เสียงของกลุ่มนักเรียนหญิงดังก้องในห้องเรียนที่แทบไม่เหลือใครเพราะเพื่อนในห้องไปคาราโอเกะกันเกือบหมดแล้ว
“จ้านานามิแพ้แล้ว นานามิต้องเป็คนโดนเกมลงโทษ”
“เกมลงโทษ!! เกมลงโทษ!! เย่ ดีจังที่ฉันไม่โดน”
“เอ๋~ ฉันเหรอ~”
เหล่าสาวแกลผู้อยู่ในชนชั้นระดับสูงของชั้นเรียนทั้งรูปร่างหน้าตาดี ทั้งสวยและน่ารัก เป็นิยามของมนุษย์ผู้เจิดจ้าที่จัดอยู่ในประเภทชีวิตนี้จะทำอะไรชนะไปหมดพวกเธอกำลังเพลิดเพลินกับเกมไพ่ที่อุตส่าห์เอามาเล่นในห้องหลังเลิกเรียน
ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ใช้เงินพนันกันแค่เล่นโดยมีเกมลงโทษอะไรสักอย่างเป็เดิมพันเท่านั้น แม้ภาพลักษณ์จะดูแรงๆ แต่ผมก็ต้องชื่นชมที่พวกเธอไม่ทำตัวออกนอกลู่นอกทาง
ตัวผม...มิสึไมโยชิน เป็แค่เพื่อนร่วมห้องของพวกเธอที่บังเอิญมาพบกับเหตุการณ์นี้เท่านั้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับพวกเธอเลยแม้แต่น้อย
ใช่ว่าผมจะอยากกลับมาที่ห้องเรียนเพื่อมาแอบฟังอะไรแบบนั้นนะแค่บังเอิญกลับมาเอาของที่ลืมไว้แล้วพบกับพวกเธอที่ยังอยู่ในห้องเข้าก็เท่านั้น...ตัวตนของคนมืดมนอย่างผมดันจืดจางเสียจนพวกเธอไม่รู้สึกตัวกันแค่นั้นเอง
คนมืดมนที่มีอักษรพระอาทิตย์อยู่ในชื่ออย่างผมจะว่าเสียชื่อก็คงไม่ผิด แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรต้องใส่ใจ
แต่ที่พวกเธอบอกว่าติดธุระเลยไม่ไปคาราโอเกะกันแล้วมาเล่นไพ่ที่เดิมพันด้วยเกมลงโทษในห้องเรียนแบบนี้จะเรียกว่าไม่ออกนอกลู่นอกทางดีไหมนะ ที่จริงจะใช้คะแนนของคาราโอเกะมาตัดสินเกมลงโทษก็ได้นี่นา?
ช่างเถอะไม่เกี่ยวอะไรกับผมสักหน่อยนี่ รีบเข้าไปเอาของที่ลืมไว้แล้วกลับบ้านดีกว่าถึงจะเป็แค่กล่องดินสอที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไรก็ตาม
ผมเข้าไปหยิบกล่องดินสอที่อยู่ใต้โต๊ะใส่ลงไปในกระเป๋าแล้วกำลังจะออกจากห้องเรียนพวกเธอยังคงคุยกันต่อโดยไม่รู้สึกถึงตัวตนของผมอย่างที่คิด
ด้วยความที่ที่นั่งของผมอยู่หลังห้องแถมประตูห้องก็เปิดทิ้งไว้ ตอนเข้ามาก็เลยไม่มีเสียงสักนิด แต่ฟังจากเสียงของพวกเธอที่คุยกันดังขนาดนั้นต่อให้ประตูปิดไว้ก็คงจะถูกเสียงพูดคุยเ่าั้กลบเสียงเปิดประตูจนมิดอยู่ดีแหละมั้ง?
“งั้นเกมลงโทษของเธอเอาเป็...สารภาพรักเป็ไง!! พรุ่งนี้ตอนหลังเลิกเรียนเธอต้องสารภาพรักกับผู้ชายที่ไม่เคยคุยกันมาก่อน!”
