[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 100ไม่มีความปรานี

        สถานการณ์ก่อนหน้าโพรทาเลียช่วยพี่เอเดอร์ขึ้นมาจากช่องลิฟต์อย่างปลอดภัยโฟกัสเห็นพี่ทั้งสองออกมาอย่างปลอดภัยเธอก็น้ำตาไหลทันทีเพราะตอนที่ลิฟต์ตกเธอถึงกับตกใจสุดขีดนึกว่าพี่ทั้งสองคนจะไม่รอดซะแล้วโฟกัสเข้าไปกอดพี่ทั้งสองอย่างโล่งใจที่พวกเขาปลอดภัยเอเดอร์มองอีกฝ่ายเข้ามากอดเขากับอีกฝ่ายทำให้เขารู้เลยว่าถึงเด็กสองคนนี้จะไม่ใช่น้องของเขาที่อยู่โลกนี้แต่พวกเขาก็ยังเป็นพี่น้องอยู่ดีเขากอดอีกฝ่ายแล้วโอบกอดคนข้าง ๆ อย่างมีความสุขพอปรับอารมณ์ของโฟกัสกันได้แล้วพวกเจ้าหน้าที่อยากให้พวกเขาออกจากบริเวณนี้แต่พวกเขาจะไม่ออกแล้วจะเข้าไปข้างในประตูห้องประชุมแต่ก็โดนห้ามตลอดจนเอเดอร์ไม่ชอบใจแล้วจนทะเลาะกับเจ้าหน้าที่โฟกัสเห็นสถานการณ์แบบนั้นทำให้คิดเลยว่าพวกเขาจะเข้าไปได้ไหม

        โฟกัสหันไปหาพี่สาวทันที “พี่ค่ะ...เอาไงดี...?”

        โพรทาเลียจับจ้องมองพวกเจ้าหน้าที่ที่สั่งห้ามพวกเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งจนโฟกัสที่มองอยู่ข้างๆ กับรู้สึกกลัวชอบกลว่าพี่สาวจะอาละวาดหรือเปล่าแต่ทว่าเธอกับเดินตรงไปทางที่ประตูอย่างเงียบ ๆ

        “พี่...ค่ะ...”

        โฟกัสจับจ้องมองพี่สาวว่ากำลังจะทำอะไรจนกระทั่งโพรทาเลียยกขาขึ้นสูงจนพวกยามต่างตาตื่นกันทันทีก่อนที่โพรทาเลียจะใช้ขาถีบไปที่ประตูอย่างรุนแรงจนประตูปลิวเข้าไปข้างในจนลอยไปไหนก็ไม่รู้พวกยามเห็นก็ตะโกนกรีดร้องกันในทันใดเอเดอร์เห็นก็รู้สึกว่าไม่ต้องทะเลาะกับพวกนี้แล้วจนเขารีบวิ่งไปหาน้องสาวทั้งสองโฟกัสรีบวิ่งไปหาพี่สาวที่ทำให้ประตูบินเข้าไปข้างใน

        “พี่ทำอะไรนะ!!”

        “เปล่าซะหน่อย...” โพรทาเลียตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉย

        ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจอะไรเธอมาถึงก็เห็นสถานที่ที่คล้ายโคลอสเซียมเมื่อก้มลงไปมองข้างล่างก็เห็นการต่อสู้อันดุเดือดกับรูขนาดใหญ่ที่น่าจะเจอจากการระเบิดโพรทาเลียเห็นก็รู้เลยว่าสถานการณ์ตอนนี้ช่างวุ่นวายจริง ๆแล้วยิ่งเห็นบางคนที่กำลังต่อสู้ บางคนเป็นบุคคลที่เธอรู้จักเป็นอย่างมากยิ่งทำให้สายตาของโพรทาเลียจับจ้องด้วยสายตาพิฆาตอย่างรุนแรงโฟกัสเดินมาอยู่ข้างพี่สาวแล้วก้มลงมาสถานการณ์ตรงหน้าเธอก็ได้เห็นคนคนหนึ่งที่กำลังต่อสู้กับแม่ของเธอ

        “นั้นมัน...นูอัส!!” โฟกัสเอ่ยชื่อของคนที่ไม่อยากเอ่ยขึ้นมาจริงๆ “ยัยนั้น...ก็อยู่ในโลกนี้ด้วยงั้นเหรอ!?”

