เด็กเกรียนเซียนจอมยุทธ NC+

    บทที่ 58 – ดรุณีน้อยร้อยเล่ห์กล ?!

    ***...ควับ...ควับ...ควับ...

     

            สายตาทุกทุกคู่ของชาวยุทธทุกทุกคนในที่แห่งนี้ที่ กำลังมองมาที่ดรุณีน้อยวัยแรกแย้มที่มีนามว่าถงทงน้อยด้วยความพร้อมเพรียงพวกเขากำลังรอฟังสิ่งที่นางจะกล่าวอย่างใจจดใจจ่อ...

            มีบางคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาดรุณีน้อยวัยแรกแย้มคนนี้ยิ่งกว่าเจ้าหนุ่มหน้าละอ่อนนั้นเสียงตะโกนของเจ้าอันธพาลทั้ง 3ตัวที่ตะโกนถึงโรงเตี๊ยมทรายขาวแม้ได้ยินไม่ค่อยชัดมากแต่ต้องมีอะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกับโรงเตี๊ยมทรายขาวเป็นแน่จากที่มั่นใจแค่เพียง 1 ส่วนในคราแรกก็เพิ่มมาเป็น 4 ส่วนแล้ว

            ถ้าพวกถึงโรงเตี๊ยมทรายขาวจะมีสาวเสิร์ฟอาหารผู้หนึ่งที่เหมือนกับแม่นางน้อยคนนี้แต่มันแค่คลับคล้ายคลับคลาเพียงเท่านั้น...

     

    “““ใบหน้าแบบนี้น้ำเสียงใสใสแบบนี้ แต่อาจจะมิใช่ก็ได้ปกตินางเป็นลูกรักของโรงเตี๊ยมแห่งนั้นเลยนางจะมาทำอะไรที่นี้ แถมจากคำพูดของนางที่บอกเป็นผู้พเนจรในยุทธภพถึงแม้จะแซ่ถงก็ตาม...

     

    “““แม่นางน้อยเจ้ามีข้อเสนออะไรจะกล่าวก็รีบกล่าวเถอะพวกข้าอยากรู้นักว่า เจ้าที่ทำหน้าตามั่นอกบวกกับสายตาที่มั่นใจของเจ้านั่นจะมีสิ่งใดอยู่กันแน่...

     

    “““ใช่แล้วแม่นางน้อยเจ้ามีข้อเสนออะไรจะกล่าวก็รีบกล่าวเถอะพวกข้ารอ...

     

    ““ข้อเสนอของข้ามีดังนี้เจ้าค่ะ...

     

            เนื่องจากทุกคนที่กำลังฟังถึงข้อเสนอของนางมิใช่แค่ชาวยุทธเพียงเท่านั้นที่อยู่บริเวณรอบรอบนี้ด้วยเสียงใสใสฟังแล้วสดชื่นของนางทำให้มันสะกดทุกผู้คนได้ทั้งหมดรวมถึงเจ้าอันธพาลอย่างเจ้า 1 เจ้า 2 เจ้า 3 ที่กำลังเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปกับสำเนียงเสียงใสใสอันไพเราะของนาง

             

            แต่จะมีเจ้าแมลงสาบอยู่หนึ่งตัวที่มิได้หลงใหลไปกับเสียงของนาง

             

            มันเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้หลงใหลไปกับสำเนียงเสียงของนางมิใช่ว่ามันเก่งกาจอันใดแต่เป็นแม่นางน้อยนางนี้เองที่ตั้งใจบอกใบ้ขยิบตาให้กับมันแล้วทำท่าทางให้มันอุดหูของตนเองไว้…

     

    *หงึก หงึก

            ┗(•̀へ •́╮ )  รับทราบ !

             

            ถามว่าเขารู้หรือไม่ว่านางจะทำอะไรเขาก็ไม่รู้เหมือนกันเพียงแค่พยักหน้าตอบไปตามมารยาทของพวกหน้าหม้อเพียงเท่านั้น

             

    *พวกเองเผลอเหรอ หุหุ

            ヾ( ・`⌓´・)ノ゙  นี่แน่ะ !!!

     

    *ผลัวะ!...ผลัวะ!...ผลัวะ!...ตุบ!!!

     

           เจ้าอันธพาลทั้ง3 ตัวนั้นล้มลงไปนอนกองกับพื้นอีกครั้ง ส่วนตัวกันจิก็ค้นไปที่รถเข็นขายซาลเปาของท่านยายซุนกับเจอสีชาดทาปากสีแดงเข้ม?!

     

    *หืม !?