“โอ้เยี่ยมไปเลย! เกมลงโทษให้สารภาพรัก คลาสสิกดีนี่!”
“เอ๋...?เกมลงโทษให้สารภาพรัก~...?”
เธอคนที่ถูกประกาศเกมลงโทษถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อนานามิ...ใช่แล้ว น่าจะเป็คุณบาราโตะ นานามิ คุณบาราโตะตอบกลับด้วยสีหน้าไม่ยินยอมและยกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิบนโต๊ะทั้งที่กระโปรงเธอสั้นเหลือเกิน
ถ้ามองจากด้านหน้าละก็คงจะเห็นพื้นที่ลับของเธอเต็มๆแน่ ผมต้องคอยห้ามความคิดตัวเองที่อยากจะเดินอ้อมไปดูด้านหน้า
คนมืดมนอย่างผมก็มีความ้าทางเพศเช่นกันช่วยไม่ได้ที่จะเผลอคิดอะไรแบบนั้น ถึงจะทำไม่ได้ก็ตามที
“เกมลงโทษให้สารภาพรักอะไรนั่นมันเป็การเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นนี่นาแย่ที่สุดเลยไม่ใช่เหรอ! การสารภาพรักมันต้องจริงจังกว่านั้น...!ถ้าไม่ใช่กับคนที่ชอบละก็...!”
“ถึงจะพูดอย่างนั้นมาตลอดก็เถอะแต่ในกลุ่มเราที่ยังไม่มีแฟนน่ะ เหลือแค่เธอคนเดียวแล้วนะ?”
คุณบาราโตะยังไม่มีแฟนเหรอเนี่ยนึกว่าทั้งสามคนมีแฟนกันหมดแล้วซะอีก
อย่างไรก็ตามนึกว่าเพราะเป็สาวแกลแล้วจะตอบรับเกมลงโทษให้สารภาพรักนี่อย่างกระตือรือร้นซะอีก มีสามัญสำนึกกว่าที่คิดแฮะพูดอะไรดีๆ แบบนี้ก็ได้ด้วย
“ใช่ๆทั้งๆ ที่น่ารักที่สุด ถูกสารภาพรักบ่อยที่สุดในกลุ่มเราแท้ๆ แต่ดันปฏิเสธเขาไปซะหมดเลยใช่ไหมล่ะ”
“อึก...ก็มัน...พวกผู้ชายน่ากลัวออกนี่นา...ตอนมาสารภาพรักก็เอาแต่มองร่างกายของฉัน...”
เธอคิดว่าผู้ชายน่ากลัวเหรอเนี่ยคาดไม่ถึงเลยแฮะ หรือว่าสีหน้าโล่งใจที่เห็นเมื่อกี้ผมไม่ได้คิดไปเองกันนะ?
คุณบาราโตะพูดอึกอักกับเพื่อนอีกสองคนของเธอ...ผมจำชื่อสองคนนี้ไม่ได้แฮะ...ด้วยสีหน้าเป็กังวล
ไม่เอาน่าอย่าอ้ำๆ อึ้งๆ แบบนั้นสิ คุณเป็ฝ่ายถูกนะคุณบาราโตะ อย่ายอมแพ้นะ สู้เขาผมที่มองเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยได้แต่เชียร์อยู่ในใจ แน่นอนว่าก็แค่ในใจเท่านั้นแหละผมไม่ได้ส่งเสียงออกไปหรอกนะ
“ก็นานามิไม่ชินกับพวกผู้ชายเอาซะเลยนี่น้าเพราะงั้น ลองสารภาพรักกับผู้ชายที่ดูท่าทางไม่มีพิษมีภัยดูสักทีสิแล้วก็คบกันอย่างน้อยสักเดือนเป็ไง! เอาอันนี้เป็เกมลงโทษละกันนะ”
“เอ๋~...? ตั้งเดือนนึงเลยเหรอ~...?”
