“ยินดีต้อนรับท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน เข้าสู่งานประมูลเพื่อการกุศลครั้งใหญ่ประจำปี...”
คำกล่าวของพิธีกรหนุ่มเปล่งเสียงก้องกังวานผ่านไมโครโฟนไร้สาย บนเวทีใหญ่ที่ประดับประดาไปด้วยผ้าเครปซาตินสีทองมันวาวที่ได้ช่างฝีมือจับจีบม้วนดอกอย่างงดงาม เสียงพิธีกรกล่าวต้อนรับบรรดาเศรษฐี และนักการเมืองรุ่นใหญ่ที่ต่างเริ่มทยอยเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงสีขาวสไตล์ไทยโมเดิร์นโดยมีพนักงานเสิร์ฟทั้งชายและหญิงให้การบริการเป็อย่างดี แม้ว่าแท้จริงแล้วขณะนี้ได้ฤกษ์ดิถีอันเป็พิธีเปิดงานแต่ดูเหมือนว่าผู้ร่วมงานต่างไม่ได้ให้ความสำคัญต่อฤกษ์อะไรเช่นนั้นนัก เมื่อพิธีกรกล่าวต้อนรับจบก็โบกมือให้สัญญาณอันเป็สัญลักษณ์ที่รู้ร่วมกันกับหนึ่งในผู้บรรเลงวงดนตรีแจ๊สที่ประจำการอยู่ด้านซ้ายของเวทีจากนั้นดนตรีก็ได้เริ่มบรรเลงขึ้น
“ท่านประธานกำลังเดินทางมายังห้องรับรองของโรงแรมแล้วนะคะ”พนักงานต้อนรับของทางโรงแรมกระซิบบอกพิธีกรผู้ดำเนินงาน เขาก้มมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือของตนก่อนพยักหน้ารับ
วงดนตรีบรรเลงได้สักระยะหนึ่งการดำเนินของจังหวะดนตรีก็จบลง เป็ขณะเดียวกันที่พิธีกรหนุ่มเดินกลับไปประจำตำแหน่งของเขาบนเวทีใหญ่อีกครั้งพนักงานต้อนรับของทางโรงแรมทั้งหญิงชายต่างยืนประจำตำแหน่งของตนที่ถูกจัดไว้บริเวณประตูทางเข้างานใกล้ ๆ กับพื้นที่ของสื่อมวลชนจากสำนักข่าวต่าง ๆ ที่รอเก็บภาพติดตามสถานการณ์ของงานยิ่งใหญ่ประจำปีเช่นนี้ ความถี่ของเสียงชัตเตอร์เริ่มดังขึ้นอย่างไม่เป็จังหวะจนกระทั่งห้องจัดเลี้ยงแห่งนี้เต็มไปด้วยแสงสีขาวจ้าสลับกันไป เมื่อประธานในการจัดงานครั้งนี้เดินทางมาถึงประตูทางเข้างานพร้อมกับผู้ติดตามทั้งชายและหญิงที่สวมสูทสีขาวล้วนเหมือนกันต่างกันแค่ผู้สวมมีรูปร่าง และใบหน้าที่ไม่เหมือนกันเพียงเท่านั้น
“งานประมูลเริ่มขึ้นอย่างเป็ทางการเมื่อผู้ร่วมงานทุกท่านมาถึงสถานที่แห่งนี้ ตามเวลาที่ไม่เป็ทางการมากนัก...”
257
