ตอนที่ 15 จุดเริ่มต้นของจุดจบ
ลมเย็นพัดผ่านสนามรบที่เงียบสงัด เสียงหอนของสายลมกรีดร้องไปทั่วราวกับเป็เสียงโหยหวนของเหล่าิญญาที่สูญสิ้นไปในศึกครั้งนี้
ร่างของ เทียนหลง นอนแน่นิ่งอยู่กลางสนามรบ เืสีดำค่อยๆ ซึมลงสู่พื้นดิน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นฟ้า แม้แต่ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต เขาก็ยังคงไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพ่ายแพ้
"เ้า... คิดว่าทุกอย่างจบแล้วงั้นหรือ?"
เสียงกระซิบแ่เบาดังขึ้นในสายลม ราวกับเสียงแห่งความมืดที่ยังไม่ยอมจากไป
หลงเทียน ทรุดลงกับพื้น มือของเขากำกระบี่ศักดิ์สิทธิ์แน่น เืของเขาเองก็ไหลอาบไปทั่วร่าง ดวงตาของเขาหรี่ลงด้วยความเหนื่อยล้า แต่ยังคงจับจ้องไปที่ร่างของเทียนหลง
"ข้าหวังว่ามันจะจบลงแล้ว..." เขาพึมพำ
แต่แล้ว...
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า..."
เสียงหัวเราะแ่เบาเริ่มดังขึ้น
ร่างของเทียนหลงที่ควรจะสิ้นลมหายใจ พลันขยับขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแสยะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา
หลงเทียนเบิกตากว้าง "เป็ไปไม่ได้!"
จู่ๆ ร่างของเทียนหลงก็ถูกห่อหุ้มไปด้วยไอปีศาจที่หนาทึบ ความมืดเริ่มแผ่กระจายออกมาอย่างรวดเร็ว ทุกสิ่งรอบข้างสั่นะเืราวกับโลกกำลังจะล่มสลาย
"เ้าอาจชนะข้าในฐานะมนุษย์... แต่เ้ายังไม่อาจชนะสิ่งที่อยู่เหนืุ์ได้!"
เสียงของเทียนหลงเปลี่ยนไป มันก้องกังวาน ราวกับมีบางสิ่งกำลังครอบงำร่างของเขา
"นั่นมัน..."
หลงเทียนรู้สึกได้ถึงพลังที่ไม่ควรมีอยู่บนโลกนี้
นี่ไม่ใช่พลังของเทียนหลงอีกต่อไป...
---
[อีกฟากหนึ่งของสนามรบ – ค่ายเทพธิดา]
บนยอดเขา ลี่ซิน ยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง นางกำมือแน่น ดวงตาสั่นไหวด้วยความกังวล
"องค์ชายหลงเทียนกำลังตกอยู่ในอันตราย!"
นางหันไปสั่งการเหล่าทหารศักดิ์สิทธิ์ทันที
"เตรียมกองกำลัง! เราจะบุกเข้าไปช่วย!"
แต่ในขณะนั้นเอง...
"ไม่ต้องไป"
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเื้ั
เทพาุโจิงหลง ปรากฏตัวขึ้น เขาส่ายหน้าช้าๆ
"หากเ้าคิดจะเข้าไปตอนนี้ มันก็แค่การฆ่าตัวตาย"
ลี่ซินกัดฟัน "แต่..."
"พลังที่อยู่ตรงนั้น ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์หรือเทพควรเข้าไปยุ่งเกี่ยว"
คำพูดของจิงหลงทำให้ทุกคนเงียบไป
"สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้... คือเฝ้าดู และภาวนาให้เขารอดกลับมา"
---
[สนามรบ – การคืนชีพของจอมมาร]
ตูมมมมม!
ร่างของเทียนหลงะเิพลังปีศาจออกมาอย่างมหาศาล พื้นดินแตกร้าวเป็รัศมีวงกว้าง
หลงเทียนกัดฟันแน่น เขาต้องรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อต่อสู้กับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...
"เ้าหนีไปซะ... ก่อนที่ข้าจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้"
เสียงของเทียนหลงดังขึ้น มันแ่เบา... แต่เต็มไปด้วยความเ็ป
ดวงตาของเขากลับคืนสู่ความเป็มนุษย์ชั่วขณะหนึ่ง เขามองหลงเทียนด้วยสายตาเว้าวอน
"ข้าไม่้าถูกควบคุม... ข้าไม่้ากลายเป็เพียงหุ่นเชิดของมัน!"
"ใครกัน... ที่กำลังควบคุมเ้า?"
เทียนหลงยิ้มบางๆ
"มีบางสิ่งที่เ้ากับข้ายังไม่เข้าใจ... ศึกครั้งนี้ ไม่ใช่เพียงแค่าระหว่างพวกเรา แต่มันเป็เพียงจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น"
"บางสิ่ง... ที่อยู่เหนือทั้งเทพและปีศาจ..."
---
[หอคอย์ – เทพสูงสุด]
ขณะเดียวกัน บนหอคอย์ เทพสูงสุดกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์จากกระจกวารี ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
"ในที่สุด... มันก็เริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ"
เทพาุโที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความกังวล
"ท่านหมายถึงสิ่งใด?"
เทพสูงสุดถอนหายใจ
"สิ่งที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของ์และปฐี สิ่งที่แม้แต่เทพเ้าก็ยังไม่อาจควบคุมได้..."
"มันกำลังจะตื่นขึ้นแล้ว"
---
[สนามรบ – การตัดสินใจของหลงเทียน]
หลงเทียนกำกระบี่แน่น เขามองเทียนหลงที่กำลังต่อสู้กับบางสิ่งที่อยู่ภายในร่างของตนเอง
"ข้าจะไม่ทิ้งเ้าไว้แบบนี้!"
"ข้าจะหาทางช่วยเ้าให้ได้!"
เทียนหลงหัวเราะเบาๆ
"หากเ้าหมายถึงการฆ่าข้า ก็จงทำเสียตอนนี้... ก่อนที่ข้าจะไม่ใช่ข้าอีกต่อไป"
หลงเทียนกำกระบี่แน่นขึ้น แต่แล้ว...
"ไม่!"
เขาหันหลังให้ และใช้พลังของตนเปิดเส้นทางแห่งมิติ
"ข้าจะหาคำตอบ... และข้าจะกลับมาช่วยเ้า!"
ก่อนที่พลังปีศาจจะกลืนกินสนามรบ หลงเทียนะโเข้าไปในเส้นทางมิตินั้น และหายไปจากสายตาของทุกคน
ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะแ่เบาของเทียนหลง... และคำพูดสุดท้ายที่เขาฝากไว้
"เราจะพบกันอีก... หลงเทียน"
2K