“จะยังไงก็ช่างยังไงเธอก็ต้องหัดคุ้นเคยกับพวกผู้ชายให้ได้ก่อนพวกเราเป็ห่วงเธอหรอกนะ...ขืนเป็แบบนี้ต่อไปจะไม่ถูกพวกแปลกๆ มาทำมิดีมิร้ายเอาเหรอน่าเป็ห่วงออก”
ดูเหมือนพวกเธอจะเป็ห่วงคุณบาราโตะในแบบของพวกเธอเองอยู่สินะถึงวิธีการจะดูแปลกๆ ไปหน่อยก็เถอะ
ว่าแต่ผมจะแอบฟังไปอีกนานแค่ไหนเนี่ยดันไปคาใจว่าสุดท้ายแล้วคุณบาราโตะจะลงเอยแบบไหนจนไม่ได้กลับบ้านสักทีโชคดีที่ยังไม่มีใครรู้ตัว เอาไงต่อดี
“นั่นสิลองดูพวกผู้ชายติ๋มๆ หน่อย หรือไม่ก็พวกที่ไม่ค่อยสนใจผู้หญิงน่ะ ยิ่งเป็คนที่ถึงจะอยู่กันสองต่อสองก็น่าจะปลอดภัยได้ก็ยิ่งดี”
“จริงๆมันก็แค่เกมลงโทษ ไม่จำเป็ต้องฝืนคบกันไปก็ได้แต่ถ้าอยากจะคบกันต่อก็ไม่เห็นจะมีปัญหานี่?ตอนเลิกกันถ้าอีกฝ่ายไม่รู้ว่าเป็เกมลงโทษก็คงไม่เจ็บมากหรอกมั้ง?บางทีอาจจะยินดีด้วยซ้ำที่นานามิมาสารภาพรัก ถึงจะเดือนเดียวแต่ก็ได้คบกันเลยนะ! พวกเราก็จะไม่บอกใครหรอกว่าเป็เกมลงโทษน่ะ!!”
เพื่อนทั้งสองคนพยายามเกลี้ยกล่อมคุณนานามิสุดความสามารถ
จริงอยู่ที่ว่าถ้าอีกฝ่ายได้คบกับเธอเป็เดือนโดยที่ไม่รู้ว่าเป็เกมลงโทษละก็คงจะไม่ปวดใจมากนักหรอก บางทีอาจจะเป็รางวัลชีวิตเลยด้วยซ้ำ
แต่พวกเธอจะรู้กันหรือเปล่านะว่าคนที่ถูกคุณบาราโตะสารภาพรักจะถูกมองจากพวกผู้ชายด้วยสายตาแบบไหน
บาราโตะนานามิ
ตอนแรกผมแค่รู้สึกคุ้นๆกับชื่อนี้ แต่พอลองค้นดูในความทรงจำผมก็นึกถึงข่าวลือที่เกี่ยวกับเธอขึ้นมาได้ชื่อนี้คือชื่อของหญิงสาวผู้มีตำนานหักอก...เหยียบย่ำ...ดับฝันของเหล่าชายหนุ่มหน้าตาดีมานับไม่ถ้วน
นั่นเป็เื่ที่ดังมากจนคนอย่างผมยังเคยได้ยินการได้คบกับเธอคนนั้นไม่ต้องเดาก็รู้ว่าจะต้องทนรับกับสายตาอิจฉาริษยาที่อาจจะปะปนไปด้วยอารมณ์อื่นๆอีกมากมายจากเหล่าชายหนุ่มหน้าตาดีพวกนั้นขนาดไหน
ถ้าผมเป็คนคนนั้นละก็ผมคงทนไม่ได้แน่ๆ
คงถูกจ้องซะกระเพาะพรุนเป็รังผึ้งจนน้ำย่อยไหลออกจากทั่วทั้งตัวแทนเหงื่อแหงๆสุดท้ายก็คงจะละลายหายไปเลย
ถึงเื่นี้ผมจะพูดเล่นแต่ผมก็คิดว่ามันคงจะน่ากลัวประมาณนั้นเลย
