***...ควับ...ควับ...ควับ...
สายตาทุกทุกคู่ของชาวยุทธทุกทุกคนในที่แห่งนี้ที่ กำลังมองมาที่ดรุณีน้อยวัยแรกแย้มที่มีนามว่าถงทงน้อยด้วยความพร้อมเพรียงพวกเขากำลังรอฟังสิ่งที่นางจะกล่าวอย่างใจจดใจจ่อ...
มีบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาดรุณีน้อยวัยแรกแย้มคนนี้ยิ่งกว่าเจ้าหนุ่มหน้าละอ่อนนั้นเสียงตะโกนของเจ้าอันธพาลทั้ง 3ตัวที่ตะโกนถึงโรงเตี๊ยมทรายขาวแม้ได้ยินไม่ค่อยชัดมากแต่ต้องมีอะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกับโรงเตี๊ยมทรายขาวเป็นแน่จากที่มั่นใจแค่เพียง 1 ส่วนในคราแรกก็เพิ่มมาเป็น 4 ส่วนแล้ว
ถ้าพวกถึงโรงเตี๊ยมทรายขาวจะมีสาวเสิร์ฟอาหารผู้หนึ่งที่เหมือนกับแม่นางน้อยคนนี้แต่มันแค่คลับคล้ายคลับคลาเพียงเท่านั้น...
“““ใบหน้าแบบนี้น้ำเสียงใสใสแบบนี้ แต่อาจจะมิใช่ก็ได้ปกตินางเป็นลูกรักของโรงเตี๊ยมแห่งนั้นเลยนางจะมาทำอะไรที่นี้ แถมจากคำพูดของนางที่บอกเป็นผู้พเนจรในยุทธภพถึงแม้จะแซ่ถงก็ตาม...
“““แม่นางน้อยเจ้ามีข้อเสนออะไรจะกล่าวก็รีบกล่าวเถอะพวกข้าอยากรู้นักว่า เจ้าที่ทำหน้าตามั่นอกบวกกับสายตาที่มั่นใจของเจ้านั่นจะมีสิ่งใดอยู่กันแน่...
“““ใช่แล้วแม่นางน้อยเจ้ามีข้อเสนออะไรจะกล่าวก็รีบกล่าวเถอะพวกข้ารอ...
““ข้อเสนอของข้ามีดังนี้เจ้าค่ะ...
เนื่องจากทุกคนที่กำลังฟังถึงข้อเสนอของนางมิใช่แค่ชาวยุทธเพียงเท่านั้นที่อยู่บริเวณรอบรอบนี้ด้วยเสียงใสใสฟังแล้วสดชื่นของนางทำให้มันสะกดทุกผู้คนได้ทั้งหมดรวมถึงเจ้าอันธพาลอย่างเจ้า 1 เจ้า 2 เจ้า 3 ที่กำลังเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปกับสำเนียงเสียงใสใสอันไพเราะของนาง
แต่จะมีเจ้าแมลงสาบอยู่หนึ่งตัวที่มิได้หลงใหลไปกับเสียงของนาง
มันเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้หลงใหลไปกับสำเนียงเสียงของนางมิใช่ว่ามันเก่งกาจอันใดแต่เป็นแม่นางน้อยนางนี้เองที่ตั้งใจบอกใบ้ขยิบตาให้กับมันแล้วทำท่าทางให้มันอุดหูของตนเองไว้…
*หงึก หงึก
┗(•̀へ •́╮ ) รับทราบ !
ถามว่าเขารู้หรือไม่ว่านางจะทำอะไรเขาก็ไม่รู้เหมือนกันเพียงแค่พยักหน้าตอบไปตามมารยาทของพวกหน้าหม้อเพียงเท่านั้น
*พวกเองเผลอเหรอ หุหุ
ヾ( ・`⌓´・)ノ゙ นี่แน่ะ !!!
*ผลัวะ!...ผลัวะ!...ผลัวะ!...ตุบ!!!
เจ้าอันธพาลทั้ง3 ตัวนั้นล้มลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง ส่วนตัวกันจิก็ค้นไปที่รถเข็นขายซาลเปาของท่านยายซุนกับเจอสีชาดทาปากสีแดงเข้ม?!
*หืม !?
*ทำไมท่านยายถึงมีสีชาดทาปากได้นะ?! แกเอาไว้ทาฟัน ?!