        “ถึงโลกไหน ๆ ก็อยู่แม่งทุกโลกจนน่ารำคาญจริงๆ”

        “พวกเธอหมายความว่าไงนะ” เอเดอร์โผล่มาอยู่ด้านข้างของโพรทาเลียทันที

        “!!!”

        โพรทาเลียสะดุ้งที่อีกฝ่ายโผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงจนเธอใช้ข้อศอกกระแทกหน้าอย่างจัด

        “อึ้ก!!!”

        เอเดอร์โดนกระแทกอย่างแรงจนตัวเองล้มลงไปกับพื้นทันทีแล้วที่ใบหน้าของเอเดอร์ก็มีเลือดออกที่จมูกของเขาโฟกัสเห็นใบหน้าพี่ก็รีบตรงไปหาทันที

        “ตายแล้ว พี่!! เลือดออก!!”

        “พี่บ้า โผล่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลย!!”

        “ใครจะคิดว่าเธอจะเป็นพวกขี้ระแวงล่ะ”

        “ก็...” โพรทาเลียไม่คิดว่าความระแวงของเธอมันกลับมาแล้วก่อนที่เธอจะมองสถานการณ์ตรงหน้า “โฟกัสดูแลพี่เอเดอร์ด้วยเดียวพี่ขอไปจัดการเอง”

        “ได้ค่ะ พี่ แต่ว่า...แล้วหนูล่ะ?”

        “คิดเอาเองละกันว่าเธอจะเอายังไงกับสถานการณ์นี้ โฟกัส” โพรทาเลียเดินลงไปข้างล่างอย่างช้า ๆ

        “ค่ะ...พี่...” โฟกัสมองอีกฝ่ายลงไปอย่างช้า ๆ

        สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เธอคิดเลยว่าพวกข้างล่างนั้นไม่รอดจากมื้อของพี่สาวแน่ๆ ยิ่งเป็นนูอัสเธอว่าพี่เอายัยนั้นตายแน่ ๆเพราะที่โลกของพวกเขานูอัสโดนมนุษย์กึ่งเทพคนอื่นเล่นงานจนไม่เหลืออะไรให้พี่เอาคืนเลยเอเดอร์พยายามพยุงตัวขึ้นดูสถานการณ์ตรงหน้า เขามองหน้าพวกพี่ ๆ ก่อนจะเห็นไกล ๆว่าพี่โอราอุสโดนโจมตีจนทะลุบันไดแล้วกำลังพยุงตัวเองออกมาแล้วก็พี่ชายฝาแฝดที่ตอนนี้นั้นสลบอยู่กับพื้น

        “เจ้าบ้านั้น!ไหนบอกมีอะไรจะช่วยพี่กับแม่เต็มที โดนเล่นงานซะก่อนซะงั้น!”

        โฟกัสได้ยินอีกฝ่ายพูดก็มองข้างหน้าก็เห็นแบบเดียวกัน “งั้นเราต้องไปช่วยพี่ๆ เขานะคะ”

        “อืม เดียวลงไปกันแต่ว่าที่คุยกันเมื่อกี้ใครคือนูอัส”

        “คนที่ครอบครัวแจ็กสันเกลียดที่สุด...”

        “คนเลวเหรอ?”

        “ยิ่งกว่าเลวอีก!!” โฟกัสตะโกนใส่ด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว

        “เย้ย!! ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้...”

        “ขอโทษ...แต่นึกถึงก็โกรธทุกครั้ง...ยัยนั้น...ยัยปีศาจนั้น...ปลอมเป็นพี่โพรทาเลียเกือบ9 ปีกว่าปี...ที่อยู่กับครอบครัวเรา…”

        “9 ปี...เดียวนะเวลานั้นถ้าย้อนไป...ตั้งแต่เด็กคนนั้นอายุ 6 ขวบเลยเหรอ!?”

        “ใช่...”