     

    *ทำไมท่านยายถึงมีสีชาดทาปากได้นะ?! แกเอาไว้ทาฟัน ?!

            ヾ<(⚆ᗨ⚆)>ゞหืม!?....

     

    *แหยะ...

     

    *แค่คิดก็ขนลุกแล้วโว้ย !!!

     

           เขากำลังจินตนาการคิดภาพของท่านยายซุนที่ทาปากด้วยสีชาดสีแดงเข้มนี้

            (๑•﹏•) บรึย

     

            เขาค้นต่อไปก็เจอของที่พอจะใช้ประโยชน์ได้มากกว่าสีชาดสีแดงเข้มของยายแก่หนังเหนียวของสิ่งนี้จะให้ความสมจริงมากกว่า เขาที่คิดคำนวณไว้แล้วว่าควรใช้ทั้ง 2 สิ่งนี้คู่กันให้เกิดประโยชน์ดังนั้นเขาจึงหยิบเครื่องปรุงรสออกมาจากรถเข็นซาลาเปาของท่านยายซุน(ตอนนี้อยู่ในการดูแลของกันจิ)

            มันคือซอสมะเขือเทศ เขาไม่รอช้านำสีชาดมาทาบริเวณปากทาที่หน้าบางบางพร้อมกับตรงมุมปาก จากนั้นเขาก็เอาซอสมะเขือเทศมาทาบริเวณปากทับเป็นชั้นที่2 ส่วนบริเวณหน้ามันแต้มเป็นจุดจุดไปที่หน้าบางบางพร้อมกับตรงมุมปากนั้นมันกับกลืนซอสเข้าไป1 อึกแล้วบ้วนออกมาในขณะที่ยังปิดปากอยู่ หลังจากนั้นก็อมซอสเข้าไปพักไว้ในปากอีก2 คำ ตรงชุดของเขาเขาได้นำซอสมะเขือเทศมาสลัดพรหมไปให้มันกระจายทั่วทั่วหลายหลายจุดให้เหมือนคนที่กำลังบาดเจ็บหลังจากนั้นกันจิก็รอสัญญาณจากดรุณีน้อยที่ยังจ่อไม่หยุดปากอยู่ตรงหน้าฝูงชน  

     

    ““เจ้ากำลังทำอะไรของเจ้าอยู่กันเจ้าหนุ่มหน้าขาว ?!

     

           เจ้า 1กล่าวถามไปทางกันจิด้วยความงุนงง สับสน

     

    ““ข้าว่ามันคงกลัวว่าเราจะฆ่ามันจนสติเลอะเลือนไปแล้วมากกว่าพี่ใหญ่คนบ้าอะไรเอาซอสมาราดไปทั่วตัว

          

            เจ้า 3ต้องข้อสงสัยในการกระทำของกันจิเห็นมันอยู่ดีไม่ว่าดีดันหยิบซอสมะเขือเทศออกมาป้ายหน้าป้ายตา เหมือนคนวิปลาส ...

     

    ““ข้าก็คิดเห็นด้วยกับเจ้าสามบุรุษอกสามศอกที่ไหนมันจะเอาสีชาดทาปากมาทาหน้ามีแต่พวกบุรุษที่อยากเป็นสตรีเท่านั้น

     

           เจ้า 2 ที่โดนเจ้า 3แย่งบทพูดไปจึงต้องทำหน้ามึนๆ

     

    ““ฮึ่ม !!!  x3

     

           พวกมันรู้สึกสมเพชเจ้าหนุ่มหน้ามนตรงหน้าเป็นอย่างมากแต่ความโกรธที่โดนรอบโจมตีทีเผลอก็มิได้ลดน้อยถอยลงเลย

     

            เจ้า 1ผู้เป็นพี่ใหญ่ในกลุ่มก็กล่าวออกมาด้วยเสียงตะโกนที่ดังไปทั่วมันหวังว่าเสียงของมันจะเรียกความสนใจจากฝูงชนให้หันมาสนใจพวกมันจะได้รู้ถึงความกะล่อนของไอ้เจ้าหนุ่มนี่แต่มันมิได้เป็นอย่างที่มันต้องการ...

     

            เพราะที่แปลกกว่าคือทุกคนในบริเวณแห่งนี้มิได้มิได้มีปฏิกิริยาต่อเสียงล้มเสียงตะโกนที่ดังไปทั่วบริเวณของมัน แม้แต่จะหันมามองที่พวกเขาทั้ง 4คนก็ยังไม่มีทีท่าเลยสักนิด มันเหมือนกับว่าทุกคนยกเว้นพวกเขาทั้ง 4 นั้นกำลังโดนสะกดจิตสะกดวิญญาณให้ยังคงตั้งใจจดจ่อกับการฟังสิ่งที่ดรุณีน้อยกำลังกล่าวอยู่

     

    ““เจ้ารอบโจมตีพวกข้าทีเผลอเป็นครั้งที่2 แล้ว !!!