การที่ได้ััทั้งนรกและ์พร้อมกันแบบนั้นถึงมุมหนึ่งจะดูน่าอิจฉาแต่ผมก็คงพูดกับชายที่ไม่รู้ว่าจะเป็ใครคนนั้นได้แค่คำเดียวว่าขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง...เอาเถอะไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อยนี่
ยังไงก็ขอให้โชคดีอยู่ในจุดที่ผมไม่รับรู้ก็แล้วกันนะ
ทั้งเื่เกมลงโทษที่ให้ไปสารภาพรักทั้งเื่คบกันหนึ่งเดือนถึงจะเผลอแอบฟังไปแล้วแต่ผมเองก็คงจะเก็บเื่ที่ว่าการสารภาพรักนี้มาจากเกมลงโทษไว้เป็ความลับให้ด้วยละนะ
ตอนที่ผมตัดสินใจได้และกำลังจะเลิกแอบฟังเพื่อรีบกลับไปก่อนที่ใครจะจับได้ผมก็ได้ยินบางอย่างที่ทำให้ร่างกายหยุดชะงัก
“งั้นพรุ่งนี้...เธอก็ไปสารภาพรักกับมิสึไมโยชิน คนที่ดูเรียบร้อยที่สุดในห้องซะนะ!!”
คิดไปเองหรือเปล่านะเหมือนจะได้ยินชื่อที่คุ้นๆ หูยังไงก็ไม่รู้
“มิสึไมเหรอ...ถ้าเป็เขาละก็...อืม...ก็ได้...จะลองดู...!”
งั้นเหรอเ้าคนที่ทั้งน่าอิจฉาและน่าสงสารในเวลาเดียวกันนั่นชื่อมิสึไม โยชินนี่เองทำไมคุ้นชื่อนี้จังนะ อืม เป็ชื่อที่ฟังดูเป็มิตรแล้วก็ใกล้ตัวสุดๆ ไปเลยหมอนี่ต้องเข้ากันกับผมได้ดีแน่ๆ
...เดี๋ยวนะในห้องนี้ ไม่สิ ทั้งโรงเรียนนี้มีคนที่ชื่อเดียวกันนามสกุลเดียวกันกับผมด้วยเหรอไม่น่านะ อืม นี่ไม่ใช่เวลามาหนีความจริงแล้วสินะ
เอ่อ...ผมยืนอยู่ตรงนี้นะครับทุกคน?ได้ยินทุกอย่างหมดแล้วด้วยนะครับ?
เอ๊ะ?พรุ่งนี้ผมจะถูกสารภาพรักเพราะเกมลงโทษเหรอ จากคุณบาราโตะเนี่ยนะ?
...นี่ผมต้องเตรียมใจรอไว้เลยใช่ไหมเนี่ย
“...ว่าแต่...สารภาพรักเนี่ย...ต้องทำยังไงเหรอ”
“หืม?...ก็แค่เรียกมาหลังตึกแล้วก็บอกไปว่าชอบก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”
“เหมือนในการ์ตูนตาหวานเลยเนอะ~? นานามิสู้ๆ♪”
“...แล้วทั้งสองคนสารภาพรักกับแฟนยังไงเหรอ”
หลังจากนั้นผมก็กลับบ้านไปเงียบๆระหว่างที่ทั้งสามคนเริ่มคุยกันเื่การสารภาพรักโดยที่ไม่มีใครรู้สึกตัวเื่ที่ได้ยินยังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนทำให้ผมไม่อาจสงบใจได้เหมือนทุกที
โชคดีที่ยังไม่มีใครกลับถึงบ้านจึงไม่มีใครได้เห็นผมในสภาพที่ตัวสั่นด้วยความกังวล
◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇◇
194
