บทที่ 4 เมิ่งว่านถังยอมควักเงิน (รีไรต์)
“แม่ฉันเป็อะไร?”
ลู่ชิงเหยี่ยพุ่งตัวออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว เมิ่งว่านถังยังไม่ทันได้สติ เขาก็หายไปแล้ว
“แม่ทะเลาะกับน้องสะใภ้! หัวของแม่เผลอไปโขกเข้ากับโต๊ะ เืไหลออกมาเยอะมาก ตอนนี้นอนหมดสติอยู่ที่พื้น!” ชายที่มาแจ้งข่าวเป็ญาติที่อยู่คนละบ้านชื่อลู่ชิงไห่ อาศัยอยู่หน้าบ้านของพี่ชายคนโตครอบครัวลู่
“ไป”
ลู่ชิงเหยี่ยวิ่งออกไปทันที พอวิ่งมาถึงหน้าประตู ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่รู้ว่าพ่อแม่อาศัยอยู่ที่ไหน
เขาหยุดและดึงตัวลู่ชิงไห่เข้ามา “พ่อแม่ของฉันพักอยู่ที่ไหน?”
“ก็อยู่ในบ้านเดียวกับที่ลุงของนายพักนั่นแหละ”
ลู่ชิงไห่รีบตอบ
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็เห็นลู่ชิงเหยี่ยหมุนตัววิ่งกลับบ้าน เขาคิดว่าลู่ชิงเหยี่ยกลัวเมีย ไม่กล้าไป จึงรีบวิ่งตามไปอย่างร้อนรน โดยเฉพาะเมื่อเห็นภรรยาของลู่ชิงเหยี่ยยืนอยู่ที่หน้าประตู ความรู้สึกรังเกียจก็พุ่งขึ้นสูงสุด
ใครจะรู้ว่าลู่ชิงเหยี่ยไม่ได้หยุดเลย แต่กลับวิ่งตรงไปที่ลานหลังบ้าน
เมื่อถึงลานหลังบ้าน เขาใช้มือข้างเดียวออกแรง สองก้าวะโขึ้นไปบนกำแพง แล้วพลิกตัวะโลงไป
กำแพงบ้านของพวกเขาไม่ได้สูงมาก แต่ก็สูงถึงหนึ่งเมตรแปดสิบเิเ
ลู่ชิงเหยี่ยะโข้ามไปทั้งแบบนั้นเลย!
เมิ่งว่านถังพาเด็ก ๆ วิ่งไล่ตามมาด้านหลัง พอดีได้เห็นร่างอันคล่องแคล่วของลู่ชิงเหยี่ย
“โอ้โห! พ่อของเราเก่งจริง ๆ!”
โกวเซิงตื่นเต้นดึงมือพี่ชายของเขาพลางร้องอุทาน
ดวงตาของโกวต้านเต็มไปด้วยความชื่นชม
มีเพียงเสี่ยวพ่างที่พูดจาอ้อแอ้ว่า “แม่ครับ พ่อวิ่ง… วิ่งไปแล้ว!”
เมื่อเมิ่งว่านถังที่เพิ่งได้ยินบทสนทนาระหว่างลู่ชิงไห่กับลู่ชิงเหยี่ย เธอก้มลงอุ้มเสี่ยวพ่างขึ้นมาแล้วพูดว่า “ไป พวกเราไปดูกันหน่อย”
ลู่ชิงไห่ได้ยินคำพูดของเมิ่งว่านถัง ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย แอบปรายตามองเมิ่งว่านถัง พลางคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้คงจะไปดูเื่วุ่นวายแน่ ๆ
ไม่ได้!
เขาต้องรีบไปแจ้งข่าว
ลู่ชิงไห่อยากจะพูดว่า ‘เธออย่าไปร่วมวงนั่นเลย’ แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก
ภรรยาของลู่ชิงเหยี่ยคนนี้ไม่ใช่คนที่จะไปยุ่งด้วยได้ง่าย ๆ อย่าเห็นว่าหน้าตาขาวใส เวลาโกรธขึ้นมากระโจนเข้าใส่ก็สามารถข่วนหน้าผู้ชายตัวโตจนเืสาดได้
ลู่ชิงไห่ปีนกำแพงไม่คล่องแคล่วเหมือนลู่ชิงเหยี่ย เขาใช้เวลาครึ่งค่อนวันกว่าจะปีนขึ้นไปได้
“ลุงใหญ่ไม่ไหวเลย!”
