เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        ขณะที่ทั้งสองกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเซียวหยวนซินก็กลับมาพร้อมกับผักกุยช่ายที่ล้างสะอาดแล้วจากริมแม่น้ำ

        เมื่อเห็นทั้งคู่กำลังยุ่งอยู่ในครัวเธอก็เอ่ยขึ้นว่า “ไหนเธอบอกว่าจะปล่อยให้ฉันทำไง?”

        ซูเจียวเจียวกำลังหั่นผักอยู่เธอหันไปมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม “ก็พี่นอนไม่หลับมาทั้งคืนฉันว่าคงจะเหนื่อยมากเลย เดี๋ยวพอเรากินมื้อเที่ยงเสร็จ เรามานอนพักผ่อนกันเถอะค่ะ”

        เซียวหยวนหมิงเองก็กล่าวเสริม“คนเยอะแรงก็เยอะ ถ้าพี่ทำคนเดียวละก็ ไม่รู้ว่าจะเสร็จเมื่อไร”

        เซียวหยวนซินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเหลือเกินในครอบครัวนี้ ทั้งอาหมิงและเจียวเจียวต่างก็ช่วยกันแบ่งเบางานบ้านไม่มีการมานั่งเกี่ยงว่าใครทำงานมากหรือน้อย และยังคอยคิดถึงเธอเสมอไม่เหมือนบ้านตระกูลหลิวที่โยนทุกอย่างมาให้เธอทำพอทำอาหารเสร็จก็ไม่เหลืออะไรให้เธอกินเลยสักนิด

        แต่เรื่องเหล่านั้นมันจบไปแล้ว

        เซียวหยวนซินวางผักกุยช่ายที่ล้างแล้วลงด้านข้างเพื่อผึ่งลมจากนั้นก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นมาช่วยผัดผัก คนหนึ่งก่อไฟ คนหนึ่งล้างผักหั่นผักอีกคนหนึ่งผัดผัก แบ่งงานกันอย่างชัดเจนไม่นานนักกลิ่นหอมกรุ่นก็อบอวลไปทั่วห้องครัว

        ซูเจียวเจียวเห็นว่ากับข้าวใกล้จะเสร็จแล้วจึงไปหยิบลูกอมนมใส่กระเป๋า และหยิบขนมงากับขนมเกลียวอีกเล็กน้อยจากนั้นก็เดินไปที่บ้านป้าหวังเหวินเม่ยที่อยู่ข้างๆเพื่อตามหลิวหยวนหยวนกลับมากินข้าว

        บ้านของป้าหวังอยู่ห่างจากบ้านเธอแค่สองหลัง

        ซูเจียวเจียวเดินไปไม่ถึงหนึ่งนาทีก็ถึงบ้านป้าหวัง

        หวังเหวินเม่ยเห็นซูเจียวเจียวมาก็ยิ้มทักทาย “ยุวชนซู พวกเธอมาแล้วเหรอ?”

        ซูเจียวเจียวยิ้มตอบ“เพิ่งกลับมาไม่นานนี้เองค่ะ”

        “น้าสะใภ้!”

        หลิวหยวนหยวนที่กำลังเล่นสนุกกับเด็กๆหลายคนอยู่ พอเห็นซูเจียวเจียวก็กระโดดเข้าไปกอดอีกฝ่ายอย่างตื่นเต้น

        ซูเจียวเจียวโอบกอดเจ้าตัวเล็กที่กระโดดเข้าใส่พลางยิ้ม“คิดถึงน้าสะใภ้หรือเปล่าเอ่ย?”

        “คิดถึงสิคะ!” ดวงตากลมโตเป็นประกายสีดำสนิทของหลิวหยวนหยวนดูราวกับจะพูดได้จ้องมองซูเจียวเจียวแน่นิ่ง ไม่นานก็มีน้ำตาคลอเบ้า

        ซูเจียวเจียวถาม“อ้าว หนูร้องไห้ทำไมล่ะคะ?”

        ป้าหวังเองก็ตกใจรีบถามว่าหลานๆ ของตัวเองรังแกหลิวหยวนหยวนหรือเปล่า ถ้าเป็นอย่างนั้นคงไม่ดีแน่ถ้าทำให้ยุวชนซูเข้าใจผิดจะทำยังไง!

        ป้าหวังจึงตำหนิหลานๆของตัวเอง “พวกแกไปรังแกหยวนหยวนหรือเปล่า?”