ヾ<(⚆ᗨ⚆)>ゞหืม!?....
*แหยะ...
*แค่คิดก็ขนลุกแล้วโว้ย !!!
เขากำลังจินตนาการคิดภาพของท่านยายซุนที่ทาปากด้วยสีชาดสีแดงเข้มนี้
(๑•﹏•) บรึย
เขาค้นต่อไปก็เจอของที่พอจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่าสีชาดสีแดงเข้มของยายแก่หนังเหนียวของสิ่งนี้จะให้ความสมจริงมากกว่า เขาที่คิดคำนวณไว้แล้วว่าควรใช้ทั้ง 2 สิ่งนี้คู่กันให้เกิดประโยชน์ดังนั้นเขาจึงหยิบเครื่องปรุงรสออกมาจากรถเข็นซาลาเปาของท่านยายซุน(ตอนนี้อยู่ในการดูแลของกันจิ)
มันคือซอสมะเขือเทศ เขาไม่รอช้านำสีชาดมาทาบริเวณปากทาที่หน้าบางบางพร้อมกับตรงมุมปาก จากนั้นเขาก็เอาซอสมะเขือเทศมาทาบริเวณปากทับเป็นชั้นที่2 ส่วนบริเวณหน้ามันแต้มเป็นจุดจุดไปที่หน้าบางบางพร้อมกับตรงมุมปากนั้นมันกับกลืนซอสเข้าไป1 อึกแล้วบ้วนออกมาในขณะที่ยังปิดปากอยู่ หลังจากนั้นก็อมซอสเข้าไปพักไว้ในปากอีก2 คำ ตรงชุดของเขาเขาได้นำซอสมะเขือเทศมาสลัดพรหมไปให้มันกระจายทั่วทั่วหลายหลายจุดให้เหมือนคนที่กำลังบาดเจ็บหลังจากนั้นกันจิก็รอสัญญาณจากดรุณีน้อยที่ยังจ่อไม่หยุดปากอยู่ตรงหน้าฝูงชน
““เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้าอยู่กันเจ้าหนุ่มหน้าขาว ?!
เจ้า 1กล่าวถามไปทางกันจิด้วยความงุนงง สับสน
““ข้าว่ามันคงกลัวว่าเราจะฆ่ามันจนสติเลอะเลือนไปแล้วมากกว่าพี่ใหญ่คนบ้าอะไรเอาซอสมาราดไปทั่วตัว
เจ้า 3ต้องข้อสงสัยในการกระทำของกันจิเห็นมันอยู่ดีไม่ว่าดีดันหยิบซอสมะเขือเทศออกมาป้ายหน้าป้ายตา เหมือนคนวิปลาส ...
““ข้าก็คิดเห็นด้วยกับเจ้าสามบุรุษอกสามศอกที่ไหนมันจะเอาสีชาดทาปากมาทาหน้ามีแต่พวกบุรุษที่อยากเป็นสตรีเท่านั้น
เจ้า 2 ที่โดนเจ้า 3แย่งบทพูดไปจึงต้องทำหน้ามึนๆ
““ฮึ่ม !!! x3
พวกมันรู้สึกสมเพชเจ้าหนุ่มหน้ามนตรงหน้าเป็นอย่างมากแต่ความโกรธที่โดนรอบโจมตีทีเผลอก็มิได้ลดน้อยถอยลงเลย
เจ้า 1ผู้เป็นพี่ใหญ่ในกลุ่มก็กล่าวออกมาด้วยเสียงตะโกนที่ดังไปทั่วมันหวังว่าเสียงของมันจะเรียกความสนใจจากฝูงชนให้หันมาสนใจพวกมันจะได้รู้ถึงความกะล่อนของไอ้เจ้าหนุ่มนี่แต่มันมิได้เป็นอย่างที่มันต้องการ...
เพราะที่แปลกกว่าคือทุกคนในบริเวณแห่งนี้มิได้มิได้มีปฏิกิริยาต่อเสียงล้มเสียงตะโกนที่ดังไปทั่วบริเวณของมัน แม้แต่จะหันมามองที่พวกเขาทั้ง 4คนก็ยังไม่มีทีท่าเลยสักนิด มันเหมือนกับว่าทุกคนยกเว้นพวกเขาทั้ง 4 นั้นกำลังโดนสะกดจิตสะกดวิญญาณให้ยังคงตั้งใจจดจ่อกับการฟังสิ่งที่ดรุณีน้อยกำลังกล่าวอยู่
““เจ้ารอบโจมตีพวกข้าทีเผลอเป็นครั้งที่2 แล้ว !!!