        เอเดอร์ได้ยินถึงอึ้งค้างไปเลยว่าน้องสาวเขาในอีกโลกโดนลักพาตัวไปตั้งแต่เด็กแบบนี้ตัวของเด็กคนนั้นเจออะไรมั้งแล้วยิ่งน่าสงสัยว่าความน่ากลัวของเด็กคนนี้มันคงไม่ได้เกิดจากสิ่งที่ทำให้เด็กคนนั้นต้องพรากจากครอบครัวใช่หรือเปล่าเอเดอร์ไม่อยากคิดเลยว่าสถานการณ์ตรงหน้าเขาจะเจอกับอะไรที่เด็กคนนี้เป็นคนก่อขึ้นจริงๆ แค่แรงโดนกระแทกยังทำจมูกเขาเลือดออก แล้วหลังจากนี้ล่ะไม่อยากคิดเลย

        โพรทาเลียเดินไปตามบันไดเรื่อย ๆ ก็มีคนกำลังวิ่งหนีมาทางเธอเพราะมีปีศาจตามหลังมาอย่างบ้าคลั่งแต่ทว่ามันกับโดนฟาดฟันอย่างรวดเร็วไม่ให้ได้ตั้งตัว จนทำให้คนที่ถูกล่าหันกลับมามองก็ตกใจว่าปีศาจให้ไปไหนโพรทาเลียเดินไปอย่างเงียบ ๆ โดยที่เธอชักดาบออกมาเพื่อไม่กี่วินาทีก็จัดการจบแล้วตอนนี้เธอกำลังเดินลงไปเพื่อจะต่อกรกับคนที่เธออยากจะจัดการ

        แอนนาเบ็ธกำลังฟาดฟันใส่ศัตรูอย่างรุนแรงแต่นั่นทำให้เธอเสียเปรียบที่เรี่ยวแรงไม่มีสักนิดเพราะการขาดสารอาหารมานานแล้วไม่ได้ออกกำลังกายเลยจนทำเอาเธอนั้นจะหน้ามืดได้ตลอดจนเธอหอบหายใจอย่างถี่ๆอีกฝ่ายเห็นท่าทีของอีกฝ่ายก็ยิ้มเยาะออกมาก่อนจะพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว

        “ตายซะเถอะ!!”

        แอนนาเบ็ธเงยหน้ามามองก็เห็นอีกฝ่ายกำลังพุ่งตรงเข้ามาเธอรู้สึกเลยว่าตัวเองต้องตายตรงหน้าแน่ ๆ ก่อนที่เธอจะหลับตาลงรับชะตากรรมของเธอ

        “อย่าหวังให้ยาก!”

        แคร่ง!!

        เสียงดาบปะทะกันในทันใดปีศาจสาวเห็นคนที่เข้ามาขัดขวางก็รีบถอยอย่างเร่งด่วนแอนนาเบ็ธลืมตาขึ้นมาหลังจากเสียงดาบปะทะเธอก็ได้เห็นแผ่นหลังไม่คุ้นเคยยืนอยู่ตรงหน้า แต่ความรู้สึกคล้ายกับสามีของเธอพอเธอมองอย่างตั้งใจก็เห็นว่าเป็นใครสักคนที่มีผมดำสั้นระดับบ่า ก่อนที่อีกฝ่ายจะหันมามองเธอนั้นทำให้เธอเห็นใบหน้าคนที่มาช่วยอย่างเด่นชัด

        “โพรเทีย!!”

        “ไม่เป็นอะไรนะคะ?”

        “ลูกมาที่นี่ได้ไงกัน!?”

        “ไว้ค่อยถามเถอะ ร่างกายไม่ดียังมาต่อสู้แม่ไม่ได้ฝึกมานานแค่ไหนกัน?”

        “อย่ามายอกย้อนแม่นะ!!”

        “ค่ะ ๆ แต่ว่า...หนูขอจัดการกับคนตรงหน้าหน่อยละกัน!!”โพรทาเลียหันไปมองข้างหน้าที่หนีถอยไปตอนที่ดาบปะทะกัน

        “แก! ดวงตาสีเขียวนั้นลูกของยัยนั้นกับเจ้าสายเลือดโพไซดอนสินะแต่ว่าฉันคงไม่มีเวลาทะเลาะกับแก!ฉันจะเอาหีบไปส่งให้นายท่าน!!”

