บทที่ 20 ระหว่างทางมาที่นี่ พวกเราพบร่างของโจวอ้าน
ชายหนุ่มยืนอยู่บนบันได และประกายเย็นะเืก็สะท้อนออกมาจากดาบในมือ แม้พลังของเม็ดยาพลังปราณจะปะทุอยู่ภายในร่าง ก็ยังไม่สามารถทำให้เซียวนั่วทะลวงขั้นได้
อย่างที่รู้กัน เม็ดยาพลังปราณนั้นใช้เพื่อพัฒนาการและเพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะ เมื่อกินมันแล้วจำเป็จะต้องได้รับการขัดเกลา ไม่เช่นนั้น พลังอันรุนแรงจะสร้างความเสียหายภายในให้กับเส้นลมปราณและร่างกาย
แต่เวลานี้ ชายหนุ่มได้ระงับการหลั่งไหลของพลังปราณภายในร่าง ซึ่งถือเป็สิ่งที่น่าเหลือเชื่อมากเช่นกัน
และทักษะกายาหงเิเ้าโลกาก็ขัดเกลาร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อและกระดูกไม่สามารถวัดด้วยมาตรฐานของคนธรรมดาอีกต่อไป พลังของเม็ดยาพลังปราณสองเม็ดไม่สามารถส่งผลกับเซียวนั่วได้เลย
ผู้คนทั้ง้าและด้านล่างของบันไดตกตะลึง
ถังเชียนนั้นเหมือนกับสุนัขที่ตายแล้ว ไม่สามารถขวางทางได้อีกต่อไป เืไหลเป็ทาง ทำได้เพียงมองดูอีกฝ่ายเดินขึ้นไปถึงขั้นสุดท้าย...
ตุบ!
มาถึงยอดเขาเสียที!
เริ่มจากแท่นเมฆา มันเพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วยาม เซียวนั่วก็สามารถขึ้นมาถึงยอดเขาได้สำเร็จ!
ผู้ที่อยู่อันดับสองและอันดับสามก็ยังมาไม่ถึงส่วนกลางของบันไดด้วยซ้ำ
ในขณะที่เหล่าผู้าุโต่างตกตะลึง สายตามองเซียวนั่วก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
อัจฉริยะเช่นนี้จะต้องดึงตัวเอาไว้!
แต่แล้ว เสียงะโด้วยความโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้น
"เ้ากล้าดีอย่างไรถึงทำร้ายผู้อื่น!"
คนทั้งหมดตกตะลึงเมื่อเห็นผู้าุโโจวอวี่ฝูเดินเข้ามา ด้านหลังของนาง คือมือกระบี่พิฆาต เหลียงซิงเฉิน
โจวอวี่ฝูจ้องคนตรงหน้าเขม็ง ดวงตาของนางแทบจะลุกเป็ไฟ “เ้าอาจไม่ได้เป็ฝ่ายเริ่ม แต่วิธีการโเี้เช่นนี้ เ้าไม่ให้ความเคารพสำนักพยับเร้นลับของเราเลยแม้แต่น้อย!"
เมื่อเผชิญหน้ากับคำต่อว่าของโจวอวี่ฝู เซียวนั่วยังคงท่าทีสงบนิ่ง “ดาบไม่มีตา ข้าผ่านการทดสอบตามปกติ"
"เ้ายังกล้าเล่นลิ้นอีกหรือ!"
“พวกท่านทุกคนที่นี่เองก็เห็นว่าเขาเป็คนหยิบดาบออกมาก่อน และยังเข้ามาขวางทางข้า ข้าควรยืนเฉย ๆ อย่างนั้นหรือ? ตอนข้าอยู่ที่แท่นเมฆาก่อนหน้านี้ ข้าไม่ได้ยินเกี่ยวกับบททดสอบนี้เลย เป็ข้าที่ไม่เคารพสำนัก หรือว่ามีใครบางคนเข้ามาแทรกแซง และฝ่าฝืนกฎของสำนักโดยไม่ได้รับอนุญาตกันแน่?