     

    ““เจ้าบังคับพวกเราเองนะ !!! 

     

    ““ฟรึม ฟรึม ฟรึม !!!

          

            อันธพาลทั้ง 3คนที่กำลังโมโหสุดขีด ประกอบไปด้วย เจ้า 1 เจ้า 2 เจ้า 3

             

            เมื่อมันตั้งหลักได้แล้ว มันค่อยค่อยลุกขึ้นยืนท่าหมาเอ่ย ม้า พร้อมกับเริ่มเร่งโคจรพลังลมปราณของในตัวของพวกมัน ขณะที่พวกมันกำลังเตรียมพร้อมใกล้เสร็จพร้อมแล้วที่จะพุ่งทะยานเข้ามากระทืบกันจิกับต้องแปลกใจมากยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อ…

             

    *เพี๊ยร์!!!

     

    *ตุบ...อัก...!!

     

            อยู่ดีไม่ว่าดีเจ้าหนุ่มนี้มันกับตบไปที่ใบหน้าของมันเองทำให้ใบหน้าที่ขาวนวลยิ่งสตรีเพศของมันขึ้นรอยฝ่ามือส่วนที่บริเวณมุมปากด้านล่างขวาของมันเอง จะมีเลือดไหลอยู่เล็กน้อยจากอาการปากแตกที่เป็นผลกระทบตอนที่มันตบหน้าตนเองบวกกับความสมจริงด้วยสีชาดสีแดงเข้มและซอสมะเขือเทศที่มันนำมาทาแต่งเติมไว้ล่วงหน้านั้นยิ่งทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกว่ามันโดนทำร้ายจนมีอาการบาดเจ็บ บาดเจ็บหนักขึ้นเป็นทวีคูณจนกะอักเลือดออกมาพร้อมด้วยอาการตอแหลแกล้งล้มไปที่พื้นดินเอามือซ้ายจับบริเวณใบหน้าที่ถูกตบข้างซ้ายมือขวายันพื้นก้มหน้าแล้วค่อยค่อยพ่นซอสมะเขือเทศออกมาทีละน้อย...

     

    **อะแฮ่ม !!!!

     

            จนกระทั้งดรุณีน้อยกระแอมกระไอพร้อมส่งซิกส่งสัญญาณพร้อมขยิบตามาให้กับเขาถึง 3 ครั้ง ?! เพื่อเตรียมพร้อม...

             

            เตรียมพร้อมสำหรับแผนการอะไรบางที่นางกำลังสร้างให้กับเขา?!เพียงแต่แผนการนี้ตัวเอกแบบเขาก็มิอาจล่วงรู้เหมือนกันว่านางคิดกระทำสิ่งใด

             

            แต่ด้วยสติปัญญาไหวพริบอันเฉียบแหลมประกอบด้วยความฉลาด(ความกะล่อน) ของเขา เขาก็ได้วางแผนการของตนเองไว้ในใจเช่นเดียวกันแล้วมิฉะนั้นเขาจะมาทำอะไรต่อมิอะไรให้เปลืองแรงทำไมกัน เขาที่เร่งเห็นผลประโยชน์จากแผนการที่นางมอบให้ในการดึงดูดความสนใจของผู้คนไป กันจิจอมกะล่อนอย่างมันมีหรือ ที่จะปล่อยโอกาสทองแบบนี้ไปได้มันย่อมต้องหาโอกาสลักไก่เพียงเล็กน้อยก็ยังดี

     

    **อะแฮ่ม !!!!

     

    **อะแฮ่ม !!!!

     

    ““ข้อเสนอในครั้งนี้ทุกท่านเห็นว่าคุ้มค่าหรือไม่เจ้าค่ะ?!

     

    “““………….?!

     

            ทุกคนในบริเวณแห่งนี้ตื่นขึ้นมาจากภวังค์แม้หน้าจะมองตรงที่ดรุณีน้อยวัยแรกแย้มตรงหน้า แต่ปฏิกิริยาแรกที่หางตาของพวกเขาที่เหล่มองไปยังใจกลางวงล้อมหรือ บริเวณที่มีกันจิเจ้าหนุ่มน้อยหน้าขาวกับอันธพาลอย่างเจ้า 1 2 3กับสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ที่มันต่างไปจากเดิม เนื่องจากพวกเขาใช้หางตาในการเหล่ไปมองที่พวกเขากำลังเหล่มองเห็นด้วยหางตาอยู่นั้นมันมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากจากที่ควรจะเป็น...

