นางดันร่างเขาออกแล้วรีบวิ่งหนีเข้าไปยังเรือนนอนเมื่อเข้าไปในห้องด้วยท่าทางรีบร้อนจึงถูกไถหงเอ่ยถาม
“คุณหนูวิ่งหนีอะไรมาหรือเ้าคะ?”
“เมื่อครู่ข้าเห็นงูตัวเล็กอยู่ตรงสวนนะก็เลยใ”
ไถหงไม่เชื่อได้แต่อุทานออกมาเบาๆ“ไอโหยว!”
“ข้าจะเข้านอนแล้วเ้ารีบดับเทียนเถอะ!” นางรีบถอดรองเท้าก้าวขึ้นเตียงคลี่ผ้าห่มขึ้นคลุมร่างตนเองทันที
ใบหน้าของนางแดงระเรื่อคิดถึงสายตาของเขาแล้วใจก็พาลเต้นตึกตักเมื่อครู่นางกับเขาอยู่ใกล้กันมากจริงๆใกล้จนนางรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วตนเองก็เป็อย่างที่เขาพูดคือคิดถึงเขาอยู่บ่อยๆนางเอาแต่บอกตนเองว่านางจะต้องทำในสิ่งที่ท่านพ่อท่านแม่เห็นดีเห็นงามเท่านั้นบุรุษที่จะเป็บุตรเขยรองของตระกูลหลูต้องเป็ผู้ที่เหมาะสม
‘ท่านเป็เพียงมือปราบสายลับตำแหน่งต่ำต้อยหากท่านพ่อข้ารู้ว่าข้ามีใจให้ เกรงจะเป็การทำร้ายมากกว่าจะให้โอกาส’
วันต่อมาครอบครัวใต้เท้าจิ่งก็เดินทางมาเยือนใต้เท้าหลูกับอี้ฮูหยินบุรุษทั้งสองรู้จักกันมานับสิบปี กระทั่งได้เข้ามาเป็ขุนนางด้วยกัน บุตรสาวกับบุตรชายของพวกเขาก็ตามมาด้วยครั้นได้รับประทานอาหารที่พ่อครัวคัดสรรและทำอย่างตั้งใจ ใต้เท้าจิ่งถึงกับเอ่ยชมไม่ขาดปากจนต้องขอพบกับพ่อครัวเหยียน
“ใต้เท้าหลูพ่อครัวของท่านฝีมือเช่นนี้ข้าอยากจะเห็นหน้าเขาจริงๆ”
ใต้เท้าหลูจึงให้คนไปตามเหยียนถังออกมาจากโรงครัวชายหนุ่มเดินมากุมมือยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารอย่างสุภาพหลูฉิงซวงไม่ยอมหันหน้าไม่ทางเข้าสักน้อยเพราะเกรงตนเองจะส่อพิรุธ
“เ้าเองหรือพ่อครัวเหยียนรูปก็งาม ฝีมือก็ดี เห็นว่าจะมาอยู่ที่นี่แค่ชั่วคราวหากว่ายังไม่มีที่ไปเ้าจะรับจวนของข้าไว้พิจารณาได้หรือไม่?ข้าสนใจอยากจะรับเ้าไปเป็พ่อครัวนะ”
เหยียนถังยิ้มน้อยๆ“ขอบพระคุณใต้เท้าที่เมตตาข้าน้อยขอรับ ขอให้ข้าน้อยหมดภาระที่นี่ก่อนหากว่าคิดจะทำงานเป็พ่อครัวจริงๆ จะคิดถึงจวน ใต้เท้าเป็ที่แรก”
“ดีๆเ้าตอบได้น่าฟังนัก!”ใต้เท้าจิ่งหันไปมองดูบุตรชายกับบุตรสาว “พวกเ้าว่าอย่างไร?ฝีมือพ่อครัวคนนี้ถูกใจหรือไม่?”
คุณหนูรองสกุลจิ่งยิ้มหวาน“ถูกใจเ้าค่ะท่านพ่อ อาหารทุกจานรสชาติดีราวกับยกมาจากภัตตาคารบึงหงส์เลยเทียวหากว่าได้พ่อครัวเหยียนไปอยู่จวนเราล่ะก็เห็นทีพวกเราคงเจริญอาหารกันทั้งครอบครัวแน่เ้าค่ะ”
หลูฉิงซวงฟังน้ำเสียงที่นางชื่นชมเหยียนถังแล้วรู้สึกหงุดหงิดเป็กำลังนางจึงเงยหน้าจึงมองสองหนุ่มสาวสลับกัน เหยียนถังสบตาคุณหนูจิ่งแล้วยิ้มน้อยๆ
“ขอบพระคุณคุณหนูที่เมตตาข้าน้อยขอรับ!”