คำพูดของชายหนุ่มเฉียบคมอย่างมาก แม้จะกำลังเผชิญหน้าอยู่กับผู้าุโของสำนัก แต่รัศมีของเซียวนั่วก็ยังไม่อ่อนลงแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวอวี่ฝูก็รู้สึกผิดอย่างห้ามไม่ได้
การสกัดกั้นของถังเชียนเป็คำสั่งจากนาง แม้จะไม่ใช่เื่ใหญ่ และนางโจวอวี่ฝูสามารถแบกรับมันได้ แต่หากถูกเผยแพร่ออกไป ชื่อเสียงของนางจะต้องได้รับผลกระทบเป็แน่
"คำพูดของศิษย์น้องผู้นี้ช่างคมคายจริง ๆ ..." ในเวลานี้ เหลียงซิงเฉินผู้ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังของโจวอวี่ฝูก็เอ่ยขึ้น
เซียวนั่วมองไปที่อีกฝ่าย และเมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน ชายหนุ่มก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่รุนแรงอย่างยิ่ง
ช่างเป็พลังปราณที่แข็งแกร่งอะไรเช่นนี้!
ความแข็งแกร่งของคนตรงหน้าจะต้องอยู่ในระดับเดียวกับเซียวสยง ประมุขตระกูลเซียว เป็อย่างน้อย
แต่เซียวสยงนั้นอยู่ในวัยสี่สิบกว่า ซึ่งแทบจะเป็จุดสูงสุดของชีวิต และยากที่จะก้าวไปไกลกว่านี้ในอนาคต
แต่คนตรงหน้าน่าจะอยู่ในวัยยี่สิบกว่าเท่านั้น ความสำเร็จในอนาคตจะต้องไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน
ภายในความคิดของเซียวนั่ว สำนักพยับเร้นลับแห่งนี้ควรค่าแก่การเป็หนึ่งในเจ็ดสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังพอ ๆ กับสำนักกระบี่ขุนพล์อย่างแท้จริง พวกเขามีผู้แข็งแกร่งซ่อนตัวอยู่ภายในสำนักจำนวนมาก
แม้จะคิดเช่นนี้ แต่เซียวนั่วก็ไม่คิดถอย
ชายหนุ่มตอบ “ในเมื่อมันเป็การท้าทาย ข้าจึงแสดงความสามารถก็เท่านั้น!"
ร่างสูงผอมจึงหันไปมองผู้าุโคนอื่น ๆ
"ข้าเพียง้าจะรู้ว่าข้าผ่านบททดสอบของบันไดพยับหรือไม่?"
ผู้าุโหลายคนมองหน้ากัน จากนั้น หนึ่งในผุ้าุโก็เอ่ยขึ้น “ผ่าน เ้าผ่านบททดสอบ หลังจากการจัดอันดับออกมา เราจะมอบของรางวัลที่สอดคล้องกันให้กับเ้า”
ทันทีที่ประโยคนี้ถูกเอ่ยออกมา โจวอวี่ฝูก็ไม่พอใจเป็อย่างยิ่ง
นางกัดฟันแน่น "เ้าเด็กโจวอ้านมัวทำอะไรอยู่!"
โจวอวี่ฝูหันไปมองทางบันไดพยับ และผู้มาใหม่คนอื่น ๆ ต่างก็กำลังเร่งความเร็วเฮือกสุดท้าย
อันดับหนึ่งได้ถูกจับจองไปแล้ว แต่อันดับสองและอันดับสามก็ยังคงเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนต่อสู้เพื่อแย่งชิงมัน
อย่างไรก็ตาม ในหมู่ผู้ที่เดินขึ้นมาบนบันได กลับไม่มีร่างของโจวอ้านและเหลียงจืออยู่ดี
"สองคนนั้นหายไปไหนกัน?" โจวอวี่ฝูเอ่ยเสียงเบา
เหลียงซิงเฉินไม่เอ่ยอะไรออกมา แต่ใบหน้ากลับเ็าขึ้นเรื่อย ๆ
ตอนที่เห็นเซียวนั่วตัดแขนของถังเชียนด้วยกระบวนท่าเดียว ภายในใจพลันเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก
ถังเชียนอยู่ขั้นสร้างรากฐานระดับห้า แต่โจวอ้านอยู่เพียงระดับสาม ต่อให้อีกฝ่ายเข้าไปขวางคนผู้นี้เอาไว้ ก็มีความเป็ไปได้สูงที่จะล้มเหลว
กว่าเหล่าผู้มาใหม่จะขึ้นมาบนยอดเขาได้สำเร็จ ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี
จนเมื่อผู้มาใหม่คนสุดท้ายเดินขึ้นมาถึง้า โจวอ้านกับเหลียงจือก็ยังไม่ปรากฏตัว
“หมดเวลา สำหรับผู้ท้าชิงบันไดพยับ ผู้ที่ประสบความสำเร็จและล้มเหลวได้ถูกกำหนดแล้ว!" ผู้ต้อนรับของสำนักลั่นฆ้องประกาศ
โจวอวี่ฝูไม่สบายใจเป็อย่างมาก
โจวอ้านล้มเหลวอย่างนั้นหรือ?