     

    “““พวกเจ้าลองหันไปดูตรงกลางวงสิข้าว่ามันแปลกแปลกนะ!!!

     

    *พรึบ พรึบ พรึบ

     

            ด้วยเสียงของคนหนึ่งคนกับเหมือนคลื่นสะท้อนที่ทำให้ทุกคนในบริเวณแห่งนี้ต้องหันหัวไปทางพวกเขาทั้ง4 มีกระทั้ง พ่อค้า แม่ค้า ชาวยุทธ ชาวบ้าน เด็กน้อย ทุกผู้คนต้องหันมาสนใจกับสถานการณ์ของใจกลางวงแทน..

     

    *อัก...อัก

     

           กันจิที่ทำการแกล้งกะอักเลือด(ซอสมะเขือเทศ)ออกมาถึง 2 คำรบ พร้อมกับท่าทางที่ผู้คนที่พบเห็นถึงกับต้องรู้สึกสงสารเขาเห็นอกเห็นใจเขาเท่านั้นยังไม่พอเขายังกล่าวคำพูดออกมาที่ทำให้พวกมันทั้ง 3 ตัวตกตะลึงส่วนพวกชาวบ้านรู้สึกโกรธแค้นพวกมันทั้ง 3 ตัวมากขึ้นไปอีก

     

    “อึก !!!

     

    “พวกเจ้ามันพวกหมาหมู่ลอบทำร้ายข้าตอนที่ข้ากำลังตั้งใจฟังข้อเสนอของแม่นางน้อยท่านนี้

     

    “จนทำให้หนุ่มน้อยบอบบางอย่างข้านั้นมีอาการบาดเจ็บบอบช้ำภายในเลยนะขอรับ !?...

            (っ˘̩╭╮˘̩ )っ  กระซิก กระซิก!

     

    “““………….?!

     

    “““พวกเราทุกคนดูการกระทำที่น่าไม่อายของพวกมันสิ

            (。☉︵ ಠ╬)  หงุดหงิด!

     

    “““เจ้าพวกสวะ สาระเลวพวกนี้มันเอาอีกแล้ว...รอบกัดแถมยังใช้คนมากรังแกคนน้อยเป็นหมาหมู่

            ೭【㊀⍜㊀】೨ มองเฉยเฉย...จ้องจับผิด !

     

    ““………….?! เจ้า 1

            (⊙ヮ⊙) ! (อึ้ง)

     

    ““………….?! เจ้า 2

            (;ꏿ︿ꏿ)   ตกตะลึงจนใบ้กิน !

     

    ““………….?! เจ้า 3

            (⊙ꇴ⊙) (อา...เอิ่มม / พูดไม่ออก)

     

    “………….?! กันจิ

            ╮(╯▽╰)╭ (สบายใจเนื่องจาก ว่างจากสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่สำเร็จ)

     

    ““น...นี่...พวกเจ้าทุกคนตาบอดรึยังไง?!

            ☜⁽:༎ຶ;益;༎ຶ;⁾☞  ᵂᵀᶠ ᵎ

     

           พวกมันทั้ง 3ที่เจอสกิลตอแหลของตนเอง มันคือวิธี “โจรร้องจับโจร” พวกมันจำได้ดีเพราะในทุกทุกครั้งพวกมันจะใช้วิธีนี้กับพวกที่ชอบทำตัวเป็นฮีโร่เป็นพระเอกขี่ม้ายูนิคอนเข้ามาช่วยเหลือก่อนที่จะถูกพวกมันรีดไถ่ไม่ก็ฆ่าทิ้งอยู่เสมอแม้วิธีการแสดงของพวกมันจะไม่เนียนแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอาเรื่อง

            ต่างกันกับในครั้งนี้เหตุการณ์ในครั้งนี้มิได้เป็นไปตามการคาดการณ์ของพวกมันทั้งสามตัวเลยแม้แต่น้อยเพราะพวกมันเจอคนที่หน้าด้านกว่าพวกมัน วิธีการก็แยบยลยิ่งกว่าของพวกมันอีกทำให้พวกมันโดนกันจิตลบหลังเข้าไปเต็มเต็มพวกมันทั้งสามคนถึงกับไปไม่เป็นคิดไม่ออกบอกไม่ถูกกันเลย...

             

    *หึหึ !!!

     

    *สุภาพบุรุษผู้หล่อเหลาอย่างกันจิผู้นี้ฟ้าต้องให้ความเป็นธรรมเสมอ...

