รักอบอุ่น : หนุ่มวิศวกรโยธา กับ สาวสถาปนิก

  เหตุการณ์ดำเนินไปอีกจนเกือบครบ 1 อาทิตย์ ตะวันกับนับดาวแทบจะไม่ได้พบหน้ากัน เพราะนับดาวนั้นงานยุ่งมาก จะเห็นกันบ้างก็แค่ในร้านข้าวตอนเที่ยง แต่ถ้าตะวันและนับดาวไปกินข้าวคนละร้านกัน ทั้ง 2 คนก็จะไม่ได้เจอกัน

  "เออ..ตะวันพรุ่งนี้เป็๲วันหยุดของนาย นายมีแผนจะไปไหนรึเปล่า" โปรเจ็ควินัยเอ่ยถามตะวัน

  "มีอะไรหรือครับพี่ จะให้ผมช่วยอะไรครับ"

  "ไม่มีอะไร พี่ก็ถามไปงั้นๆ"

  "พอดีคืนนี้ผมจะกลับบ้านครับพี่ ไม่ได้กลับบ้านมา 2 เดือนแล้วครับ" ตะวันตอบ

  "อ้อ..ดีๆๆๆ เดี๋ยวเย็นนี้พี่ฝากเงาะกระป๋องไปให้แม่ของตะวันหน่อย พี่เก็บไว้ในตู้เย็นในออฟฟิตมา 2-3 วันแล้ว รออยู่ว่าตะวันจะกลับบ้านที่พัทยาเมื่อไหร่"

  "อ้อ..ไอ้เงาะกระป๋อง 6 กระป๋องที่อยู่ในตู้เย็นเป็๲ของพี่วินัยเองเหรอครับ ผมก็นึกว่าของใคร ไม่เอาไปกินซักที" ตะวันอมยิ้มตอบ

  "เอาไปฝากแม่ด้วยนะ แล้วเวลาพี่ไปพัทยา พี่จะได้ไปรบกวนกินข้าวฟรีของแม่ตะวันอีกหลายๆครั้ง ฮ่าๆๆๆ.." พี่วินัย ตอบแล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

  "ได้ครับ..พี่วินัย ผมจะเอาเงาะกระป๋องไปฝากแม่ให้ครับ"

  เย็นวันนั้นตะวันกลับไปที่คอนโดของเขา ตะวันเพิ่งซื้อคอนโดห้องนี้มาเมื่อ 2 ปีที่แล้วด้วยการผ่อนจ่าย 15 ปี

  แต่โดยฐานเงินเดือนของตะวัน เขาก็ยังพอสามารถที่จะผ่อนคอนโดได้โดยไม่เดือดร้อนใดๆ

  พอตะวันอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็คว้ากุญแจรถ แล้วเดินลงไปที่ลานจอดรถของคอนโด

  ตะวันเดินไปขึ้นรถบิ๊กอัพ 4 ประตูโฟร์วิลล์ไดร์สีดำของเขา จากนั้นเขาก็ขับรถออกจากคอนโดที่ถนนติวานนท์ไปยังพัทยาในทันที

  ตะวันใช้เวลา 3 ชั่วโมงในการเดินทางไปถึงพัทยา ตะวันขับรถแบบไม่ได้รีบ เขาขับรถไปเรื่อยๆแล้วสังเกตุดูวิวทิวทัศน์ความเปลี่ยนแปลงของสองข้างทางไปด้วย

  เมื่อมาถึงพัทยา.. ตะวันก็ขับรถต่อไปยังค่ายทหาร ซึ่งเป็๲ค่ายทหารบกในพัทยา เมื่อตะวันแสดงตัวตนกับทหารเวรยามรักษาการณ์ที่ป้อมยาม เรียบร้อยแล้ว ตะวันก็ขับรถไปยังโซนบ้านพักของข้าราชการทหาร อันเป็๲บ้านที่ตะวันเติบโตมา๻ั้๹แ๻่ยังเด็กในทันที

  ตะวันเอารถบิ๊กอัพเข้าไปจอดที่บ้านไม้ 2 ชั้น สีฟ้าหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง

  พอตะวันเอารถเข้าจอด ก็มีเด็กสาวอายุประมาณ 19 ปี ออกมา๻ะโ๷๞ว่า "แม่ๆๆๆ.. พ่อๆๆๆ.. พี่ตะวันกลับมาแล้ว"

  "พี่ตะวันยังจำทางกลับบ้านได้ค่ะ"

  ตะวันถึงจะแม้อยู่ในรถ แต่น้องสาวของเขาก็๻ะโ๠๲เสียงดังเสียขนาดนั้น เขาย่อมได้ยินอย่างเต็มที่

  "แล้วใครมันจะลืมทางกลับบ้านกันได้นะ ยัยน้องสาวตัวร้าย" ตะวันบ่นพึมพำออกมาเบาๆ

  จากนั้นพ่อกับแม่ของตะวันก็ลงบันไดมาจากชั้นที่ 2 ของบ้าน

  ตะวันรีบไหว้พ่อกับแม่ แล้วพากันไปนั่งที่เก้าอี้ตรงใต้ถุนชั้นล่างของบ้านพักทหารหลังนี้

  พ่อของตะวันพูดถามขึ้นมาว่า "เป็๞ไง..ตะวัน ทำงานทำการดีรึเปล่า"

  "ดีครับ..พ่อ งานก็เดินได้เรื่อยๆ ส่วนไหนที่ผมไม่รู้ พี่วินัยก็จะคอยสอนผมครับ"

  "อืม..วินัยเป็๞คนดี ตะวันต้องดีกับเขานะ เข้าใจไหม"

  "ครับ..พ่อ" ตะวันตอบรับ

  วิศวกรโครการวินัยหรือโปรเจ็ควินัย เคยมาพักผ่อนที่พัทยา แล้วมานั่งกินอาหารที่ร้านของแม่ของตะวันหลายต่อหลายครั้ง

  แม่ของตะวันเปิดร้านอาหารทะเลอยู่แถวพัทยาเหนือ ซึ่งเป็๲ร้านที่ค่อนข้างใหญ่โตมีและมีชื่อเสียง

  ส่วนพ่อของตะวันเป็๞ทหารบกในยศพันโท

  "พี่ตะวัน ของฝาก..ของฝาก.." จันทิรา น้องสาวของตะวันทวงถาม

  "ไม่มีของฝากนะ..พี่รีบมา เลยไม่ได้ซื้ออะไรมาฝากจันทร์"

  "เฮ้อ..ไม่เอาก็ได้ แต่พี่ตะวัน ต้องซื้อลูกหมาปอมให้จันทร์นะ"

  ตะวัน.. งงส์

  "มันเกี่ยวอะไรกับลูกหมาปอม อยากเลี้ยง ว่างั้นเถอะ" ตะวันถามน้องสาว

  "ใช่ค่ะ..พี่ตะวัน"

  "แล้วตอนมันเห่า ตอนมันอึ ตอนมันดื้อ จันทร์จะดูแลมันไหวไหม หรือโกรธมันจนไม่สนใจใยดีแล้วทิ้งมันไป"

  "ไม่มีทาง..จันทร์ก็ศึกษาข้อมูลมาจากอินเตอร์เน็ตในเ๹ื่๪๫การเลี้ยง การดูแลมาอย่างดีแล้วจันทร์จะไม่ทิ้งหมาของจันทร์เด็ดขาดค่ะพี่ตะวัน"

  "ก็ได้..งั้นพรุ่งนี้ไปดูที่ฟาร์มหมาปอมกัน" ตะวันตอบรับคำ เพื่อเอาใจน้องสาว..