โจวอ้าน ผู้ซึ่งได้รับการยกย่องในฐานะาามือใหม่ของปีนี้ ล้มเหลวในการท้าทายบันไดพยับ?
นางเดินตรงไปหาผู้าุโคนอื่น ๆ ทันที
"โจวอ้านอยู่ที่ใด? ส่งคนไปตามหาตัวเขา"
ผู้าุโหลายคนต่างงุนงง นี่เป็เื่ที่น่าประหลาดมาก โจวอ้านยังมาไม่ถึงอีกหรือ
ในเวลานี้ ศิษย์ผู้มาใหม่ที่อยู่ไม่ไกลออกไปก็เอ่ยขึ้น "ผู้าุโกำลังตามหาโจวอ้านอยู่หรือขอรับ? เขาตายแล้ว..."
"เ้าว่าอะไรนะ?" ดวงตาของโจวอวี่ฝูเบิกกว้าง สีหน้าของนางขาวซีด
ศิษย์ตรงหน้าผงะทันที เขาเอ่ยเสียงเบา “ท่านผู้าุโ ระหว่างทางมาที่นี่ พวกเราพบร่างของโจวอ้าน เขา... ถูกตัดหัว!"
ตู้ม!
โจวอวี่ฝูรู้สึกหัวสมองของนางว่างเปล่า
สีหน้าของเหลียงซิงเฉินที่อยู่ด้านข้างเองก็เปลี่ยนเป็เ็า
ทันใดนั้น สายตาของชายหนุ่มก็ตวัดไปมองเซียวนั่วที่ยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง
"เ้าอย่างนั้นหรือ?"
ฟึ่บ!
กระแสพลังเย็นะเืเสียงแทงเข้าไปถึงกระดูก ปฏิกิริยาของเหลียงซิงเฉินสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนโดยรอบ เสื้อผ้าของชายหนุ่มกระพือขึ้น ดวงตาฉายแววอาฆาตออกมา
โจวอวี่ฝูเองก็มองร่างผอมสูงด้วยสายตาดุร้าย นางเดือดดาลอย่างมาก “เ้ากล้าดีอย่างไร… วันนี้ ข้าจะไม่ไว้ชีวิตเ้า!"
เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธของอีกฝ่าย เซียวนั่วเพียงเอ่ยอย่างใจเย็น
"ท่านมีหลักฐานหรือ?"
"เ้ายังกล้าเล่นลิ้นอีกหรือ?" โจวอวี่ฝูโมโหจนเกือบเสียสติ
ชายหนุ่มยิ้มและเอ่ย “ที่นี่มีผู้คนตั้งมากมาย ท่านจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าข้าเป็คนฆ่าเขา?"
"เ้า!"
ร่างของโจวอวี่ฝูสั่นเทาด้วยความโกรธ เวลานี้ นางไม่สามารถรักษาท่าทีสง่างามและเ็าไว้ได้อย่างสิ้นเชิง
เหลียงซิงเฉินวางมือลงบนไหล่ของโจวอวี่ฝู จากนั้นจึงก้าวเท้าไปข้างหน้า “เ้าอยากได้หลักฐานอย่างนั้นหรือ? ข้าจะหามาให้เ้าเอง... นอกจากนี้ ทั้งเ้าและข้าต่างก็เป็ศิษย์ร่วมสำนักในอนาคต ข้า เหลียงซิงเฉิน จะดูแลเ้าอย่างดีแน่นอน ศิษย์น้องคนใหม่… ของข้า!"
ทันทีที่ประโยคดังกล่าวถูกเอ่ยออกมา เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นโดยรอบ
“เขาใช่มือกระบี่พิฆาต เหลียงซิงเฉิน หรือไม่?"
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมรัศมีพลังถึงได้ทรงพลังนัก ที่แท้เขาคือหัวหน้าของศิษย์สายในที่แข็งแกร่งที่สุดสิบคนของสำนักพยับเร้นลับนี่เอง”
"คนผู้นี้ช่างใจกล้าจริง ๆ! เขาต้องกล้าแค่ไหนถึงมีเื่กับเหลียงซิงเฉิน?"
เหล่าผู้มาใหม่ถอยห่างออกจากเซียวนั่วโดยไม่รู้ตัว ทันทีที่เข้ามาในสำนักพยับเร้นลับ คนผู้นี้ก็ได้สร้างความไม่พอใจให้กับเหลียงซิงเฉินและผู้าุโโจวอวี่ฝู เพียงแค่นึกถึงเื่นี้ พวกเขาก็รู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว
1K
