่แบบนี้ไม่ดีนะคะ” คนถูกไล่ยังคงกัดฟันพูดด้วยตามเสียงอ่อนหวาน ทั้งที่ในใจอยากตบปากเด็กถือดีนั่นเสียจริง
“อย่าเรียกตัวเองว่าแม่ ถ้าฉันได้ยินอีกจะไล่เธอกับลูกออกไปจากบ้านซะ!” อิงฟ้าคลื่นไส้ทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงหวานลวงโลก คนแบบนี้ไม่ใกล้เคียงแม่ที่แสนดีของเธอเลยสักนิด “ออกไปได้แล้ว”
“แต่...” เพ็ญศรีอิดออด เธออยากอยู่ต่อ เห็นพ่อกับลูกเลี้ยงทะเลาะกันมันสนุกดีไม่หยอก
“ถ้าไม่ออก ฉันจะออกไปคุยข้างนอกให้ได้ยินกันไปเลยทั้งบ้าน” อิงฟ้าขู่ต่อเมื่อเห็นพ่อยังยืนเฉย
“ออกไปก่อน”
พิบูลย์ไม่อยากให้ใครรู้เื่จึงยอมไล่เมียออกไปจากห้อง เหลือเพียงเขาและลูกปะทะกันสองคนในห้อง เขานึกขอบคุณที่ตอนนั้นสั่งทำห้องนี้เป็ห้องเก็บเสียง จึงไม่มีใครได้ยินเราทะเลาะกัน
“แกต้องแต่ง เขามาขอแกถึงบ้านแล้ว และฉันตอบตกลงยกเขาให้แกแล้ว แกจะมาทำให้ฉันเสียหน้าไม่ได้”
ที่แท้เขาก็กลัวเสียหน้าที่ต้องปฏิเสธเลยมาบังคับเธอแทน ความเห็นแก่ตัวของผู้ชายคนนี้เมื่อไหร่มันจะหมดไปสักที
“ไม่! ตกลงเองก็แต่งเองสิ คิดว่าตัวเองเป็พระเ้าหรือไงถึงบงการชีวิตคนอื่นได้ ฟ้าไม่ใช่แม่ ไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่พ่อจะมาสั่งได้!”
“แต่แกเป็ลูกฉัน ทำไมฉันจะสั่งแกไม่ได้”
“ฟ้าไม่แต่ง!” อิงฟ้ายังคงยืนกราน
“ถ้าไม่แต่งก็ออกไปจากบ้านหลังนี้ ในเมื่อไม่ฟังก็ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองซะ ไม่ต้องมาเป็ลูกฉันอีก”
ฝั่งพ่อก็สุดทนกับความดื้อด้าน ทุกคนในบ้านต้องฟังคำสั่งเขา เขาเป็ใหญ่ที่สุดถ้าอยากกำหนดชีวิตตัวเองก็ออกไปจากบ้านหลังนี้
แต่พิบูลย์คงลืมไปว่าลูกสาวคนโตนั้นอยากกำหนดชีวิตของตัวเองมานานแล้ว เธอจึงไม่ปฏิเสธและรีบรับคำของเขา
“ได้ ฟ้าจะไปและไม่กลับมาอีก”
เมื่อพูดกับบิดาจบหญิงสาวก้าวเท้าเดินจ้ำออกมาจากห้องทำงาน มุ่งตรงขึ้นไปยังห้องนอนของตัวเองโดยไม่สนใจคำห้ามปรามของใคร เธอเก็บของยัดใส่กระเป๋าเดินทางเท่าที่มันจะรับได้ พลางนึกว่าข้าวของอะไรเป็ของที่เธอใช้เงินตัวเองซื้อมาบ้าง แล้วเก็บมันใส่กระเป๋าทั้งสองใบด้วยอารมณ์เดือดดาลอย่างหาจุดระงับไม่ได้ ปกติเธอเป็คนเ็า ไม่สนใจอะไรและน้อยครั้งที่จะมีเื่มากระทบจิตใจ เห็นจะมีเพียงเื่ครอบครัวเท่านั้นที่ทำให้ความด้านชามันพังทลาย เหตุผลไม่มี เหลือแต่อารมณ์ล้วน ๆ
เธอจะไม่ยอมแพ้ผู้ชายคนนั้นเด็ดขาด เธออยู่ได้โดยไม่ต้องมีพ่อหรือใครทั้งนั้น ไม่อยากมีเขาเป็พ่อแต่แรกอยู่แล้ว ตัดขาดมันวันนี้ก็ไม่เสียใจ!