        เด็กๆส่ายหน้ารัวๆ ราวกับลูกตุ้มนาฬิกาทันที พวกเขาไม่อยากโดนไม้เรียวฟาดก้นหรอกนะ!อีกอย่างน้องหยวนหยวนน่ารักจะตาย ใครจะไปกล้ารังแกได้ลงคอเล่า!

        หลิวหยวนหยวนสูดน้ำมูกปาดน้ำตาแล้วมองไปทางป้าหวัง “คุณย่าหวังคะ พี่ๆไม่ได้รังแกหนูค่ะ หนูคิดถึงน้าสะใภ้กับน้าชายต่างหากล่ะ!”

        ป้าหวังได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ

        หลิวหยวนหยวนกอดคอซูเจียวเจียวแล้วถามด้วยความสนิทสนมว่า “น้าสะใภ้คะน้าชายหายป่วยแล้วหรือยังคะ?”

        ซูเจียวเจียวลูบหัวเล็กๆของหลิวหยวนหยวนอย่างเอ็นดู “น้าชายของหนูหายดีแล้วจ้ะตอนนี้กลับบ้านแล้ว กำลังทำอาหารอร่อยๆ ให้หนูกินเลย”

        “หนูอยากกลับบ้านไปหาน้าชายค่ะ!” หลิวหยวนหยวนดีใจจนเนื้อเต้นดวงตายังมีหยดน้ำตาใสๆ คลออยู่ทำให้ซูเจียวเจียวรู้สึกขำจนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

        เด็กๆนี่น่ารักจริงๆ นะ

        เดี๋ยวก็ร้องไห้เดี๋ยวก็หัวเราะ

        ซูเจียวเจียวจูงมือหลิวหยวนหยวนแล้วยิ้มหวานให้ “เดี๋ยวรอก่อนนะ”

        พูดแล้วก็หยิบขนมงาหนึ่งชิ้นขนมเกลียวหนึ่งชิ้น และลูกอมนมอีกสองเม็ดให้เธอ

        หลิวหยวนหยวนเมื่อได้ของกินสิ่งแรกที่ทำคือไม่ใช่กินเอง แต่หักขนมงาครึ่งหนึ่งป้อนให้ซูเจียวเจียว

        ซูเจียวเจียวกัดขนมงาที่เธอป้อนให้ไปหนึ่งคำมันทั้งกรอบอร่อย มีกลิ่นหอมงาชัดเจน

        เจ้าตัวเล็กนี่ช่างมีน้ำใจและเอาใจใส่คนอื่นจริงๆ

        ซูเจียวเจียวเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลิวหยวนหยวนขมวดคิ้วเล็กๆด้วยความลำบากใจ เธอมองป้าหวังกับเพื่อนๆ อีกครั้ง แล้วมองขนมงาที่เหลือครึ่งหนึ่งขนมเกลียว และลูกอมนมสองเม็ดในมือ แล้วจะแบ่งยังไงดีนะ?

        น่าปวดหัวจัง!

        ซูเจียวเจียวยิ้ม“ฉันยังมีอีกนะ”

        พูดแล้วก็กวักมือเรียกเด็กๆที่อยู่ตรงข้าม “ลู่ลู่ ไห่จื่อ เสี่ยวหู่จื่อ มานี่สิ”

        เสี่ยวหู่จื่อตัวเล็กที่สุดอายุยังไม่ถึงสองขวบ แต่เดินได้แล้ว เดินเตาะแตะไปมา ส่ายหัวเล็กๆ น่ารักสุดๆ

        เสี่ยวหู่จื่อไม่รู้ว่าอะไรคือน่าอายเด็กอายุสองขวบยังพูดไม่ชัด พอเห็นของกินก็เดินเตาะแตะไปหาซูเจียวเจียวทันที

        ซูเจียวเจียวแบ่งขนมงาหนึ่งชิ้นขนมเกลียวหนึ่งชิ้น และลูกอมนมสองเม็ดให้เขา

        เสี่ยวหู่จื่อเป็นหลานชายของป้าลู่ (อาสะใภ้ลู่)  เป็นลูกชายของลู่เหว่ยหมินตอนนี้ลู่เหว่ยหมินยังพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลจางเหม่ยจวี๋ก็ไปเฝ้าเขาที่โรงพยาบาล ป้าลู่ก็ยุ่งกับการทำอาหารจึงปล่อยให้เสี่ยวหู่จื่อไปเล่นที่บ้านป้าหวัง