“ใต้เท้าจิ่งเ้าค่ะยังมีขนมที่พ่อครัวเหยียนต้องนำมาให้พวกท่านได้ชิมอีกสองสามอย่างปล่อยเขากลับไปโรงครัวเถอะเ้าค่ะข้าสั่งให้คนใส่กล่องเพื่อให้พวกท่านได้นำกลับไปจวนด้วย”
ใต้เท้าจิ่งได้ยินเช่นนั้นก็หันมาขอบอกขอบใจหลูฉิงซวงจิ่งช่านจึงหันไปหาพ่อครัวเหยียน
“หากว่าพ่อครัวเหยียนทำขนมได้อร่อยหากข้าเกิดติดใจครั้งหน้าจะขอมารบกวนให้ท่านทำอีกได้หรือไม่?”
“ด้วยความยินดีขอรับคุณหนู!”
ลับร่างของเหยียนถังไปไม่นานหลูฉิงซวงที่อ้างว่าตนอิ่มแล้วก็บอกกับทุกคนว่าตนเองจะไปตรวจความเรียบร้อยในโรงครัว จิ่งช่านได้โอกาสจึงขอตามไปด้วย หลูฉิงซวงมองใบหน้าและเรือนร่างสวยสดงดงามของสาวน้อยแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนักแต่จำยอมอนุญาต
“พี่รองท่านทำหน้าที่ดูแลโรงครัวั้แ่เมื่อไหร่กัน? ข้าไม่เคยเห็นท่านสนใจเื่การทำอาหารสักครั้งปกติก็มีพ่อบ้านคอยดูแลมิใช่หรือเ้าคะ?”
หลูฉิงซวงอึกอักนางจะบอกได้อย่างไรกัน? ว่าตนเองถูกพ่อครัวรูปงามผู้นั้นข่มขู่ให้มาดูแล“ข้าเห็นว่าท่านพ่อท่านแม่อายุมากแล้วสมควรต้องระวังเื่อาหารจึงได้ขอมาดูแลโรงครัวน่ะ”
“อ้อ......เป็เช่นนี้นี่เอง!”จิ่งช่านพยักหน้าหงึกหงักเหมือนจะเห็นด้วย
“รอข้าด้วย!”จิ่งเฉิงบุตรชายคนโตของใต้เท้าจิ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังมา
“พี่เฉิงท่านก็อยากมาดูโรงครัวกับพวกเราด้วยหรือ?”
“อืม...แค่เห็นพ่อครัวเหยียนรูปงามของจวนหลูข้าก็นึกสนใจโรงครัวขึ้นมาเสียงั้นข้าจำได้ว่าเขาคือพ่อค้าซาลาเปารถเข็นผู้มีชื่อเสียงแห่งถนนคนโฉดที่มีสตรีมากมายชอบรุมล้อมรอซื้อแล้วเหตุไฉน? เขาจึงมาเป็พ่อครัวที่จวนของ ท่านได้”
“เป็เพราะพี่เขยของข้าเป็คนพาเขามาน่ะสิ!”หลูฉิงซวงรู้ว่าเหยียนถังเป็สายลับในสังกัดของหัวหน้ามือปราบโหยวพี่เขยของนางแต่เื่นี้นางไม่อาจจะบอกผู้ใดได้
จิ่งเฉิงกับจิ่งช่านเข้าไปโรงครัวพอดีกับที่พ่อครัวเหยียนทำขนมอย่างแรกเสร็จเรียบร้อยเขาจึงเปิดลังถึงให้ดูแล้วใช้ตะเกียบคีบขนมแป้งนึ่งใส่จานเล็กเพื่อเอามาให้คนทั้งสองได้ชิมหลูฉิงซวงมองคนทั้งสามที่ยืนพูดคุยกันยิ้มหัวให้กันอย่างมีความสุขราวกับไม่มีนางยืนอยู่ในห้องนี้ด้วย
“พ่อครัวเหยียนเ้ารับปากท่านพ่อข้าแล้ว อย่าลืมเสียเล่า! หากว่าพ่อครัวจวนนี้หายป่วยกลับมาไปหาพวกเราที่จวนสกุลจิ่งทันทีเลยนะ” นางหันไปหาพี่ชายพลางเอ่ยชมขนมไม่ขาดปาก
“จริงอย่างช่านเอ๋อร์ว่า...เ้าทำสิ่งใดก็อร่อยเช่นนี้ไปเป็พ่อครัวที่จวนข้าเถอะข้ายินดีเพิ่มค่าแรงให้อีกอย่ากลับไปขายซาลาเปารถเข็นอีกเลยนะ”
ครั้นคนครอบครัวจิ่งกลับไปแล้วสีหน้าของหลูฉิงซวงอึมครึมลง นางเดินเข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องหยิบนิยายเล่มที่ซุกเอาไว้ใต้เตียงออกมาอ่านเพื่อลดโทสะ
‘เ้ามันคนทรยศ! พอมีคนมาชื่นชมหน่อยก็พร้อมจะไปจากที่นี่แล้ว!’
************************
3K