        “หีบ?” โพรทาเลียยกคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะยกบางอย่างขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “หมายถึงสิ่งนี้เหรอ?”

        “เอ๋?”

        แอนนาเบ็ธเห็นสิ่งที่ลูกสาวถือก็ตกใจเช่นกันก่อนที่ปีศาจสาวจ้องมองของที่อีกฝ่ายยกขึ้นมาให้เธอเห็นนั้นทำให้ดวงตาเธอลุกวาวเมื่อสิ่งที่เธอถือตั้งแต่เมื่อกี้ไปอยู่กับฝ่ายตรงข้ามแต่มีอีกสิ่งที่ติดอยู่กับหีบนั้นก็คือมือข้างหนึ่งที่มีเลือดหยดอย่างช้า ๆนั้นทำให้เธอก้มมองไปที่มือข้างที่เธอไม่ได้ถือดาบอย่างช้า ๆจนเธอเห็นว่ามือของเธอนั้นโดนฟัดไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วเลือดกำลังไหลออกมาช้า ๆอย่างกับพึ่งรู้ตัวว่าโดนฟันก่อนที่มันจะมีเลือดพุ่งไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

        “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

        เสียงกรีดร้องของอีกฝ่ายทำให้ผู้อื่นที่กำลังต่อสู้เกิดสนใจขึ้นมาว่าเกิดอะไรขึ้นบางคนเห็นแล้วว่าตัวหัวโจ๋ของเรื่องนี้กำลังโดนเล่นงานรวมไปถึงคนเป็นแม่อย่างแอนนาเบ็ธที่ไม่คาดคิดว่าลูกสาวที่ขี้กลัวคนนั้นกำลังต่อกรกับปีศาจตรงหน้าปีศาจสาวมองแขนของตนที่ไม่มีมือก่อนจะหันไปทางของคนที่ทำร้ายเธอ

        “แก!! บังอาจ...ทำร้ายข้างั้นเหรอ!?”

        การตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่ายทำให้ผู้คนต่างมองกันเป็นสายตาเดียวกันอย่างสงสัยที่อีกฝ่ายโดยฟันไปแล้วน่าจะสลายไปแต่ก็ยังไม่ตายหรือสลายไปยิ่งน่าประหลาดใจสำหรับพวกเขาปีศาจสาวที่กำลังโกรธเกรี้ยวนั้นต้องชะงักไปทันทีกับดวงตาสีเขียวที่กำลังจับจ้องมาที่ตนสายตาคู่นั้นกำลังจ้องอย่างเย็นเยือกดั่งกับหิมะที่กำลังพัดอย่างรุนแรงแต่ภายใต้ดวงตานั้นมันกับแฝงโทสะที่กำลังจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อแต่ว่าปีศาจสาวกับรู้สึกว่าสายตานั้นคล้ายกับคนที่เธอหวาดกลัวเจ้านายของเธอนั้นเอง

        ‘ทำไม...ทำไมสายตาเจ้าเด็กนี้ถึง...คล้ายท่านผู้นั้น...’ปีศาจสาวคิด

        “เมื่อกี้แกของว่าจะเอาหีบนี้ให้เจ้านาย?”โพรทาเลียพูดพร้อมกับยื่นหีบให้แก่คนเป็นแม่ที่ทรุดลงไปกับพื้นแล้ว“อยากรู้แล้วสิว่าเจ้านายของแกเป็นใคร!?นูอัส”

        “แก...แกรู้จักข้า...ได้ไง!?” น้ำเสียงของนูอัสสั่นเครืออย่างหวาดกลัวยิ่งอีกฝ่ายรู้จักชื่อเธอมันยิ่งรู้สึกประมาทยิ่งกว่าอะไร

        “อะไร? กลัวแล้วเหรอ?”โพรทาเลียเอ่ยถามพร้อมกับค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างช้า ๆ“ก่อนหน้ายังปากดีจะทำร้ายคนอื่นอยู่เลยนี่น่า?”