โกวเซิงทำหน้าเบื่อหน่าย พลางส่ายหัว
“ฉันจะไปเทียบกับพ่อของพวกเธอได้ที่ไหนกัน?” ลู่ชิงไห่ดุพลางเอ็นดู พูดจบก็ะโลงไป
ลู่ชิงเหยี่ยเป็คนที่มีฝีมือดีที่สุดในรุ่นของพวกเขา ไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ได้อยู่ในกองทัพ และยังได้เป็นายทหารอีกด้วย
ก็แค่แต่งงานกับภรรยาที่ใช้เงินเก่งแบบนี้ ไม่เช่นนั้นก็พาภรรยาย้ายไปอยู่ด้วยกันที่กองทัพ ไม่จำเป็ต้องกลับมาที่หุบเขาเล็ก ๆ แห่งนี้
เมิ่งว่านถังรู้ว่าบ้านเก่าขอครอบครัวลู่เป็บ้านหลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน
ตอนนี้ได้เห็นกับตาว่ามีสวนหลังบ้านกว้างกว่าสองไร่ ถึงกับตกตะลึง
แต่ลานบ้านหลังนี้กลับรกร้างว่างเปล่า!
เ้าของร่างเดิมนี่ช่างเป็ผู้หญิงที่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายและขาดคุณธรรมเสียจริง
เมิ่งว่านถังโกรธจนกัดฟันกรอด โชคดีที่ตอนนี้เพิ่งจะเดือนกรกฎาคม ยังสามารถปลูกข้าวโพดรุ่นสุดท้ายได้
คิดได้ดังนั้น เมิ่งว่านถังก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย
“พวกลูกสองคนอย่าวิ่งไปมา ใช้ประตูเล็กเดินเข้าไป”
ที่มุมกำแพงมีประตูอยู่บานหนึ่ง โกวต้านและโกวเซิงวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมิ่งว่านถังไว้ข้างหลัง
…
บ้านของลุงลู่
“พี่รอง เื่นี้โทษฉันไม่ได้! ฉันผิดอะไร? ลูกชายฉันมีไข้ แต่กลับไม่ยอมให้ฉันพาลูกไปสถานีอนามัย แต่ดันจะให้ลูกชายฉันดื่มน้ำมนต์ ฉันก็เลยผลักชามออกไป เธอหัวโขกโต๊ะแล้วมาโทษฉัน? ลูกชายฉันมีไข้สูงถึง 39 องศา ถ้าไม่พาไปสถานีอนามัยเดี๋ยวนี้ ก็จะกลายเป็คนโง่เหมือนเสี่ยวพ่างของพวกพี่นั่นไง”
เฟิงอวี้เหม่ยอุ้มลูกนั่งอยู่บนพื้น กลัวว่าลูกจะมีไข้จนโง่ แต่ก็กลัวว่าแม่สามีจะตายอีก
พูดจบด้วยความหวาดกลัวและกังวล อยากจะหาคนพึ่งพา แต่กลับพบว่าตัวเองโดดเดี่ยวและไร้ที่พึ่ง
ลู่ชิงเหยี่ยหยุดอยู่ข้าง ๆ แม่เฒ่าลู่ที่ตรวจดูาแบนศีรษะ เมื่อเห็นลู่ชิงไห่วิ่งมา เขาจึงพูดเสียงเข้มว่า “พี่ใหญ่ ไปหาแผ่นไม้มาหน่อย พวกเราช่วยกันหามแม่ไปสถานีอนามัย ถ้าไม่ดีขึ้นค่อยไปที่สถานีอนามัยในเมือง”
“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้!”