““เจ้าบังคับพวกเราเองนะ !!!
““ฟรึม ฟรึม ฟรึม !!!
อันธพาลทั้ง 3คนที่กำลังโมโหสุดขีด ประกอบไปด้วย เจ้า 1 เจ้า 2 เจ้า 3
เมื่อมันตั้งหลักได้แล้ว มันค่อยค่อยลุกขึ้นยืนท่าหมาเอ่ย ม้า พร้อมกับเริ่มเร่งโคจรพลังลมปราณของในตัวของพวกมัน ขณะที่พวกมันกำลังเตรียมพร้อมใกล้เสร็จพร้อมแล้วที่จะพุ่งทะยานเข้ามากระทืบกันจิกับต้องแปลกใจมากยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อ…
*เพี๊ยร์!!!
*ตุบ...อัก...!!
อยู่ดีไม่ว่าดีเจ้าหนุ่มนี้มันกับตบไปที่ใบหน้าของมันเองทำให้ใบหน้าที่ขาวนวลยิ่งสตรีเพศของมันขึ้นรอยฝ่ามือส่วนที่บริเวณมุมปากด้านล่างขวาของมันเอง จะมีเลือดไหลอยู่เล็กน้อยจากอาการปากแตกที่เป็นผลกระทบตอนที่มันตบหน้าตนเองบวกกับความสมจริงด้วยสีชาดสีแดงเข้มและซอสมะเขือเทศที่มันนำมาทาแต่งเติมไว้ล่วงหน้านั้นยิ่งทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกว่ามันโดนทำร้ายจนมีอาการบาดเจ็บ บาดเจ็บหนักขึ้นเป็นทวีคูณจนกะอักเลือดออกมาพร้อมด้วยอาการตอแหลแกล้งล้มไปที่พื้นดินเอามือซ้ายจับบริเวณใบหน้าที่ถูกตบข้างซ้ายมือขวายันพื้นก้มหน้าแล้วค่อยค่อยพ่นซอสมะเขือเทศออกมาทีละน้อย...
**อะแฮ่ม !!!!
จนกระทั้งดรุณีน้อยกระแอมกระไอพร้อมส่งซิกส่งสัญญาณพร้อมขยิบตามาให้กับเขาถึง 3 ครั้ง ?! เพื่อเตรียมพร้อม...
เตรียมพร้อมสำหรับแผนการอะไรบางที่นางกำลังสร้างให้กับเขา?!เพียงแต่แผนการนี้ตัวเอกแบบเขาก็มิอาจล่วงรู้เหมือนกันว่านางคิดกระทำสิ่งใด
แต่ด้วยสติปัญญาไหวพริบอันเฉียบแหลมประกอบด้วยความฉลาด(ความกะล่อน) ของเขา เขาก็ได้วางแผนการของตนเองไว้ในใจเช่นเดียวกันแล้วมิฉะนั้นเขาจะมาทำอะไรต่อมิอะไรให้เปลืองแรงทำไมกัน เขาที่เร่งเห็นผลประโยชน์จากแผนการที่นางมอบให้ในการดึงดูดความสนใจของผู้คนไป กันจิจอมกะล่อนอย่างมันมีหรือ ที่จะปล่อยโอกาสทองแบบนี้ไปได้มันย่อมต้องหาโอกาสลักไก่เพียงเล็กน้อยก็ยังดี
**อะแฮ่ม !!!!
**อะแฮ่ม !!!!
““ข้อเสนอในครั้งนี้ทุกท่านเห็นว่าคุ้มค่าหรือไม่เจ้าค่ะ?!
“““………….?!
ทุกคนในบริเวณแห่งนี้ตื่นขึ้นมาจากภวังค์แม้หน้าจะมองตรงที่ดรุณีน้อยวัยแรกแย้มตรงหน้า แต่ปฏิกิริยาแรกที่หางตาของพวกเขาที่เหล่มองไปยังใจกลางวงล้อมหรือ บริเวณที่มีกันจิเจ้าหนุ่มน้อยหน้าขาวกับอันธพาลอย่างเจ้า 1 2 3กับสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ที่มันต่างไปจากเดิม เนื่องจากพวกเขาใช้หางตาในการเหล่ไปมองที่พวกเขากำลังเหล่มองเห็นด้วยหางตาอยู่นั้นมันมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากจากที่ควรจะเป็น...