        นูอัสยิ่งถอยหนีไปอย่างช้า ๆ ยิ่งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ ๆความกดดันบางอย่างกำลังกดเธอให้ทรุดลง

        “เอาล่ะ? บอกหน่อยสิเจ้านายของแกเป็นใคร? มนุษย์กึ่งเทพเหรอ? หรือว่าแซเทิร์น…” โพรทาเลียเอ่ยถามอย่างไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายถามอะไร

        “!!” นูอัสถึงกับหน้าซีดที่อีกฝ่ายรู้สึกตัวตนของเจ้านายของเธอด้วย“แก...แกเป็นใคร…”

        ยังไม่สิ้นคำพูดของอีกฝ่ายโพรทาเลียก็พุ่งตรงเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วทำให้บางคนที่เห็นต่างตะลึงกับสิ่งที่เด็กน้อยกระทำนูอัสที่เห็นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนมองมาทัน เธอก็โดนอีกฝ่ายใช้หมัดชกเข้าไปที่ท้องอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายกระเด็นไปข้างหลังโฟกัสที่กำลังช่วยคนอื่นต่อสู้อย่างง่ายดายจนเธอไม่ต้องมองพวกปีศาจโจมตีเข้ามาก็จัดการได้ง่ายๆ เธอหันไปมองพี่สาวจัดการดูรุนแรงจริง ๆ

        ‘รู้สึกพี่เขาโกรธน่าดูเลยนะ...กี่ครั้งนะที่นูอัสทำร้ายครอบครัวเรา...’โฟกัสคิดแล้วหันไปมองรอบๆ ‘พวกปีศาจหายไปเยอะแล้ว...แต่ยังเหลือ...อ๊ะ!!’

        โฟกัสยืนมองพี่สาวรุกโจมตีใส่นูอัสแต่แล้วเธอก็เห็นบางอย่างกำลังวิ่งตรงไปทางพี่สาว ดวงตาของเธอลุกวาวในทันใดก่อนจะตะโกนออกไป

        “พี่โพรทาเลีย!! ข้างหลัง!!”

        เสียงตะโกนของโฟกัสทำให้คนเป็นแม่ได้ยินก็ตกใจชื่อที่เธอไม่ได้ยินมานานกับมีคนเอ่ยพูดขึ้นโพรทาเลียได้ยินเสียงของน้องสาวก็ให้ห่างตามองก็เห็นว่ามีคนกำลังวิ่งตรงมาแต่คนที่วิ่งเข้ามาทำให้โพรทาเลียไม่ชอบใจเป็นที่สุดก่อนจะย่อตัวลงก่อนอีกฝ่ายมาถึงแล้วยกตวัดขึ้นจนเตะเข้าที่หาอีกฝ่ายอย่างทันทีจนอีกฝ่ายกระเด็นไปข้างหลังอย่างรวดเร็วจนชนกับกำแพงเข้าอย่างจัดทุกคนเห็นสถานการณ์ก็รู้สึกตกใจและแปลกใจมาก ๆ ว่านี้คือสิ่งที่เด็กอายุสิบหกจริงๆ เหรอ

        “ใครช่วยบอกดี...ว่านี้คือการต่อสู้ของเด็กสิบหก...”ธาเลียมองอย่างอ้ำอึ้งว่าสิ่งที่เธอเห็นนั้นคือการต่อสู้ของเด็กใช่ไหม

        “เห็นตอนนี้ก็น่าจะใช่ล่ะ...” ลีโอมองอย่างตะลึงเช่นกัน

        “มีใครบอกได้มั้งว่าหลานสาวผม...กำลังต่อสู้กับปีศาจอยู่”ไทสันถามอย่างสงสัย

        พวกผู้ใหญ่ต่างพากันเอ่อไปหมดกับการต่อสู้ของเด็กสาวที่ตลอดมาได้ยินจากคนเป็นแม่ว่าไม่สนใจการต่อสู้แต่อย่างใดแต่ตอนนี้พวกเขานั้นเห็นเธอกำลังต่อสู้อย่างกับมืออาชีพยิ่งกว่าพวกเขาโพรทาเลียจับจ้องไปทางคนที่เธอโจมตีอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันกลับไปทางที่นูอัสอยู่แต่ไร้วี่แววของอีกฝ่ายนั้นทำให้โพรทาเลียหันไปมองด้านบนก็เห็นอีกฝ่ายหนีไปทางนั้นพร้อมกับกระโดดออกจากรูกำแพงขนาดใหญ่ที่ถูกทำลายเพราะระเบิดบางคนเห็นต่างพากันรีบวิ่งกันไป แต่เพราะชั้นที่พวกเขาอยู่ก็น่ากลัวสุด ๆแล้วใครมันจะกล้าตามไปกัน

        “เราจะไม่ตามมันไปเหรอ?”