ลู่ชิงไห่หมุนตัววิ่งออกไป ไม่ลืมที่จะเรียกคนมาช่วย
ผู้ชายในบ้านออกไปทำงานในทุ่งนากันหมด เหลือแต่แม่เฒ่าลู่กับเฟิงอวี้เหม่ยที่อยู่บ้านเลี้ยงเด็ก
ลู่ชิงเหยี่ยมองเฟิงอวี้เหม่ยที่กำลังร้องไห้โฮ คิ้วขมวดเข้าหากัน พูดเสียงเข้มว่า “น้องสะใภ้สาม เธอยืนงงอยู่ทำไม รีบอุ้มเด็กไปฉีดยาเร็วเข้า!”
“ฉันไม่มีเงิน”
เฟิงอวี้เหม่ยร้องไห้น้ำตาไหลพราก
หากเธอมีเงินติดตัว เธอคงอุ้มลูกไปนานแล้ว คงไม่ต้องมาทะเลาะกับแม่สามีแบบนี้หรอก
เมิ่งว่านถังเพิ่งมาถึง ก็ได้ยินคำว่าไม่มีเงิน
ลู่ชิงเหยี่ยกำลังจะล้วงกระเป๋า เห็นเมิ่งว่านถังยืนอยู่ที่ประตู จึงถามออกไปอย่างไม่รู้ตัว “เธอมีเงินให้น้องสะใภ้ไปหาหมอไหม?”
เฟิงอวี้เหม่ยร่างกายแข็งทื่อ มองไปที่เมิ่งว่านถังด้วยความใ ในดวงตามีเพียงความสิ้นหวัง
เมิ่งว่านถังสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา จึงเลิกคิ้วขึ้น
นี่เป็การทดสอบเธองั้นเหรอ?
ดูเหมือนว่าลู่ชิงเหยี่ยจะมีเงินติดตัวแน่นอน
เมิ่งว่านถังไม่ได้เปิดโปงเขา หยิบเงินหนึ่งหยวนออกมาอย่างใจกว้าง ยื่นให้เฟิงอวี้เหม่ย “รีบพาลูกไปเถอะ อย่ามาร้องไห้อยู่ตรงนี้ อายคนอื่นเขา!”
เฟิงอวี้เหม่ยมองเมิ่งว่านถังราวกับเห็นผี
เมิ่งว่านถัง “...”
ทำไมถึงมองเธอแบบนั้น?
เธอทำความดีแค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ?
มุมปากของเมิ่งว่านถังยกยิ้มเยาะ ยื่นมือไปทางเฟิงอวี้เหม่ย “มองอะไร? ไม่เอาเงินแล้วใช่ไหม งั้นคืนมา...”
“ขอบ… ขอบคุณค่ะ พี่สะใภ้รอง”
เฟิงอวี้เหม่ยเช็ดน้ำตา คว้าเงินและอุ้มลูกวิ่งไปที่สถานีอนามัย
“แม่ ทำไมแม่ถึงให้เงินอาสะใภ้สามด้วยล่ะ?”
โกวเซิงยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เมิ่งว่านถังก้มหน้าลง มองเด็กน้อย ยื่นมือไปบีบแก้มเขาเบา ๆ “ต่อไปแม่จะให้เงินลูกอีก อยากได้ไหม?”
“เอาสิ ทำไมจะไม่เอาล่ะ? ไม่เอาก็โง่แล้ว!”
โกวเซิงได้กินอาหารอร่อย ๆ ไปหนึ่งมื้อ ก็เริ่มตัวลอย
“พาน้องไปเล่นนะ อย่าไปแถวแม่น้ำล่ะ ตอนเย็นไปซื้อเต้าหู้มาสักสองสามก้อน เดี๋ยวแม่กลับไปทำของอร่อย ๆ ให้กินอีก” เมิ่งว่านถังยื่นเงินให้โกวต้าน
ช่วยไม่ได้ ในครอบครัวมีแต่โกวต้านที่สุขุมและไว้ใจได้
โกวเซิง “???”
ไม่ใช่ว่าจะให้เงินเขาหรอกเหรอ?