        ป้าหวังไม่ได้ห้ามซูเจียวเจียวให้ของกินหลานชายของป้าลู่เพราะไม่ใช่หลานของตัวเอง ถ้าห้ามแล้วป้าลู่รู้เข้า คงจะไม่พอใจแน่

        นอกจากเสี่ยวหู่จื่อแล้วยังมีเด็กตัวเล็กๆ อีกสี่คน จ้องมองด้วยความหวัง แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาขอ

        เด็กผู้หญิงสองคนคนหนึ่งชื่อลู่ลู่ คนหนึ่งชื่อเมิ่งเมิ่ง เป็นหลานสาวของป้าหวังส่วนเด็กผู้ชายคนหนึ่งกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อไห่จื่อกับเสี่ยวหยุนเป็นลูกของลูกชายคนโตของป้าลู่

        ซูเจียวเจียวเดินเข้าไปแบ่งขนมงาลูกอมนม และขนมเกลียวให้พวกเขา

        ป้าหวังร้องขึ้น“โอ๊ย! อย่าเลยๆ ของพวกนี้ราคาแพงออก! ยุวชนซูเก็บไว้กินเองเถอะค่ะ”ป้าหวังพูดพลางจะเข้ามาห้าม

        “ฉันซื้อมาเยอะแยะค่ะ อีกอย่างของแค่นี้ไม่เท่าไรหรอกค่ะ ให้เด็กๆได้ลองชิมของใหม่ๆ กันบ้างก็ดีนะคะ” ซูเจียวเจียวเอาของยัดใส่มือเด็กๆไปอย่างไม่รอช้า

        แต่เด็กทั้งสี่คนกลับยืนนิ่งราวกับนกกระทาไม่กล้ารับของที่ยื่นให้ เมื่อซูเจียวเจียวยัดใส่มือไปพวกเขาก็ถือไว้อย่างแข็งทื่อ มองซูเจียวเจียวอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้วก็มองไปที่ป้าหวัง

        ลู่ลู่กับเมิ่งเมิ่งกลืนน้ำลายอึกๆทั้งๆ ที่อยากกิน แต่ก็ต้องอดกลั้นอย่างสุดความสามารถ

        คุณย่าสอนพวกเขาว่าอย่าไปขอของกินจากคนอื่นง่ายๆ มันไม่ดี

        ไห่จื่อกับเสี่ยวหยุนก็เช่นกันส่ายหน้าให้ซูเจียวเจียว “พวกเรารับไม่ได้หรอก…”

        “ไม่เป็นไรจ้ะ ป้าซูให้พวกหนูกินนะจ๊ะ เป็นเด็กดี แล้วรับไปเถอะ” ซูเจียวเจียวชอบเด็กๆ เหล่านี้มาก พวกเขาถูกป้าหวังกับป้าลู่สอนมาดีจริงๆ

        เด็กๆเหล่านี้ไม่เคยขอของจากคนอื่นมั่วซั่ว และมีมารยาทดี เวลาเห็นเธอก็จะทักทายว่า‘สวัสดีค่ะป้าซู’

        ป้าหวังห้ามซูเจียวเจียวไม่ได้ก็เลยยอมให้ทุกคนรับไว้

        “ยังไม่รีบขอบคุณป้าซูอีก”

        เด็กน้อยทั้งสี่คนยืนเรียงแถว“ขอบคุณค่ะป้าซู”

        แม้แต่เสี่ยวหู่จื่อก็ยังกินไปพลางพูดไปพลางอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำว่า “ขะ…ขอบคุณ… ป้า… ซู”

        ภาพนี้ทำให้ซูเจียวเจียวถึงกับหลุดหัวเราะออกมา

        เด็กๆจึงเริ่มกินของกินกันอย่างมีความสุข

        ซูเจียวเจียวสังเกตเห็นไห่จื่อนำของกินในมือใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวังไห่จื่อเห็นซูเจียวเจียวมองมา ก็หน้าแดงเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบา“ผะ… ผมอยากเอาไปให้คุณย่ากับพ่อแม่กินครับคุณครูบอกว่าต้องรู้จักแบ่งปัน ต้องรู้จักกตัญญูต่อผู้ใหญ่ครับ”