“““พวกเจ้าลองหันไปดูตรงกลางวงสิข้าว่ามันแปลกแปลกนะ!!!
*พรึบ พรึบ พรึบ
ด้วยเสียงของคนหนึ่งคนกับเหมือนคลื่นสะท้อนที่ทำให้ทุกคนในบริเวณแห่งนี้ต้องหันหัวไปทางพวกเขาทั้ง4 มีกระทั้ง พ่อค้า แม่ค้า ชาวยุทธ ชาวบ้าน เด็กน้อย ทุกผู้คนต้องหันมาสนใจกับสถานการณ์ของใจกลางวงแทน..
*อัก...อัก
กันจิที่ทำการแกล้งกะอักเลือด(ซอสมะเขือเทศ)ออกมาถึง 2 คำรบ พร้อมกับท่าทางที่ผู้คนที่พบเห็นถึงกับต้องรู้สึกสงสารเขาเห็นอกเห็นใจเขาเท่านั้นยังไม่พอเขายังกล่าวคำพูดออกมาที่ทำให้พวกมันทั้ง 3 ตัวตกตะลึงส่วนพวกชาวบ้านรู้สึกโกรธแค้นพวกมันทั้ง 3 ตัวมากขึ้นไปอีก
“อึก !!!
“พวกเจ้ามันพวกหมาหมู่ลอบทำร้ายข้าตอนที่ข้ากำลังตั้งใจฟังข้อเสนอของแม่นางน้อยท่านนี้
“จนทำให้หนุ่มน้อยบอบบางอย่างข้านั้นมีอาการบาดเจ็บบอบช้ำภายในเลยนะขอรับ !?...
(っ˘̩╭╮˘̩ )っ กระซิก กระซิก!
“““………….?!
“““พวกเราทุกคนดูการกระทำที่น่าไม่อายของพวกมันสิ
(。☉︵ ಠ╬) หงุดหงิด!
“““เจ้าพวกสวะ สาระเลวพวกนี้มันเอาอีกแล้ว...รอบกัดแถมยังใช้คนมากรังแกคนน้อยเป็นหมาหมู่
೭【㊀⍜㊀】೨ มองเฉยเฉย...จ้องจับผิด !
““………….?! เจ้า 1
(⊙ヮ⊙) ! (อึ้ง)
““………….?! เจ้า 2
(;ꏿ︿ꏿ) ตกตะลึงจนใบ้กิน !
““………….?! เจ้า 3
(⊙ꇴ⊙) (อา...เอิ่มม / พูดไม่ออก)
“………….?! กันจิ
╮(╯▽╰)╭ (สบายใจเนื่องจาก ว่างจากสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่สำเร็จ)
““น...นี่...พวกเจ้าทุกคนตาบอดรึยังไง?!
☜⁽:༎ຶ;益;༎ຶ;⁾☞ ᵂᵀᶠ ᵎ
พวกมันทั้ง 3ที่เจอสกิลตอแหลของตนเอง มันคือวิธี “โจรร้องจับโจร” พวกมันจำได้ดีเพราะในทุกทุกครั้งพวกมันจะใช้วิธีนี้กับพวกที่ชอบทำตัวเป็นฮีโร่เป็นพระเอกขี่ม้ายูนิคอนเข้ามาช่วยเหลือก่อนที่จะถูกพวกมันรีดไถ่ไม่ก็ฆ่าทิ้งอยู่เสมอแม้วิธีการแสดงของพวกมันจะไม่เนียนแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอาเรื่อง
ต่างกันกับในครั้งนี้เหตุการณ์ในครั้งนี้มิได้เป็นไปตามการคาดการณ์ของพวกมันทั้งสามตัวเลยแม้แต่น้อยเพราะพวกมันเจอคนที่หน้าด้านกว่าพวกมัน วิธีการก็แยบยลยิ่งกว่าของพวกมันอีกทำให้พวกมันโดนกันจิตลบหลังเข้าไปเต็มเต็มพวกมันทั้งสามคนถึงกับไปไม่เป็นคิดไม่ออกบอกไม่ถูกกันเลย...
*หึหึ !!!