ช่างเถอะ ให้เขาหรือให้พี่ชายก็เหมือนกันนั่นแหละ
ลู่ชิงเหยี่ยพบว่าผู้หญิงตรงหน้าเปลี่ยนไปแล้ว แต่ไม่รู้ว่านี่เป็การเสแสร้งแค่ชั่วคราว หรือเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“ฉันเข้าไปดูข้างในก่อน หาเสื้อผ้าให้แม่สองสามชุด เผื่อต้องอยู่ที่สถานีอนามัย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ผู้หญิงร่างเล็กผอมบางผิวคล้ำคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาจากด้านหลัง แล้วเข้าไปในห้องก่อนเขา
“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเองได้”
เมิ่งว่านถังได้ยินเสียงแ่เบา เงยหน้ามองผู้หญิงหลังค่อมคนนั้น ครู่หนึ่งจึงนึกขึ้นได้ว่านี่คือพี่สะใภ้เฉียวสิ่วจือ ที่มักถูกเ้าของร่างเดิมด่าว่าเป็แม่ไก่ที่ออกลูกไม่ได้
เฉียวสิ่วจือแต่งงานเข้าบ้านมาสิบปี ทำงานหนักที่สุด กินข้าวน้อยที่สุด อดทนอดกลั้น เพียงเพราะว่าไม่สามารถมีลูกได้ จึงไม่กล้าเชิดหน้าชูตาในหมู่บ้าน
เมิ่งว่านถังสบตากับสายตาจับผิดของลู่ชิงเหยี่ย เธอคิดจะเอ่ยปากอธิบายอะไรบางอย่าง
แต่พอคิดอีกที ก็ไม่มีอะไรต้องอธิบาย เธอจึงจ้องเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว
อากาศราวกับแข็งค้าง
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังโหวกเหวกดังมาจากประตูบ้าน ปนกับเสียงะโของลู่ชิงไห่ “เร็วเข้า! ป้ายังนอนอยู่บนพื้นนะ”
ฮือฮา...
ฝูงชนพากันกรูเข้ามา
ลู่ชิงไห่กับญาติอีกคนของครอบครัวลู่วิ่งเข้ามา ไม่รอให้ลู่ชิงเหยี่ยลงมือ ก็ช่วยกันยกแม่เฒ่าลู่ขึ้นไปนอนบนแผ่นไม้
แม่เฒ่าลู่ข้อเท้าเล็กมาก ทั้งยังสูงเพียงหนึ่งเมตรห้าสิบห้าเิเ สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินกรมท่า บนเสื้อยังมีรอยปะชุนซ้อนกันหลายชั้น ตอนนี้เปลือกตาทั้งสองปิดสนิท ริมฝีปากซีดเผือด แก้มตอบจนเห็นกระดูก
มือทั้งสองข้างแนบอยู่ข้างลำตัว กระดูกนิ้วโปนออกมา มองปราดเดียวก็รู้ว่าทำงานหนักมาไม่น้อย และซักผ้าด้วยน้ำเย็นมาไม่น้อย
ฉันไม่รู้ว่าเ้าของร่างเดิมคิดอะไรอยู่ ถึงได้รังแกแม่เฒ่าลู่คนนี้
ไม่กลัวฟ้าผ่าบ้างหรือไง
“ไปกันเถอะ! ไปสถานีอนามัยก่อน”
ลู่ชิงเหยี่ยยกแผ่นประตูด้วยมือเดียวแล้วเดินออกไปข้างนอก
พ่อของลู่ชิงเหยี่ยรีบพาลูกชายสองคนมาถึงทันทีที่ได้รับข่าว ลู่ชิงซุ่นเห็นพี่รองของเขาอุ้มแม่ออกมา จึงถามว่า “พี่รอง จะพาแม่ไปไหน?”
“สถานีอนามัย”
ลู่ชิงเหยี่ยตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ลู่ชิงซุ่นมองเมิ่งว่านถังที่อยู่ด้านหลัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “มีเงินรึไง ถึงจะพาแม่ไปสถานีอนามัย?”
20K