        “ตามไปไงไหมทราบ? สูงขนาดนี้ก็โดดลงไปสิ!”

        “จะบ้าได้ตายพอดีสิ!!”

        “แล้วจะถาม ทำซากอะไร!!”

        กลุ่มผู้ชายโดนพวกกลุ่มผู้หญิงดุกันใหญ่กับคำพูดไม่คิดที่จะตามปีศาจสาวนั้นไปแต่สำหรับโพรทาเลียถึงหนีไปเธอก็จะตามไปให้ได้เธอเดินไปหาชายอีกคนที่โดยพวกปีศาจทิ้งไว้ที่นี่พอเธอไปถึงตัวอีกฝ่ายก็มีบางคนที่เห็นก็สงสัยว่าเธอจะทำอะไรกับอีกฝ่ายกันโพรทาเลียมองหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ ๆพร้อมยกนิ้วจิ้มไปที่หน้าผากอีกฝ่ายก่อนจะฉีกยิ้มออกมา

        “ไม่คิดเลยว่าจะได้จะได้เจอกันอีกนะมิสเตอร์เจคอป!”

        ชายที่ถูกเรียกชื่อนั้นพยายามเงยหน้ามาอย่างช้า ๆเพราะการโจมตีของอีกฝ่ายทำให้เขาชาไปทั้งตัวจนรู้สึกว่าขยับตัวลำบากสุด ๆ

        “แก...เป็นใคร...ถึงรู้จักฉัน…”

        โพรทาเลียย่อตัวนั่งลงตรงหน้าอีกฝ่ายเธอจ้องมองอีกฝ่ายพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตร “อยากรู้เหรอว่าฉันเป็นใคร?”

        “จะบอกหรือไง?” เจคอปหัวหน้า

        ใบหน้าอันเป็นมิตรกลับเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วภายใต้ใบหน้าอันเรียบนิ่งกับสิงโตจ้องเหยื่อ

        “ไม่มีทาง!”

        ฉึบ!!

        สิ้นคำพูดนั้นดาบของโพรทาเลียก็เสียบแทงลงใจกลางอกของอีกฝ่ายทำให้คนที่มองสถานการณ์ต่างอึ้งไปตาม ๆกันที่เด็กสาววัยสิบหกมีความกล้าที่จะฆ่าคนอื่นได้ขนาดนั้นเลยเหรอทำให้คนเป็นแม่ที่กำลังมองนั้นถึงกับมือไม้ชาไปหมดที่เห็นลูกสาวทำแบบนั้นออกไป

        “โพร...โพรเทีย...”แอนนาเบ็ธมือไม้สั้นไปหมดจนเธอไม่รู้ว่าจะทำอะไร

        โฟกัสที่มองสถานการณ์ตรงหน้าเธอรู้ว่าพี่สาวต้องมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น เพราะการฆ่าของพี่นั้นมีเหตุผลพอ ๆกับที่พี่จัดการกับพวกปีศาจอย่างไม่หวั่นเกรงแต่อย่างใดยิ่งทำให้เธอนับถือพี่ที่มีความกล้า แต่อย่าเอามาใช้ในชีวิตจริงก็พอไม่งั้นโดนจับส่งเข้าคุกแน่ ๆเธอโดนตรงไปหาพี่สักหน่อยเพื่อจะไปเรียกสติพี่กลับมาสักเล็กน้อยล่ะนะ

        “พี่ค่ะ”

        “หือ...โทษนะ...ที่ต้องมาให้เห็นสิ่งที่ไม่ควรนะ...”โพรทาเลียเอ่ยพูดโดยไม่มองน้องสาวสักนิด

        “ไม่เป็นไรค่ะ...พี่คงมีเหตุผลนะ...”

        “ใช่...โคตรมีเลยล่ะ...”