*สุภาพบุรุษผู้หล่อเหลาอย่างกันจิผู้นี้ฟ้าต้องให้ความเป็นธรรมเสมอ...
(థฺˇ౪ˇథ) หุหุ
“อันธพาลอย่างพวกเจ้ามันก็ดีเพียงแค่หมาหมู่เพียงเท่านั้นแหละ...หึ!
( ͡° ͜ ʖ ͡°) (แสยะยิ้มที่มุมปาก)
“ฮิฮิ ฮิฮิ
(✿ ◜◒◝ ) (หึหึ / ฮิฮิ)
**หงิง หงิง อาดิง อาดิง…
(*≧▽≦)(งุงิงุงิ)
**อาโฮก โฮก อาโฮก โฮก...
(*≧▽≦)(งุงิงุงิ)

3 สหายวัยกระเต๊าะ
ดรุณีน้อย เฟยน้อยมี่น้อยนั้นที่รู้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นเรื่องถึงกับขำออกมาพร้อมใจกันยกนิ้วให้กับเขา เขาที่มีทักษะการแสดงที่สมจริง ทุ่มทุน และ ความคิดสร้างสรรค์ควรจะได้รางวัลออสกร้า สาขานักแสดงชายยอดเยี่ยมด้วยซ้ำไป
(กะล่อน + xอแxล น่ะสิ 555)
ภายในหัวของกันจิ
*ติ๊ด....ติ๊ด...“ระบบ ใส่ใจความรู้สึก ฝึกเป็นนักนึกคิด เพื่อพิชิตทั่วหล้า”
*….ตรวจพบค่าความรู้สึกในทางที่ดีและไม่ดีกับตัวตนของโฮสต์
*....ระบบแปลงค่าความรู้สึกเป็นพลังลมปราณ...Auto Start….
...ติ๊ง..มีคนรู้สึกสมน้ำหน้าโฮสต์+2 +3 +2+3 ....
...ติ๊ง..มีคนรู้สึกเห็นใจโฮสต์-20 -20 -30 -30 ....
...ติ๊ง..มีคนรู้สึกอยากกระทืบโฮสต์+2 +3 +2+3 ....
...ติ๊ง..มีคนรู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญของโฮสต์ -20 -20 -30 -30 ....
...ติ๊ง..มีคนรู้โกรธแค้นโฮสต์+3 +3 +3 ....
...ติ๊ง..มีคนต้องการฆ่าโฮสต์+3 +3 +3 ....
...ติ๊ง..
*เชี้ยแล้วไง !!!
*ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้พลังลมปราณของเรามันจะเลื่อนระดับชาติไหนวะ!?
*สวรรค์มักจะรังเกียจบุตรแห่งโชคลาภอย่างข้าเสมอสินะ...เฮ้ออออ !!!
o(︶︿︶)o (เอื้อมระอาใจ)
*แต่ก็สมน้ำหน้าพวกมันแล้ว...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!
กันจิที่กำลังได้ใจถึงกับหัวเราะออกมาดังลั่นอยู่ภายในหัวโดยมีเรื่องราวบางอย่างที่เขาอาจจะมิได้จดจำ !! เขาลืมอะไรบางอย่าง? เขาลืมอะไรไปกันแน่ ?!
ตอนนี้เป็นเวลาจะ 07.40 น.คนทั่วไปกำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำ แต่สำหรับคนที่ดูซีรีย์โต้รุ่งบางคนพึ่งได้เข้านอนไปช่วงเช้าด้วยซ้ำกระมั้ง?!
*เอ๊ะ!!!...เหมือนข้าจะลืมอะไรสักอย่างที่สำคัญมากมาก?!
เขาใช้เวลาคิดคำนึงสิ่งที่ตนเองอาจจะละเลยความสำคัญไปไม่ถึง 1นาทีเต็มก็ต้องอุทานภายในใจของเขา...
*ข้าลืมอะไรกันนะติดอยู่ปลายลิ้นกรูเนี้ย?!
*เป็นห่วงความคิดหนึ่ง เพียงเส้นผมกั้นติดที่ปลายลิ้น.......
*หรือว่า ?!
*Oh My God !!! พระเจ้าโปรดช่วยเหลือบุตรแห่งโชคลาภผู้หล่อเหลาของท่านคนนี้ด้วย.....
☜⁽:༎ຶ;益;༎ຶ;⁾☞ ᵂᵀᶠ ᵎ