หนึ่งหรือก็มารดา หนึ่งหรือก็สตรีที่รัก.... กตัญญูเช่นนั้นหรือต้องยึดถือเช่นนั้นหรือโทษฐานปลงพระชนน์มารดาแผ่นดิน มีแต่ตายถานเดียว หรือจะให้เขาสังหารมารดาตน หรือก็ทำมิได้ แต่อันซีสตรีที่เขารักยิ่งก็เกือบสิ้นชีวิตไปเช่นกัน นางเ็าต่อเขาเพียงนั้น หากหาผู้กระทำผิดมิได้ นำไปขออภัยนางมิได้ ชาตินนี้เขากับนางอย่าหวังว่าจะได้สานต่อชะตาวาสนาใดๆ กันอีก
เยียนสุนไปพบเฮ่อเต๋อหลานไทเฮา ผู้เป็มารดากันเขาทั้งสองทะเลาะกันเสียยกใหญ่... มารดาของเขาหมายให้นางตายเพราะเกรงว่านางจะเป็ภัยต่อสกุลเยียน ต่อราชบัลลังก์ เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพลนางทำให้เขาได้ครองราชย์อย่างง่ายดายไร้ข้อกังขา นางทำให้ราชบัลลังก์ของเขามั่นคง แต่นั่น..... แต่นั่นแสดงให้เห็นถึงอำนาจของสกุลนางที่มีอยู่มากเกินไป
หากให้นางให้กำเนิดโอรส ภายหน้ามิพ้นนั่งบัลลังก์และต่อไปแผ่นดินต้าฉินก้จะตกเป็ของสกุลลู่อย่างสมบูรณ์ เยียนสุนผิดหวังในมารดาของตนเป็ที่สุดหน้าหรืก็แสร้งเป็ใจบุญวาจาน่าเคารพ แต่ที่ไหนจิตใจอำมหิตถึงเพียงนั้น เยียนสุนประกาศตัดขาดกับมารดาตน ถือว่ามิกล่าวโทษมิสลักความผิดแต่ประการใดลงไปยังแท่นศิลายามลาลับฝั่งไปในสุสานหลวง แต่โทษเป็ก็หาได้ละเว้น เขาสั่งกักบริเวณไทเฮาสามเดือน!
........
หนึ่งเดือนต่อมา
ตำหนักเจียวฝาน
ลู่อันซีนับแต่วันนั้นนางสมบูรณ์ขึ้นมาก.... ได้รับเืจากเสวี่ยเฉิงในทุกๆ เจ็ดวัน เขาส่งเขามาในวังมิได้ขาด แต่หน้ามิยอมมาพบ อันซีที่โหยหาคือโหยหา นางโหยหาเสวี่ยเฉิงอาจจะเป็เพราะเืในกายเขาหรือไม่นั้น แต่ที่้าคือนาง้าเขา
อันซีนางได้ถ่ายทอดคำสั่งให้ เสวี่ยเฉิงเขามาพบนางที่ยังตำหนักเจียวฝาน..... โดยแสร้งว่าจะประทานรางวัลที่เขาช่วยชีวิตนางในวันนั้น
ในตอนนั้น....
อันซีนางนั่งอยู่บนแท่นที่มีม่านสีขาวขุ่นกั้นกลางระหว่างนางกับเสวี่ยเฉิง.....
นางให้นางกำนัลรับใช้ออกไปจากโถงนั้น.... นางเดินลัดออกมาจากม่านกำบัง ยามนี้สตรีเบื้องหน้าเสวี่ยเฉิงกลับมาเป็อันซีในปีนั้นอีกครั้ง เป็อันซีที่งดงาม ดวงตาที่ทรงพลังคู่นั้น
หากแต่ต่างกันกับตัวเขาที่ยามนี้ตัวหรือก็เหลืองๆ ซีดๆ ดูท่าทางไร้เรี่ยวแรง แม้นแต่คำที่เอ่ยยังแสนจะยากเย็น
“ท่านเสนาบดี ท่านดูชราลงไปมาก ไม่พบกัยเพียงเดือน” อันซีแสร้งเอ่ย
“ระ.... ระยะนี้กระหม่อมคงจะเป็ไข้กระมัง” เสวี่ยเฉิงเอ่ย
“เช่นนั้น? เป็เช่นนั้น? อ้อ....” อันซีนางนั่งลงที่เบื้องหน้าลงเสวี่ยเฉิง
“พระองค์....” เสวี่ยเฉิงร้องอุทาน
จากนั้นอันซีนางก็ได้วางศีรษะของตนแนบลงไปบนตักของเสวี่ยเฉิง.... นางวางลงไปอย่างแผวเบา
“ฮองเฮา.... หามิได้” เสวี่ยเฉิงพยามจะขยับกายหนี แต่เรี่ยวแรงเขาก้น้อยนิดเสียเหลือเกิน
“ขออยู่อย่างนี้.... “อันซีนางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือยามนี้นางกำลังหลั่งน้ำตา
“เฉิงเกอเกอ ...... ครู่เดียวเพียงครู่เดียวเท่านั้น” อันซีนางเอ่ย
โปรดติดตามตอนต่อไป
2K