        “เอาคำว่าโคตรมาจากไหนล่ะนั้น?”

        “ได้ยินจากคนทั่วไปพูดกันล่ะนะ...”

        “คิก ๆ พอแค่นี้เถอะนะ ลืม ๆมันไปตามที่พี่เคยพูดเถอะเนอะ”

        โพรทาเลียหันไปมองน้องสาวถึงคำพูดของน้องจะปลอบประโลมเธอยังไงแต่ความรู้สึกที่อัดอั้นมานานหลายปีมันยังปะทุไม่หมดเหมือนสิ่งบางอย่างกำลังควบคุมให้เธอโกรธตลอดเวลาโฟกัสมองอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วงว่าพี่สาวจะทำอะไรอีกหรือเปล่าก่อนที่จะมีคนหนึ่งเดินตรงมาหาพวกเธอสองคน

        “โพรเทีย! เมก้า!”

        ทั้งสองคนต่างหันไปมองต้นเสียงที่เรียกพวกเธอก็เห็นว่าเป็นพี่ชายคนโตที่กำลังเดินตรงมาหาพวกเธออย่างร้อนรน

        “พี่โอราอุส...”

        โอราอุสเข้ามาจับไหล่ของทั้งสองคนในทันใด “พวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ไงกัน!?ทำไมไม่ฟังกันว่าให้อยู่แต่ในค่ายไม่ใช่หรือไง?”

        เสียงตะคอกของอีกฝ่ายทำให้โฟกัสสะดุ้งตกใจเธอไม่เคยเห็นพี่ชายจะโกรธแบบนี้มาก่อนในโลกของเธอก็ไม่เคยเพราะพี่โอราอุสจะเป็นคนที่สงบที่สุดและน่ากลัวที่สุดในบ้าน

        “พะ...พี่...”

        โฟกัสเสียงสั่นจนโพรทาเลียหันไปมองน้องสาวที่หวาดกลัวกับเสียงตะคอกของคนเป็นพี่มันทำให้เธอนึกถึงภาพที่ไม่อยากนึกเสียงตะคอกเสียงตะโกนที่แสนน่ากลัวและเจ็บปวดแล้วภาพของชายที่เธอพึ่งฆ่าอยู่ในหัวตอนนี้มันยิ่งนึกถึงเข้าไปอีก นึกถึงเพื่อน ๆที่เธอเสียไปตอนอยู่บนเกาะนั้น

        “เราไม่ใช่เด็กแล้วนะคะพี่โอราอุส...เราดูแลตัวเองได้นะ...” โฟกัสอธิบายให้พี่ชายฟังเธอไม่รู้ว่าพี่ชายในโลกนี้จะฟังเธอไหม

        “พวกเธอมันเด็กเลยต่างหาก!!” โอราอุสตะคอกด้วยเสียงที่ดังขึ้น

        โฟกัสสะดุ้งจนตัวสั่นไปหมดโพรทาเลียเห็นท่าทีของน้องสาวก็ทำให้เห็นภาพสะท้อนของเพื่อนที่ตายจากไปที่หวาดกลัวกับชายตรงหน้ามันยิ่งทำให้โพรทาเลียปะทุพลังออกมาจนมีออร่าออกมาจากร่างกาย

        “โฟกัสบอกแล้วไง...ว่าเราไม่ใช่เด็ก...”

        น้ำเสียงอันเย็นเยือกของโพรทาเลียกำลังเปล่งออกมาโอราอุสหันไปมองน้องสาวก่อนที่เขาจะเห็นดวงตาสีเขียวของน้องจ้องมองมาที่เขาอย่างอาฆาต

        “อย่ามาขึ้นเสียงใส่น้องสาวของฉัน!!”

        เสียงที่ตะโกนออกมาเป็นการเปล่งเสียงอันทรงพลังยิ่งกว่าอะไรทำให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นทั้งหมดรู้สึกร่างกายหนักอึ้งเหมือนโดนบางอย่างกดทับจนพวกเขาหลายคนถึงกับทรุดกันไปเลยจนไม่สามารถขยับตัวไม่ได้

จบตอนที่ 100 โปรดติดตามตอนที่ 101ต่อไป