ตอนที่ 3 ดอกแก้วอยากเป็ของพี่พัดชา
“พี่เป็ใครเหรอคะ? พี่รู้เหรอว่าห้องหนูอยู่ไหนอะ?” ดอกแก้วหลง ๆ ลืม ๆ จากฤทธิ์เครื่องดื่มมึนเมา
“อ้อ! พี่ไม่ได้บอกหนูสินะ ว่าพี่เป็เ้าของโรงแรมนี้ เ้าของบาร์นี้ด้วย พูดคุยกับพี่ได้นะ สบาย ๆ ปล่อยตัวปล่อยใจ ไม่ต้องกังวล พี่ดูแลหนูได้”
“เฮ้อ~ ค่อยโล่งอกหน่อยค่ะ ที่เจอผู้หญิงด้วยกัน...” คนตัวเล็กถอนหายใจเบา ๆ
“...แปลกจังทำไมหนูรู้สึกปลอดภัยที่ได้คุยกับพี่ก็ไม่รู้ค่า~ อิอิ” ดอกแก้วบิดตัวไปมาอย่างเคอะเขิน พร้อมกับกะพริบตาถี่ ๆ กัดริมฝีปากจิ้มลิ้ม พวงแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ
“เมาแล้วล่ะสิเรา แก้มแดงเป็ตูดลิงเชียว ไปนั่งโซฟาตรงนั้นกัน” พัดชาเห็นปฏิกิริยาของดอกแก้ว ก็พลอยหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก
“ก็ดีค่ะพี่ กำลังเมื่อยตูดเลย”
“จ้ะ ไปกัน” ใบหน้าเรียวใสของพัดชาพยักหน้าเล็กน้อย
สาวผมสีเขียวมินต์ประคองร่างบางไปนั่งบนโซฟาหรูสีทอง ซึ่งเยื้องกับเคาน์เตอร์บาร์ที่ซิลเวอร์ยืนอยู่ด้านหลัง
พัดชาจับขาของดอกแก้วชันบนเบาะ ทำให้กระโปรงตัวสั้นของคนตัวเล็กร่นขึ้น เผยกางเกงชั้นในสีขาว
คนตัวสูงที่เหลือบมองพวกเธอเป็ระยะนั้นเห็นเต็มตา ใบหน้าหล่อรีบละสายตาไปมองเ้านายตัวเองแทบจะทันที
“พี่คนสวยชื่ออะไรเหรอคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามสาวผมสีเขียวมินต์
“ปกติพี่ไม่บอกชื่อกับคนที่ไม่สนิทนะ”
“แล้วหนูต้องทำยังไง พี่ถึงจะบอกชื่อหนูล่ะคะ พี่คนสวย~”
“ถอดกางเกงในออกสิจ๊ะ... แล้วพี่จะบอก” ประโยคหลัง เ้าของโรงแรมสาวกระซิบข้างหูเล็ก แต่หางตานั้นเหลือบไปมองบาร์เทนเดอร์หนุ่ม ที่กำลังอึ้งในคำพูดของเ้านายตัวเอง เพราะเธอไม่ได้พูดเสียงเบาเลย
‘นี่มันในที่สาธารณะ เ้านายกูเป็ขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย!’ ซิลเวอร์ถึงขั้นขมวดคิ้วนึกในใจ
“พะ...พี่คนสวยขา~” ดอกแก้วถึงกับขนอ่อนกายลุกซู่
“ขาค่ะ สาวน้อยคนเก่ง” พัดชายังคงซ่อนรอยยิ้มเ้าเล่ห์ไว้ ใบหน้าเรียวใสผละออกจากใบหูเล็กน่ารัก มาสบตากลมสวย แถมรอยยิ้มบนมุมปาก
64