            (థฺˇ౪ˇథ) หุหุ

     

    “อันธพาลอย่างพวกเจ้ามันก็ดีเพียงแค่หมาหมู่เพียงเท่านั้นแหละ...หึ!

            ( ͡° ͜ ʖ ͡°) (แสยะยิ้มที่มุมปาก)

     

    “ฮิฮิ ฮิฮิ

            (✿ ◜◒◝ )  (หึหึ / ฮิฮิ)

     

    **หงิง หงิง อาดิง อาดิง… 

            (*≧▽≦)(งุงิงุงิ)

     

    **อาโฮก โฮก อาโฮก โฮก... 

            (*≧▽≦)(งุงิงุงิ)




    3 สหายวัยกระเต๊าะ


            ดรุณีน้อย เฟยน้อยมี่น้อยนั้นที่รู้เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นเรื่องถึงกับขำออกมาพร้อมใจกันยกนิ้วให้กับเขา เขาที่มีทักษะการแสดงที่สมจริง ทุ่มทุน และ ความคิดสร้างสรรค์ควรจะได้รางวัลออสกร้า สาขานักแสดงชายยอดเยี่ยมด้วยซ้ำไป

            (กะล่อน + xอแxล น่ะสิ 555)

     

    ภายในหัวของกันจิ

     

            *ติ๊ด....ติ๊ด...“ระบบ ใส่ใจความรู้สึก ฝึกเป็นนักนึกคิด เพื่อพิชิตทั่วหล้า”

             

            *….ตรวจพบค่าความรู้สึกในทางที่ดีและไม่ดีกับตัวตนของโฮสต์

             

            *....ระบบแปลงค่าความรู้สึกเป็นพลังลมปราณ...Auto Start….

     

            ...ติ๊ง..มีคนรู้สึกสมน้ำหน้าโฮสต์+2 +3 +2+3 ....

     

           ...ติ๊ง..มีคนรู้สึกเห็นใจโฮสต์-20 -20 -30 -30 ....

     

           ...ติ๊ง..มีคนรู้สึกอยากกระทืบโฮสต์+2 +3 +2+3 ....

     

           ...ติ๊ง..มีคนรู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญของโฮสต์ -20 -20 -30 -30 ....

     

            ...ติ๊ง..มีคนรู้โกรธแค้นโฮสต์+3 +3 +3 ....

             

            ...ติ๊ง..มีคนต้องการฆ่าโฮสต์+3 +3 +3 ....

     

           ...ติ๊ง..

     

    *เชี้ยแล้วไง !!!

     

    *ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้พลังลมปราณของเรามันจะเลื่อนระดับชาติไหนวะ!?

     

    *สวรรค์มักจะรังเกียจบุตรแห่งโชคลาภอย่างข้าเสมอสินะ...เฮ้ออออ !!!

            o(︶︿︶)o (เอื้อมระอาใจ)

     

    *แต่ก็สมน้ำหน้าพวกมันแล้ว...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!

     

           กันจิที่กำลังได้ใจถึงกับหัวเราะออกมาดังลั่นอยู่ภายในหัวโดยมีเรื่องราวบางอย่างที่เขาอาจจะมิได้จดจำ !! เขาลืมอะไรบางอย่าง? เขาลืมอะไรไปกันแน่ ?!

     

            ตอนนี้เป็นเวลาจะ 07.40 น.คนทั่วไปกำลังเตรียมตัวไปอาบน้ำ แต่สำหรับคนที่ดูซีรีย์โต้รุ่งบางคนพึ่งได้เข้านอนไปช่วงเช้าด้วยซ้ำกระมั้ง?!

     

    *เอ๊ะ!!!...เหมือนข้าจะลืมอะไรสักอย่างที่สำคัญมากมาก?!

     

           เขาใช้เวลาคิดคำนึงสิ่งที่ตนเองอาจจะละเลยความสำคัญไปไม่ถึง 1นาทีเต็มก็ต้องอุทานภายในใจของเขา...

     

    *ข้าลืมอะไรกันนะติดอยู่ปลายลิ้นกรูเนี้ย?!

     

    *เป็นห่วงความคิดหนึ่ง เพียงเส้นผมกั้นติดที่ปลายลิ้น.......

     

    *หรือว่า ?!

     

    *Oh My God !!! พระเจ้าโปรดช่วยเหลือบุตรแห่งโชคลาภผู้หล่อเหลาของท่านคนนี้ด้วย.....

            ☜⁽:༎ຶ;益;༎ຶ;⁾☞  ᵂᵀᶠ ᵎ