ลูกสาวคนโตของบ้านอัครไพศาลเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบลงบันไดมายังหน้าบ้าน ไม่มองผู้เป็พ่อและแขกทั้งสองคนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกแม้แต่น้อย ตะวันเห็นแบบนั้นใมาก เขาวิ่งเข้ามารั้งแขนอิงฟ้าไว้ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นประตู
“คุณใจเย็นก่อน จะเอาของพวกนี้ไปไหน” เขามองหน้าหญิงสาวอย่างเป็ห่วง ไม่คิดว่าเื่มันจะบานปลายถึงขนาดนี้
“ปล่อย” อิงฟ้าไม่อยากมองหน้าเขาเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มเห็นความอ่อนแอของเธอ
“ถ้าแกไป ฉันจะไล่คนงานของแกออกให้หมด”
พิบูลย์เดินตามออกมาคุยกับลูกอีกครั้ง ยอมรับว่าโมโหมากที่ลูกคนนี้มันอวดเก่งไม่เข้าเื่ คิดจะออกไปใช้ชีวิตตัวเองอย่างนั้นหรือเขาไม่ยอมหรอก เขารู้ว่าลูกผูกพันกับคนงานที่บ้านเพราะอยู่กันมาั้แ่เด็กจึงใช้พวกนั้นรั้งลูกสาวไว้
“คุณลุงครับ อย่าไล่น้องไปเลยครับ ผมว่าคุยกันดี ๆ เถอะครับ” ตะวันช่วยต่อรอง
“อย่ามายุ่ง! ไม่ใช่เื่ของคุณ” อิงฟ้าตวาดคนข้างตัวอย่างไม่ไว้หน้า
เธอไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับเื่ครอบครัวของเธอ ลำพังต้องมาเห็นเธอแบบนี้ก็อายมากพอแล้ว
“ถ้าพ่อจะไล่พวกเขาออกก็ไล่เลยค่ะ ใครที่โดนไล่ออกให้มาหาฉัน ฉันจะรับผิดชอบทุกคนเอง” เธอบอกกับพ่อและเหล่าคนงานที่ยืนมองมาอย่างเป็ห่วง ทั้งที่คุณหนูเป็ลูกสาวของเมียตามกฎหมายแท้ ๆ แต่กลับต้องลากกระเป๋าออกจากบ้านไปแบบนี้ เห็นแล้วสงสารคุณหนูอิงฟ้าเหลือเกิน
“จะไม่ยอมกันเลยใช่มั้ย อิงฟ้า!”
“พ่อจะบังคับใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ฟ้า พ่อเห็นไม่ใช่เหรอว่าเมื่อวานเขามีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังยังไงบ้าง ฟ้าเกลียดคนเ้าชู้! เกลียดคนแบบนี้! เกลียดคนที่เหมือนกับพ่อ!!”
เพี๊ยะ!!
................................................
อย่าโกรธกันนะคะที่ตัดจบค้างแบบนี้ ไรท์อยากให้ทุกคนได้ทำใจก่อนจะเจอดราม่าลูกใหญ่ในตอนหน้า อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนเพราะทนดราม่าไม่ไหวน้า อยู่ช่วยเซฟน้องฟ้ากันก่อน เจอกันพรุ่งนี้เวลาเดิมนะคะ จุ้บๆ
1K
![ทะลุมิติไปเป็นแม่ของวายร้ายทั้งสาม [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646647397_12654974.webp)
