โลกแห่งจิติญญาของเนี่ยฟง ชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมชุดสีน้ำเงินดวงตาสีฟ้ายืนงุนงงอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ไม่นานได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา เป็ลุ่ยกงที่เดินเข้ามานั่นเอง ทันทีที่ชายหนุ่มชุดสีน้ำเงินพบเห็นว่าเป็ผู้ใดเดินเข้ามาก็รีบคุกเข่าลงอย่างเร่งรีบ
“ คารวะท่านเทพัอัสนี ”
“ เหอะ เ้ายังจดจำข้าได้ด้วยรึ ”
“ ขอ ขอรับ ”
“ ไม่ใช่ว่าเ้าคิดจะพื้นที่ที่เป็ของข้าหรืออย่างไร ”
ชายหนุ่มชุดสีน้ำเงินตัวสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัว
“ ข้า ข้า ”
“ ช่างเถอะถึงอย่างไรตอนนี้เ้าก็ตกตายไปแล้ว เป็เพียงอสูรในพันธสัญญาของเด็กผู้หนึ่ง เช่นเดียวกับข้า ”
“ ขอรับ ”
“ เ้ามีนามหรือไม่ เ้าเด็กน้อย ”
“ ข้ามีนามว่าหลินฉีขอรับ ท่านเทพัอัสนี ”
“ อืม ข้ารู้ว่าเ้ามีเื่สอบถามมากมายว่าเหตุใดิญญาสถิตข้าถึงหายไป ข้าจะบอกเ้าทีหลังเพียงแต่ว่าตอนนี้เ้ายินดีรับใช้เด็กหนุ่มผู้นี้หรือไม่ ”
“ ข้าเต็มใจขอรับ ”
ลุ่ยกงแสยะยิ้มโบกสะบัดมือขวาแก่นพลังปราณธาตุอัสนีหลายสิบลูกก็ปรากฏออกมา หลินฉีถึงกับจ้องมองดวงตาลุกวาว
“ เพียงแค่นี้เ้าคงตัดผ่านระดับถึงระดับสีแดงได้ เ้านำมันไปดูดซับเถอะ ”
“ ขอบคุณท่านเทพัอัสนีขอรับ ”
ด้านนอกเนี่ยฟงทำการดูดซับิญญาพร้อมกับแก่นพลังปราณ แปลกประหลาดโดยส่วนมากแล้วแก่นพลังปราณหาได้ดูดซับได้ต้องนำไปเป็ส่วนประกอบการปรุงยาหรือต้องใช้อักขระศักดิ์สิทธิ์แปรสภาพเป็พลังปราณเพื่อดูดซับ แต่เนี่ยฟงสามารถดูดซับได้โดยตรงเื่นี้เนี่ยฟงก็ยังไม่ทราบถึงความแปลกประหลาดนี้
ระดับพลังลมปราณของเนี่ยฟงอยู่ในขั้นสีม่วงขั้นเจ็ดอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังช้ากว่าคนอื่นอยู่ดีหากเป็คนอื่นคงข้ามระดับไปหลายขั้นแล้ว เหตุเพราะจุดชีพจรของเนี่ยฟงนั้นแปลกประหลาดและพร์ที่ต่างจากคนอื่นมากนัก หลังจากดูดซับแก่นพลังปราณจากหมดเนี่ยฟงก็มุ่งหน้าไปที่จุดที่อสรพิษฟ้าอยู่ เมื่อมาถึงพบว่าอสรพิษฟ้าได้ตกตายไปแล้วเนี่ยฟงจึงใช้ดาบในมือผ่าเข้าไปที่บริเวณศีรษะเพื่อนำแก่นพลังปราณออกมา
เนี่ยฟงและถลกเอาหนังออกมา พร้อมกับฝ่าเอาดีของอสรพิษฟ้าออกมาด้วย หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นเนี่ยฟงก็ทะยานขึ้นไปบนเขาเมื่อเข้ามาด้านในถ้ำเนี่ยฟงก็จัดการเก็บสมุนไพรทั้งหมดที่ถึงเวลาเก็บเกี่ยวไว้ที่แหวนที่ตอนนี้เป็สีเทาแล้ว หลังจากนั้นก็ออกมาจากถ้ำ วาดอักขระศักดิ์สิทธิ์เพื่อปิดบังถ้ำไว้โดยเนี่ยฟง ใส่ลูกเล่นเข้าไปเพิ่มนิดหน่อย หลังจากนั้นเนี่ยฟงก็พุ่งทะยานลงจากเขามุ่งหน้ากลับหมู่บ้านเมฆหมอก
ระหว่างทางเนี่ยฟงไม่ลืมที่จะเก็บสมุนไพรต่างๆในป่าแต่ก็ยังคอยหลีกเลี่ยงกับสัตว์อสูรระดับสูงถึงแม้จะมีลุ่ยกงอยู่ด้วยก็ตาม เนี่ยฟงยังจัดการกับศัตรูเก่านั้นก็คือสัตว์อสูรประเภทต่อและผึ้ง เนี่ยฟงจะจัดการสังหารโดยการใช้อักขระศักดิ์สิทธิ์กักพวกอสูรไว้ในจุดเดียวแล้วซัดพลังปราณสายฟ้าเข้าทำลาย เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เมื่อจัดการเสร็จเนี่ยฟงไม่ลืมที่จะเก็บน้ำผึ้งหลายสิบรังไว้ในแหวนสำหรับนำไปเป็ส่วนประกอบของการปรุงยา เนี่ยฟงใช้่กลับนานกว่าที่คาดคิด เมื่อออกจากป่ามรณะเนี่ยฟงก็พบว่าพื้นที่เขาพยัคฆ์เปลี่ยนไปไม่น้อยสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ที่เขตเขาพยัคฆ์ดูมีมากกว่าเดิมจนผิดปกติ อีกอย่างบริเวณต้นไม้ใหญ่มีรอยกรีดของกรงเล็บขนาดใหญ่ เนี่ยฟงจึงเอ่ยถามลุ่ยกง
“ ท่านลุ่ยกง ท่านว่าที่นี่มันแปลกประหลาดหรือไม่ขอรับ ”
“ อืมระวังตัวไว้หน่อยก็แล้วกันเ้าเด็กน้อย ข้าว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติอาจมีสัตว์อสูรขนาดใหญ่อยู่แถวนี้ก็เป็ได้ ”
ในระหว่างที่เนี่ยฟงคุยกับลุ่ยกงอยู่นั้น เนี่ยฟงก็รับรู้ถึงบางอย่างทางด้านขวามือของตนเป็เสียงเหยียบกิ่งไม้และแรงสั่นะเืของพื้นดินของสัตว์อสูรขนาดใหญ่ เนี่ยฟงจ้องมองทิศทางขวาไม่นานก็พบเจอกับสัตว์อสูรขนาดใหญ่เป็หมีขนสีแดง ดวงตาซ้ายบอดเพราะได้รับาเ็ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล
17K
